နေရာပြောင်းခြင်း

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် စစ်လင်က သူတို့အတွက်ဆောက်ထားသော အိမ်ကြီးမှာတော်တော်သာယာပါသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့တစ်ဦးစီအတွက် ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းတစ်ခုစီရှိရန် ၎င်းတို့စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပါ။ စစ်လင်တို့ ဇနီးမောင်နှံသည် ၀ါးဥယျာဥ် (ခြံဝင်း) တွင် ခေတ္တတည်းခိုနေကတည်းက ၎င်းတို့ သုံးဦးသည် သစ်ခွဥယျာဉ် (ခြံဝင်း) ကို မျှဝေခဲ့ကြသည်။ မင်းသားကျင်း ၏စံအိမ်မှ ဧကရာဇ်ကိုယ်ရံတော်များ၊ အိမ်ဖော်များနှင့် ကျွန်များသည် ထင်းရှူးဥယျာဉ် (ခြံဝင်း) တွင် တည်းခိုခဲ့ကြသည်။

ဤဘဝမျိုးက မထင်မှတ်ဘဲ သာယာနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အစေခံများအားဖြင့် တော်ဝင်မင်းများကဲ့သို့ ဆက်ဆံခြင်းခံရသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် ဟင်းမျိုးစုံဖြင့် နေ့စဥ်သုံးနပ် ကျွေးမွေးခဲ့သည်။

စစ်ရှန်း နှင့် တွဲဖက်များသည် စစ်လင် နှင့် သူ့မိန်းမ ဤနေရာတွင်အခြေချပြီး အပြင်ကို ထွက်မသွားရန် သတိရှိရှိဖြင့် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ အိမ်နီးချင်းအိမ်သည် နေ့ရောညပါ အမြန်ဆောက်လုပ်နေပြီး မကြာမီ ပြီးစီးတော့မည်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် တစ်လခွဲခန့်က သူ၏ဒဏ်ရာများ တည်ငြိမ်လာသည်နှင့်အမျှ စစ်ထိုသည် အဆိုပါကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရန် ဖုန်းယောင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊၊ သူနှင့်အတူ ဖုန်းချင်းယာဆီမှ သူတို့ယူခဲ့သော ဆရာကြီး၏တံဆိပ် သွေးကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကြောင့်ဖြစ်သည်။

 စစ်ထိုသည် ဖုန်းယောင် တွင် ခေါင်းဆောင်အသစ်ကို အခြေချပြီးသောအခါ ဖုန်းယောင်မှ ဤကံဆိုးသောသင်္ကေတကို ရေကန်ကြီးထဲသို့ ချက်ချင်းပစ်ချမည်ဟု လျှို့ဝှက်ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

ယခုအချိန်မှစ၍ ဖုန်းယောင်သည် လက်စွပ်ဝတ်ဆင်သူများကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ်သာ အသိအမှတ်ပြုမည်ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ စစ်ညီအစ်ကိုလေးယောက်တွင် တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ အလားတူ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်တစ်ကွင်းရှိပါသည် - ဆရာကြီးက ထိုနှစ်များတွင် သူတို့ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စစ်လင်က ကျပန်းဈေးရောင်းသူထံ ရောင်းခဲ့သည့် လက်စွပ်ကို သူ (စစ်ထို) က ပြန်ဝယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စစ်လင်၏ကလေးအား ပေးခဲ့သည်။ စစ်လင်၏ကလေးကို ရေထဲမှဆွဲထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ 

စစ်ရှန်းနှင့် စစ်လော့တို့သည် ထိုအချိန်တွင် ပြန်မသွားရန် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အဆိုအရ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ လွတ်လပ်မှုကို ခံစားရတာ ရှားပါသည်။ သူတို့ ဘာကြောင့် ထိုသွေးချောင်းစီးနေသည့် အခြေစိုက်စခန်းကို ပြန်သွားရမှာလဲ။ စစ်ထိုက အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲခွင့်ပေးခဲ့ပြီး နောက်မှ လာရောက်လည်ပတ်မည်ဆိုလျှင် ပိုကောင်းပါသည်။

ထို့အပြင် "ကွမ်းချီ အိမ်" မှဖွင့်လှစ်ထားသောကြောင့် စစ်ရှန်းသည်အလုပ်ကိုညွှန်ကြားရန် ထိုနေရာတွင်နေရန် လိုအပ်ပါသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် စစ်လော့က အနောက်ဘက်ကို တစ်ခေါက်ပြန်သွားတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများကို အနိုင်ကျင့်ခွင့်ပေးသော လူစားမျိုးမဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အိမ်မှ စောစောထွက်ပြီး နောက်ကျမှ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ အနားယူရန် ပြန်မလာတော့သည့် ညများပင်ရှိခဲ့သော်လည်း တရှီတောင်တွင် နက်နက်ရှိုင်း ရှိုင်းနေထိုင်ပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့ပါသည်။ထို့အတွက်ကြောင့် သူသည် တာ့ယွမ့်မန် ၏ ဒသမအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လင်းစစ်ယောင် ကိုရှာရန် ရှောင်ရွှယ်နှင့်အတူသွားသည့်နေ့မှစပြီး ဝံပုလွေအုပ်စုမှာ ၎င်းတို့ကိုလျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို တရှီ တောင်ထဲကို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူက သူတို့၏ဘဝများကို မနှောင့်ယှက်ဘူးဆိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ဖြစ်သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက်လ၏ ပဉ္စမနေ့သည် ရဲရင့်သောနေ့ဖြစ်၍ အရာအားလုံးပြီးမြောက်ခဲ့သည်။

လင်းစစ်ယောင် သည် အိမ်သစ်သို့ပြောင်းရန် ယနေ့ကိုရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ကြီးမားသောအရာများကို ရွှေ့လိုက်ပြီး နောက်မှ သေးငယ်သောအရများဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးမှ… လူများကို ရွေ့ပြောင်းစေခဲ့သည်။

လျန်မော့မော့ နှင့် ချွမ်းလန် တို့သည် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားကြမည်မှာ သေချာပါသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့၏ ကုရယ် ကို ဆွဲဆောင်ပြီးနောက် လျန်မော့မော့ သည် သွက်လက်ပြီး ပါးစပ်လုံသော အိမ်ဖော်နှစ်ဦးကို ထပ်မံရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ အိမ်အသစ်သည် အိမ်ဟောင်းထက် နှစ်ဆပို၍ လူပိုလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အိမ်အသစ်ကို ဝင်ပေါက်နှစ်ပေါက်နှင့် ဆောက်ထားပါသည်။ အရှေ့ဘက်တွင် တောက်ပပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော အခန်းငါးခန်းသည် အဓိကအခန်းများဖြစ်သည်။ အလယ်တန်းတွင် ထမင်းစားခန်းနှင့် ပင်မခန်းမ (ဧည့်သည်လက်ခံရန်) ပါရှိသည်။ အနောက်တောင်ပံနှင့် အရှေ့တောင်ပံတို့တွင် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းနှင့် စာကြည့်ခန်းတစ်ခုစီရှိသည်။ လင်းစစ်ယောင် တို့ဇနီးမောင်နှံသည် အရှေ့တောင်ပံတွင် တည်းခိုခဲ့သည်။ ကလေးများကြီးပြင်းလာသောအခါ အနောက်တောင်ပံတွင် နေထိုင်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ နောက်တန်းမှာလည်း အခန်းငါးခန်းပါရှိသည်။ အရှေ့ဘက်ရှိ ပင်မအခန်းများထက် အနည်းငယ်ပိုတိုစေရန် တည်ဆောက်ထားသည်။ မီးဖိုချောင်၊ သိုလှောင်ခန်းနှင့် အစေခံအခန်းသုံးခန်းပါရှိပြီး အခန်းတစ်ခုစီတွင် လူနှစ်ဦး လက်ခံနိုင်ပါသည်။

ဝိုင်နှင့် အခြားပျက်စီးလွယ်သောအစားအစာများ သိုလှောင်ရန် မြေအောက်ခန်းသည် မြေအောက်တွင်ဖြစ်သည်။ လှေကားထစ်များကို ခြံဝင်းငယ်၏ ထောင့်တစ်ခုက မြေကြီးထဲသို့ တူးထားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွှံ့ကြွေပြားများ ခင်းထားပြီး သေးငယ်သော ဝင်းကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ တရှီ တောင်မှ ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွေ့လာသော ကြီးမားပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိ ပရုတ်ကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် တည်ရှိသောကြောင့် ဝင်ပေါက်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပါသည်။ မကောင်းမှုတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ရန်သူ၏မျက်လုံးများဆီမှ ပုန်းအောင်းနိုင်သည်။ ဖန်းဟွာမြို့မှ ရွာသားများမှလွဲ၍ လင်းမိသားစုတွင် စပျစ်ရည်နှင့် အစေ့အဆန်များ သိုလှောင်နိုင်သော မြေအောက်ခန်းတစ်ခု ရှိကြောင်း ဆွံ့အနားမကြားသူများမှလွဲ၍ အားလုံးသိကြသည်။

တကယ်တော့ ဤတည်ဆောက်မှုကြီးမှာ ကြီးမားပါသည်။ လင်းစစ်ယောင် က မြို့မှ အလုပ်သမားများထပ်မငှားခဲ့လျှင် နှစ်သစ်မတိုင်ခင် ဘယ်လိုပြီးနိုင်မှာလဲ။ “ထွက်” သွားသော ငွေပမာဏကို ပြောရန် မလိုပေ။

တောင်ဘက်ရှိ ဝင်းသည် မြစ်နှင့် ကပ်လျက် ရှိသည်။ ရေစီးဆင်းနိုင်စေရန် မီတာဝက်တူးမြောင်းနှင့် ရေကန်ငယ်တစ်ကန်ကို တူးဖော်ခဲ့သည်။ ပတ်ပတ်လည်ကို ကျောက်တုံးများဖြင့် စီတန်းထားခဲ့သည်။ ကြာမျိုးစေ့များကို ရေကန်ထဲတွင် စိုက်ထားသော်လည်း ယခုနှစ်တွင် ပွင့်ရန် နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ရေကန်ပေါ်တွင် မွှေးကြိုင်သောနွေရာသီကို ရရှိရန် လာမည့်နှစ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ကြာကန်ပတ်လည်တွင် မြုံနေသောမြေများရှိသည်။ မြက်မျိုးစေ့များ စိုက်ထားသော်လည်း မြက်ပင်တစ်ပင်မှ မရှိသေးပါ။ မြက်စေ့များသည် ဝမ်မိသားစု၏ လင်းရှီ မှ အိမ်သစ်လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ မျိုးစေ့များ စိုက်ပျိုးရန် အချိန်ကောင်းဖြစ်သည်။ လာမည့်နွေဦးပေါက်ရောက်သောအခါတွင် မြေသည် စိမ်းလန်းသော မြက်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကလေးများသည် တွားသွား၍ လမ်းလျှောက်တတ်သောအခါတွင် လှည့်ပတ်သွားလာရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

ရွှံ့အကြွပ်များသည် မြစ်မှစ၍ အလယ်အိမ်သို့ ပြန်သွားသောလမ်းကို ဦးတည်နေခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ၏ အမြင့်တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော လမ်းဘေးတွင် စိမ်းလန်းသော ချုံပုတ်နှစ်တန်းကို စိုက်ထားသည်။ မြို့တွင်းရှိ ပညာရှင်ဟောင်းတစ်ဦး၏ အဆိုအရ ဤချုံနွယ်များသည် အင်းဆက်ပိုးမွှားများကို ကောင်းစွာ မောင်းထုတ်နိုင်ပြီး ကြိုးကြာငှက်များထက် ထိရောက်မှုနည်းပါသည်။

ငှက်သိုက်များ၊ ဆိတ်ခြံနှင့် အိမ်ဟောင်းရှိ ယုန်လှောင်အိမ်များလည်း ဖုန်းချင်းယာ ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အကာအရံအသစ်များ ထပ်ဆောက်ခဲ့သည်။

ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားသော ငှက်များ၊ ယုန်များနှင့် ဆိတ်များသည် ဘေးဥပဒ်၏ညတွင် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကယ်တင်ခြင်းခံရသော အခြားသူများကို သိမ်းဆည်းထားပြီး ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခဲ့သည်။ အစေခံသုံးယောက်တို့သည် အလှည့်ကျ ပြုစုစောင့်ရှောက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း လင်းစစ်ယောင် သည် ၎င်းတို့ကို အိမ်အသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ ပထမဦးစွာ၊ လှပသောမြက်ပင်များကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို သူကြောက်မိသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ကလေးများ၏ ကစားကွင်းကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါသည်။

ထို့အပြင် လင်းစစ်ယောင် ၏ အဆိုအရ ဤအိမ်ဟောင်းတွင် ထိန်းသိမ်းထားသည့် တိရစ္ဆာန်များကို ထားခဲ့ရခြင်း၏ နောက်ထပ် အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုရှိပါသည်... နောက်ပိုင်းတွင် ကလေးများ ကျောင်းသွားသည့်အခါ ဤအကောင်များကို ဘယ်လို ထိန်းကျောင်းရမလဲဆိုတာ လက်ဆင့်ကမ်း သင်ယူနိုင်ပါသည် ၊ ကျောက်ခဲတစ်လုံးဖြင့် ငှက်နှစ်ကောင်ကို သတ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ပင်မအိမ်နှင့် ဆက်သွယ်သည့် ရွှံ့ကြွပ်လမ်းငယ်အပြင် မြောက်ဘက်ရင်ပြင်တွင် သပ်ရပ်သော ချုံပုတ်တိုများဖြင့် တန်းစီထားခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် ဥယျာဉ်ခြံအသေးစားရှိသည်။ တောရိုင်းသလဲသီး၊ မက်မွန်သီး၊ ချယ်ရီသီး၊ သစ်တော်သီး၊ ပန်းသီးနှင့် ဇီးသီးပင်များကို လင်းစစ်ယောင် မှ ခူးဆွတ်ပြီး တရှီ တောင်မှ ​အပင်များအပါအဝင် အသီးအနှံမျိုးစုံကို ထိုနေရာတွင် စိုက်ပျိုးခဲ့ကြသည်။ သစ်ပင်များအားလုံးသည် အလွန်အိုဟောင်းသည် သို့မဟုတ် ကြီးလွန်းသောကြောင့် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ပြောင်းရွှေ့ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ ပြီးနောက် အနောက်ဘက်ခြမ်းတွင် ဇီးသီးပွင့်များရှိသည့် ဥယျာဉ်တစ်ခုကို စိုက်ပျိုးခဲ့ကြသည်။ လင်းစစ်ယောင် သည် စျေးသို့သွားသောအခါတွင် ၎င်းတို့ကိုတွေ့ရှိခဲ့ပြီး စုရွှေလျန် သည် ၎င်းတို့အား ပန်းအိုးထဲတွင် ပြသထားရခြင်းကို နှစ်သက်ကြောင်း ပြန်အမှတ်ရခဲ့သည်။ နွေဦးတွင် ချယ်ရီပန်း၊ နွေရာသီအတွက် ကြာပန်း၊ ဆောင်းဦးတွင် ဂန္ဓမာပွင့်နှင့် ဆောင်းရာသီအတွက် ဇီးသီးပန်းများပွင့်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကုန်သည်ထံမှ နှစ်နှစ်သား ဇီးသီးပွင့် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဤဇီးသီးပွင့်သည့် ဥယျာဉ်ငယ်လေးအပြင် လင်းစစ်ယောင် သည် သူတို့၏ အိမ်နံရံတွင် စိုက်ထားရန် တောရိုင်းပန်းမျိုးစုံကို ကောက်ယူခဲ့သည်။ သစ်ခွ၊ ဂန္ဓမာ၊ ဒေစီ၊ နှင်းဆီပန်းများ ပါ၀င်သည်... တရှီ တောင်မှ တောရိုင်းအသီးအနှံပင်များကို သွားယူသောအခါတွင် သူသည် ၎င်းတို့ကို လုံး၀ ခူးယူခဲ့သည်။

သူတို့၏အိမ်သစ်ပတ်လည်တွင် မြင့်မားသောနံရံများသည် လေးဧကကျယ်ကာ စစ်ထို နှင့် အခြားအိမ်များ၏နံရံများနှင့် ဆင်တူပါသည်။ ယခင်အိမ်ခြံစည်းရိုးတွင် အသုံးပြုခဲ့သော သစ်သားခြံစည်းရိုးအစား ရွှံ့အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားခဲ့သည်။

မြင့်မားသောတံတိုင်းများသည် ခိုင်ခံ့တည်ငြိမ်ပြီး လူ၏အမြင့်ပတ်လည်တွင်ရှိသည်။ နံရံများပေါ်တွင် ပုံဖော်ထားသော မှန်ကူကွက်များရှိပါသည်။ အိမ်ထဲမှ လူများအား ချောင်းကြည့်ခြင်းကို တားဆီးနိုင်ပြီး သင့်လျော်သည့် လေဝင်လေထွက်ကို ခွင့်ပြုထားဆဲဖြစ်သည်။

ဖန်းလော့ မြို့တွင် ဤရွှံ့အုတ်အမြောက်အမြားကို မဝယ်နိုင်ပါ။ ထျန်းတဖူသည် မိုင်ရာပေါင်းများစွာအကွာအဝေးရှိ အုတ်နှင့်ကျောက်များထုတ်သော နာမည်ကြီးမြို့ ရှီအန်းမြို့ထံမှ ဝယ်ယူရန် အနီးနားရှိ ချင်းထျန်းမြို့ရှိ ၎င်း၏အဝေးရောက်ဆွေမျိုးတစ်ဦးထံ တောင်းဆိုခဲ့ရသည်။ ထိုအုတ်များအားလုံးကို သယ်ဆောင်ရန် သင်္ဘောကြီးငါးစီးကို အသုံးပြုခဲ့ရပြီး နံရံများကို ပြီးစီးရန် ရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ သင်္ဘောတစ်ဝက်လောက်ရှိသော ကျန်သည့်အုတ်များကို သူတို့အိမ်အတွက် လိုအပ်နေသည့် အလုပ်သမားများဆီ တစ်ဝက်လောက်ကို စျေးနည်းနည်းဖြင့် ရောင်းစားခဲ့ပါသည်။ လူတိုင်းမှာ ဤသို့ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုများနှင့် ပျော်နေခဲ့ကြသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ လင်းမိသားစုသည် ပြင်ပမှလာ၍ ဖန်းဟွာမြို့၌ အခြေချနေထိုင်သော ချမ်းသာသောမိသားစုတစ်ခုအဖြစ် ၎င်းတို့၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အမှန်တကယ်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူတို့အိမ်တွင် တံတိုင်းများမြင့်မားပြီး အိမ်ဖော်များနှင့် အစေခံများရှိပါသည်။ အပြင်ထွက်တိုင်း မြင်းလှည်းများသုံးကြပြီး ကိုယ်ရံတော်များပင် ရှိကြသည်။ငြူစူခြင်းမှလွဲ၍ ရွာသားများသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မှတ်ချက်မပြုနိုင်ပေ။

သူတို့ကြားမှ အကွာအဝေးမှာ အလွန်ကြီးနေသောကြောင့် လူများက သူတို့ကိုယ်သူတို့ နှိုင်းယှဉ်ပြိုင်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် သိလာကြသည်။

…….

လင်းစစ်ယောင်က အမိန့်ပေးသည့်အတိုင်း လျန်မော့မော့ က အိမ်သစ်တွင် အစေခံ သို့မဟုတ် အစောင့်များကို မစီစဉ်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့၏ သခင်မလေးအပေါ် သူတို့ ကုရယ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ သိသာထင်ရှားပါသည်။ သို့သော်သူတို့ ကုရယ်၏ အရည်အချင်းသည် အမှန်တကယ် သာလွန်ကောင်းမွန်သောကြောင့် လျန်မော့မော့သည် သူ့ကို မဆွဲဆောင်ရန်   ဉာဏ်ကောင်းပါသည်။

အစေခံများအတွက် ဘေးအိမ်​ကြီး​တွင်နေရသည်မှာ လွယ်​ကူပါသည်။ လိုအပ်သည့်အလုပ်များရှိပါက အိမ်အကူတစ်ဦးကို ခေါ်ခိုင်းနိုင်သည်။ သို့ပေမယ့် သက်တော်စောင့်များကကော။ သခင်မလေးကို ကာကွယ်ရန် ဤနေရာသို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရသည်။ သို့ပေမယ့် သူတို့တွင် လုပ်စရာမရှိသော်လည်း အိမ်ကြီးထဲတွင်တစ်နေ့လုံးနေနေရသည်။ ဤအစောင့်များသည် ဤနေရာ၌ ၎င်းတို့၏တာဝန်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ထမ်းဆောင်ရန် မင်းသား၏အိမ်မှ ဂရုတစိုက်ရွေးချယ်ခံရသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို ရန်ငြိုးထားနိုင်သည်။ သို့ပေမယ့် ဘာမှမလုပ်ဘဲ အိမ်ထဲမှာပင်နေရန် သူတို့စီစဉ်ထားကြသည်။ အကြီးအကဲ ဝမ်ရယ် သည် ထိုအကြောင်းကို သိသွားခဲ့လျှင် လျန်မော့မော့သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည့် အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစောင့်အကြပ်တွေအတွက် ငါ့ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်ရှိတယ်။ ” လျန်မော့မော့က လွတ်လပ်သော သက်တော်စောင့်များအကြောင်း “ပေါ့ပေါ့ဆဆ” ထုတ်ပြောသောအခါ လင်းစစ်ယောင် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တကယ်တွင် သူ့မှာ အစီအစဉ်ရှိပါသည်။ တစ်ခါတလေ အိမ်မှာမရှိလျှင် အိမ်စောင့်ရန် အမျိုးသားများ လိုအပ်ပါသည်။

သို့သော် ထိုတပ်၏ အစောင့်ခေါင်းဆောင်ရှောင်းသာ လုံလောက်သည်။ လင်းစစ်ယောင်က ခေါင်းယမ်းပြီး တခြားအစောင့်များအကြောင်း တွေးလိုက်သည်။ သူတို့သည် စစ်ရှန်း နောက်မှ ကွမ်းချီ အိမ်သို့လိုက်၍ အခြားနည်းပညာအချို့ကို လေ့လာလျှင် ပိုကောင်းပါသည်။

လျန်မော့မော့ ပြောသည့်အတိုင်း ထိုလူများကို မင်းသားကျင်း ၏အိမ်မှ စေလွှတ်လိုက်သည်၊ ၎င်းတို့သည် စုရွှေလျန် ၏လူများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တံခါးဝတွင်သာ ရပ်မနေဘဲ အခြားသူများ၏နည်းလမ်းဖြင့် အတားအဆီးမဖြစ်စေရန် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မည်ဟု သူမျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ပိုမိုအဆင်ပြေစေရန်အတွက် အိမ်သစ်ကို စတင်တည်ဆောက်သောအခါတွင် လင်းစစ်ယောင် သည် အိမ်သစ်နှင့် လေးဧကကျယ်သော အိမ်ကြားတွင် သစ်သားတံခါးကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် ရှောင်းဟန် နှင့် အစောင့်များသည် ထိုသစ်သားတံခါးနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ဝါးဥယျာဉ်တွင် တည်းခိုရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ ရွှေလျန် ကို ကာကွယ်ခြင်း၏ နှစ်သက်မှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် သူ့အမူအရာဖြစ်သည်။

ထိုတံခါး၏နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုမှာ စစ်ထို နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် လင်းစစ်ယောင် ၏အိမ်သစ်ထဲသို့ဝင်ရန် ဖြတ်လမ်းမှဖြတ်လိုသောအခါတွင် မင်းသားကျင်း၏အိမ်ကြီးမှ အစောင့်များ၏မျက်လုံးများကို ကျော်ဖြတ်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသစ်သားတံခါးသည် အခြားသုံးယောက်၏မျက်လုံးထဲတွင် ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း လင်းစစ်ယောင် ထံသွားရောက်လည်ပတ်လိုသောကြောင့် နံရံပေါ်မှခုန်တက်ခြင်းသည် လေးစားဖွယ်လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်ဟု သူမထင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် "လေးစားပါတယ်" ဟူသော စကားလုံးသုံးလုံးမှာ သုံးရခက်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် အားလုံးပြေလည်သွားပြီးနောက် ယို့ရှီ (ညနေ ၅ နာရီမှ ၇ နာရီ) ဝန်းကျင်တွင် ဖန်းဟွာမြို့၏ ဘိုးဘွားခန်းမတွင် နောက်ထပ်အိမ်သစ်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပခဲ့ပြီး တက်ကြွစွာစည်ကားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းစစ်ယောင် က ရွာလူကြီးကို သူ့ကိုယ်စား တခြားသူများနှင့် သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်စေလိုက်သည်။

ရှည်လျားပြီး ကံကောင်းသောအနာဂတ်ကို ရည်ညွှန်းသည့် စားပွဲကိုးလုံးပါရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုင်ခုံမလုံလောက်ပါက ဂရုမစိုက်ပါ။

သူ့မိသားစုတွင် စားပွဲသုံးလုံးရှိပါသည်။ လင်းစစ်ယောင်၊ ရွှေလျန် နှင့် စစ်ထို အဖွဲ့မှ သုံးယောက်အပြင် တည်းခိုအိမ်ပိုင်ရှင်၊ ဇနီးနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်၊ ကျန်းယန်ယွေ့ နှင့် ကျန်းယင်းယွင် တို့သည် ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်ပိုင်ရှင်များဖြစ်သည်။

ကျန်စားပွဲနှစ်ခုသည် မင်းသားကျင်း၏အိမ်မှ အစောင့်များ၊ ကျွန်များနှင့် အစေခံများအတွက်ဖြစ်သည်။ ပထမတော့ လျန်မော့မော့၊ ချွမ်းလန် နဲ့ တခြားသူများက ထိုင်ခုံမယူဝံ့ကြပေ။ မသိစိတ်ဖြင့် လင်းစစ်ယောင် နှင့် ရွှေလျန် တို့သည် မျက်နှာကိုပြကာ "မင်းတို့သဘောပဲ ယူသည်ဖြစ်စေ မယူချင်သည်ဖြစ်စေ ထိုင်ခုံအလွတ်တွေပဲ။ ” နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ တင်းမာစွာထိုင်ကာ အရသာခံပြီး ဤအရာသည် ကြီးကျယ်ပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို ပြောရန်ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကုရယ် နှင့် သခင်မလေးတို့၏ ဆန္ဒကို မလွန်ဆန်နိုင်ပေ။

လင်းစစ်ယောင် သည် “ဝူချင်” စားသောက်ဆိုင်မှ စားဖိုမှူးများကို တစ်ညလျှင် လစာငွေကြီးကြီးမားမားဖြင့် တိုက်ရိုက်ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ဘယ်စားဖိုမှူးက မလာဘဲနေမလဲ ။ သူတို့သည် ချက်ပြုတ်ရန်လာရုံသာမက စားပွဲကုလားထိုင်များ၊ အိမ်အကူများကိုလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို သန့်ရှင်းစေပြီး စားပွဲများကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် နောင်အခါသမယများအတွက် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းချင်ခဲ့ကြသည်။

လင်းစစ်ယောင် နှင့် ရွှေလျန် တို့သည် မီနူးကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ အိမ်နီးနားချင်းများကို ကျေးဇူးတင်ချင်သည့်အတွက် သူတို့ ယခင်ကအိမ်သစ်ပါတီထက် ဟင်းပွဲများ ပိုထည့်ထားခဲ့သည်။

ဤအိမ်သစ်ပါတီတွင် လူတိုင်းမှာ မျက်နှာများနီရဲသွားသည့်အထိ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ဝက်မှာ ဝိုင်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ လင်း ၏ ရက်ရောမှုကြောင့် ရှက်ရွံ့မှုဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အိမ်ဆောက်ရန် မြေလွတ်​ဝယ်ခြင်းကို အတင်းအဖျင်းပြောခဲ့ကြသော်လည်း လင်းအိမ်က ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ အချို့က ဟူမိသားစု၏ချွေးမနောက်သို့လိုက်၍ ရွာလူကြီးထံ လာရောက်သောင်းကျန်းခဲ့ကြလေသည်။ ယခုတွင် လင်းအိမ်က သူတို့အိမ်သစ်ပါတီကို လာရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်... သူတို့ ဘယ်လိုမှ မရှက်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

မြို့အကြီးအကဲက သူတို့ဖိတ်သည့် လူအရေအတွက်ကို ရေတွက်လိုက်သည်။ လင်းစစ်ယောင် က မိသားစုဝင်များအားလုံးကို ဖိတ်ကြားထားသည့် လောင်မိသားစု၊ ထျန်းမိသားစုနှင့် သူ့မိသားစုမှလွဲ၍ လင်းစစ်ယောင်က ဖိတ်ကြားခံရသည့် မိသားစုနှင့် လင်းအိမ်နှင့် အဆင်မပြေသောလည်း ဖိတ်ကြားခံခဲ့ရသည့် ဟူမိသားစုမှလွဲ၍ သူသည် ရွာမှ အကြီးအကဲများ၏ ကျန်မိသားစုအားလုံးကို ဖိတ်ခဲ့ကြသည်။ မိဘများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသောကလေးများက ထိုင်ခုံမယူခဲ့ပေ ၊ ပျော်ပျော်ပါးပါး အပန်းဖြေရန် ဤနေရာကို ရောက်နေခဲ့ကြသည်။

အမှန်မှာ လင်းစစ်ယောင် သည် ရွာလူကြီးနှင့် အတူတူ ပါတီပွဲသို့ ဘယ်သူလာမှန်း မသိသလို သူလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် စုရွှေလျန်ကိုသာ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ သူမပျော်နေသရွေ့ ၊ သူမျှော်လင့်ထားသလို စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မေ့နေသရွေ့ ၊ သူမသတ်မှတ်ရက်နီးနေသရွေ့ ၊လူများများဖိတ်ခေါ်ရန် ပိုသုံးရမည်ဆိုလျှင်ပင် ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ပါ။

မသိစိတ်ဖြင့် သူသည် သူမကို မွေးဖွားစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည့် အန္တရာယ်များကို လျှော့ချနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဤပါတီကို မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သမားတော်က ဘာပြောခဲ့လဲ။ ဇနီးသည်မှာ ပိန်လွန်းသောကြောင့်အမွှာလေးမွေးခြင်းသည် ခက်ခဲသည့်အလုပ်ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ဤစကားများက သူ့ကို အများကြီး ထိခိုက်စေတယ်ဆိုတာ မငြင်းနိုင်ပါ။ စောစောကသိခဲ့လျှင် ရွှေလျန် ကိုယ်ဝန်သုံးလမတိုင်မှီ သူတို့ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချသင့်ပါသည်။

အကယ်၍ ကလေးမွေးခြင်းက သူမနှင့် အလဲအလှယ်ဖြစ်ကာ ဆုံးရှုံးရလျှင် ဤဘဝတွင် သားသမီးမရှိတာ ပိုကောင်းပါသည်။

သို့သော် ဤအရာများကို သူမအား မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ လျန်မော့မော့ နှင့် အိမ်ဖော်များကို သူမရှေ့တွင် ပါးစပ်ပိတ်ထားရန်လည်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူတို့ ဘာမှ မပြောသင့်ပါ။

ဤအဖြစ်ဆိုးမျိုးဖြစ်ရန် ဘယ်တော့မှသူခွင့်မပြုနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် သမားတော်က ယင်းဖြစ်နိုင်ချေကို ညွှန်ပြပြီးနောက် လျန်မော့မော့ အား တော်ဝင်မြို့ရှိ မင်းသားကျင်း's စံအိမ်သို့ စာတိုပေးပို့ရန် အမိန့်ပေးကာ တော်၀င်သမားတော်ထံ ပေးပို့ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ရွှေလျန် ၏သတ်မှတ်ရက်သည် ကပ်နေခဲ့ပြီး တော်၀င်သမားတော်မှာ မရောက်ရှိသေးပေ။ ၎င်းသည် သူ၏စိုးရိမ်စိတ်များကို တိုးလာစေခဲ့သည်။

ဤအတိုင်း သူမသေတာကို ထိုင်မစောင့်နိုင်ပေ။ စစ်ရှန်း နှင့် စကားပြောပြီးနောက် စစ်ထူယွင် အား တော်ဝင်မြို့သို့ အပြေးအလွှား သွားခိုင်းခဲ့သည်။ သို့သော် စစ်ထူယွင် နှင့် တော်၀င်သမားတော်တို့နှစ်ဦးစလုံး ပြန်မလာကြသေးပေ။ မင်းသား၏ဂုဏ်သတင်းက တော်၀င်သမားတော်ကို ဖိတ်ခေါ်ရန် မလုံလောက်ဘူးလား သို့မဟုတ် သူတို့ဆီ မရောက်အောင် ဟန့်တားနေသည့် တခြားအရာများ ရှိပါသလား။

လင်းစစ်ယောင် သည် ထိုကိစ္စကို အကြိမ်များစွာ တွေးနေသော်လည်း သူ့တွင် သဲလွန်စမရှိပေ။ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ပေးဆွဲရန် အင်ပါယာနန်းတော်သို့ သွားရန် စိတ်ကူးရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ရွှေလျန် သည် မကြာမီ ကလေးများကို မွေးဖွားတော့မည်ကို သူစိုးရိမ်နေသည်။ တင်းမာပြီး တုန်လှုပ်နေသော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင် ဘာမှထုတ်မပြခဲ့ပေ။ သူမ သဲလွန်စများ ကောက်သွားမှာကို သူကြောက်နေမိသည်။

မကြာသေးမီက သူမ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာများမှ သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည့် အခက်အခဲများနှင့် အန္တရာယ်များကို တွေးဆနိုင်ခဲ့ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမသည် ရာသီလေးခုလုံးအတွက် သူ့အဝတ်အစားများအားချုပ်ပြီး သူမ၏ နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးစေပါလိမ့်မည်။ သူ့တွင် ဝတ်စရာအလုံအလောက်မရှိဟု သူမထင်ပုံရသည်။

ထိုအချိန်ကတည်းက သူမဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပါ ၊ သူလည်းပြန်မ​မေးခဲ့ပါ။ ဤဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့် သူ့နှလုံးသားကို နာကျင်စေပြီး အသက်ရှုမဝအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဟူး၊ သူတို့က အရာတွေကို ရူပ်ထွေးစေချင်တာလား။ မင်းသားကျင်း အိမ်တော်ရဲ့အစီအစဉ်က ဘာများလဲ။

***