နှုတ်ဆက်ပွဲ 

ကလေးရေချိုးပွဲပြီးသည့်နေ့တွင် လျန်အန်းဇိုင်သည် သူ့အဖော်များနှင့်အတူ မြို့တော်ကို အပြေးအလွှားပြန်သွားခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်းမာသည့်အဘိုးကြီး လျန်ရွှမ်ကျင်းကိုပါ ပြန်ပေးဆွဲပြီး သူတို့အား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော တူမများနှင့်ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် ရင်ဆိုင်စေရန် အိမ်ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဖုန့်ချိုက်ယွင် ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ့သမီးနှင့် အတူနေရန်ဖြစ်ပြီး ကျင်းစံအိမ်သို့ ပြန်သွားရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမအား လျန်ရွှမ်ကျင်းမှ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ အတင်းခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

လုံရှီရွှယ်အနေနှင့် လျန်အန်းဇိုင်ကို ခရီးမစမီ အိုးရန်ရွှမ်မှ အပ်နှင်းထားသောကြောင့် နောက်မှ ပြန်သွားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ နန်းတော်တွင် သူ့အကူအညီလိုနေသော တစ်ခုခုရှိနေသောကြောင့် သူမလည်း ထွက်သွားရမှာဖြစ်သည်။

"မင်း မြို့တော်ကို လာလည်ဖို့ အခွင့်ကြုံရင် ငါ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်။" လုံရှီရွှယ်သည် စုရွှေလျန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ညီအစ်မများကဲ့သို့ပင် ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။

လျန်အန်းဇိုင်သည် လုံရှီရွှယ်ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်ပြီးနောက် စုရွှေလျန်ကို ခေါ်ကာ လုံရှီရွှယ်လက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူက ဘေးမှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် မင်းအစ်ကိုအကြီးဆုံးကို ပြောလိုက်။ ဘယ်သူတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်။" လျန်အန်းဇိုင်က ဤစာကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ သူ့ညီမနှင့်အတူ အမြဲနေနေသော လင်းစစ်ယောင်ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်သား၏မျက်လုံးများက သူကြည့်ရသည့်အတိုင်း တကယ်ပဲ ငြိမ်သက်နေသလားဆိုတာ သူသိချင်နေခဲ့သည်။

“စိတ်ချပါ အစ်ကိုကြီး အားယောင် ရှိနေတာပဲ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" စုရွှေလျန်က မဆိုင်းမတွဖြေသည်။ အဖြေက လင်းစစ်ယောင်၏ နှုတ်ခမ်းတောင့်တင်းမှုကို ပျော့ပျောင်းသွားစေခဲ့သည်။ လျန်အန်းဇိုင်က စကားမပြောဘဲ သက်ပြင်းကိုချလိုက်သည်။

သြော်၊ ဒါကိုပဲ သူစိုးရိမ်နေတာလေ။ ဒီငတုံး ညီမလေးကတော့...။

လျန်အန်းဇိုင်က သူ့မျက်လုံးများ၏ အဖြူရောင်များကို ကောင်းကင်သို့ပြသပြီး လင်းစစ်ယောင် ကို ချက်ခြင်းပင် ခြိမ်းချောက်သော အကြည့်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်- မင်းက ငါ့ညီမကို နှိပ်စက်ဝံ့ရင် ငါ မင်းကို သနားနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ဇစ်မြစ်ကို ငါမသိဘူးထင်နေလား။ ဖုန်းယောင်ရဲ့ ရွှေတံဆိပ်ဆုရလူသတ်သမား။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးသည်။

လင်းစစ်ယောင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ခြိမ်းခြောက်ကာ ပြန်ပြောသည်- မင်းလည်း အတူတူပါပဲ။ မင်းသူကိုထိတာကိုတွေ့ရင် မင်းက အစ်ကိုကြီးဖြစ်နေတာတောင် ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို မင်းကိုရိုက်ပစ်မယ်။

လူနှစ်ယောက်မှာ အပြန်အလှန်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူတို့သည် ရှေ့ကမိန်းမငယ်လေးကို ကြောက်လန့်​စေမည်ဆိုးသောကြောင့်သာ ပုံမှန်အတိုင်းပြန်နေခဲ့သည်။

 …………

"ရှုအာ၊ အားယောင်၊ နွေဦးပေါက်ရောက်ရင် မင်းတို့ကို ငါလာတွေ့မယ်။ လျန်မော့မော့ ၊ မင်း သူတို့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ရမယ်နော် "

မြင်းလှည်းအဖွဲ့မှ မထွက်ခွာမီ အခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းဝမ်ရယ်သည် အတွင်းမှ နီမြန်းနေသော မျက်နှာနှင့် ဖုန့်ချိုက်ယွင်သည်လည်း အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ အိမ်တံခါးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြန်သည်။ လူအများက အလုပ်မကြိုးစားဘဲ သူ့မသမီးကို နစ်နာစေမှာကို စိုးရွံ့နေခဲ့သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျွန်မ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ့မယ်၊ စိတ်ချထားပါ" လျန်မော့မော့နှင့် အစေခံများသည် တစ်သံတည်းဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

ဖုန့်ချိုက်ယွင်သည် စကားဆက်ရန် နောက်ကျလွန်းသဖြင့် လျန်ရွှမ်ကျင်းမှ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ "ချစ်သမီး၊ ငါ့သားမက်၊ မင်း ငါတို့ကို လွမ်းရင် ငါတို့ဆီ စာတစ်စောင်ပို့လိုက်ရင် မင်းတို့ကို လာခေါ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွတ်လိုက်မယ်။"

“ကောင်းပါပြီ” စုရွှေလျန်သည် အပြုံးကြီးဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “အမေတို့ အဖေတို့ ဂရုစိုက်ကြနော်။ သမီးက ဒီမှာ သာယာပျော်ရွှင်နေတာပဲ။ အားလုံးအဆင်ပြေသွားမှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။”

“တော်လောက်ပြီ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့က အချင်းချင်း ပြန်ဆုံကြမှာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း မထွက်ခွာရင် ဒီည ရွှေယွဲ့မြို့ထဲကို ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။” လျန်အန်းဇိုင်သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ မတ်တတ်ရပ်ကာ အဖေနှင့်သမီး စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်စေ လိုက်သည်။

"ကောင်ဆိုးလေး မင်းသွားချင်ရင် သွားလို့ရတယ်။ နွေဦးပွဲတော်အတွက် မြို့တော်ကို ပြန်လာဖို့ မင်းအဒေါ်နဲ့ အတူရှိနေတယ်”

"စမ်းကြည့်ပါလား။ အဖေ စိတ်ပြောင်းပြီး ဒီကိုပြန်လာတာလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ" ဆယ့်ရှစ်နှစ်အောက် မြင့်မြတ်သောဘွဲ့ကို ဆက်ခံသောအခါတွင် သူ၏အဘိုးအို၏ အကြွေးသည် လုံးဝချွတ်ခြုံကျသွားခဲ့သည်။ လျန်အန်းဇိုင်သည် လျန်ရွှမ်ကျင်း အကြောင်းကို သိသဖြင့် သူ၏ မရိုးသားသော အဖိုးအိုသည် မယုံနိုင်စရာဟု တွေးနေလေသည်။

“ပေါက်ကရတွေ” လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် ဒေါသထွက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် မြင်းလှည်းထဲသို့ ပြန်မဆင်းမီ လူနှစ်ယောက်၏ အနေအထားကို လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

မိုင်ထောင်ချီဝေးသော မြို့တော်သို့ နောက်ဆုံးတွင် လူအုပ်ကြီးတစ်စု ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

 …………

ကျင်းစုံတွဲ ထွက်သွားပြီးနောက် တစ်အိမ်လုံး ရုတ်ချည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

စစ်ထိုသည် ကလေးတွေအတွက် အခမ်းအနားကို လာပြီးနောက် သူ၏ လုပ်ငန်းများကို ကိုင်တွယ်ရန် ဖုန်းယောင်ထံ အမြန်ပြန်သွားခဲ့သည်။ တစ်နှစ်တာအတွက် ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် နွေဦးပွဲတော်အတွက် မြို့ကိုပြန်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

စစ်ထူယွင်သည် ဟွမ်ရှမြို့မှ ပြန်လာပြီးနောက် စစ်ရှန်းသည် " ကွမ်းချီမျှော်စင်" သို့ ပြန်သွားကာ ယခင်အမွှာများကို ကာကွယ်ရန် မြို့သို့သွားခဲ့သည်။ သူအလွန် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဤနေရာသည် စစ်လင်၏နေရာလည်းဖြစ်သည်။ ကလေးကိုတောင် ကောင်းကောင်းမကာကွယ်နိုင်လျှင် သူ့လူသတ်သမား မျက်နှာပျက်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်းဟန်မှလွဲ၍ အစောင့်ရှစ်ယောက်က အိမ်နှစ်လုံးကို စောင့်ကြပ်ပေးသော စစ်ထူယွင်ကို ကူညီခဲ့ပြီး ချွမ်းလန်နှင့်လည်း ခံစားချက်များ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ကျန်သည့် အစောင့်များကို ကွမ်းချီမျှော်စင်ကို အရာရှိက ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအရာသည် စုရွှေလျန်က တကယ်ကို ခန့်မှန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှောင်းဟန်သည် ချွမ်းလန်အပေါ် ခံစားချက်ကောင်းများရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ရှောင်းဟန်သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူတစ်ယောက်အကြောင်း ယခင်ကတွေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် စုရွှေလျန်သည် စစ်ထူယွင်ကိုမေးမြန်းရန် အထူးစေလွှတ်ခဲ့သည်။ ရလဒ်မှာ အတင်းအဖျင်းသက်သက်သာဖြစ်ပြီး အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ချွမ်းလန်နှင့် ရှောင်းဟန်အကြား ပြဿနာကိုလည်း ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ လူနှစ်ယောက် တည်ငြိမ်သည့် ဆက်ဆံရေးရှိရန် စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ အိမ်ထောင်ပြုရမည်ဖြစ်သည်။

လျန်မော့မော့သည် ယခင်ကျင်းဝမ်ဖေးကို နှစ်ရှည်လများ လိုက်နာခဲ့ပြီး ချွမ်းလန်၏ လက်ထပ်ခြင်းအကြောင်းကို စတင်ခဲ့သည်။ ကျင်းစံအိမ်မှ လက်ထပ်ရုံတင်မကပေ။ ကျင်းစံအိမ်က ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ဤသို့နည်းဖြင့် ချွမ်းလန်နှင့် ရှောင်းဟန်တို့သည် လက်ထပ်ပြီးလျှင် အသင့်တော်ဆုံး စုံတွဲဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လျန်မော့မော့က တွေးခဲ့သည်။ ဆောက်ထားသော ခြံဝင်း အရွယ်အစားမှာအရေးမကြီးပါ။ ဤနေရာတွင်အချိန်အကြာကြီးနေရန် လူနှစ်ယောက် အမြဲလိုပါသည်။

သူမသည် အသက် ၄၀ ကျော်ရှိပြီး တစ်ကိုယ်ရေဖြစ်ပြီး ယောက်ျားများပြည့်နှက်နေသည့်နေရာကို ကိုင်တွယ်ရန် မသင့်လျော်ပေ။ ယောက်ျားများ ရှေ့ကိုရောက်သင့်သည့် အရာတစ်ခုကိုလုပ်ရန် အမြဲတမ်းခက်ခဲပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်းဟန် သည် ထိုနေရာ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုတိုးတက်မှုနှင့် အကျွမ်းတဝင်ရှိရန် စောင့်ဆိုင်းရင်း အမြွှာများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ကာ ဒုတိယတန်းသို့ ဆုတ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုလား။ ကလေးမရှိ၊ ခင်ပွန်းမရှိသော လျန်မော့မော့သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ တွေးနေမိသည်။

 ……

ကလေးရေချိုးပွဲပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဟွာမိသားစုသည် မြို့ပြင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရာတွင် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ နှစ်အတော်ကြာစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် မြို့ထဲတွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏မွေးရပ်မြေ ပိုင်ယီသို့ ပြန်ပြောင်းချင်ခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ နှစ်ကုန်အထိ နေထိုင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

နွေဦးရာသီမရောက်မီတွင် လစ်လပ်နေသော ဟွာ၏အိမ်သည် "ကွမ်းချီမျှော်စင်" သို့ရောက်လာသော အခြားတပည့်နှစ်ဆယ့်လေးယောက်အတွက် စုဝေးရာနေရာဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယောက်ျားလေးအိမ်ရှင်၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့်အညီ လျန်မော့မော့ သည် အစေခံမိန်းကလေးနှင့် ကောင်လေးများကို အသီးသီးခွဲဝေပေးကာ သွေးပွက်ပွက်ဆူပြီး အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ယောက်ျားလေးနှစ်ဆယ့်လေးဦးအတွက် မီးဖိုချောင်ကို ချက်ပြုတ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သခင်မလေးအား နှောင့်ယှက်မိမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည် ၊ ၎င်းသည် လျန်မော့မော့၏ ကိုယ်ပိုင်ထင်မြင်ချက်ဖြစ်သည်။အိမ်ရှင်၏ မူရင်းစကားမှာ ဖန်းဟွာမြို့သည် ယခုအခါ ဝမ်ရယ်၏နန်းတော်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဧည့်သည်များဖြစ်ပြီး ထမင်းချက်အနေဖြင့် လိုက်ပါသင့်သည်။

"အမွှာတွေကိုတောင်တွေ့ခွင့်မပေးဘူးလို့ တပည့်တွေက ပြောတယ်။ သူတို့တူလေးတွေရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မမြင်ရဘူး” မီးဖိုချောင်နတ်ဘုရားအားပြန်လွှတ်သည့်နေ့တွင် စစ်ရှန်း က လင်းစစ်ယောင်ထံ အထူးလက်ဆောင်တစ်ခု ပေးလိုက်ပါသည်- တပည့် ၂၄ ယောက်ရဲ့ စကားဖြစ်သည်။ သူက လင်းစစ်ယောင်ကို အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထော်ပြီး “ခယ်မလေးကို နှောင့်ယှက်မှာ ကြောက်နေတာ မဟုတ်လား”

“မှန်တယ်။ သူတို့က ဆူညံလွန်းတယ်။” လင်းစစ်ယောင်က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ပြီး စားပွဲခုံပေါ်တင်လိုက်သည်။

"ဆူညံနေတယ်လား … ဟုတ်သားပဲ ။ လူအယောက်နှစ်ဆယ်က တစ်ချိန်တည်း ရောက်လာတော့ တကယ့်ကို ဆူညံနေတာပဲ။ အဲဒီလိုဖြစ်ရင် သူတို့ကို တန်းစီခိုင်းပြီး နေ့တိုင်း နှစ်ယောက်စီပဲ လာခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒါဆို အားလုံးအဆင်ပြေတယ်မလား" စစ်ရှန်းသည် ပြီးပြည့်စုံသော အဖြေတစ်ခုအကြောင်း စဉ်းစားခဲ့သည်။

"ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လဲ" လင်းစစ်ယောင်က သူ့ကို တိုက်ရိုက်မဖြေသော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို မေးလိုက်သည်။ ဖုန်းယောင်ထဲကို စဝင်ကတည်းက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိလာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်သည်။ စစ်ရှန်း မှာ ဘယ်လို စိတ်ထားမျိုးရှိလဲဆိုတာ သူ့အကြောင်း အကုန်သိပါသည်။ သူသည် ခရီးဝေးက အလုပ်မှထွက်ပြီး “ငှက်တောင်ဥမဥဘူး” ဟု သူတို့ခေါ်သည့် မြို့ထဲမှာနေရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး စိတ်အားထက်သန်သော သူ့အလုပ်သင်များကို လွှတ်လိုက်သည်။ တစ်ခြားရည်ရွယ်ချက်မရှိလျှင် သူ့နာမည်ကို ပြောင်းပြန်ရေးပစ်မည်။

"ဟေ့ မင်းဘာလို့ဒီလိုပြောတာလဲ။ အလုပ်သင်ညီမလေးတွေကို တွေ့ဖို့ လာခဲ့ကြတာပါ။ နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်က အရမ်းချစ်စရာကောင်းပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ ကလေးတွေက ပြောကြတာကို ကြားတော့ စူးစမ်းလေ့လာဖို့ မကူညီနိုင်ကြဘူးလေ” စကားအဆုံးသတ်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ ရေနွေးခွက်ထဲကို ရေနွေးထပ်ထည့်လိုက်သည်။ သို့သော် စစ်လင်၏ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို သိပါက စစ်ထိုသည် သူ့တူလေးကို လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

"အဲ့လိုလား" လင်းစစ်ယောင်က သူ့စကားများကို နားထောင်ပြီး နှစ်ကြိမ် ကဲ့ရဲ့ခဲ့သည်။ သူ့ကို မချေပတော့ပေ။

"ဟုတ်သားပဲ စစ်လင်၊ စစ်လော့က သူတစ်နှစ်တာဖြတ်သန်းဖို့ပြန်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလား။"

လင်းစစ်ယောင်သည် စစ်ရှန်း၏ အကြောင်းအရာကို လွှဲပြောင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိကြောင်း ညွှန်ပြရန် ခေါင်းယမ်းကာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ပွဲနေ့တွင် စစ်လော့သည် လန်ရှီ သို့ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ယခုဆို တစ်လခွဲကျော်နေပြီဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် စစ်လော့ သည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ကိုယ်ခံပညာစက်ဝိုင်းဟု ခေါ်နိုင်သည့် Longxi ဘီလူးနှစ်ကောင်ကို တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ အောင်မြင်မှုကို သေချာစေမည့် ဗျူဟာလေးများရှိပါသည်။ သူ မထွက်ခွာမီတွင် အထီးကျန်စွာ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေခဲ့ရပြီး ကိုးထပ်ကြီး၏ အပေါ်ဆုံး စက်ဝိုင်းဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းသာ လျှောက်ခဲ့သော်လည်း ဘီလူးနှစ်ကောင်၏ တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရမည် သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်မည်ကို သူ အာမမခံနိုင်သေးပါ။ 

“အင်း စစ်လော့ က အရမ်းခေါင်းမာတယ်။ ငါသာ သူဆိုရင် Feng Qingya က သေဆုံးသွားပြီး လန်ရှီ မှာရှိတဲ့ ဘီလူးနှစ်ကောင်ကြားက နာကြည်းမှုတွေကို အဲဒီကိစ္စမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေးဆောင်သင့်တယ်။” စစ်ရှန်း က သက်ပြင်းချရင်း "နောက်ထပ် Feng Qingya က သွေးဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့တယ်။ မြောက်ပိုင်း လန်ရှီက ဘီလူးနှစ်ကောင်က သွေးဂိုဏ်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေဖြစ်နိုင်တယ်”

“သွေးဂိုဏ်း …” လင်းစစ်ယောင်က စစ်ရှန်း၏ပါးစပ်မှ စကားလုံးများကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နှင့် သူအသက်ရှင်နေချိန်က အစိုးရခေါင်းဆောင်ဟောင်း ပြောခဲ့သည့်စကားကို တွေးလိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာက တဟွေ့နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သော မြောက်ပိုင်းသွေးမည်းများရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် တဟွေ့ကို မက်မောနေခဲ့သည်။ သွေးနက်နိုင်ငံ၊ သွေးဂိုဏ်း ဖြစ်သည်…

“သေစမ်း” သူရုတ်တရက်ထပြီး စစ်ရှန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "စစ်လော့က ဆိုးရွားတဲ့ အလားအလာတွေနဲ့ ပြည့်နေမှာကို ငါကြောက်မိတယ်။"

 ……

"ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ၊ သွားကြရအောင်။" စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင်အတွက် လွယ်အိတ်တစ်အိတ်ကို ချည်နှောင်ထားပြီး ထူထဲသော ၀တ်စုံတစ်ခုဖြစ်သည့် အဝတ်အစား နှစ်စုံ၊ ချည်ဖိနပ်တစ်ရံ ၊ အစားအသောက်နှင့် ရေအချို့ပါရှိသည်။ သူမအား စိတ်အားထက်သန်စွာကြည့်နေသော လင်းစစ်ယောင်အား ပေးလိုက်သည်။

"ရွှေလျန်၊ ငါသွားတော့မယ်... စစ်လော့ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အချက်အလက်အချို့ကို စစ်ဆေးဖို့ ကျန်နေသေးတယ်။ ငါမှန်းတာမမှားရင် တဟွေ့ အန္တရာယ်ဖြစ်မှာကို ငါကြောက်မိတယ်။" လင်းစစ်ယောင်က သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမနားထဲတွင် တိုးတိုးလေးပြောသည်။

အရင်တုန်းကတော့ တိုင်းပြည်နှင့်ပြည်သူများ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှာကို သူဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ယခုမှာမတူပေ။ သူ့တွင် တည်ငြိမ်သည့်အိမ်ရှိပြီး သူ့ချစ်ဇနီးနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော သားသမီးများလည်းရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ထိုင်ပြီး ကြည့်နေလို့မရပါ။

ထို့အပြင် သူမ၏ဖခင်နှင့် အစ်ကိုတို့သည် တဟွေ့၏မင်းသားများဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမှန်းဆထားသည့်အတိုင်း သွေးနက်သည် တဟွေ့ကို ကျူးကျော်လာမည်ဖြစ်ပြီး တဟွေ့နိုင်ငံတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပုန်းအောင်းနေသည့် သွေးဂိုဏ်းနှင့် ပေါင်းစပ်သင့်သည်။ ထို့နောက် တဟွေ့အတွက် အလားအလာမှာ စိုးရိမ်စရာဖြစ်ခဲ့သည်။

***