“စျေးပေါသော” အစ်ကိုကြီး လာနေပြီ။

ဖန်းဟွာမြို့ကို ဝယ်ယူရန် ခြံဝင်းတစ်ခု ဆောက်လုပ်ကာ မြို့တွင်းရှိ အများသူငှာ အဆောက်အအုံများကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန် စီစဉ်ပြီးနောက် ယခုနှစ်တွင် ပထမဆုံး နှင်းများ ကျဆင်းခဲ့သည်။

ကျင်းဝမ်ဖေးသည် မီးသွေးအင်တုံဖြင့် အရှေ့ဘက်တောင်ပံအခန်းတွင် တနေကုန် တည်းခိုပြီး မြေးများကို နှောင့်ယှက်ရန် သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ အဖော်ပြုပေးခဲ့သည်။

ကျင်းဝမ်ရယ်သည် လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေပြီး ယောက္ခမတစ်ယောက်၏ ခံစားချက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရင်း စာသင်ခန်းထဲတွင် လင်းစစ်ယောင်နှင့်အတူ စစ်တုရင် ကစားနေခဲ့သည်။

ဖုန့်ချိုက်ယွင်၏စကားအရ သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာသာရရှိရန် ပထမဆုံးကျော်ဖြတ်ရမည့်အရာမှာ သူ၏ ရေခဲတောင်ဇာတ်ကောင်များနှင့်တူသော သားမက်ဖြစ်သည်။

လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် ဖုန့်ချိုက်ယွင်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အကြံပြုချက်ကို ကဲ့ရဲ့သော်လည်း ထိုပြင်ဆင်မှုတွင် အလွန်တက်ကြွနေပါသည်။

လပြည့်ပွဲမစမီ တစ်ရက်အလိုတွင် လျန်အန်းဇိုင်သည် အမြန်မြင်းလှည်းဆယ့်ခြောက်စီး၊ အစောင့် ရှစ်ဦးနှင့် အနီးကပ် လိုက်ဖက်ညီသော အစေခံများဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ဖန်းဟွာမြို့သို့ အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် လင်းစစ်ယောင်အား သုံးဆယ့်ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

"ငါ့သား" လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် လင်းစစ်ယောင်၏ ပခုံးကို ဖိကာ သားမက်ဖြစ်သူမှာ ယုတ္တိမရှိဘူးဟု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သည်၊ ယခု သူသည် စစ်တုရင်ကို ကရုဏာမရှိစွာ ကစားခံနေရသည်။ သူသည် ခါတိုင်းကဲ့သို့ မျိုသိပ်ထားရသည်။ သူ့သားမက်က လက်ဖက်ရည်ယူသောက်သည့်အခါ ဝမ်ရယ်မှာ ရှက်ကြောက်စရာမလိုဘဲ ပြုမှု၏ သို့မဟုတ်လျှင် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"အဖေ့မှာ ဘာအကြံဉာဏ်များ​ရှိလို့လဲ" လင်းစစ်ယောင်သည် သူ၏သစ္စာရှိသခင်ဖြစ်သူကဲ့သို့ အံ့သြထိတ်လန့်သွားပုံရသော သူ့အနီးနားရှိ ယောက္ခမဖြစ်သူကို မျက်နှာမမူဘဲ တလေးတစား မေးလိုက်သည်။

အကြံဉာဏ်? သူ ဘယ်လိုပေးနိုင်မှာလဲ။ ဒီယောက္ခမကို တစ်ခါတလေ စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးပါလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် ဒေါသကြီးသော်လည်း ကြည်လင်သောနှလုံးသားကြောင့် နာမည်ကြီးသည်။ ဤသားမက်မှာ သူ့သမီးနှင့်သူ့မိန်းမ၏အမြင်တွင် ကောင်းပါသည်။ ၎င်းသည် သူ့ကိုကျေနပ်အောင်ပြရန် မလိုခဲ့ပေ။

ထိုအတွက်ကြောင့် သူ့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား အတင်းအကြပ် မလုပ်သင့်ပါ။ သူသည် သုံးရက်ဆက်တိုက် စုစုပေါင်း ၃၆ ပွဲစလုံးနိုင်ပွဲမရှိသေးခဲ့ပါ။

"ဝမ်ရယ်၊ ကုရယ်၊ မင်းသားရောက်လာပြီ" လျန်ချွမ်ဟု အမည်ရသော အိမ်ပြင်မှ အစေခံတစ်ယောက်မှာ ဝမ်းသာစရာသတင်းဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဟား! ဟား! အန်းဇိုင် ရောက်လာပြီလား။ လာ ငါ့သမက်လေး မင်းယောက်ဖနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ စစ်တုရင်ကစားတာကို မေ့ထားလိုက်ဦးဟေ့” လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် လျန်ချွမ် အစီရင်ခံစာကို ကြားပြီး အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ ထိုင်ရှီခုံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် လင်းစစ်ယောင်ကို ချက်ချင်းဆွဲထုတ်ပြီး စာသင်ခန်းအပြင်ဘက် ခြံရှေ့ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ စကားမစပ် အိမ်အပြင်တွင် စောင့်နေသော လျန်ချွမ်အား "မြန်မြန်လုပ်စမ်း စာကြည့်ခန်းကို မြန်မြန်ရှင်းကြ ပျင်းမနေနဲ့။ ”

အဓိပ္ပါယ်မှာ လျန်အန်းဇိုင်က သူ့ကို ကဲ့ရဲ့ရန် အခွင့်အရေးမရှိအောင် စစ်တုရင်ကစားသည့်နေရာကိုသန့်စင်အောင် ထားရမည်ဆိုသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။

"နားလည်ပါပြီ မင်းသား" လျန်ရွှမ်ကျင်း ခြေထောက်မြောက်ကာ မကန်ခင် လျန်ချွမ်သည် စီရင်ချက်ကိုပြန်ဖြေပြီးနောက် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် သူ့သားမက်နောက်ကွယ်တွင် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုကို ပြသလိုသောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက်ဆဲဆိုတော့မည့် စကားလုံးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် ရယ်စရာကောင်းသော အပြုံးဖြင့် မျက်လုံးထောင့်မှ သူ့မျက်လုံးများကို သတိရလိုက်သည်။ လျန်ရွှမ်ကျင်း ဆင်းလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ရင်း ခြံရှေ့သို့ အတူသွားခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ အလွန်ဆိုးရွားသော်လည်း အလွန်ရယ်စရာကောင်းပုံရသော ယောက္ခမဖြစ်သူကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသောကြောင့် စစ်တုရင်ကစားခြင်း၊ သူ၏လှည့်ကွက်များနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် တို့ထိခြင်းတို့ဖြင့် ပျော်မွေ့ခဲ့သည်။

ဤခံစားချက်မျိုးမှာ ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးကြားက နွေးထွေးပေါ့ပါးသော ခံစားချက်များနှင့်မတူပေ၊ ၎င်းသည် သူ၏ ပထမဆုံး ခံစားချက်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် မိသားစုနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရသည့် ခံစားချက်ဟု ယူဆရပါသည်။

"စစ်ယောင်၊ အဲဒီပန်းလေးတွေက ဘာမှကြည့်စရာမရှိပေမယ့် မင်းယောက်ဖက သူတို့လိုပဲ ကြည့်ကောင်းတယ်။ ” လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် လင်းစစ်ယောင်ကို မျက်မြင်တွေ့လုနီးပါး ​အသံဩဩဖြင့် အော်လိုက်သည်။

ပန်း? လင်းစစ်ယောင် သတိပြုမိသောအခါတွင် သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် ဇီးသီပန်းပွင့်တစ်ပွင့် ပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူ့ယောက်ဖက သူတို့လို ကြည့်ကောင်းသူတဲ့လား။ ဒါကို ဘယ်လိုများပြောထွက်တာလဲ

"အဖေ အဖေ့သားကို ပြက်ရယ်ပြုနေတာလား။ ” ရှေ့မှ ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

 လင်းစစ်ယောင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သေချာပေါက်… ကြည့်ကောင်းပါသည်။ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် သူ့ယောက္ခမဖြစ်သူပြောသည်ကို သဘောတူခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ညံ့ဖျင်းသောစကားလုံးများအပြင် ရှေ့မှလူကိုဖော်ပြရန် အခြားလှပသောစကားလုံးများကို သူရှာမတွေ့နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မျက်နှာမှာ မက်မွန်သီးဆိုလျှင် မျက်လုံးများက ကြယ်များကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ ချောမောလှပလွန်းသော ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပါသည်။ သူသည် ကျင်းအိမ်တော်၏ မင်းသားဖြစ်လာပြီး ယခုအခါ ဝမ်ရယ်သစ်ဘွဲ့ခံကာ ဝမ်ရယ်ဟောင်းထက် မနိမ့်ကျပေ။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း လူကို သူ၏အသွင်အပြင်ဖြင့် မစီရင်နိုင်ပါ။

လင်းစစ်ယောင်၏ အေးစက်သောမျက်လုံးများတွင် ရှားပါးပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် စွဲဆောင်မှုမျိုး အမြဲရှိခဲ့သည်။

"ဒါ ငါ့ညီမရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား" လျန်အန်းဇိုင်က သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုရှိခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် " လင်းစစ်ယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး   " ကျေးဇူးပြုပြီး ”

“ငါ မှတ်မိတာမမှားရင် ငါတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က တွေ့ဖူးတယ်မလား။ " လျန်အန်းဇိုင်သည် လင်းစစ်ယောင်၏ နံဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသော စကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ မခေါ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲထိုက်တန်တယ်။ ”

"တစ်ခုခု မှားနေပုံရတယ်။ ကျွန်တော်က သာမန်လယ်သမားတစ်ယောက်ပါ။” လင်းစစ်ယောင်က ဘာမှမသိနားမလည်စွာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် အိမ်ဘက်သို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" လျန်အန်းဇိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "လယ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာက ပိုလုံခြုံတယ်။ ”

“သေချာပေါက်ပေါ့” လင်းစစ်ယောင်က ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေ့ ဟေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ? အန်းဇိုင် သူ့ကို မသိဟန်ဆောင်မနေနဲ့၊ သူက မင်းရဲ့ယောက်ဖ၊ အပြင်လူမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် စစ်ယောင်က အန်းဇိုင်ကို စကားပြောမကောင်းတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်သင့်တယ်။ သူ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်စရာ မလိုဘူး၊ သူ့နာမည်ကို ခေါ်ရုံပဲ။ " လျန်ရွှမ်ကျင်းက သူတို့နှစ်ယောက် နောက်မှလိုက်လာပြီး သူတို့ပြောသမျှကို ဘာမှ မကြားရသောအခါ အချိန်အတော်ကြာအောင် လျန်အန်းဇိုင်ကို ကန်ကျောက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

"အဖေ နေ့ရောညပါ ကျွန်တော် ဒီနေရာကိုအမြန်​လာခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ကို သနားလို့မရဘူးလား" လျန်အန်းဇိုင်သည် လျန်ရွှမ်ကျင်း၏ သတ်ဖြတ်ချင်နေသော မျက်နှာဖုံးကို ကူကယ်ရာမဲ့ ကြည့်နေလေသည်။ သူသည် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက ချောမောသော ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

"မင်းအခန်းထဲသွားပြီး အနားယူလိုက်တော့။ အားယောင် နောက်လိုက်ပြီး ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ " လျန်ရွှမ်ကျင်းက စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ညီမလေးကိုတွေ့ချင်တယ်၊ အဖေက ပထမအဒေါ်ကိုခေါ်ပြေးပြီး အိမ်တော်မှာရူပ်ရှက်ခက်အောင်လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် ဘာမှမပြောသင့်ဘူး ” လျန်အန်းဇိုင်က မကျေနပ်ချက်ဖြင့် ပြောပြီး သူ့အဖေအတွက် အရှုပ်အထွေးများစွာ ထုပ်ပိုးရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ တာဝန်မဲ့သော ဝမ်ရယ်ဟောင်းကို ကြည့်ရန် သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသည့် မျက်လုံးများကို အသုံးပြုရန် မမေ့ခဲ့ပါ။

"လာ အန်းဇိုင် အဲ့လူကို လျစ်လျူရှုလိုက်" ဖုန့်ချိုက်ယွင်မှာ အသံများကိုကြားသောအခါ အရှေ့တောင်ပံခန်းမှ ထွက်လာပြီး ခန်းမတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော သားအဖနှစ်ယောက်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မဆုံဖြစ်ကြတာ ကြာလှပြီဆိုတာ ကြားလိုက်ရသည်။ ဆုံသည့်အခါ သားအဖနှစ်ယောက်မှာ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေကြသည်။ သူမသည် လျန်အန်းဇိုင်အား ပြုံးပြီး ဝှေ့ယမ်းပြရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းစစ်ယောင်ကို အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည် "အားယောင်၊ မင်းလည်း ဝင်လာခဲ့လေ”

လျန်ရွှမ်ကျင်းကို ထားသွားကြပြီးနောက် သူ့ခြေထောက်ကို အမြန်ခုန်ကာပြေးလိုက်တော့သည်။ ဤမိသားစုက သူ့ကို အသက်အကြီးဆုံးဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်ယူခဲ့သော်လည်း အားလုံးမှာ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရန် စည်းလုံးကြသည်။ ကောင်းပြီ၊ သူက တရားစီရင်ပေးရန် သမီးတစ်ယောက် ရှာနေခဲ့သည်။ အိုး၊ သူ့သမီးကတော့ သူ့ကို ဆန့်ကျင်မှာမဟုတ်ပေ။

သမီးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းမှာ ပိုကောင်းပါသည်။ သားတစ်ယောက်က ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ လျန်အန်းဇိုင်သည် နံစော်နေသော ကောင်လေးဖြစ်သည်။ သူ့သားလည်း မဟုတ်ပေ။ အပြစ်တင်ရမည်ဆိုလျှင် သူ့အစ်ကိုကြီး၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးသားကဲ့သို့ အသွင်အပြင်ကို မွေးဖွားပေးခြင်းဖြင့် တရားခံဖြစ်သင့်ပါသည်။

 ……

 "ရှုအာက ကြည့်ကောင်းတယ်" လျန်အန်းဇိုင်သည် အရှေ့တောင်ပံခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မျက်လုံးများရှေ့တွင် ပထမဆုံးမိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော သူ့ညီမကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်ပြောသည်။ သို့သော် လင်းစစ်ယောင်၏ ဒေါသမျက်လုံးများကို လျစ်လျူရှုကာ စုရွှေလျန်၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို ထိရန် လက်မြောက်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး…” စုရွှေလျန်က တိုးတိုးပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲရှိသေးသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြောရန် ပြောရခက်နေပုံရသည်။ သို့သော် လျန်အန်းဇိုင်သည် အလွန်ရင်းနှီးနေပုံရပြီး ၎င်းတို့သည် အလွန်ထူးဆန်းနေသေးသည်ဟု မခံစားမိဘဲ ရယ်မောကာ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေလေသည်။

"အဖေရေးတဲ့စာထဲမှာတော့ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို လင်းရှောင်နဲ့ လင်းလုံလို့ ခေါ်တယ်လို့ပြောတယ် ဟုတ်လား။" နာမည်များကို သူ့ဖခင်ကပေးထားပြီး စာထဲတွင် သူ၏စာပေစွမ်းရည်ကို တမင်တကာ ပြသခဲ့သည်။ လျန်အန်းဇိုင်သည် ကုတင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး အလွန်မွှေးကြိုင်နေသော နဂါးနှင့်ဖီးနစ်ကလေးများကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပန်းနုရောင် ပါးပြင်မျာနမ်းကာကို ရယ်မောလိုက်သည်။ မွေးကင်းစကလေး၏ အရေပြားသည် အလွန်နူးညံ့ပါသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်” စုရွှေလျန်က လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အားယောင်က သူမ၏ ဆံပင်ကိုပွတ်ပေးလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

လျန်အန်းဇိုင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို သဘာဝကျကျမြင်ပြီး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အကိုဖြစ်သူက ညီမဖြစ်သူ၏ခေါင်းကိုထိသည့် အပြုအမူမျိုးကို ဤယောက်ဖက အလွန်သတိထားပြီး မနာလိုဖြစ်နေခဲ့သည်။ လျန်အန်းဇိုင် ရှေ့တွင် ဆံပင်ကို ထပ်ပြီးပွတ်လိုက်သေးသည်။ မျက်နှာပျက်မှာကို မကြောက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လင်းစစ်ယောင်သည် ပျော်သည်ဖြစ်စေ မပျော်သည်ဖြစ်စေ ကိစ္စမရှိဟု ထင်ရသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လင်းစစ်ယောင်က သူ၏ မကျေနပ်မှုများကို ထုတ်ပြောနေပြီးသားဖြစ်သည်။ ဟေး ဒီလူက ဘယ်လောက်တောင် ယုတ်မာလိုက်လဲ။ ဟားဟား…

“အဖေ့ဆီကကြားတာတော့ နန်းမြို့တော်ဆီ မပြန်တော့ဘူးဆို။ ဒီမှာပဲနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား။ မှားတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား" ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လျန်အန်းဇိုင်သည် သူ့အသံကို တမင်တကာ မီးညှိပေးပြီး အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း ကျွန်မ ဒီလိုဘ၀ကို သဘောကျတယ်။ ” စုရွှေလျန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤသို့မေးခွန်းများကို ဘယ်နှစ်ခါဖြေလိုက်မှန်းမသိတော့ချေ။ ပထမမှာ ဖုန့်ချိုက်ယွင်၊ ထို့နောက် လျန်ရွှမ်ကျင်း၊ ယခု လျန်အန်းဇိုင် ဖြစ်သည်။ သူမ မကျေမနပ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သာယာလှပပြီး စိမ်းလန်းစိုပြေသည့်မြို့လေးကို ရပ်ပြီး ကြည့်ရတာ မတန်ဘူးလား။

"မင်းသဘောကျမှတော့ နှစ်သစ်ပြီးရင် အပြောင်းအလဲတွေ လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါဆို လူနေထိုင်ဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... " လျန်အန်းဇိုင် ပြောသည်မှာ စုရွှေလျန်ကို ရယ်စေခဲ့သည်။

“အဟွတ်… အဲ့လိုဆိုလိုတာမဟုတ်ပါဘူး။ " လျန်အန်းဇိုင်က သူ့စကားမှာ အဆင်မပြေတာကို နားလည်ခဲ့ပြီး ချောင်းဆိုးကာ တောင်းပန်ခဲ့သည်။

“အစ်ကို တကယ်တော့ ကြီးကြီးမားမား အပြောင်းအလဲလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ အခု အားယောင်နဲ့ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။ အဖေနဲ့အမေက ဒီကိုလာချင်ရင် အိမ်ဆောက်ဖို့ မြေဧကအနည်းငယ်လောက် ဝယ်လို့ရတယ်။ ဖန်းဟွာမြို့ တစ်ခုလုံးကို ဝယ်စရာမလိုပါဘူး" သူမမှာ ၎င်းကို ပြောချင်နေခဲ့သည် ၊ သို့ပေမယ့် လျန်ရွှမ်ကျင်းက သူမကန့်ကွက်တာကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သူတို့အား ဤနေရာသို့လာရန် မကြိုဆိုချင်ဟုထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ဖုန့်ချိုက်ယွင်က သူမကို ကျေနပ်စေရန် "ပျော်တယ်" ဟု အချိန်တိုင်းပြောခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးကို မင်းနဲ့အတူနေဖို့ လာခွင့်မပြုချင်တာလား" လျန်အန်းဇိုင်သည် ထိုစကားကိုကြားပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ကယ်တော့ တူညီသည့် အပြုအမူကြောင့် စုရွှေလျန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး… အဲ့လို မဆိုလိုပါဘူး။ ”

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ဖန်းဟွာမြို့ တစ်ခုလုံးကို ဝယ်ပြီး အိမ်ဆောက်ဖို့ မြေဧကအနည်းငယ်ကို ဝယ်လိုက်တယ်။ သိပ်အများကြီးမတွက်ထားဘူး။ ” လျန်အန်းဇိုင်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သူမအား ဂရုမစိုက်သလို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ဤငွေနည်းနည်းလေးကို သူ မကြည့်ခဲ့ပေ။

ကျင်းအိမ်တော်သည် ခိုင်မာသော ပိုင်ဆိုင်မှုအခြေခံရှိကြောင်း မပြောဘဲ သူ့တွင် အခြား၀င်ငွေရင်းမြစ်တစ်ခုရှိသည်။ ကျင်းအိမ်တော်တွင် ရှိသောလူတိုင်းက ၎င်းကို သိကြသည်။ အကြောင်းကြားရန် ခက်ခဲလွန်းလှပါသည်။

စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင်ကို တုံ့ဆိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဟေ့၊ သူတို့က ဖန်းဟွာမြို့ တစ်ခုလုံးကို ပြုပြင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားဆဲဖြစ်ကာ မည်မျှကြာမည်ကိုပင် မသိခဲ့ရပါလား။

ဖန်းဟွာမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လာကတည်းက သူမသည်ကြားကာလတွင် အိမ်တစ်လုံး ဆောက်နေခဲ့သည်။

***