ပွဲတော်

လ၏ဆဋ္ဌမနေ့သည် အမွှာများ၏ တစ်လပြည့်နေ့ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ကြီးမှာ လှပနေသည်။ မနေ့ကတည်းက နှင်းများ ထပ်မကျတော့သော်လည်း နေမှာ တောက်ပနေခဲ့သည်။ နှစ်ရက်အကြာတွင် ရွာလမ်းနှင့် တရားဝင်လမ်းလယ်ခေါင်တွင် ဆီးနှင်းများ အရည်ကျဲသွားခဲ့သည်။

ရှင်းလိုင်တည်းခိုဆောင်တွင် အခြေချနေသည့် မြင်းလှည်းကို ဖန်းဟွာမြို့အတွက် မြင်းလှည်း ၁၈ စီး စီစဉ်ပေးထားခဲ့သည်။ တစ်ရွာလုံးမှ ဖန်းဟွာမြို့ ကို ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ အဖွဲ့ကြီးသည် အရသာအရှိဆုံးစားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သော ဝူချင်းကျိုက်သို့ အမြန်​သွားကာ ယခုအခါ မြင်းရှစ်ကောင်ပါ ဇိမ်ခံမြင်းလှည်းကြီးသည် မင်းသားကျင်း၏ မိသားစုမှ အကြီးအကဲငါးဦးနှင့် လူငဟ်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ လုံရှီရွှယ်နှင့် သြဇာရှိသောအမျိုးသမီးအစေခံ နှစ်ယောက်တို့နှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားစေကာ အမွှာများဖြစ်သော ချွမ်းလန်နှင့် သုန့်မိန်တို့ကို ကြည့်ရူစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဇိမ်ခံပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော မြင်းလှည်းသည် လူအနည်းစုကို နေရာထိုင်ခင်းပေးပြီးနောက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းနေဆဲဖြစ်သည်။

"အိုး၊ အဒေါ်ဟွာက သူ့မိသားစုနဲ့ အတူတူလာတာလား။ နောက်ထပ် လပြည့်ပွဲ လုပ်ဖို့ မလိုအပ်ဘူးလား” အဒေါ်ထျန်းသည် အဒေါ်လောင်နှင့်အတူ မြင်းလှည်းပေါ်တက်ရန် ကြိုးစားနေပြီး ဟွာမိသားစုကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

“အိုး မင်းပြောတာမှားတယ်။ ဒါက ဝမ်ရယ်နဲ့ဝမ်ဖေးတို့ရဲ့ ကောင်းချီးတွေကြောင့်ပဲ၊ ငါတို့ မျက်လုံးတွေကိုပွင့်စေဖို့ ဝူချင်းကျိုက်ဆီကိုလည်း သွားခဲ့တယ်” ဟွာမိသားစုရှိ မိန်းမများက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ရွာသားများသည် လပြည့်ပွဲကိုကျင်းပရန် ဝူချင်းကျိုက်သို့ ရွာသူရွာသားအားလုံးကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဟွာမိသားစုက သုံးရက်တာ လပြည့်ပွဲကို လုပ်ချင်လျှင် မည်သူမျှလာမဆင်နွှဲမှာကို ကြောက်နေမိသည်။ ထို့အပြင် ဤမြို့သည် ကျင်းစံအိမ်၏အိမ်ခြံမြေဖြစ်ခဲ့ကြောင်းလည်း ရွာအကြီးအကဲက ကြေညာခဲ့သည်။ ကျင်းဝမ်ရယ်နှင့် ကျင်းဝမ်ဖေး တို့သည် ရွာသူရွာသားများကို သနားညှာတာကြပြီး လပြည့်ပွဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ဖန်းလော့မြို့တွင် အကြီးဆုံးနှင့် ဈေးအကြီးဆုံးနှင့် အရသာအရှိဆုံးပွဲဟု ဆိုကြသည်။ သူတို့သည် ၎င်းတို့အား လုံလောက်သည့် မျက်နှာသာပေးရတော့မည်ဖြစ်သည်။

"နောက်နေ့ဆိုရင် မင်းက ဖန်းဟွာမြို့ရဲ့ တစိတ်တပိုင်း မဟုတ်တော့တာကြောင့် ဒါကိုနှုတ်ဆက်ပွဲလို့ မှတ်ယူလို့ရတယ်။" အဒေါ်ထျန်းသည် ဟွာအိမ်၏ ဇနီးမယားများကို မထီမဲ့မြင် စိုက်ကြည့်ကာ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ချက်ချင်းတက်လိုက်သည်။ သူတို့ရှေ့တွင် သူမသည် ကန့်လန့်ကာကို ဆွဲချလိုက်သည်။

“ဟေး ဘာပြောလိုက်တာလဲ ငါတို့ကိုများ" ဟွာမိသားစုမှ ဇနီးသည်များကလည်း မြင်းလှည်းကန့်လန့်ကာဘက်ကို တံတွေးထွေးကာ ကြီးမားသော အဆီတင်ပါးများကို လိမ်ပြီး ဟွာအိမ်နှင့် အခြားမိသားစု၏ မြင်းလှည်းဆီသို့ လှည့်သွားခဲ့ကြသည်။

"ဟေး နင် သူနဲ့ ရန်ဖြစ်နေတုန်းပဲနော်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျင်းစံအိမ်က နေသည်ဖြစ်စေ ထွက်ခွာသည်ဖြစ်စေ လပြည့်ပွဲကို ဖိတ်ကြားမယ်လို့ ရွာအကြီးအကဲက ပြောခဲ့တယ်။ သွားချင်ရင် အားလုံးသွားလို့ရတယ်" အဒေါ်လောင်က ပြုံးပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အဒေါ်ထျန်း ကို ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ထျန်းအိမ်၏ အကြီးမားဆုံး ကွာဟချက်နှင့် ဟွာအိမ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး မကျေနပ်ချက်ဖြစ်သည်။

“သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လို့ကိုမရဘူး။ လပြည့်ပွဲမစခင်မှာ မိန်းကလေးရွှေကို တမင်ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ ပြီးအောင်လုပ်လိုက်တယ်။" အဒေါ်ထျန်းက ဟွာမိသားစုဇနီးမယားများကို မထီမဲ့မြင်ပြုနေပုံပေါ်သည်။ သူမသည် နောက်ကွယ်မှ လူများရှေ့တွင် သူတို့လုပ်ခဲ့သမျှနှင့် အကျွမ်းတဝင်မရှိဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ မိသားစုအားလုံးကို ပြောင်းရွှေ့ခွင့်ပြုမည်ဟု ပြောကြားထားသည်။ စောစောထွက်ပြီး မျက်စိကို ကယ်တင်တာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့က ကောင်းတဲ့နေ့တစ်နေ့ပဲ။ မိန်းကလေးရွှေကို စိတ်မညစ်စေနဲ့။" လူများလာလေ ကလေးများသည် ကြီးမားသော ကောင်းချီးများ ရလေလေဖြစ်သည်။ အဒေါ်လောင်မှာလည်း စိတ်ရှည်သည်းခံပြီး သူမကိုဘေးတွင် ထိုင်ရန်ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ သူက သစ်ကြားသီးအစေ့သေးသေးလေးကိုယူပြီး အဒေါ်ထျန်း၏လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် လက်ထဲတွင် တစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာစားရင်း စကားစမြည်ပြောနေသည် ။

ဤနန်းတော်သည် ခါတိုင်းနှင့်မတူ၊ သာမာန်မြင်းလှည်းနှင့်တူသော အသွင်အပြင်နှင့် အိမ်၏အပူရှိန်ကြမ်းခင်းထက် အတွင်းအပြင်အဆင်သည် ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ လက်တွန်းလှည်း၏ နံဘေးသုံးဘက်တွင် ရှည်လျားသော ထိုင်ခုံသုံးလုံးပါရှိပြီး အလယ်တွင် တစ်ခုမှာ လက်ဖက်ရည်စားပွဲ အံဆွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး သာမန်အဆာပြေဟင်းလေးမျိုးပါရှိသည်။ ဖရဲစေ့များ၊ သစ်ကြားသီးများ၊ ထမင်းကိတ်မုန့်နှင့် လက်ဖက်ရည်မွှေးတစ်အိုးပါသည့် တရုတ်ရက်စွဲများ၊ ဆယ့်နှစ်ခွက်အစုံ၊ အံဆွဲထဲတွင် အပန်းဖြေစစ်တုရင်နှင့် ကတ်များပါရှိသည်။ ဝမ်းနည်းနေသေးသော အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို တွေ့ရတာ အဆင်မပြေလှပေ။

"ဟုတ်သားပဲ နင့်ယောကျ်ားရောဘယ်မှာလဲ ဒီနေ့ သူအိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား" အဒေါ်လောင်က သံသယဖြင့်မေးလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ဤလူများအားလုံးသည် စစ်ထူယွင်နှင့် ထပ်ခါတလဲလဲ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ပြီးခဲ့သည့်နှစ်လအတွင်းတွင် ပြတ်ပြတ်သားသား တွေ့ဆုံပြီး သိခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစုက သူ့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်အထိ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းနေသေးသည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဖူးသလို လောင်မိသားစုကလည်း မထက်မြက်သည့် ထျန်းအိမ်၏သားဖြစ်သော ထျန်းတပေါင်ကို အမှတ်ရနေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်က သူသည် အလုပ်ထွက်ချင်ပြီး လင်းစစ်ယောင်၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် နောက်မြို့၌ သစ်ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည်ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ တပေါင် အကြောင်းပြောလျှင် အဒေါ်ထျန်းက ပြုံးနေလိမ့်မည်။

အဒေါ်ထျန်းက နှလုံးသားဖြင့်ပြုံးပြီး" မိန်းကလေးရွှေက တပေါင်က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်လို့ပြောတယ်" သူမသည် တပေါင်၏စိတ်ကိုရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ထျန်းအိမ်၏ အရေးကြီးသော အရာဖြစ်သည်။ တပေါင် အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် ပို၍စိုးရိမ်လာခဲ့ကြသည်။

လင်းစစ်ယောင်မှ တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ကတည်းက တပေါင်၏ စိတ်သည် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာပုံရသည်။ အချိန်အများစုတွင် သူသည် ရွယ်တူများနှင့်မတူပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသော် လည်း သစ်သားဆိုင်ကို ကြည့်ကောင်းအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟု မိန်းကလေးရွှေထံမှ ကြားသိရသည်။ ၎င်းသည် အံ့သြစရာကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး ၎င်းသည် သူမနှင့် တဖူတို့၏ မျှော်မှန်းချက်ထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

သမီးဖြစ်သူသည် ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ဦးနှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီး သားဖြစ်သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြန်လည်နေထိုင်ခဲ့သည်။ မိဘတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာများ မကျေမနပ်ဖြစ်စရာရှိမလဲ။

……

ထျန်းတပေါင် သည် မြင်းလှည်းကြီးများဖြင့် တန်းစီနေသော ဝူချင်းကျိုက်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ့နာမည်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် စားပွဲထိုးက ဧည့်စာအုပ်တွင် အမှတ်ခြစ်ပြီး ဖန်းဟွာမြို့၏ ပင်မလမ်းကို မျှော်ကြည့်နိုင်ရန် ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ရှေ့ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ကြည်နူးစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ပြီးလျှင် သူသည် အသက်ဆယ့်လေးနှစ်လောက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ့အရွယ်မှာ လူငယ်နှင့် လူကြီးကြားထဲတွင် ရှိနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူသည် အရွယ်ရောက်ပြီး တန်းစီဇယားသို့ တရားဝင်မဝင်မီတွင် သူ၏ စိတ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ့မိဘများနှင့် မောင်နှမများက သူ့ကို အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ ငြင်းလို့မရပေ။ သူ့ဆရာနှင့် ဆရာ့ဇနီးကလည်း သူ့ကို သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် လှည့်စားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဖန်းဟွာ မြို့၌ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကို သဲလွန်စမရှိခဲ့ပေ။ လူမိုက်ဖြစ်ရန် မွေးဖွားလာသော ချွမ်ပေါ်ထက် အဆတစ်ရာ ပိုကံကောင်းပါသည်။

"အရမ်းစောနေတယ်" စစ်ထူယွင် က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် အသံဖြင့် သူ့နောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်းရောပဲ။" ထျန်းတပေါင် သည် မျက်လုံးဗလာဖြင့် သူ့ထံသို့ ပြန်လာသည်။ သူသည် စစ်ထူယွင်ထက် တစ်နှစ်ပိုကြီးသော်လည်း စစ်ထူ၏ ညီငယ်အဖြစ် ဆက်ဆံခံရသည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူ့စိတ်မှာ ပြန်ကောင်းမလာသေးသောကြောင့် ပြဿနာမရှိခဲ့ပေ။ ယခုမူကား သူ့ထက် ငယ်ရွယ်သော ကောင်လေးကို လေးစားရန် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"အိုး မင်းက ချစ်​စရာ​မကောင်းတော့ဘူး" စစ်ထူယွင်က ယိမ်းနွဲ့ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်ကို မှီရင်း အဝေးမှ တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်လာသော မြင်းလှည်းတန်းကို ကြည့်ပြီး တမင်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မပြောနဲ့ မင်းရဲ့မျက်နှာအတွက် ငါ့မှာ ပိုက်ဆံပေးစရာ မရှိဘူး" ထျန်းတပေါင် က သဘောမတူကြောင်း တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ “သွားကြရအောင်၊ ချစ်ရတဲ့ ညီအကို မောင်နှမတွေကို အရင်ပွေ့ဖက်လိုက်ရအောင်” ထျန်းတပေါင် လှည့်ပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားခဲ့သည်။ "ကွမ်းကျင်ချိုက်" သစ်ဆိုင်ကိုတည်ထောင်ပြီးကတည်းက သူသည် "ကွမ်းကျင်ချိုက်" ကို တာဝန်ယူခဲ့ရပြီး ခဏတာအလုပ်များနေခဲ့သည်။ ဆရာ့ဇနီးသည် ညီငယ်နှင့် ညီမငယ်တစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ဖန်းဟွာမြို့သို့ သွားရောက်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ လပြည့်နေ့တွင် သူသည် မည်သည့်ကိစ္စမဆို သူ့အချိန်နှင့်သူ ရွှေ့ရတော့မည်။

……

“ဒီနေ့က ကျွန်တော့်မြေးနဲ့ မြေးမအတွက် တစ်လပြည့်တဲ့ မင်္ဂလာပွဲဖြစ်တယ်။ အားလုံးပဲ ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခွက်လောက် ကျွန်တော်ပေးချင်ပါတယ်။"

ကောင်းချီးပေးပွဲသို့ လာရောက်ကြသူအားလုံး အပေါ်ထပ်နှင့် အောက်ထပ်စားပွဲများတွင် ထိုင်ပြီးနောက် လျန်ရွှမ်ကျင်းက ဦးဆောင်၍ ကင်ပွန်းတပ်ခဲ့သည်။

“လာကြ အားလုံး ဗိုက်ပြည့်အောင်စားသင့်တယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါတို့မသောက်ဘူး” ဖုန့်ချိုက်ယွင်သည် ရဲဝံ့စွာထကာ ဖန်းဟွာမြို့ ရွာသားများ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် စုရွှေလျန်နှင့်လင်းစစ်ယောင်တို့၏ သူငယ်ချင်းများကို အားပေးခဲ့သည်။

“အမေ” စုရွှေလျန်သည် ရယ်စရာကောင်းပြီး စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စေသော အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကျင်းစံအိမ်၏ တစ်ဦးတည်းသော မိခင်သည် သူရဲကောင်းဆန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။

“ဒီနေ့ကတော့ ထူးခြားတဲ့နေ့ပဲ။ ငါအရမ်းကိုပျော်တယ်။" ဖုန့်ချိုက်ယွင်က သူ့သမီး၏ လက်ကိုကိုင်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ သူ့သမီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သူမသိခဲ့ချေ။ သူမသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်တိုင် မင်းသမီးဖြစ်ဖူးသူထက် ဂုဏ်သိက္ခာပိုရှိခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ် ညီမလေး ဒီတစ်ခါတော့ ဝမ်ရယ်နဲ့ဝမ်ဖေး ဆိုတာမရှိဘူး၊ လင်းရှောင်နဲ့ လင်လောင်းရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေပဲရှိတယ်” လျန်အန်းဇိုင်ကလည်း စုရွှေလျန်ကို ပြောသည်။ ဤ ဖန်းလော့သည် ဧကရာဇ်မင်းနှင့် မိုင်ထောင်ချီဝေးပြီး အပြည့်အ၀သောက်လျှင်တောင် ဧကရာဇ်မင်းထံ လွှဲအပ်မည်မဟုတ်ပေ။ 

စုရွှေလျန်က လျန်အန်းဇိုင် ပြောနေတာကိုမြင်သောအခါ စိုးရိမ်စိတ်များ လျော့သွားခဲ့သည်။ လင်းစစ်ယောင် နှင့် ပြုံးပြပြီးနောက် လာရောက်အားပေးကြသော မြို့နယ် ပြည်သူများနှင့်အတူ သေရည်ခွက်တစ်ခွက်စီ ပေးခဲ့ပါသည်။

လပြည့်နေ့တွင် လူတစ်ရာကျေမှာ နွေဦးလေညင်းဖြင့် သေရည်သောက်ခဲ့ကြသည်။

ဤညကုန်သည့်အထိ အားလုံးမှာ ထမင်းစားသောက်ပြီး ပျာယာခတ်နေခဲ့ကြသည်။

လပြည့်နေ့တွင် အလှူဒါနများမရရှိဘဲ ထိုင်ခုံအလိုက်တွင် ကြေးကိုးဆယ့်ကိုးပြားပါသော ပိုက်ဆံအိတ်အသေး တစ်လုံးစီ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ရွာသူရွာသားများအားလုံး ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ကြသည်။

“လူတိုင်း၊ မြင်းလှည်းတွေက ရှင်းလိုင်တည်းခိုဆောင် မှာရှိတယ်။ စိတ်ပါဝင်စားတယ်ဆိုရင်တော့ နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ မြို့ထဲမှာ ဈေးဝယ်ထွက်လို့ရတယ်။ ပြီးတော့ မြင်းလှည်းသွားယူဖို့ တည်းခိုခန်းကို သွားနိုင်တယ်။ ဒါပေါ့တူညီတဲ့မိသားစုတွေက ဖန်းဟွာ မြို့ကို အတူတူပြန်ရလိမ့်မယ်” ထို့နောက် လျန်မော့မော့သည် အစီအစဉ်များကို တိကျစွာ ရှင်းပြရန် မြို့ထဲသို့ပြန်သွားကာ လူများအားလုံး ဖန်းရှီသို့ သွားကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် စားသောက်ပြီးနောက် နှစ်သစ်ကူး ကုန်ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူကာ မြင်းလှည်းများဖြင့် ပြန်လာရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချနိုင်သည်။ သူတို့သည် ထိုကောင်းကွက်အတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။

"ငါ့သား တပေါင် အမေနဲ့စကားပြောနိုင်မလား" ဝူချင်းကျိုက် အပြင်ဘက်တွင် အဒေါ်ထျန်းက သူ့သားနှင့် စကားပြောခွင့်ရခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် အရမ်းအဆင်ပြေပါတယ်။ အမေနဲ့ အဖေက ပိန်လှီလွန်းတယ်။ ဒီငွေတွေက လွန်ခဲ့တဲ့လအနည်းငယ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ဝင်ငွေဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်မှာ ပစ္စည်းတွေဝယ်နိုင်တယ်။ နှစ်သစ်ကျရင် ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာခဲ့မယ်" ထျန်းတပေါင်က ခါးအိတ်ကပ်အတွင်းမှ လေးလံသော ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အဒေါ်ထျန်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“တ…တပေါင်…” အဒေါ်ထျန်းသည် ယခင်ကနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည့် ထျန်းတပေါင် ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမနှင့် တူညီစွာထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော ထျန်းတဖူ သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ “အင်း ကောင်းပြီ ငါ့သား ကောင်းပါပြီ။ ”

“အင်း ကောင်းပါတယ်။ မင်းလုပ်ချင်တာမှန်သမျှ ငါနဲ့ မင်းအမေက မင်းကို ထောက်ပံ့ပေးမယ်။ လုပ်သာလုပ်" အမြဲမသိနားမလည်သော ထျန်းတဖူ သည် မျက်လုံများနီကာ သူ့ထက် ဦးခေါင်းထက်ဝက်ခန့်မြင့်သော ထျန်းတပေါင် ကို ပြောခဲ့သည်။

"ဒီကိစ္စမှာ သားက မကောင်းတာလုပ်ရင် ငါတို့က မထောက်ပံ့နိုင်ဘူးနော်" အဒေါ်ထျန်းကထိုစကားများကိုကြားပြီး မျက်လုံးများကို သုတ်ပြီးနောက် သူမသည် ထျန်းတဖူ ကိုကြည့်ကာ ထျန်းတပေါင် ၏လက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ “ငါ့သား မင်းအလုပ်ကြိုးစားပြီး မင်းရဲ့ဆရာနဲ့ အတူတူလုပ်ပါ” မင်းက နတ်သမီးလို ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်သင့်တယ်၊ ဒါမှ သူတို့မြေးကို အမြန်ဆုံး ပွေ့ဖက်နိုင်စေရမယ်။ ငါ့ဘ၀မှာ ဒီထက်ကောင်းတဲ့အရာကို ဘယ်တော့မှ မျှော်လင့်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ။ မထင်မှတ်ပဲ၊ ဘုရားသခင်တွင် မျက်လုံးများရှိပါသည်။ ငါးနှစ်ကြာအောင် အဆင်မပြေဖြစ်မှာကို စိတ်ပူပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျန်းမာပြီး ရင့်ကျက်သည့် သားလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လာခဲ့သည်။

"အဟက် –” စစ်ထူယွင်၏ ရယ်မောသံသည် အဒေါ်ထျန်း၏ စိတ်ကူးယဥ်မှုကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။ ဆရာဦးလေးစစ်လင်နဲ့အတူတူလား။ တပေါင်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကိုသတ်ဖို့ ရွှေတံဆိပ်ဖြစ်ခွင့်ပေးလိုက်ရမှာလား။ တကယ်ရယ်စရာကောင်းပါတယ်။

လင်းစစ်ယောင်၏ဇစ်မြစ်အမှန်ကိုသိသော စုရွှေလျန်သည် အနည်းငယ်တောင့်တင်းသောခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မျက်စောင်းလေးထိုးကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ အဒေါ်ထျန်း ညွှန်ပြသည့်အရာမှာ ရှောင်အာနှင့် လုံအာ ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူမ တိုးတိုးလေး တွေးလိုက်သည်။

"ငါသိပါတယ်" လင်းစစ်ယောင်က ထူးထူးခြားခြား ပြန်ဖြေသည်။ တပေါင်၏ လက်ရှိကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် သူထင်ထားသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးလူသတ်သမားတစ်ဦးဖြစ်လိုလျှင်ပင် စောနေသေးသည်။ လင်းစစ်ယောင် တိတ်တိတ်လေး အော်လိုက်သည်။ လူသတ်သမားဖြစ်ရန် လွယ်မည်ဟုမထင်ခဲ့ပသင့်ပါ။

"တပေါင် မင်းက စိတ်ကောင်းရှိတယ်။ မင်းရဲ့လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်အာနဲ့ လုံအာက အရမ်းကြိုက်မယ်လို့ ထင်တယ်။” စုရွှေလျန် က ပြုံးပြီး ထျန်းတပေါင် ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

"အဲဒါကို ပြောစရာမလိုပါဘူး။" ထျန်းတပေါင်သည် ခေါင်းကို ရှက်ရွံ့စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် မြို့တော်၏ရင်ပြင်တွင် မသိစိတ်မှတွေ့ရှိခဲ့သော ဦးချိုပါမြင်းကျောက်စိမ်းထွင်းလက်ရာဖြစ်ပြီး သူသည် အသက်နှင့်တူသော ဦးချိုပါမြင်းပုံစံတစ်စုံကို ထွင်းထုထားခဲ့သည်။ သူ့တွင် ထျန်းတဖူ ထံမှ အမွေဆက်ခံထားသည့် လက်တစ်စုံရှိသည်။ 

အခြားသူများ၏ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ငြင်းဆိုသော်လည်း စုရွှေလျန် သည် သူ့ကျောင်းသား၏ လက်ဆောင်များကိုသာ လက်ခံခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးကို လက်ခံခဲ့သည်။

"ဒါဆို တပေါင် မင်းသွားတော့မှာလား။ ငါမင်းနဲ့ပြန်​လိုက်​ခဲ့မယ်​။" စစ်ထူယွင်သည် လက်ဆွဲပြီး ထျန်းတပေါင်၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် အနီးနားမြို့သို့ ခေါ်သွား၏။ "ဦးလေးထျန်းနဲ့ အဒေါ်ထျန်း စိတ်ချထားကြပါ ကျွန်တော် တပေါင်ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်လိုက်ပါ့မယ်"

"ဒါ မင်းရဲ့ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး" ထျန်းတပေါင်သည် မကျေမနပ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကိစ္စ မဟုတ်ရမှာလဲ။ မင်းကလည်း ငါ့ညီပဲလေ။"

"မင်းနောက်နေတာလား" ထျန်းတပေါင် သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ပြီးတော့ လမ်းပေါ်မှနေ ခုန်ချသွားခဲ့သည်။

စစ်ထူယွင်က သူ့အားနည်းချက်ကို မပြချင်ဘဲ သူ့နောက် ကပ်လျက် ဟွာချန်မြို့ဆီသို့ လိုက်ပို့ခဲ့သည်။

"အားယောင်၊ ရွှေလျန်၊ တပေါင်ကို ဂရုစိုက်ပေးလို့ ငါတို့ မင်းကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" သူ့ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော သူ့သား၏ရုပ်ပုံကို ကြည့်ရင်း အဒေါ်ထျန်းနှင့် ထျန်းတဖူက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုခဲ့သည်။ သူ့အား ကျောင်းသားအဖြစ် လက်ခံသော လင်းစစ်ယောင်သာ မရှိခဲ့ပါက တပေါင်၏ အောင်မြင်မှုများကို ဖော်ပြခြင်းမပြုဘဲ ထိုအဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာကို သင်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ သွေးစွန်းနေသော ဦးခေါင်းသည် မည်သည့်အချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

“ဒါက သူ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုပါ။ အဒေါ်ထျန်းနဲ့ ဦးလေးထျန်းလည်းစိတ်ချထားနိုင်ပါတယ်။” စုရွှေလျန်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြီး တွေးမနေသင့်သော အဒေါ်ထျန်း ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ တစ်ခါတရံ စဉ်းစားကြည့်တော့ ၎င်းသည် ကံကြမ္မာ၏ ကံကြမ္မာဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်၏ ဆန်းကြယ်မှုကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် သူမသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။

"မွေးပြီး တစ်လလောက်နေရင်တောင် အေးတဲ့လေ အတိုက်မခံသင့်ဘူး" လင်းစစ်ယောင်က နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထျန်းတဖူ စုံတွဲကို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် စုရွှေလျန်ကို ဝူချင်းကျိုက် ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး အမွှာများမှာ မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူ သူ့ကိုကြည့်နေသည့်ကြားမှ သူ့ယောက်ဖနှင့် ကျင်းယင်းယွင်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

***