တောင်းပန်ခြင်းလက်ဆောင်

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းယင်းယွင် ရောက်လာသောအခါ ချွမ်းလန်နှင့် ခေါင်းဆောင်ရှောင်း တို့ကြားတွင် မရေရာသော ဆက်ဆံရေးရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန် စုရွှေလျန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏အစ်မ ကျန်းယန်ယွေ့၏အမိန့်အရ သူမသည် ယခုနှစ်နောက်ဆုံးခြောက်လ၏လစာကို ပေးဆောင်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် မွေးဖွားပြီးနောက် စုရွှေလျန် လိုအပ်မည့် အဖြူရောင် ချည်သား ၀တ်ရုံများနှင့် ကလေးများအတွက် အင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီ၊ တို့တို့နှင့် ခြေအိတ်များအပါအဝင် အလုပ်အတွက် ပြင်ဆင်သည့် ပစ္စည်းများ အပြည့်ရှိသော မြင်းလှည်းတစ်စီးကို သူမနှင့်အတူ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

 "ရိုးရိုးသားသား၀န်ခံလိုက် မင်းဘယ်လိုထိန်းသိမ်းခဲ့တာလဲ" ကျန်းယင်းယွင်သည် စုရွှေလျန်ကို အချိန်အတော်ကြာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ မနာလိုစွာ မေးလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုရွှေလျန်သည် ဆန့်ကျင်ဘက် ပျော့ပျောင်းသော ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီ၍ ရိတ်သိမ်းပြီးသော ပန်းသီးကြီးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ သပ်ရပ်စွာ စားသောက်နေခဲ့သည်။

၎င်းသည် အလွန်မတရားခဲ့ပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ ဇနီး၊ သူမအိမ်နီးချင်းနှင့် စုရွှေလျန်တို့မှာ ရက်များ သိပ်မကွာခြားခဲ့ပါ။ သို့သော် စုရွှေလျန်လောက် သူမမှာကံမကောင်းခဲ့ပေ၊ အညိုရောင်တင်းတိပ်များနှင့် ခြေလက်များ ရောင်ရမ်းနေပါသည်။ သူမရှေ့တွင် ရှစ်လကြာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးနှင့် အလွန်ကွာခြားပါသည်- သူမသည် နူးညံ့ပြီး ပျော့ပျောင်းသော နှင်းဖြူအသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါသည်... ဟူး၊ လူများကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည့်အခါ တကယ့်ကို ဒေါသဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကျန်းယင်းယွင်၏ ပုံကြီးချဲ့တုံ့ပြန်မှုကို သူမမြင်သောအခါ စုရွှေလျန် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ ဘာပြောနိုင်မလဲ။ လင်းစစ်ယောင်က သူမကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ပေးခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်ရဲ့ အာနိသင်တွေက အရမ်းကောင်းနေသလား။

"ဒါဆို မင်းက ဧကရာဇ်မြို့က မင်းသားကျင်းစံအိမ်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးဆိုတာကို ငါမယုံနိုင်တော့ဘူး..." ချွမ်းလန် သည် လက်ဖက်ရည်နှင့် သစ်သီးများ ပေးဆောင်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့ရတော့ ကျန်းယင်းယွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမအစ်မကြီး၏ အစီအစဉ်များ ပျက်သွားခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ မွေးဖွားပြီးအချိန်ကာလကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင် ပန်းထိုးခြင်းဆိုင်ရာ အလုပ်များကို ပိုမိုလက်ခံလာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ချုပ်ချယ်မှုစာချုပ်ကို လာမည့်နှစ်တွင် အချိန်မီ သက်တမ်းတိုးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ...

ယခု သူမသည် မင်းသားစံအိမ်တော်၏ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးဖြစ်ကြောင်း သူတို့သိသောကြောင့် သူမနှင့် နောက်ထပ်စာချုပ်များ ချုပ်ဆိုရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

"ငါလည်း မဖုံးကွယ်ထားချင်ပါဘူး…” စုရွှေလျန်သည် ကျန်းယင်းယွင်ကို ဝမ်းနည်းသည့်အမူအရာဖြင့် နားထောင်ခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဤသို့ရှုပ်ထွေးသည့် လက္ခဏာများရှိမှန်း သူမတကယ်မသိခဲ့ပါ။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး..." ကျန်းယင်းယွင်က သူ့လက်ကို ကိုင်ကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသားကျင်းစံအိမ်က ယွဲ့ယန် (ပန်းထိုးအိမ်)ကို ဒုက္ခမပေးသရွေ့တော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ”

"ယင်းယွင်" စုရွှေလျန်က ကျန်းယင်းယွင်ကို ခေါ်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ခဏလောက်စဉ်းစားရင်း သူမက ဆက်ပြောခဲ့သည် "ယင်းယွင်၊ ယွဲ့ယန်နဲ့ ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အခွင့်အလမ်းမရှိမှာကို ငါကြောက်မိတယ်။ ဒီအမွှာတွေနဲ့ … ငါ့မှာ ပန်းထိုဖို့အချိန်မရှိမှာတောင် ကြောက်မိတယ်…”

“သိပါတယ်…” ကျန်းယင်းယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမွှာလေးနှစ်ယောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမဆို ခေါင်းကိုက်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

စုရွှေလျန်တွင် ဆွေမျိုးများလည်းမရှိခဲ့ပါ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ စုရွှေလျန်တွင် ခြေလှမ်းများစွာအကွာတွင် အမှုထမ်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ချွမ်းလန်နှင့် အစေခံများစွာသော အိမ်အကူများ၊ ကျွန်များနှင့် မင်းသားကျင်း၏ အိမ်တော်မှ သူမအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အိမ်အကူများရှိခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမ၏အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ချစ်ခင်တက်သော်လည်း အကာအကွယ် လွန်ကဲသည့် ခင်ပွန်းကသာ တာဝန်ဝတ္တရားများ လွှမ်းခြုံသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"ချွမ်းလန် အိပ်ခန်းထဲမှာရှိတဲ့ ဗီရိုကြီးထဲက အဲဒီအိတ်ကို ယူလာပေးပါဦး..." စုရွှေလျန်က ချွမ်းလန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာ ချွမ်းလန်သည် ဘရိုကိတ်အိတ်တစ်လုံးနှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ "သခင်မလေး ဒီအိတ်လား"

“ဟုတ်တယ် အဲ့တာပဲ…” စုရွှေလျန် အိတ်ကိုလက်ခံရရှိပြီးနောက် ချွမ်းလန်အား ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ချွမ်းလန် မတ်ပဲနဲ့ လီလီဟင်းချို ပြီးပြီလားဆိုတာ စစ်ဆေးဖို့ မီးဖိုချောင်ကို သွားလိုက်။ အရသာရှိရင် ကျန်းသခင်မအတွက် ပန်းကန်တစ်လုံးယူလာခဲ့လိုက်”

"ဟုတ်​ကဲ့ ချွမ်းလန် သွားလိုက်ပါ့မယ်​။ သခင်မလေး ပျားရည် သောက်သင့်တယ်။ မတ်ပဲနဲ့ လီလီဟင်းချိုက အေးမြတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိရှတယ်။ အခု ဟင်းချိုသောက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး…” ချွမ်းလန်က ပြောပြီး အခြားသူများကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။ ထို့နောက် မီးဖိုခန်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"မင်းသူ့ကို အဝေးပို့ချင်နေတာလား။" ကျန်းယင်းယွင်က စုရွှေလျန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ မပြုံးသလိုပင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမအိမ်အစေခံကို မောင်းထုတ်ရန် အကြောင်းပြချက်ကောင်း ရှာနိုင်ခဲ့သည်။ မင်းသား၏စံအိမ်တော်မှ မြင့်မြတ်သောအမျိုးသမီးဖြစ်ထိုက်ပါသည်။

“မင်းကို သူ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို စမ်းကြည့်စေချင်တယ်…” စုရွှေလျန်က ပြုံးပြီး ထပ်ပြောသည်။

သူမသည် ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါးရှိသော ချည်ထိုးခြင်းများကို မမြင်ချင်သောကြောင့် ချွမ်းလန်ကို အဝေးသို့ လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခင်စတုတ္ထသခင်မလေးသည် ၀တ်စားဆင်ယင်နိုင်သည် သို့မဟုတ် ချည်မထိုးနိုင်သည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ထိုအချိန်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အထည်နှင့် အိတ်ထဲမှ အထည်ကို ​ကြည့်ပြီး သူမပြောနိုင်သည်။ သူမ၏ အဆင့်သည် သာမန်မျှသာ သို့မဟုတ် အနည်းငယ် တောက်ပြောင်နေသည်။ အထည်ပစ္စည်းများသည် အဖိုးတန်ပြီး ဇိမ်ခံသော်လည်း ချုပ်ရိုးများသည် သာမန်ရိုးရိုးသာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စုရွှေလျန်သည် မင်းသားကျင်း၏ အိမ်ကြီးမှ မော့မော့များနှင့် အိမ်ဖော်များအား သူမ၏ ပန်းထိုးခြင်းစွမ်းရည် မည်မျှကောင်းမွန်ကြောင်း သိခွင့်မပြုချင်ခဲ့ပေ။ သူမနှင့် လင်းစစ်ယောင် ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားများမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောလိုပေ။

"ယင်းယွင်၊ ဒီပန်းထိုးရုပ်ပုံကို မင်းဘယ်လိုထင်လဲ" စုရွှေလျန်သည် အနံတစ်မီတာနှင့် အလျား မီတာဝက်ခန့်ရှိ ချယ်လှယ်ထားသော ရုပ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သေးငယ်သောဗားရှင်းဖြစ်ခဲ့သည်။

“ဘုရားရေ” ကျန်းယင်းယွင်သည် သူမ၏ ကျောမှီကို အေးအေးဆေးဆေး မှီလိုက်သည်။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူ့လက်များက နှုတ်ခမ်းများကို အုပ်ထားပြီး အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ “ရွှေလျန်… ဒါက…”

"ဒါက စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီးရင် ငါလုပ်ချင်တဲ့အရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေလို့ ဝန်လေးနေမိတယ်။ အားယောင်ကလည်း အရမ်းတင်းကြပ်တယ်။ ဒါကြောင့် သြဂုတ်လလောက်မှာ ပြီးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အိမ်သစ်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး မြို့ကိုသွားဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ချင်ဘူး။ ကလေးရဲ့ သုံးရက်တာ အခမ်းအနားမှာ မင်း လာမယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ မင်းကိုဒီလောက်အစောကြီးတွေ့ဖို့ ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ဘယ်လောက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့အချိန်လဲ။ ”

“ရွှေလျန်…” ကျန်းယင်းယွင် မယုံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်နေမိသည်။ သူမသည် စုရွှေလျန် ၏အကြံအစည်ကို မရရှိမီ ခဏတာမျှ စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ထိပ်တန်းအရည်အသွေးအဆင့်သတ်မှတ်ထားသည့် ချည်ထိုးရုပ်ပုံအား ညွှန်ပြပြီး “မင်းဆိုလိုတာက ဒီပန်းထိုးရုပ်ကို…”

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်ကို ပေးချင်တယ်။ ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့အလုပ်ကို တင်ပြသင့်တယ်လေ။ မင်းငါ့ကိုပေးရတဲ့ တစ်လကို ငွေနှစ်ဆယ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါ့မလား" စုရွှေလျန်သည် သူမ၏ ဤအလုပ်သည် ငွေနှစ်ဆယ့်လေးတန်ဖိုးရှိမည်ဟု စူးစူးဝါးဝါး မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။

“ထိုက်တန်တယ်၊ ထိုက်တန်တယ်၊ ထိုက်တန်တယ်။ ​အာ...အဲ့လိုမျိုးမဆိုလိုပါဘူး။ ငါဆိုလိုတာက... အိုး ရွှေလျန် မင်းရဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာက ငါ့ကို အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်။ ငါဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ အပ်ချုပ်လုပ်ငန်းအတွက် တစ်လကို ငွေနှစ်ပြား ပေးရတယ်၊ ပြီးတော့ မင်း တခြားအလုပ်တွေကို တင်သွင်းဖို့ မလိုဘူး။ ဒီပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရွှေလျန် ဒါက ပန်းထိုးနတ်ဘုရားရဲ့ လက်ရာလို့ ပြောနိုင်တယ်။ စိတ်မပူနဲ့ ငါပြန်သွားတဲ့အခါ စျေးနှုန်းဆုံးဖြတ်ဖို့အကဲဖြတ်သူတစ်ဦးကို ပေးလိုက်မယ်။ ငါတို့ပေးသင့်သလောက်ကို မင်းကိုပေးမယ်။ ငါတို့က မင်းကို ပြောင်းလဲစေမှာမဟုတ်တာ သေချာတယ်။ " ကျန်းယင်းယွင်က ပီတိဖြစ်ပြီး ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်မှ ဤနှစ်တွင် အရည်အသွေးကောင်းသည့် ထုတ်ကုန်တစ်ခုမှ မရှိနိုင်ဘူးဟုသူမထင်ခဲ့သည်။ ဤလည်ပတ်မှုအတွင်း တစ်စုံတစ်ခုရရှိမည်ဟု သူမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ယင်းယွင် ဒီပန်းထိုးပုံက ငါ့ရဲ့ တောင်းပန်လက်ဆောင်ပါ။ စာချုပ်ချုပ်ပြီး လစာရခဲ့ပေမယ့် အလုပ်မလုပ်နိုင်တဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ငါ မင်းကို ဒုက္ခတွေပေးပြီး ကုန်ကျစရိတ်တွေ ပေးခဲ့တယ်။ ..." စုရွှေလျန်က သူမစကားကြောင့် စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

“ရွှေလျန်…” ကျန်းယင်းယွင်က တထစ်ချပြောပြီး သူမစကားများကို မစုစည်းနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏အစ်မကြီးသည် စုရွှေလျန်နှင့်ချုပ်ထားသောပန်းထိုးစာချုပ်ကို ရက်ရက်ရောရော လက်မှတ်ထိုးရန် သူမအား အခြားပန်းထိုးအိမ်များတွင် အလုပ်မလုပ်စေလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပြိုင်ဘက်များကို လျှော့ချရန် ပိုက်ဆံကို အသုံးချချင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အမျိုးသမီးသည် ဝမ်းနည်းခံစားရပြီး ပန်းထိုးအိမ်အား တောင်းပန်စကားလက်ဆောင် ပေးလိုသောကြောင့် နှိုင်းယှဉ်မှုကင်းသည်ဟု ယူဆနိုင်သော ချယ်လှယ်သည့် ထုတ်ကုန်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ လက်ရာမြောက်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ချယ်လှယ်ထားသည့် ဤရုပ်ပုံလွှာကို စျေးကွက်တွင် ငွေငါးဆယ်ဖြင့် ရောင်းချနိုင်သည်ကို သူမ,မသိခဲ့ပါ။ ဟာသတစ်ခုမဟုတ်ခဲ့ပါ။ လေလံအိမ်တွင် ငွေရာနှင့်ချီ၍ ရောင်းချနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ၎င်းတို့အား တောင်းပန်လက်ဆောင်အဖြစ် မည်သို့မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းယင်းယွင်က သူမကို ပြောချင်သော်လည်း ဘယ်ကနေစရမလဲ မသိပေ။ သူမသည် ရှုပ်ထွေးသောမျက်လုံးများဖြင့် စုရွှေလျန်ကိုသာ ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ယူလိုက်တော့ ချွမ်းလန် ပြန်လာတော့မယ်…” စုရွှေလျန်က တံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းယင်းယွင်ကို သိမ်းခိုင်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါအကဲဖြတ်ပြီးလို့ အပိုပမာဏရှိရင် မင်းကိုလာပေးမယ်။ မင်းသားကျင်း စံအိမ်ကြီးရဲ့ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးက ပိုက်ဆံမလိုလောက်ဘူးလို့တော့ ပြောနိုင်တယ်…” ကျန်းယင်းယွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် စုရွှေလျန်၏ စေတနာကို လက်ခံလိုက်ရသည်။ သူမသည် ချယ်လှယ်ထားသောပုံကို ဂရုတစိုက်လှိမ့်ကာ ဘရိုကိတ်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ သူ့ဘေးမှာ ထားလိုက်သည်။

"ယင်းယွင်၊ မင်းအဲ့လိုလုပ်စရာမလိုပါဘူး..." စုရွှေလျန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ချွမ်းလန် မီးဖိုချောင်မှ ဟင်းချိုပန်းကန်နှစ်လုံး ယူလာကာ ချယ်ရီပင်အောင်မှ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဤအကြောင်းအရာကို တိတ်တဆိတ် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

……..

ညဘက်တွင် လင်းစစ်ယောင်သည် သူ့အဝတ်အစားများကို ယူသွားပြီး ရေချိုးရန် ဗီရိုကြီးဖွင့်လိုက်သည်။ သူမှန်းဆထားသလိုပင် ဘရိုကိတ်အိတ်မှာ မရှိတော့ချေ။

သူက နှုတ်ခမ်းကို ငုံ့ကာ သူ့မျက်လုံးများတွင် အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ လေးလကျော်ကြာအောင် သူ့ချစ်ရလသည့်မိန်းမမှာ ထိုပန်းထိုးပုံတွင်အချိန်ကုန်ခဲ့သည်ကို သူဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူမကျေနပ်ခဲ့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤနေ့တွင် ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်၏ ဒုတိယပိုင်ရှင်မှာ လာယူသွားပြီဖြစ်သည်။ ဆိုလိုချင်သည်မှာ ယခုမှစပြီး ရွှေလျန်သည် ဘာမှလုပ်စရာမလိုသောကြောင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိတော့ပေ။

ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်သားအကွဲအပြဲများပါသော အဝတ်များကို ချွတ်ပြီး ခြံထဲတွင် ရေစည်ကြီး နှင့်ရေချိုးလိုက်သည်။ သူသည် ပါးလွှာသော ချည်သား ညအိပ်အ၀တ်ကို ပြောင်းကာ ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ဘယ်လိုလဲ" သူသည် ဝက်ဝံသားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အနွေးထည်စောင်အောက်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သေးသေးသွယ်သွယ် အမျိုးသမီးကို ပွေ့ဖက်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် ရှင်ရော ရှင် ပင်ပန်းနေရမယ်...။ ” စုရွှေလျန် အပြစ်ရှိစွာမေးလိုက်သည့်အတိုင်း သူ့မျက်နှာကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် သူမ၏ သတ်မှတ်ရက်မတိုင်မီ အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုခဲ့သည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်သားများနှင့် လက်သမားအလုပ်များကို အရှိန်မြှင့်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ စစ်ထူယွင်နှင့် တပေါင်တို့ကိုပင် သူနှင့်အတူ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဆည်းဆာအချိန်တွင် မြီးကောင်ပေါက်နှစ်ကောင် ပြန်လာသောအခါ သူတို့သည် သူမထံလာပြီး အချိန်အတော်ကြာ ညည်းညူခဲ့ကြသည်။ ချွမ်းလန်က သူတို့ကို အချိုပွဲလုပ်ပေးရန် သဘောတူပြီးသည့် နောက်နေ့တွင် သူတို့ ကျေနပ်စွာ သူမကို ထားခဲ့မှာဖြစ်သည်။

မင်းသားကျင်း အိမ်တော်၏ အစေခံများနှင့် ကျွန်များ လေးဧကကျယ်ဝန်းသော အိမ်သို့ပြောင်းရွှေ့သည့်နေ့မှစ၍ စစ်ထူယွင်သည် စစ်ချုန်း၏ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခန်းငယ်လေးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူ့ဆရာနှင့် ဦးလေး၏အိမ်များ လုံခြုံရန် သေချာစေရမည်ဟု သူက ပြောခဲ့သည်။

“မပင်ပန်းပါဘူး…” လင်းစစ်ယောင်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို စုပ်ယူပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ ရောယှက်နေသည်။

“အားယောင်…. " စုရွှေလျန်က ညည်းတွားရုံမှ မတတ်နိုင်ပေ။ သူမတို့နှစ်ယောက်ကြားအကွာအဝေးကို လက်ဖြင့်ဟန့်တားလိုက်သည်။

***