ထိတ်လန့်ဖွယ်အမှန်တရား

"သမီးလေး… တော်တော် ဒုက္ခရောက်သွားပြီပဲ……” ကျင်းဝမ်ဖေးက စကားစပြောပြီးနောက် သူမသည် မှိန်းနေသော စုရွှေလျန်ကို ပွေ့ဖက်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သမီးဖြစ်သူ ခွင့်မပြုမှာကို ကြောက်သောကြောင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ကျင်းဝမ်ရယ် သည် ငိုရှိုက်ရင်း မျက်ရည်များကို သုတ်ရကာ စုရွှေလျန် သည် သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ရသော သမီးလေးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သောကြောင့် သူမသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

"ဟူး သေသေချာချာ မစုံစမ်းခဲ့တဲ့ ငါ့အမှားကြောင့်ပဲ။ ဖန်ကျင်းက မင်းကို ခေါ်သွားခဲ့တာလို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..." ကျင်းဝမ်ရယ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။ သူ မတွေ့တာ နှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော သမီးဖြစ်သူမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်လောက်မှအိမ်ကြီးတွင် မြင်ဖူးသလို မောက်မာပြီး အကြင်နာကင်းမဲ့သည့်ပုံမပေါ်သော်လည်း သူမမိဘများ၏ရှင်းပြချက်ကို လက်ခံမည်ဟု မဆိုလိုခဲ့ပါ။ 

“အဟွတ်… အဲဒါ… ကျွန်မ…” စုရွှေလျန်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မမှတ်မိတော့သောကြောင့် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု ပြောလိုက်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့မိဘများကို မလိမ်ညာချင်ခဲ့ပေ။

သူမ ဆက်မပြောနိုင်ခင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေသော ဖုန့်ချိုက်ယွင်က အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သည်။ "သမီးလေး၊ မင်းအများကြီးခံစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ငါတို့သိပါတယ်။ အရာအားလုံးက ငါတို့အမှားတွေချည်းပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့ ဟုတ်ပြီးလား မင်းအမေက ဒီလိုအကြောင်းအရာတွေအကြောင်းပြောဖို့ ဗရုတ်သုတ်ခနဲ့ ခေါင်းကိုက်နေတာပဲလေ။ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လွန်လွန်ကဲကဲတွေးပြီး မထိခိုက်စေနဲ့။ သမီးလေး၊ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူလိုက် ငါတို့က မင်းကို အတင်းအကြပ်မလုပ်ချင်ပါဘူး။ ငါတို့ကို လက်ခံချင်မှ လက်ခံဖို့က မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုပါပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ရှုအာ မင်းလိုချင်သရွေ့ မင်းဘာလုပ်ချင်သလဲ ဒါမှမဟုတ် မင်းနေချင်တဲ့နေရာမှာပဲ ငါတို့က မင်းကို ခြွင်းချက်မရှိ ပံ့ပိုးပေးပါ့မယ်။ ငါတို့မိသားစုကို ပြန်လာဖို့က မင်းရွေးချယ်မှုပဲ။ မင်းအိမ်မှာ ငါတို့ကို ကြိုဆိုနေသမျှ အရာအားလုံးက မင်းဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်…” လျန်ရွှမ်ကျင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူကြောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သူ့ဘဝတွင် သမီးများစွာရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ဝမ်ဖေးနှင့်သူ၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီးဖြစ်သည်။ စုရွှေလျန်က သူ့မိသားစုဆီ ပြန်လာတာကို သူမြင်ချင်သော်လည်း သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ ချည်နှောင်မှုကို သူသိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဤလမ်းတွင် သူ ဖုန့်ချိုက်ယွင်နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူက ခွင့်လွှတ်ပြီး လက်ခံသရွေ့ သူ့မိသားစုနှင့် ဘိုးဘေးများကို ပြန်လက်ခံရန်မှာသူမရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။ သူတို့က သူမကို ဘယ်တော့မှ အတင်းအကြပ်မလုပ်ချင်ခဲ့ပေ။

စုရွှေလျန် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူမနှင့် လင်းစစ်ယောင်တို့သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ တော်ဝင်မြို့မှ မင်းသားကျင်း အိမ်ကြီသည် သူတို့၏ တစ်ယူသန်လွန်းသော ဝမ်ရယ် ဟု နာမည်ကြီးသည့် ကောလဟာလများကြားခဲ့ရသည်မလား။ သူတို့ကြားခဲ့ရသည့်စကားများနှင့် ဘာကြောင့် လုံးဝမတူရတာလဲ။

ဟုတ်ပါသည်၊ လင်းစစ်ယောင်သည် စုရွှေလျန်၏သံသယကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သောလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သိပ်မစဉ်းစားနဲ့။ အဲ့တာက မင်းပြန်သက်သာလာတဲ့အထိ စောင့်နိုင်တယ်။"

စုရွှေလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမကိုကြည့်နေသော ဝမ်ရယ်နှင့် ဝမ်ဖေးကို ညင်သာစွာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ... ဒီနေရာက မင်းသားရဲ့စံအိမ်နဲ့ ယှဉ်လို့မရပါဘူး။ တကယ်လို့... တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကိုပြောလို့ရပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်းဧကရာဇ်မြို့ကို မကြာခင်ပြန်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိနေတာလား။" သူမသည် သူတို့ကို အဖေ၊ အမေဟု ခေါ်ရန် အဆင်မပြေခဲ့ပါ။ သူမ သူတို့ကို ခွင့်မလွှတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါ ။ သူမသည် လျန်အန်းရှု အစစ်အမှန်မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူးမဟုတ်ဘူးမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မပြန်ခင် မင်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လတဲ့အထိ စောင့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ဒါ့အပြင် ကလေးတွေရဲ့ တစ်လတာ အခမ်းအနားက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲဖြစ်သင့်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းအစ်ကိုကြီးလည်း လာလိမ့်မယ်။ ဟုတ်တယ် မင်းတော်၀င်မြို့ကို ပြန်သွားချင်ရင် တစ်လတာ အခမ်းအနားပြီးရင် ငါတို့ အတူတူ ပြန်သွားနိုင်မှာပါ"

လျန်ရွှမ်ကျင်းနှင့် ဖုန့်ချိုက်ယွင်တို့သည် သမီးဖြစ်သူ၏စကားကိုကြားသောအခါ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အင်ပါယာမြို့မှ ဝေးကွာသော ခရီးများစွာကို အခက်အခဲများစွာဖြင့် ဤနေရာကို လာခဲ့ကြပြီး ခဏတာနေထိုင်ပြီးနောက် မထွက်ခွာချင်ကြပေ။

"အစ်ကိုကြီး" စုရွှေလျန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် စဥ်းစားနေခဲ့သည်။ ဤအစ်ကိုကြီးက သူ့အစ်ကိုကြီးမဟုတ်ပေ။ သူတို့ပြောနေသည့်သူမှာ မင်းသားစံအိမ်၏ တစ်ခုတည်းသော အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်သင့်သည်၊ လက်ရှိ ဝမ်ရယ်: လျန်အန်းဇိုင် ဖြစ်သည်။ စုအိမ်တော်မှ စုထျင်ယီ မဟုတ်ချေ။

"ဟုတ်တယ်၊ သူက မင်းရဲ့သွေးသားအရင်းအစ်ကိုမဟုတ်ပေမယ့် သူက မင်းနဲ့အရင်းနှီးဆုံးအကိုပဲ..." လျန်ရွှမ်ကျင်း ပြောလိုက်သည့်စကားမှာ အမှန်အတိုင်းသိသည့် ဖုန့်ချိုက်ယွင်မှလွဲ၍ ဤနေရာတွင်ရှိသောလူအားလုံးကို အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်သည် လျန်ရွှမ်ကျင်း၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်အတိတ်အကြောင်းပြောပြသည့် အိမ်တော်ကြီး၏ ဖုန်အလွှာများတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအား သူမကြားလိုက်ရင်း အံ့ဩသွားခဲ့သည်...

လျန်အန်းဇိုင်သည် လျန်ရွှမ်ကျင်း၏သားအရင်းမဟုတ်ကြောင်းသိရသည်။ သို့မဟုတ် အတိအကျပြောရမည်ဆိုလျှင် စုရွှေလျန်၏ အစ်ကိုသုံးယောက်မှာ လျန်ရွှမ်ကျင်း၏ သားအရင်းများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် အစ်ကိုဖြစ်သူ လျန်ရွှမ်အန်း၏သားများဖြစ်ကြသည်။

ထိုနှစ်တွင် လျန်ရွှမ်အန်းသည် သူ့အဖေစကားကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အထက်အရာရှိမိသားစု၏ မြင့်မြတ်သောအမျိုးသမီးနှင့် အိမ်ထောင်မပြုချင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဖခင်လျန်ကို အလွန်အမျက်ထွက်စေသည့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ခိုးယူခဲ့သောကြောင့် သားအကြီးဆုံးနှင့် အဆက်အသွယ်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လျန်မိသားစုတွင် လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် ထိုနေ့မှစ၍ တစ်ဦးတည်းသောသားသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

တစ်နှစ်အကြာတွင် လျန်ရွှမ်အန်းသည် အနှီးထဲတွင်ရှိနေဆဲ လျန်အန်းဇိုင်နှင့်အတူ စာတစ်စောင်ကို မင်းသားကျင်း၏ အိမ်တော်သို့ ပေးပို့ပြီး ကလေးကို စောင့်ရှောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မျှော်လင့်မည်မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ဖခင်လျန် သိသွားသောအခါတွင် ဒေါသအလွန်ထွက်ခဲ့သော်လည်း ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့သားကြီး၏နေရာကို မသိသလို အန်းဇိုင်မှာ လျန်မိသားစု၏ အရေးကြီးသောမြေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူဒေါသထွက်နေသော်လည်း အဖိုးဖြစ်သူက အန်းဇိုင်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားကာ လျန်ရွှမ်ကျင်း၏အမည်အောက်တွင် ထားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လျန်ရွှမ်ကျင်းနှင့် ဖုန့်ချိုက်ယွင်သည် အိမ်ထောင်မပြုသေးခဲ့ပေ။ ကလေးငယ်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လျန်ရွှမ်ကျင်း၏ ပထမတန်းအိမ်အကူ ယန်ချွင်အား အန်းဇိုင်ကို ပေးခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အန်းဇိုင်သည် လျန်ရွှမ်ကျင်းနှင့် ၎င်း၏အိမ်ဖော်တို့၏သားဖြစ်ကြောင်း ကောလာဟလများထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် လျန်ရွှမ်အန်း၏ ကောလာဟလများကို ငြင်းဆိုရန် စာတစ်စောင်ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဖုန့်ချိုက်ယွင်သည် လျန်ရွှမ်ကျင်းနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။

လျန်မိသားစု၏အိမ်တွင်နေထိုင်ပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ဖုန့်ချိုက်ယွင်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လျန်ရွှမ်အန်းသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သေဆုံးသွားခဲ့သော လျန်အန်းသယ်နှင့် လျန်အန်းယီ အမွှာနှစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖခင်လျန်သည် ၎င်း၏သားကြီးသည် ကုသ၍မရအောင် ဖျားနာနေပြီး အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် အချိန်များစွာမရှိသည့်အချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ဖခင်လျန်မှ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ့မိဘများနှင့် မောင်နှမများကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေမှာကို ကြောက်ရုံသာမက လျန်ရွှမ်အန်းက သူ့စေ့စပ်ထားသူကို မုဆိုးမဘဝနှင့် မနေစေချင်ခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အထက်တန်းစားပြည့်တန်ဆာဖြစ်သူ လျှို့ထန်ကို သိက္ခာမဲ့သော သားတစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်အတွက် အကူအညီတောင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လျှို့ထန်နှင့် လျန်ရွှမ်အန်းတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်အပေါ်ထားသော ခံစားချက်အစစ်အမှန်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လင်နှင့်မယား ဖြစ်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရင်သွေးငယ်သုံးဦးကို မင်းသားလေး၏စံအိမ်သို့ စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူအား ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သားသုံးယောက်၏အဖေမှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သေဆုံးသွားခဲ့သောကြောင့် သားသုံးယောက်ကို မပြောရန် သူ့အဖေကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူတို့သားများကို လူအများက ကဲ့ရဲ့တာကို မမြင်ချင်ခဲ့ပေ။

တိုတောင်းသော်လည်း ငြိမ်းချမ်းသော ပျော်ရွှင်မှုသည် လျန်ရွှမ်အန်း၏ အသက်ကို နောက်ထပ် သုံးနှစ်ကြာအောင် ရှည်စေခဲ့သည်။ အမြွှာနှစ်ယောက်ကို အိမ်ကြီးသို့ ပို့ပြီးနောက် လျန်ရွှမ်အန်းသည် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ဆောင်းရာသီကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မကြာမီ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ လျှို့ထန်သည် အလွန်အမင်း ကြေကွဲနေခဲ့သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပြီးနောက် ဖခင်လျန်သည် အပြင်းဖျားနေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူနောက်ဆုံးပြန်ကောင်းလာသောအခါတွင် လျန်ရွှမ်ကျင်း ကို စာကြည့်ခန်းထဲတွင် သူနှင့်စကားပြောရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ လျန်ရွှမ်အန်း သည် မင်းသား၏စံအိမ်တွင် တားမြစ်ထားသောအကြောင်းအရာဖြစ်လာခဲ့သည်။ မြေးအကြီးဆုံး အန်းဇိုင်သည် လျန်ရွှမ်ကျင်း၏ အကြီးဆုံးသား ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ်ရယ်ဘွဲ့ကို နောက်ပိုင်းတွင် မှန်ကန်စွာ အမွေဆက်ခံမည့်သူဖြစ်လာခဲ့သည်။

လျန်ရွှမ်အန်းတွင် သားသုံးယောက် ဆက်တိုက်ထွန်းကားခဲ့ခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေပြီး လျန်ရွှမ်ကျင်းတွင် သမီး ဆယ်ယောက် ရှိခဲ့ပါသည်။ သူ့သမီးလေး အန်းရှု၏ အဖြစ်အပျက်အပြီးတွင် သူ့ဇနီး ဖုန့်ချိုက်ယွင်နှင့် အကြီးအကျယ် ပြဿနာတက်ခဲ့ပါသည်။ ဖုန့်ချိုက်ယွင်ကို လှုံ့ဆော်ရန် လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် မောင်းမမိဿံများ အဆက်မပြတ် ရယူခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း သမီးဆယ်ယောက်ရှိသော်လည်း သားတစ်ယောက်ရလောက်အောင် ကံကောင်းခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

၎င်းသည် သူတို့ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်… ပထမတော့ သူ့အစ်ကိုနှင့် သက်ဆိုင်သည့်ဂုဏ်ပုဒ်ကို သူရခဲ့သည်။ ပြီးနောက် သူ့အစ်ကို၏သားမှာ သူ့သားအမွေဆက်ခံသင့်သည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရခဲ့သည်...။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် ထိုပြင်ပအရာများကို စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပေ။ သူ့ဇနီးဖြစ်သူ ဖုန့်ချိုက်ယွင်၏နှလုံးသားကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ရန် သူမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

ယခုမူ လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်က သေပြီဟု ထင်ခဲ့သော ၎င်းတို့၏သမီးကို နောက်ဆုံးတွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် အသက်ရှင်နေသေးသော စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် အခြားသူများ တန်ဖိုးထားအပ်သော ဘွဲ့အမည်များကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ချက်ခြင်းပင် အန်းရှုကို နှိုးဆော်ပြီး ထွက်ပြေးသွားစေခဲ့သည် အန်းယန်ကို ချက်ခြင်း ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် သူ၏ ပြင်းထန်သောဖျားနာမှုကို အတုခိုးရန် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူပခုံးပေါ်တင်ရမည့်တာဝန်မှ မိမိကိုယ်ကို သက်သာရာရစေခဲ့သည်။ အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်သာရှိသေးသော လျန်အန်းဇိုင်အား (ဝမ်ရယ်) ဘွဲ့ကို အမွေဆက်ခံရန် အတင်းအကြပ်ခိုင်းစေခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်လေးသည် ၎င်း၏ဆယ့်ရှစ်နှစ်မြောက်မွေးနေ့သို့မရောက်မီ သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်သို့မပြောင်းရွှေ့မီတွင် လျန်အန်းဇိုင်သည် မင်းသား၏အိမ်တွင်းပြည်ပရေးရာများကို ဂရုစိုက်ရန် ကျန်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် တာဝန်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်ပြီး ဝမ်ရယ်က သူ့မိန်းမနှင့် ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး ငှက်များ ဥမဥချင်ကြဘဲ သက်သာရာရသောလ (ကလေးမွေးပြီးတဲ့လ) တွင် သူတို့၏သမီးနှင့် အချိန်ဖြုန်းကြသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည့်။

"ကျွန်မ နားလည်မှုလွဲနေခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား" ဟု ခဏကြာသောအခါ အခန်းထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် စုရွှေလျန်နှင့် လင်းစစ်ယောင်တို့သည် အချင်းချင်းပွေ့ဖက်ထားရင်း အနားယူနေခဲ့သည်။

လျန်ရွှမ်ကျင်း နှင့် ဖုန့်ချိုက်ယွင် တို့သည် မင်းသားအိမ်ကြီး၏လျှို့ဝှက်ချက်များကို စုရွှေလျန်အား ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောပြခဲ့သည်။ သူမသည် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖြန့်ပစ်ပြီး သူ့အစ်ကိုကြီး လျန်အန်းဇိုင်ကို လက်ရှိ ဝမ်ရယ်ကဲ့သို့ ထိခိုက်စေမည်ကို သူတို့ စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပေ။

သူမမှာ သူတို့အမြဲတမ်းချစ်မြတ်နိုးခဲ့သော သမီးအစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်စေလိုခဲ့ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် အခြားသူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိသောအခါတွင် သူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုသုံးယောက်သည် သူမ၏ သွေးရင်းမောင်နှမများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် သူမ၏ဝမ်းကွဲများသာဖြစ်သည်။

ဤ ထိတ်လန့်ဖွယ်အမှန်တရားသည် သူမအတွက် တကယ်ကြီးမားပါသည်၊ အခြားကမ္ဘာမှ ဝိညာဉ်တစ်ဦးသည် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူမသည် လျန်အန်းရှု အစစ်အမှန်ဖြစ်ပါက သူမသည် သူမ၏ခံစားချက်နံရံများကို ချက်ခြင်းနိမ့်ချကာ တမ်းတသောစုံတွဲကို "ဖေဖေ မေမေ" ဟုခေါ်ဆိုမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် မဟုတ်ခဲ့ပါ။

ဟူး ဒီထိတ်လန့်ပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတဲ့ အခြေအနေကို သူမ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်နိုင်မလဲ။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး" လင်းစစ်ယောင်က သူမ၏ နူးညံ့ချောမွေ့သော ပါးပြင်များကို ပွတ်သပ်ပြီး မျက်ခွံများကို ငုံ့နမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ မင်းသားအိမ်ကြီး၏လျှို့ဝှက်ချက်မှာ သူနှင့်ဘာမှမဆိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ဤအမျိုးသမီးလေးကိုသာ သူလိုအပ်ခဲ့သည်။ သူမပျော်နေသရွေ့ သူ့အတွက် ဘာမှအရေးမကြီးချေ။ မင်းသားကျင်း၏အိမ်ကြီးသည် ယနေ့ညပြီးရင် ပြိုကျမည်ဟု ပြောလျှင်တောင် မျက်တောင်ခတ်မိမှာ မဟုတ်ပါ။

"အားယောင် ကျွန်မ သူတို့ကို လက်ခံသင့်လား" ဝမ်ရယ်နှင့် ဝမ်ဖေး၏တစ်ဦးတည်းသောသမီးအဖြစ် သူမ၏အစစ်အမှန်အထောက်အထားအကြောင်းများစွာကိုသိပြီးနောက် သူမသည် စုရွှေလျန်၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုသိမ်းပိုက်ထားသည့် ဝိညာဉ် တစ်ဉီးဖြစ်သောကြောင့် သူမကအကွာအဝေးကို ထိန်းထားနိုင်သင့်သလား။

ဝမ်ရယ်နှင့် ဝမ်ဖေးက ဆိုးဆိုးရွားရွား နာကျင်ရမည်ဖြစ်ကာ သူမမှာလည်း မိဘများကို ဂရုမစိုက်သည့် အကြင်နာမဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဟု တခြားလူများက ထင်ကြမှာ မဟုတ်လား။ ဥပမာအားဖြင့် သူမအချစ်ရဆုံးသူ လင်းစစ်ယောင် ဖြစ်ကာ သူမအကြောင်း သူဘယ်လိုထင်မလဲ။

"ဒါက မင်းအပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ မင်းပျော်နေသရွေ့အဆင်ပြေတယ်..." လင်းစစ်ယောင်က မတွေးဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ ပါးစပ်ထောင့်ကိုလည်း နမ်းလိုက်သည်။

“အားယောင်…” သူမ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ချေ။ သူ၏ သည်းခံမှုနှင့် အကာအကွယ်များက သူမကို လုံခြုံစေသည်ဟု ခံစားရသည်။ လောကီလောကအပေါ် လျစ်လျူရှုခြင်းမှာ ရယ်စရာနှင့် ရှက်စရာဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အလုပ်နိယာမမှာ သူမကို ပျော်ရွှင်အောင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားလူမှုရေး သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများသည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သို့မဟုတ် သူ့စိတ်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေသည်မဟုတ်ပေ။

"အားယောင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီနေ့ထိ ရှင်ကြောင့်သာမဟုတ်ခဲ့ရင် ကျွန်မဆိုတာရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကြောက်နေမိတယ် ကျွန်မ..." သူမသာ တောင်နက်ထဲတွင် မသေခဲ့လျှင် အသက်ရှင်ရန် ရုန်းကန်ရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခုကဲ့သို့ အေးချမ်းသာယာသော ဘဝကို မည်သို့နေထိုင်နိုင်ခဲ့သနည်း။ သူမသည် အရာများစွာကို ဂရုစိုက်နေရန် မလိုအပ်ပါ။ သူမကိုယ်တိုင်ဖြစ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

"ငါပြောမှဖြစ်မယ်…" လင်းစစ်ယောင်က နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော နှုတ်ခမ်းများကို ထိကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ရင်းနှီးခဲ့သည့်အချိန်ကို ထိခိုက်စေသည့်အတွက် သူမကို အချိန်အကြာကြီး ကျေးဇူးတင်မနေစေချင်ခဲ့ပါ။

“အိုး… အားယောင်…”

"ရူး... ခံစားကြည့်လိုက်... ရွှေလျန် ကျေးဇူးတင်တယ်နော် မင်းအပြင် နောက်ထပ် မိသားစုဝင်နှစ်ယောက်ကို ပေးတဲ့အတွက် မင်းကို အရမ်းကျေးဇူးတင်မိတယ်" အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမနှုတ်ခမ်းကို ခွာလိုက်သည်။ နီမြန်းနေသော သူမ၏ ပါးပြင်များကို ပွတ်သပ်ရင်း သူမကို တိုးတိုးလေး ရွတ်နေမိသည်။ သူမအမွှာများကို မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမအား ထိုစကားများကို ပြောခွင့်ရခဲ့သည်။

စုရွှေလျန်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များသည် မြင့်မားလာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိတော့ သူက ကလေးများကို သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူမ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ကြောင်း သမားတော်က ပြောသောအခါတွင် သူမအား ကိုယ်ဝန်မဆောင်စေရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ကလေးမလိုချင်ဘူးဆိုသည့် ခံစားချက်ကို သူပေးခဲ့သည်။

သူမကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်နေပုံပေါ်သည်။ သို့သော် သားသမီးများကို မချစ်ဘူးဟု မဆိုလိုခဲ့ပေ။ သူပြောသလိုပင် ၊ သူတို့သည် သူ့ဘဝ၏ အရင်းနှီးဆုံး မိသားစုဝင်များဖြစ်သည်…

***