စောင့်နေမယ်

သူသည် ရွှေလျန်နှင့်အမွှာများနှင့်အတူ နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နိုင်သော်လည်း သူမ၏မိဘများကကော...

"ကျွန်မနားလည်ပါတယ်။ ကလေးတွေနဲ့အတူတူ ရှင်ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာဖို့ ကျွန်မစောင့်နေပါ့မယ်။ နှစ်သစ်မတိုင်ခင် ပြန်လာနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့” စုရွှေလျန် က ပြုံးပြီး သူ့ကို လင်းစစ်ယောင်၏ နက်နဲသော အနမ်းအတွက် လဲလှယ်လိုက်သည်။

“ငါ့မှာ စာတစ်စောင်ရှိတယ်၊ မင်းအစ်ကိုကို ပေးဖို့အတွက် လူတွေကို ငါပို့ပြီးပြီ။ မင်းနဲ့ ကလေးတွေအတွက်ကတော့ စစ်ထူယွင်က ဉာဏ်အကောင်းဆုံးဖြစ်တော့ အိမ်ထဲမှာ နေ့ရောညပါ စောင့်ပေးလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက မင်းကို အလှည့်ကျ စောင့်ကြပ်ပေးလိမ့်မယ်။ ငါအတက်နိုင်ဆုံး အမြန်ဆုံးပြန်လာပါ့မယ်။ ရွှေလျန် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းရဲ့အနားမှာနေမယ်လို့ပြောခဲ့ပြီး ဒါပေမယ့် အခုတော့…”

"မပြောပါနဲ့တော့ အားယောင်၊ ဒါက ရှင်ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက အမျိုးသားရေးနဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဖြစ်နိုင်ခြေရဲ့ တစ်ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိရင်တောင်မှ အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်ထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။” စုရွှေလျန်က လင်းစစ်ယောင် နှုတ်ခမ်းများကို လက်ဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။

“သေချာတယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ စစ်လော့ကို အဓိကထားပြီး ပြန်ခေါ်လာရမယ်။ ပြီးတော့ဘယ်တော့မှ အလျှင်စလိုမလုပ်ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။" လင်းစစ်ယောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏မျှော်လင့်ချက်များကို သူသိပါသည်။ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သည့် ၂ နှစ်ခန့်ကတည်းက ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည့်အချိန်မှစ၍ ခွဲခွာခြင်းမရှိသေးပေ။

“အင်း၊ ကျွန်မသိပါတယ်။ ဒါကို အိတ်ရဲ့ အတွင်းအလွှာမှာ ချုပ်ထားတယ်" စုရွှေလျန် က စားပွဲပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင်ပန်းအလွတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ အဖိုးတန်ကျောက်စိမ်းတစ်ဇွန်းစာသာ သူမဖြည့်ပေးခဲ့သည်။ ကြွေပုလင်းသေးသေးလေးထဲတွင် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချုပ်လုပ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အသက်ကယ်သည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။

 “ရွှေလျန်…” လင်းစစ်ယောင်က သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည် ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမကို လွှတ်လိုက်သည်။ ပုခက်ထဲတွင် အိပ်နေသောအမြွှာနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပါဆယ်ထုပ်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ အိပ်ခန်းထဲမှ အမြန်ပြန်ထွက်လာသောအခါ ခြံရှေ့တွင် ရပ်နေသော စစ်ရှန်း နှင့် တွေ့လိုက်ရသည်။ ထူထပ်သော ဆည်းဆာတွင် နှစ်ယောက်သား ပန်းပွင့်များမြို့မှ ခုန်ဆင်းကာ လန်ရှီသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

စုရွှေလျန်သည် ခန်းမတံခါးတိုင်ကို မှီ၍ သူတို့၏ သန်မာသော အသွင်အပြင်မှာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ဆရာနဲ့ ဦးလေးက ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။” သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော စစ်ထူယွင်က အနည်းငယ်ပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။" စုရွှေလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အဝေးက တောင်တန်းများပေါ်သို့ ရောက်သွားသောမျက်လုံးများကို ပြန်ယူကာ အတွင်းခန်းထဲသို့ ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။ အားယောင်သည် ထိုနေရာတွင် မနေဘဲ အလုပ်နှင့် အနားယူနေရဆဲဖြစ်သည်။

သူ့ဒုက္ခများကြောင့် သူမ ထွက်သွားမှာမဟုတ်သော်လည်း ဒဏ္ဍာရီလာချီထဲမှ အမျိုးသမီးက သူ့ခင်ပွန်းကို စောင့်မျှော်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် သူ့သားသမီးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရဆဲဖြစ်ပြီး အိမ်တွင်းရှိအရာများစွာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ တိုတိုပြောရလျှင် အားယောင် ပြန်လာသည့်အခါ လုံခြုံပြီး သာယာသောအိမ်လေး ပေးနိုငိမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

 …

စစ်ကျုံး၏ အလုပ်သင် ၂၄ ယောက်နှင့်အတူ စစ်ထူယွင်သည် အမွှာများကို စောင့်ကြပ်ပေးကာ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေကြပါသည်။

တကယ်တော့ အမြွှာလေးများ နိုးလာသည့်အခါ သူတို့သည် အလှည့်ကျ စနှောက်ခဲ့ကြသည်။ အလှည့်မဟုတ်လျှင် "ကွမ်းချီမျှော်စင်" တွင်ထိုင်နေရတာ သဘာဝကျပါသည်။ နှစ်များကြာလာသည်နှင့်အမျှ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နားလည်မှုက သူတို့သခင် ဤနေမှာရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ အတူတူနေတတ်သည့် အလေ့အကျင့်ကောင်းကို မွေးမြူနိုင်စေခဲ့သည်။

"မနက်ဖြန်က နှစ်သစ်ကူးအကြိုပဲ" စုရွှေလျန် သည် ပြတင်းပေါက်မှ မှီ၍ အေးစက်နေသော ကောင်းကင်တွင် ကွေးနေသော လခြမ်းကိုကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်နေသည် ။

“ဟုတ်ကဲ့ အားလုံးစီစဉ်ပြီးပါပြီ။ စိတ်ချထားနိုင်ပါတယ်။” စုရွှေလျန် မအိပ်သေးတာကိုမြင်သောအခါ လျန်မော့မော့က ရေနွေးပူပူလေး ယူလာပေးခဲ့သည်။ သခင်လေးမှာ ဤနေရာတွင်မရှိသောကြောင့် နှစ်စဉ်ပွဲတော်အတွက် ပြင်ဆင်မှုမှာ ဘယ်တော့မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမဟုတ်ခဲ့ပါ။ နန်းတော်ထဲမှာ နှစ်အတော်ကြာအောင်နေပြီးနောက် လျန်မော့မော့ သည် အရာများကို ကောင်းကောင်းကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

"အားယောင် ဘယ်တော့မှပြန်လာမလဲ မသိဘူး" သူတို့တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဒုတိယနှစ်သစ်ကူးနေ့ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် နှစ်နေရာခွဲမနေချင်ခဲ့ပေ။

"သခင်လေးရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက အားကောင်းတာကြောင့် ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာမှာပါ။ အရမ်းကြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။” လျန်မော့မော့သည် သခင်လေးသည် ညသစ်မတိုင်မီ ပြန်လာနိုင်သည်ဆိုသည်ကို မသေချာသော်လည်း လန်ရှီမှ မိုင်ခုနစ်ရာ သို့မဟုတ် ရှစ်ရာကွာဝေးသည်။ ပျမ်းမျှလူတစ်ယောက်သည် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုမပြောနှင့် သာမန်လူပင် သုံးလေးရက်လောက်အကြာ မြင်းလှည်းဖြင့် အပြေးအလွှားသွားလေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း လျန်မော့မော့သည် သခင်လေး၏ မြင့်မားသော ကိုယ်ခံပညာကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ၎င်းကို လုပ်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

 …

“နင့်ယောကျ်ားကို ငါမတွေ့ပါလား။ အိမ်မှာမရှိဘူးလား" နှစ်သစ်ကူးအကြိုတွင် ကျန်းယင်းယွင်သည် "ယွဲ့ယန်ပန်းထိုးအိမ်" မှ တည်ဆောက်ထားသော လက်ရာမြောက်သော မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ပြီး လက်ဆောင်များနှင့်အတူ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်၏နောက်ကွယ်မှ ပေါ်လာလေ့ရှိသော လင်းစစ်ယောင်ကို သူမ မတွေ့သဖြင့် သိချင်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"သူခရီးထွက်သွားတယ်" စုရွှေလျန်သည် လင်းလုံကို အစာကျွေးနေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နှစ်သစ်ကူးအကြိုမှာ အရေးကြီးတာက ဘာရှိလို့လဲ။ ဟား… ယောက္ခမတွေအတွက်လက်ဆောင်ပေးဖို့မဟုတ်ဘူးလား” ကျန်းယင်းယွင် မကူညီနိုင်ဘဲ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

စုရွှေလျန် ဤစကားကိုကြားပြီး ခဏရပ်လိုက်သည်။ အိုး၊ မိသားစုကို နှစ်စဉ် လက်ဆောင် ပို့ပေးရမယ်။ သို့သော် သူမ၏ မသိစိတ်ထဲတွင် ကျင်းဝမ်ရယ်နှင့် သူ့ဇနီးသည် သူမအတွက် ဧည့်သည်များဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို သူမ၏မိဘများအဖြစ် မခံယူထားသေးပေ။ အားယောင်သည် အမှီအခိုကင်းပြီး လူသတ်သမားဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ကျော်ကြားသူများ၏ ကျင့်ဝတ်ကို ကောင်းစွာမသိခဲ့ပေ။

“သခင်မလေး၊ ဝမ်ဖေးက ဒီနေရာနဲ့ ဧကရာဇ်မြို့ကဝေးတယ်လို့ပြောထားတော့ ခရီးကကြာတာပေါ့။ တခြားဘာမှစိတ်ပူစရာမရှိပါဘူး။ အမြွှာတွေကိုသာ ဂရုစိုက်ပါ။" စုရွှေလျန်၏အခက်အခဲကိုမြင်သောအခါ လျန်မော့မော့က အမြန်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

“ဒါ့အပြင် ဧကရာဇ်မြို့က အခုအချိန်မှာအရမ်းရှုတ်ထွေးနေတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီကို မသွားပါနဲ့” ကျန်းယင်းယွင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ လျန်မော့မော့၏ မွှေးပျံ့ကာ ထူးထူးခြားခြား ထူးထူးခြားခြားပြုလုပ်ထားသော ပြောင်းဖူးသကြားလုံးကို မြင်လိုက်တာကြောင့် ရုတ်တရက် အစာစားချင်စိတ် ပေါက်လာကာ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ပြောင်းဖူးသကြားလုံးတစ်ခြမ်းကို ကိုက်ကာ ဝါးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မြို့က… အရမ်းရှုပ်ထွေးနေတာလား။ အဲဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ" စုရွှေလျန်သည် သူမကြားပြီးနောက် အားယောင် မသွားခင်ပြောခဲ့သော စကားများကို တွေးတောနေခဲ့သည်။

“ပန်းထိုးအိမ်က အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဆယ်ရက်တိုင်း ဧကရာဇ်မြို့ကို စေလွှတ်တယ်။ ဒီသတင်းကို ဘယ်လိုမသိနိုင်ရမှာလဲ။” ကျန်းယင်းယွင်သည် သူမ၏ လေသံတွင် စိုးရိမ်သောကကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက တော်ဝင်မြို့၌ရှိနေသည့် ကျင်းဝမ်ရယ်ကို စိုးရိမ်နေကြောင်း သူမပြောနိုင်သည်– “စိတ်မပူပါနဲ့၊ မြောက်ပိုင်းက ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးသူတချို့ကို အစိုးရက ဖမ်းဆီးရမယ်ဆိုတာ ငါကြားခဲ့တယ်။ မင်းမိဘတွေက နန်းတော်ထဲမှာနေပြီး မင်းကလည်း ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုမှ ဆုံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

"အဲ့လိုပဲမျှော်လင့်ပါတယ်။" စုရွှေလျန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ရှက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အားယောင်အကြောင်း တွေးနေကာ ယခုအခါ သူမနှင့် သူမ၏ မိဘများနှင့် ညီအစ်ကိုများကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

 …

"ဘာသတင်းထူးလဲ" လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် စာကြည့်ခန်းကြီးထဲသို့ ဝင်လာပြီး စားပွဲရှေ့မှ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော သားဖြစ်သူကို လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်။

“အဖေ။” လျန်အန်းဇိုင်က လျန်ရွှမ်ကျင်းကိုမြင်သောအခါ စိတ်ဖြေလျှော့ပြီး နှာတံရှည်ရှည်ငြီးငွေ့စွာပွတ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မထူးသေးဘူး မြောက်ပိုင်းကသတင်းအရ သွေးဂိုဏ်းက တဟွေ့ ကို အားကောင်းတဲ့ မြင်း ၁၂ ကောင် စေလွှတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာလမ်းကြောင်းမှမရှိဘူး။”

"တကယ်လား" လျန်ရွှမ်ကျင်း အံ့သြသွားသည်။ သွေးနက်နိုင်ငံတွင် အင်အားအကြီးဆုံးမှာ မြင်း ၁၂ ကောင်အင်အားဖြစ်သည်။ မြင်းတစ်ဆယ့်နှစ်ကောင်ဖြင့် မပြီးမြောက်နိုင်သည့် အလုပ်မရှိဘူးဟု ကောလဟာလများ ထွက်နေခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ် သတင်းအစီရင်ခံစာကတော့ ဒီလိုပြောတာပဲ။ ဒါ့ပြင် အဖေ သွေးဂိုဏ်းဂိုဏ်းက စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီ” လျန်အန်းဇိုင် ရှေ့မှ စာရွက်အစင်းသည် လင်းစစ်ယောင်ထံမှ "ကွမ်းချီမျှော်စင်" မှတဆင့် မေးသည့်သတင်းသာဖြစ်သည်။ လန်ရှီ မှ ထူးဆန်းသောလူနှစ်ယောက်သည် သွေးဂိုဏ်းမှဖြစ်သည်။ လင်းစစ်ယောင်သာ တိကျပါက သွေးဂိုဏ်းသည် တဟွေ့တွင် မြှုပ်နှံထားသော ရွှယ်မင်ဂိုဏ်း၏ စစ်တုရင်ဖြစ်သည်။

"အင်း…” လျန်ရွှမ်ကျင်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချက်ခြင်း စာသင်ခန်းအပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ "ငါ အခု နန်းတော်ထဲကို သွားရမယ်။ တဟွေ့က နှစ်တစ်ရာနီးပါး ပြန်လည်ထူထောင်ခဲ့တယ်။ တိုင်းပြည် ငြိမ်းချမ်းသာယာနေမှတော့ နောက်ထပ်စစ်ပွဲတွေအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး” ဟု ပြောသည်။

“အဖေ၊ ဧကရာဇ်မင်းက မယုံရင်…”

“ဒါက လွယ်ပါတယ်။ သူ မယုံရင် ငါက သူ့ကို ယုံအောင်လုပ်ရမှာပေါ့" လျန်ရွှမ်ကျင်းသည် စာကြည့်ခန်းသို့ မပြန်ဘဲ အိမ်ကြီး၏ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း သူက “ငါ့ကို မြင်းလှည်းစီ စဉ်ပေး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျန်အန်းဇိုင်သည် ထွက်သွားသော လျန်ရွှမ်ကျင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စားပွဲဆီသို့ ပြန်သွားကာ စာတစ်စောင်ရေးပြီး ခေါက်ကာ စာအိတ်ထဲတွင် ထည့်ပြီး အနီရောင် တံဆိပ်ဖြင့် တံဆိပ်ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အစောင့်ကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်ကာ "ကွမ်းချီမျှော်စင်" ကို အမြန်သွားပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

အစောင့်မှ ဦးဆောင်ပြီးထွက်သွားသောအခါ လျန်အန်းဇိုင်သည် စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်ကာ မြင်းလှည်းကို ပြင်ဆင်ရန် အမိန့်ပေးပြီး နန်းတော်သို့ သွားခဲ့သည်။

 …

ရှန်းဝမ် နန်းတော်ရှိ အဋ္ဌဂံနန်းဆောင်တွင် လျန်အန်းဇိုင်သည် ဆယ်စုနှစ်သူငယ်ချင်းများနှင့် ပါတီကို ညှိနှိုင်းနေပါသည်။

"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်လား" ရှန်းဝမ်သည် နန်းဆောင်၏ ဆောင်းရာသီ ချိုမြိန်မှုကို သဘောကျနေပုံရသော်လည်း လေးလေးနက်နက် စိတ်ပူသွားခဲ့သည်။

"တဟွေ့က ရွှယ်မင်ဂိုဏ်းအတွက် အသားတစ်ခုပဲ" လျန်အန်းဇိုင်က ခွက်ကိုကိုင်လိုက်ပြီး ခွက်ထဲမှ ဝိုင်ကို စူးစူးဝါးဝါး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့တော့"

“အဆီပါတဲ့အသားတွေက အရိုးမာနိုင်ချေရှိတယ်။” လျန်အန်းဇိုင်သည် လှပသောမျက်နှာရှိသည့် ခွက်ကိုလှန်လိုက်ပြီး ဆောင်းလေအေးတွင် ပို၍ပို၍လှပနေလေသည်။

"အားကြီးတဲ့ မြင်းဆယ့်နှစ်ကောင်..." ရှန်းဝမ် တိုးတိုးလေးပြောပြီး လျန်အန်းဇိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “အစီရင်ခံစာက မှန်တယ်ဆိုရင် စမ်းကြည့်လိုက်ပေါ့” ၎င်းတို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးချလာခဲ့သည်။ ထောင်ချောက်မိဖို့ စောင့်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။

"ရှားအာ၊ မင်း ဖုန်းယောင်အဆောင်ကို မှတ်မိသေးလား" လျန်အန်းဇိုင်သည် ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"မှတ်မိတယ်။ မြစ်တွေနဲ့ ရေကန်တွေမှာကျော်ကြားတဲ့ လူသတ်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်တယ် ၊ အစောပိုင်းနှစ်တွေမှာ ဖုန်းရွှေမြို့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါတို့က သူတို့လူတွေနဲ့လည်း တွေ့ဆုံခဲ့ရတယ်။ " ရှားအာက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ငြိမ်သက်နေပုံရသည်။ 

"ခေါင်းဆောင်သခင်ပြောင်းလဲပြီးနောက် ဖုန်းယောင်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ ရွှေတံဆိပ်လူသတ်သမားအတွက်…” လျန်အန်းဇိုင်သည် ရေနွေးသောက်ရန် အသုံးပြုကာ သူ့အပြုံးကို ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။ လူသတ်နတ်ဘုရားက သူ့ယောက်ဖဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။ ဒါဟာ ကျေးဇူးတော်ရဲ့ ကောင်းချီးပဲလား။ လင်းစစ်ယောင်နှင့်ပတ်သက်ပြီး သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

"သူသေသွားပြီလို့ ငါကြားတယ်။" လော့ရှားအာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မလိုအပ်ဘူး။" လျန်အန်းဇိုင် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "မှန်တယ်၊ အနာဂတ်မှာ သတင်းတစ်ခုခုရှိလာရင် ပိုလုံခြုံတဲ့နေရာက ‘ကွမ်းချီမျှော်စင်’ ပဲ"

"ဘယ်လိုလဲ မင်းရဲ့စက်မှုတည်ဆောက်မှုလား" လော့ရှားအာသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ထိုအကြောင်းအား တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပါ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဘေးကင်းတယ်" ၎င်းသည် သူ့လူပင်ဖြစ်သည်။ ယောက်ဖက ဤစာကို အကြံပြုခဲ့သည့်အတွက် သူယုံပါသည်။

ထို့အပြင် ထင်ကြေးပေးမှုများသာ မှန်ပါက ရွှယ်မင်ဂိုဏ်းသည် တဟွေ့ကို ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး သတင်းပေးပို့ခြင်းသည် ပိုအရေးကြီးပါသည်။ သတင်းပေါက်ကြားသွားလျှင် အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ထိခိုက်နိုင်သည်။

“တခြားသူတွေကို ငါ တာဝန်ယူလိုက်မယ်၊ မင်းက အတိုင်ပင်ခံရုံးချုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမှာ။” လျန်အန်းဇိုင်သည် ဝိုင်တစ်ခွက်ကို သောက်ပြီးနောက် သူထွက်သွားခဲ့သည်။

“အမတ်ရုံးကိုလည်း ထပ်တိုးဝန်ထမ်း စေလွှတ်ဖို့ လိုတယ်။ ဝန်ကြီးလည်း တစ်ခုခုလုပ်ထားတယ်လို့ သံသယရှိတယ်။ သူက ကျင်းဝမ်ရယ်အိမ်တော်ကို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်နေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

"စိတ်ချပါ၊ ငါသူ့ကို သဘာဝအတိုင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ" လျန်အန်းဇိုင်က နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။ အမတ်က ဘယ်လိုလုပ် လွတ်သွားတာလဲ။ ဤ ရွှယ်မင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးကို စောင့်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

***