ပြန်လာပြီ

"သားလေး မင်းအဖေကို လွမ်းနေတာလား" စုရွှေလျန်သည် လင်းစစ်ယောင်နှင့် အလွန်ဆင်တူသော လင်းရှောင်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး လင်းလုံမှာပုခက်ထဲတွင် လှုပ်ယမ်းနေသည်။ သူမသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူထွက်သွားတာ တစ်လကျော်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ပြန်လာရန် မမျှော်လင့်ထားသေးပါ။

သူမက စစ်ထူယွင်ကိုမေးတိုင်း အဖြေက အမြဲအတူတူပင်ဖြစ်သည်- စစ်လော့က ပြန်ကောင်းမလာသေးသည့်အတွက် သူတို့ ပြန်လာရန် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် စုရွှေလျန်သည် စစ်ထူယွင်က သူမအတွက် ဝတ်ကျေတန်းကျေပြောနေကြောင်းကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ အကြောင်းရင်းအမှန်ကို သူမ ရုတ်တရက် မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။ သူ့မနှလုံးသားထဲတွင် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ လေးလေးနက်နက် ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။ သူ အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟု သူမကိုယ်သူမ ပြောနေခဲ့သည်။ ကလေးများကို ဓားပညာ၏ ပေါ့ပါးသည့်ကျွမ်းကျင်မှုကို မသင်ပေးခင်တွင် သူမကို သူနှစ်သက်သည့် တောင်များ၊ မြစ်များ၊ ရေကန်များ၊ ပင်လယ်များဆီ အလည်အပတ်ခေါ်သွားရဦးမည်ဖြစ်သည်။

“သခင်မလေး ကလေးတွေအိပ်ရာဝင်ချိန်ရောက်ပြီ။ အိမ်အကူက သူတို့ကို နို့တိုက်ဖို့ အနောက်တောင်ပံအခန်းကို ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ သခင်မလေး ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်သင့်ပြီ ” လျန်မော့မော့သည် ဆီမီးခွက်ကိုယူကာ လင်းလုံကိုပုခက်အတွင်းမှ ဦးစွာယူပြီး စုရွှေလျန်၏လက်ထဲမှ လင်းရှောင်ကိုပါမခေါ်မီ အိပ်ယာပြင်ရန် ပိုင်ဟယ်အား တာဝန်ပေးလိုက်သည်။

"ညကျရင် ကျွန်မနို့တိုက်လိုက်မယ်။ နို့ထိန်းအမေ အနားယူပါစေ။ နောက်မှပြန်လာခဲ့မယ်။” စုရွှေလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သေသေချာချာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ညဘက်တွင် သူမသည် ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်သောကြောင့် သူမသည် နဂါးနှင့်ဖီးနစ်လေးကို နို့တိုက်ရန် တစ်ကြိမ်သာ ထခဲ့သည်။ နို့တိုက်အမေက မနက်အစောကြီးတွင် တာဝန်ယူရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

" သခင်မလေး ဒီလိုဆက်သွားနေရင် ဘယ်လိုခံနိုင်မလဲ" လျန်မော့မော့က သဘောမတူခဲ့ပေ။ ကျင်းစံအိမ်၏ စတုတ္ထမြောက်သခင်မလေးသည် သူမဘာသာနို့တိုက်ရန်အတွက် ညလယ်တွင် ထလာရသည်။ ဤအကြောင်းကို မင်းသမီးသာသိလျှင် အရေပြားချွတ်ပစ်ခံရလိမ့်မည်။

"ကျွန်မ သိပါတယ်။ ပင်ပန်းရင် ပြောပါ့မယ်။ ” စုရွှေလျန် ပြုံးပြီး အိပ်ရေးပျက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏စိတ်ပူပန်မှုများကို ရှောင်ရှားရန်အမြဲတမ်း တစ်ခုခုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

“သခင်မလေး သိမယ်လို့မျှော်လင့်ပါတယ်။ သခင်မလေး အရမ်းပင်ပန်းသွားမှာကို ကျွန်မကြောက်မိတယ်။” လျန်မော့မော့က အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း လင်းရှောင်အား သူမပွေ့ချီကာ နို့တိုက်ရန် အနောက်ခန်းသို့ သွားပြီး စုရွှေလျန်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာခဲ့သည်။

စုရွှေလျန် ရေချိုးပြီးနောက်တွင် သူသည် ညဝတ်အ၀တ်ကို ၀တ်ဆင်ခဲ့သည်။ လျန်မော့မော့နှင့် ပိုင်ဟယ်တို့သည် နဂါးနှင့် ဖီးနစ်တို့ကို အရှေ့ခန်းသို့ ပြန်သယ်သွားကြသည်။ လင်းရှောင်သည် အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်းလုံမှာ အကြာကြီးသမ်းပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ လျန်မော့မော့သည် ၎င်းတို့ကို ပုခက်ထဲတွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထည့်ကာ ကုတင်သေးသေးကို ကုတင်ကြီး၏ ဘေးဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် စုရွှေလျန်သည် ညလယ်တွင် နို့တိုက်ရန် ပိုအဆင်ပြေပါသည်။

အမှန်တော့ အရှေ့ခန်းကိုပြောင်းပြီး ညဘက်ကျွေးသည့်နို့က အခန်းထဲတွင်ရှိပါသည်။ သေးငယ်သော အင်တုံတစ်ခုကို အခန်းအတွင်းတွင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားပြီး နို့ထိန်းအမေသည် အပြင်ဘက်ရှိ ပျော့ပျောင်းသောဆိုဖာပေါ်တွင် စောင့်နေသည်။ နဂါးနှင့်ဖီးနစ် နိုးလာသည့်အခါ နို့တိုက်ရန် အခန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ နို့တိုက်ပြီးနောက် အပြင်ထွက်၍ အနားယူခဲ့သည်။

ယခုတွင် အမွှာများသည် နှစ်လသားအရွယ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး အမွှာများ ညဘက်နို့သောက်သည့် အကြိမ်အရေအတွက်မှာ နည်းသွားပါသည်။ အစာအပြည့်စားပြီး မအိပ်ခင် နို့တိုက်လေ့ရှိပါသည်။ သန်းခေါင်ယံ သို့မဟုတ် အရုဏ်မတက်မီ ယင်အချိန်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်တတ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ နဂါးနှင့်ဖီးနစ်တို့ကို အစာကျွေးခြင်းသည် အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ သူမသည် စုရွှေလျန်နှင့် နို့ထိန်းအမေအတွက် အတွေးများစွာကို သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။

လင်းလုံသည် အကြာကြီး လုံခြုံစွာ အိပ်ပျော်သွားသောအခါ စုရွှေလျန်က ဆီမီးခွက်ကို မှုတ်လိုက်သည်။ မီးဖွင့်ထားသဖြင့် သူမ အိပ်မပျော်နိုင်တော့ပါ။ သို့ပေမယ့် မီးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ တံစဉ်ကဲ့သို့ လခြမ်းကို ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နေ့ခင်းဘက်တွင် သူမစိတ်ထဲမှ အတွေးများက ဒီရေလို လွင့်စင်သွားခဲ့သည် ။

ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ငြိမ်သက်စွာ မှီကာ အချိန်မည်မျှကြာသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပါ။ တဖြည်းဖြည်း အိပ်ငိုက်လာချိန်အထိ သူမသည် ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ချမ်းအေးသောညတစ်ညတွင် စုရွှေလျန် ရုတ်တရက်နိုးလာခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ အပြင်ခန်းတွင် အိပ်နေသော ပိုင်ဟယ်ကို ခေါ်ချင်ခဲ့သည်။

"ကိုယ်ပါ ” ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ နက်နဲသော ရင်းနှီးသည့်အသံက သူမအား ကြောက်စိတ်များကို သက်သာစေပါသည်။ တစ်ညလုံး နှင်းခဲကြောင့် အအေးဒဏ်ကို ခံရသော အမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှည့်၍ မြှုပ်နှံရင်း “ရှင်ပြန်လာပြီပဲ ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်​တယ် ကိုယ်ပြန်​လာပြီ။ ” လင်းစစ်ယောင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ့နှာခေါင်းတစ်ဝိုက်က နွေးထွေးသည့်ရနံ့မှာ သူ့သွေးများကို နှလုံးဆီ ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် နွေးထွေးသွားသလို ပုံမှန်ဖြစ်သွားစေပါသည်။

"ရှင် အခုမှ ပြန်လာတာလား? ညနေစာစားပြီးပြီလား။ ” စုရွှေလျန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အပြည့်အ၀ကို အောက်ခြေအထိ ဖိချလိုက်ပြီး သူ့ထံမှ သဲလွန်စအချို့ ရှာသလိုပြုကာ ခန္ဓာကိုယ်အနှံလက်ဖြင့်လျှောက်ပွတ်လိုက်သည်။

“ ဗိုက်မဆာဘူး။ ဒဏ်ရာကိုရှာမနေနဲ့ မိန်းမ။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ” လင်းစစ်ယောင်က ရယ်မောရင်း သူမ၏ စူးစမ်းထိတွေ့မှုကို သတိမထားမိစေရန် တားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို သူမ၏ခါးတွင် ဆွဲတင်လိုက်သည်။

"စစ်လော့က ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားတယ်လို့ ပြန်လာဖို့နှောင့်နှေးနေတယ်လို့ ယွင်အာကပြောတယ် သူအဆင်ပြေရဲ့လား ”

“အနည်းဆုံးတော့ အသက်ရှင်တယ် “ သွေးထွက်သံယို ကမ္ဘာမှ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းထွက်နိုင်တာ အံ့ဖွယ်ဖြစ်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူ၏ ကျောက်စိမ်းအမြုတေနတ်ဆေးရည် ဇွန်းသေးသေးလေးမှာလည်း ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့မှမဟုတ်လျှင် သူသည် နှစ်ဝက်ခန့်ပင် ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

"ရှင် တကယ်အဆင်ပြေရဲ့လား ” လင်းစစ်ယောင်သည် သူမကို ထိတ်လန့်လုနီးပါး တစ်ခုခုကို ဗြောင်ကျကျ ထွေးထုတ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမထံမှ တစ်စုံတစ်ခုကို တမင်ဖုံးကွယ်ထားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ မနေနိုင်ဘဲလိုက်ရှာခဲ့သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။" ဒဏ်ရာအနည်းငယ်နှင့် အမာရွတ်များရှိလျှင်ပင် ယခုလတွင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူက သူ့ဒဏ်ရာများပေါ် မျက်ရည်စက်များချရန် အခွင့်အရေးမပေးခဲ့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းများနှင့် အမာရွတ်များသည် တစ်ချိန်က သူမ၏ မျက်လုံးများဆီမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့ကြောင်းကို သူ မမေ့ခဲ့ပေ။

"တကယ်လား ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာတော့မဟုတ်ဘူးမလား? ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာတွေရှိရင် ကျွန်မကိုဖုံးကွယ်မထားနဲ့နော်” စုရွှေလျန်က သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်ကာ စိတ်ထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက တကယ်ကို မပြင်းထန်ပါဘူး။" လင်းစစ်ယောင် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ အာရုံလွှဲရန် ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် သူမအား တခြားအကြောင်းများမေးလိုက်သည်။

"ဒီရက်တွေမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား" သူမ၏ ဘေးကင်းရေးနှင့် အမွှာများ၏ လုံခြုံရေးကို သူ စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

"အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။ ဖန်းဟွာခြံနှင့်လယ်မြေက တစ်လခွဲကြာ ဆောက်လုပ်ရမယ်။ ရှီရှို့ရဲ့ စွန့်ပစ်မြေပြင်ကို ဝါးခြံစည်းရိုးတွေနဲ့ ဝန်းရံထားတယ်။ အနာဂတ်မှာ အဲ့တာက အခြားအိမ်ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် မြို့တွင်းဆီ အဆင်ပြေစွာ ဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ အစီအစဥ်ရေးဆွဲသူတွေက အနောက်ဘက်က ရွာလမ်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး တရားဝင်လမ်းသစ်တစ်ခု ဖောက်လုပ်ပြီး မြို့ဆီကို တိုက်ရိုက်သွားဖို့နဲ့ ချင်းယွီဘုရားကျောင်းကို ဦးတည်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ် ”

လင်းစစ်ယောင်သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မိန်းမငယ်လေး၏ နူးညံ့သော အသံကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ သူမ၏ တင်းမာသော စိတ်ဓာတ်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

"မရှိတော့ဘူးလား" သူထွက်သွားသည့်လ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သတင်းပို့ပြီးနောက် စုရွှေလျန်က သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများကို မေးခဲ့သည်။

“အဲလို မထင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းအစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို မြို့တော်ကို သွားစေချင်နေတယ်။” နှစ်ယောက်သား နွေးထွေးစေရန်အတွက် ဖတ်ထားကြပြီး အနွေးထည်စောင်ကို ခြုံလိုက်ကြသည်။ သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းမငယ်လေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီးကလား ဘာကြောင့်လဲ ” စုရွှေလျန်သည် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ရှက်ရွံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကြမ်းတမ်းသော အသားအရေကို ခံစားကာ သူမ၏ နူးညံ့သော အသားအရေဖြင့် ပွတ်သပ်နေသည်။

“သွေးနက်က နိုင်ငံတော်ကို ကျူးကျော်မှုနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ထင်တယ်။” လင်းစစ်ယောင်က အတိုချုံး ရှင်းပြခဲ့သည်။

သူမပြောခဲ့သည်မှာ လျန်အန်းဇိုင်၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်အတူ တဟွေ့ တော်ဝင်မိသားစု ကြောက်ရသည့် သွေးငရဲစီးမြင်းဆယ့်နှစ်ကောင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တဟွေ့က သူ့ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဆုချချင်ခဲ့သည်။

သူ မသွားချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လျန်အန်းဇိုင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ကောင်းချီးကို ငြင်းဆိုပါက သူ့မိသားစုပါ ပါ၀င်မည်ဟု ဆိုသည်။

အကယ်၍ လျန်အန်းဇိုင်သာ သူ့ကို ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့လျှင် တဟွေ့ ဧကရာဇ်က သူလူသတ်သမားပဲဆိုတာ ဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ၊ တော်ဝင်မိသားစုက သူ့ကို ဘယ်လို အာရုံစိုက်နိုင်မလဲ။

လျန်အန်းဇိုင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူသိလိမ့်မည်ဟုမထင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သွေးငရဲတစ်ဆယ့်နှစ်ပါး၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုကို ဖယ်ရှားရန် တွန်းထုတ်ခြင်းမပြုပါက သွေးနိုင်ငံ၏ တဟွေ့ဧကရာဇ်ကြီးသည် လျန်အန်းဇိုင်ကို သံသယဝင်သွားမည်ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်ကို အုပ်စိုးသည့် မင်းသားတစ်ဉီးတွင် ဤသို့အင်အားကြီးသော လက်အောက်ငယ်သားကို ဘယ်လို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မလဲ။ လျန်အန်းဇိုင်သည် နန်းတော်အား အတင်းအကြပ် တွန်းအားပေးချင်ပါက ၎င်း၏ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းရုံသာရှိသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ တော်ဝင်မိသားစု သို့မဟုတ် သူ့ပြိုင်ဘက်က ဘယ်မှာလဲ။

ဤနည်းဖြင့် လျန်မိသားစုဖြစ်သော မင်းသားကျင်း၏အိမ်ကြီးအား ဧကရာဇ် တဟွေ့က သေချာပေါက် အာရုံစိုက်လာမည်ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်သောအခြေအနေများတွင် ၎င်းတို့သည် အာဏာလက်လွတ်ခံကာ သိမ်းပိုက်ခံတပ်များပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဆွေ့လျန်နှင့် ၎င်းတို့၏အိမ်များ ပါဝင်ကြောင်း ထင်ရှားပါသည်။

သို့သော် နန်းတော်က အမှန်တကယ် အတင်းအကြပ်လုပ်ချင်ပါက လျန်အန်းဇိုင်သည် တဟွေ့ သို့ဝင်ရောက်ပြီးသည်နှင့် သွေးတပ်သားဆယ့်နှစ်ယောက်လုံးကို တွန်းထုတ်ရန်ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် လက်ရှိဧကရာဇ်ကို နာခံရန် အတင်းအကြပ်ခိုင်းစေရန်အတွက် တဟွေ့၏တော်ဝင်မိသားစုထံ သွေးတပ်သား ၁၂ ဦး ၏ခြိမ်းခြောက်မှုကို အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် လျန်မိသားစုသည် တော်ဝင်မိသားစုအား ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လျန်အန်းဇိုင်သည် လင်းစစ်ယောင်အား သွေးတပ်သား ၁၂ ယောက်အား ချေမှုန်းခြင်း၏ ကောင်းမှုအားလုံးကို အသိအမှတ်ပြုသင့်သည်။ ၎င်းတို့၏ လျန်မိသားစုအား တဟွေ့ ဧကရာဇ်၏သံသယကို လျှော့ချရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လင်းစစ်ယောင်သည် အခြားသော ခြံဝင်းတစ်ခု ဆောက်လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ သူ့ခန့်မှန်းချက်မျှသာ ဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ရိုးသားပြီး နွေးထွေးသော မင်းသားကျင်းသည် ၎င်း၏လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသွားခဲ့သော ၎င်း၏သမီးဖြစ်သူအား တွန်းအားပေးရန် မသင့်မတင့်ဖြစ်ပုံရသည်။

လျန်အန်းဇိုင်ကတော့ ပြောရန်ခက်ပါသည်။ အပြစ်ကင်းစင်သော်လည်း လိမ္မာပါးနပ်သော မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း လင်းစစ်ယောင်သည် အမှန်တကယ်ပင် အပြစ်ကင်းသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

လျန်အန်းဇိုင်၊ ငါ မင်းကို ရွှေ့ဖူရဲ့ တစ်ခုခုကိုသုံးပြီး ဖမ်းမိဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။ မင်းရဲ့ဘိုးဘေးတွေအတွက် မင်းအသက်စွန့်ဖို့ ငါစိတ်မ၀င်စားဘူး။

"အင်း ဒါဆို ရှင်သွားရဦးမှာလား ” စုရွှေလျန် က သူ့လက်မောင်းကိုမှီပြီး ဆံပင်ရှည်များနှင့် ကစားရင်း အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခေါက်မှပါ အစောကြီး မဟုတ်သေးဘူး။ အိပ်လိုက်ဦး” လင်းစစ်ယောင် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး သူမကို အိပ်ကြောင်းပြရန် နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။

စုရွှေလျန် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားကို ရှာတွေ့ပြီး သူ့အား ဖက်ပြီး အိပ်လိုက်သည်။

လင်းစစ်ယောင်သည် သူမ၏ လှပပြီး သိမ်မွေ့သော မျက်နှာကို ချိန်အကြာကြီး ကြည့်နေကာတစ်လအတွင်း ပထမဆုံး ကောင်းမွန်သော အိပ်စက်ခြင်းသို့ ပွေ့ဖက်ထားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လင်းလုံ၏ ညည်းသံကြောင့် စုရွှေလျန် နိုးလာပြီး နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ကို နို့တိုက်ရန် အလျင်အမြန် ထလာခဲ့သည်။ လင်းလုံက နို့တစ်ဖက်ကို မြန်မြန်စို့ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ လင်းရှောင်သည် သူ၏ အခြားနို့ကို အိပ်မက်ထဲတွင်စို့နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရွှေလျန်သည် ကုတင်ကြီးဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

"အာ့" စောင်ကို ခြုံလိုက်ရုံဖြင့် သူမကို လင်းစစ်ယောင်က ဖိထားခဲ့သည်။

မီးတောက်နေကာ တောင့်တင်းသော အမြစ်ကိုထိလိုက်မိသည်နှင့် စုရွှေလျန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ထောက်ရန် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လက်ဆွဲကာ "နောက်ကျနေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူမှ လာမနှောက်ယှက်ပါဘူး” လင်းစစ်ယောင်သည် ခါးကိုကိုင်းကာ သူမ၏ ချိုမြသော ပါးစပ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရှည်လျားသောအနမ်းကို သတိရပြီး လွန်ခဲ့သည့် တစ်လခန့်က သူ့ကို လွမ်းဆွတ်နေမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

"ရှင်ပင်ပန်းနေတယ်ထင်တယ်" အကြာကြီးနမ်းပြီးနောက် စုရွှေလျန် သက်ပြင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ချလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒဏ်ရာက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီ။ ကိုယ်မင်းကိုအရမ်းလွမ်းတယ် ” နိမ့်ပါးသော အပြုံးဖြင့် လင်းစစ်ယောင်သည် သူမ၏အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသားအရေပေါ် ဖိကပ်လိုက်သည်။

"မင်းကိုယ့်ကိုသတိရနေလား" ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရေကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ အခန်းတွင်းရှိ လရောင်အောက်တွင် မီးတောင်ကျောက်ကဲ့သို့ သူ၏မျက်လုံးများသည် အထူးတောက်ပနေပါသည်။

“အင်း” စုရွှေလျန်သည် သူ့ရင်ဘတ်၏ တည်ငြိမ်သော ရင်ခုန်သံကို နားထောင်ရင်း အရှက်ကို ကောက်ယူကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တစ်လခြားပြီးနောက် သူမသည် မည်မျှ သူ့ကိုချစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ မလိုအပ်သော ရန်ကြောင့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးအမှန်ကို မပြချင်ခဲ့ပါ။

“ဟား…” သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အချိန်အတော်ကြာ စိုစွတ်နေတဲ့ ပန်းချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ သူရပ်လိုက်သည်။ “ကိုယ်လည်း မင်းကို အရမ်းလွမ်းတယ်…” ပထမဆုံး အကြိမ် သူ့ချစ်သည့်သူလေးအတွက် စိတ်ပူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပြီးနောက် သူမကိုယ်တွင်းထဲသို့ နက်နက်နဲနဲတိုး၀င်သွားပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာများနှင့် သူ့နားထဲတွင် သူမ၏ တီးတိုးငြီးငြူသံများကို ကြားနေခဲ့သည်။ သူတကယ်ပြန်လာခဲ့သည်။

***