အိမ်တော်တည်ဆောက်ခြင်း

ဤနှစ် နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့တွင် လင်းစစ်ယောင် ပြန်ရောက်မလာခဲ့ပေ။ ၎င်းကို စုရွှေလျန် ကြိုသိထားပြီးသားဖြစ်သည်။

သို့သော် နွေဦးရာသီကုန်အထိ သူ့အကြောင်း သတင်းမကြားခဲ့ရသောကြောင့် စုရွှေလျန်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့သခင်ကို ဘယ်လိုဆက်သွယ်ရမလဲဆိုတာ သိလား" စုရွှေလျန်က အမြွှာနှစ်ယောက်နှင့် ရယ်မောကစားနေသော စစ်ထူယွင် ကို မေးလိုက်သည်။

စစ်ထူယွင် နားလည်နိုင်သည်ဟု သူမယုံကြည်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် "ကွမ်းချီမျှော်စင်" ၏သူလျှိုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့လျှောက်သွားရသည်ဟုဆိုသည်။

စစ်ထူယွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်- "လွန်ခဲ့တဲ့ငါးရက်က ဆရာဦးလေးစစ်လော့ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရခဲ့တယ်၊ သူတို့မကြာခင်ပြန်လာဖို့မလွယ်ဘူးတဲ့။" သူ အမှန်မပြောရသည့် အကြောင်းအရင်းတဝက်​မှာ ဆရာဦးလေးစစ်လော့သည် သွေးဂိုဏ်းကြောင့် တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် သွေးဂိုဏ်းကို မရှင်းလင်းမီ အိမ်ပြန်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပါ။ ထိုလူများသည် သူ့လမ်းစဉ်အတိုင်းလိုက်လာကာ သူ့ခယ်မနှင့် သူ၏တူ ၊ တူမများကို နာကျင်စေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စုရွှေလျန် မမေးမီ သူမသိဟန်ဆောင်၍ လိမ်ညာခြင်းထက် လျှို့ဝှက်ထားခြင်းသည် ပိုကောင်းပါသည်။

စုရွှေလျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့စာများရှိနေသရွေ့ သူမ ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူမှာ စစ်လော့ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမ အလွန်စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

သူမသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းနေသလား? လင်းရှောင်၏ သေးငယ်ထွားကျိုင်းသောလက်များကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမကိုယ်သူမ ဆင်ခြင်မိသည်။

“သခင်မလေး အလုပ်သမားတွေ ရောက်လာပါပြီ။ သူတို့ကို ဝါးဥယျာဉ်ခန်းမမှာ စောင့်ခိုင်းထားတယ်။” လျန်မော့မော့ ဝင်လာပြီး သတင်းပို့ခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ နွေဦးပွဲတော်ပြီးနောက် အိမ်တော်ကို ပြန်ဆောက်ရန် အချိန်ကျပြီဖြစ်သည်။ အားယောင် (လင်းစစ်ယောင်) သည် သူမကို စိုးရိမ်စိတ်ဝင်ပြီး တခြားအရာများကို မလုပ်နိုင်တော့အောင်ဖြစ်စေသည်။

စုရွှေလျန်က သူ့အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ပြင်လိုက်သည်။ သူမက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "သူတို့နဲ့တွေ့ဖို့ ကျွန်မလာခဲ့မယ်။ မင်းဒီမှာပဲနေ။ ချွမ်းလန် ပြန်လာတာနဲ့ မင်းသူ့ကို ခန်းမဆောင်ကို လာခိုင်းလိုက်။"

ချွမ်းလန်နှင့် ရှောင်းဟန်သည် မကြာသေးမီက လက်ထပ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ယခုနှစ်အစတွင် ချွမ်းလန်၏မိဘများက ယခုလက်ထပ်သင့်သည်ဟု စာထဲတွင်ပြောထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမ၏မိဘများက သူမကို ပြန်ပေးရန်အတွက် ငွေအလုံအလောက်ရှိသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူလျှို၏သတင်းအရ ချွမ်းလန်၏အစ်ကိုဖြစ်သူသည် အိမ်ရှင်၏သားဖြစ်သူကို သတ်လုနီးပါးဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မိသားစု၏ငွေစုငွေအားလုံးမှာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှင်မှ တာဝန်ရှိသူထံ တိုင်ကြားရန် အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ ၂ ဦးသည် စကားများရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ နှစ်ရှည်လများ နောက်ဆုံးတွင် ချွမ်းလန်သည် အိမ်ရှင်၏ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် လက်ထပ်ခွင့်ပေးရန် သဘောတူခဲ့ပြီး အိမ်ရှင်မှာ ပြဿနာရှာခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

အိမ်ပိုင်ရှင်သည် အသက်လေးဆယ်ကျော် အတွေးအခေါ်ဆိုးများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ဖက်တီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစုတွင် မယားငယ်ခြောက်ယောက် သို့မဟုတ် ခုနစ်ယောက်ရှိသည်။ ပထမဇနီးမှ ထားရစ်ခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသောသားသည် သူ၏ရတနာဖြစ်သည်။ သားဖြစ်သူသည် မယားငယ် ချွမ်းလန်နှင့် ငြင်းခုံလျှင် ကံမကောင်းနိုငိပေ၊ သားဖြစ်သူမှာ ဆိုးသွမ်းသည့်လူဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချွမ်းလန်သည် သာမန်အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမကို စတေးခံရန် သူ့မိသားစုကိုယ်တိုင်ကလက်ခံလျှင် ချွမ်းလန် ကိုယ်တိုင်က မလိုလားသော်လည်း နန်းတော်မှာ တား၍မရနိုင်ပေ။

ချွမ်းလန် တစ်ညလုံးငိုခဲ့ရသည်။ ဒုတိယနေ့တွင် သူမသည် နီရဲနေသောမျက်လုံးများနှင့် စုရွှေလျန် ဆီကိုရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် စကားလုံးတစ်လုံးဖြင့် သူမဘဝကိုပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"မင်းစိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်လို့ရတယ်။" စုရွှေလျန် က "မင်း မသွားချင်ရင် မသွားနဲ့။ မင်းအစ်ကိုရဲ့ကိစ္စကို ငါကူညီဖြေရှင်းပေးမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သညိ။

“သခင်မလေး…” ချွမ်းလန် လှမ်းခေါ်ပြီး ဟုတ်ပါသည် ၊ သူမ မပြန်ချင်ခဲ့ပေ။ သူမက ရှောင်းဟန်ကို သဘောကျသော်လည်း သူမ၏ မိဘများနှင့် အစ်ကိုများ ဒုက္ခရောက်သဖြင့် ကယ်တင်ရန် သူမကိုယ်တိုင် မီးတွင်းဆီသို့ ရှေ့တိုးလာရလေသည်။

"မင်းစဉ်းစားကြည့်လို့ရတယ်။ အိမ်ရှင်ရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်က သိပ်ဆိုးတဲ့စကားတော့မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ မင်းခင်ပွန်းကို တခြားသူတွေနဲ့ မျှဝေရမယ်။ မင်းနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ပဲ မင်းက ထိုက်တန်တယ်။ မင်းလုပ်နိုင်ပါတယ်။" စုရွှေလျန် လက်ဖက်ရည်သောက်လိုက်သည်။ ခွက်နှင့် သူမ၏ အတွေးများသည် အဝေးသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အခြားအချိန်နှင့်နေရာတစ်ခုတွင်ရှိသည့် သူ့အမေကို တွေးကာ သူမကို နေရာနှစ်ခုမှ ခွဲခွာသွားသော အားယောင်ကို တွေးနေမိသည်။

" ကျွန်မ မသွားချင်ဘူး ဒါပေမယ့်…” ချွမ်းလန‌ေက ခေါင်းညိမ့်ပြီး သူမဆန္ဒအမှန်ကို တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုအဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းဒီမှာနေလို့ရတယ် မင်းကိုငါကူညီမယ်" မြို့ငယ်လေး၏ အိမ်တော်သခင်တစ်ယောက်အတွက် ကျင်းအိမ်တော်၏ မျက်နှာက လုံလောက်နေသင့်သည်။

သူမချက်ချင်းစာတစ်စောင်ရေးပြီး "ကွမ်းချီ မျှော်စင်" ကို မြို့တော်တွင်ရှိသော သူ့အစ်ကို လျန်အန်းဇိုင်ထံ လွှဲပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ မွေးကတည်းက ဝေးကွာသွားခဲ့သည့် ညီမဖြစ်သူက ယခု ပထမဆုံးအကူအညီတောင်းရန်ရှိနေပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမကို စိတ်မပျက်စေချင်ခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်မှာတော့ သူမ၏ ချစ်လှစွာသောခင်ပွန်းဖြစ်သူဟာ သူ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချနေဆဲဖြစ်သည်။

လေးရက်အကြာတွင် မြို့တော်ထံမှ သတင်းရရှိခဲ့သည်။ ချွမ်းလန် မိသားစုအရေးကို ဖြေရှင်းပေးရုံသာမက ချွမ်းလန်၏မိဘများအား ငွေသုံးဆယ်ပေးကာ လယ်မြေငှားရမ်းခြင်း၏ ကံကြမ္မာကို နှုတ်ဆက်ရန် စဉ်းစားထားသည့်အတွက် ၎င်းတို့ကို နေရပ်ပြန်စေခဲ့သည်။  

ထို့နောက် စုရွှေလျန်မှ အစပြုကာ ချွမ်းလန်နှင့် ရှောင်းဟန်တို့အတွက် မင်္ဂလာပွဲကျင်းပခဲ့သည်။ ချွမ်းလန်၏ မိဘများထံ စာတိုတစ်စောင်ပင် ပေးပို့ခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့သမီးသည် ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။

ချွမ်းလန် နှင့် ရှောင်းဟန်တို့၏ မင်္ဂလာဆောင်အခန်းသည် ဤနေရာနှင့် အလွန်နီးကပ်ပြီး လောင်မိသားစုနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သည်။ လုံးချင်းအိမ်သုံးလုံး၊ ဘေးခန်းနှစ်ခန်းပါသော တစ်ဧကအောက်သာရှိသော အိမ်ငယ်လေးသည် အနာဂတ်တွင် လူပိုများလာမည်ဆိုပါက လုံလောက်ပါသည်။  နောင်တွင် ခြံနှင့်လယ်မှ မျိုးစေ့ချရန် တိုင်းသူပြည်သားများနှင့် မသက်ဆိုင်သော မြို့တွင်းရှိ လယ်ကွင်းအားလုံးကို စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ ရိတ်သိမ်းပြီးနောက်တွင် လူများသည် ရိတ်သိမ်းချိန်နှင့် အဆင့်အလိုက် ၎င်းတို့၏ ဝေစုကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

မင်္ဂလာပွဲအပြီး ပထမသုံးရက်အကြာတွင် ချွမ်းလန်နှင့် ရှောင်းဟန်သည် အလုပ်လုပ်ရန်အိမ်သို့ လာရန်မလိုအပ်ကြောင်း စုရွှေလျန်မှ အတိအကျပြောခဲ့သည်။ အဒေါ်လောင်နှင့် ရှီချွေ့တို့ကြောင့် သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေး ပထမသုံးရက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို သူမတွေးမိခဲ့သည်။

မီးပုံးပွဲတော်တွင် ချွမ်းလန်နှင့် ရှောင်းဟန်တို့သည် ဖန်းဟွာခြံနှင့်လယ်မြေခေါင်းစဉ်ကို တရားဝင်ရယူခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏စီမံခန့်ခွဲမှုကို စတင်ခဲ့သည်။ေ

ချွမ်းလန်သည် လျန်မော့မော့ နှင့်မတူပါ။ တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ထားသောကြောင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျိုးရိုးအမည်ဖြင့် သရဖူဆောင်းရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချွမ်းလန်သည် ထိုအချိန်မှစပြီး ပြည်တွင်းရေးကို တာဝန်ယူရသည့် ရှောင်းမော့မော့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရှောင်းဟန် သည် အုပ်ထိန်းသူမဟုတ်တော့ဘဲ ဘဏ္ဍာစိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားအိမ်၏ ဝေယျာဝစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲရမည်ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ အိမ်တော်တွင် အုပ်ထိန်းသူမရှိတော့ချေ။ အုပ်ထိန်းသူ၏ ရာထူးကြောင့် ၎င်းတို့သည် “ကွမ်းချီမျှော်စင်” မှ ကိုယ်ခံပညာ ပညာရှင် အားလုံး ဖြစ်ကြသည်။

မူလက “ကွမ်းချီမျှော်စင်” သို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရသော အစောင့်ခုနစ်ယောက်သည် ယခုအခါ “ကွမ်းချီမျှော်စင်” ၏ တရားဝင်စာပြွန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ရင်းနှီးသောသူများနှင့် တည်းခိုလိုကြသည်။ ဖန်းဟွာခြံနှင့်လယ်မြေသည် ၎င်းတို့၏ "အမေ့အိမ်" ဖြစ်လာသည်။ စကားပြောရန်နှင့် နှင့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်အတွက် သူတို့ ယခုမှပြန်လာတာတောင်မှ သူတို့အတွက် အတွေ့အကြုံကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ချွမ်းလန်သည် လျန်မော့မော့အား လွယ်ကူသောအလုပ်အချို့ကို ဖြန့်ဝေခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်၏ အနီးကပ်အစေခံအဖြစ် ဝန်ဆောင်မှုကဲ့သို့သော ကျန်အရာများကို ပိုင်ဟယ် မှ လွှဲပြောင်းရယူခဲ့သည်။ သူမသည် ရွှယ်ချင် အမည်ရှိ မိန်းကလေးကို မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်လုပ်ရန်လည်း လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

 ……

စုရွှေလျန်သည် စုမိသားစု ခြံဝင်းတွင် နေခဲ့ရသည့်အချိန်ကို အမှတ်ရမိသည်။ စုရွှေလျန် သက်ပြင်းအနည်းငယ်ချလိုက်ပြီး ဝါးဥယျာဉ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကလေးငယ်များကို စိတ်အနှောက်အယှက်မဖြစ်စေရန်အတွက် ယခုအခါ တိုင်းတစ်ပါးနှင့် မရင်းနှီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များကို လက်ခံရန် ဝါးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ယနေ့ ရောက်ရှိလာသော ဤလုပ်သားများကို အင်ပါယာမြို့တော်မှ လျန်အန်းဇိုင်မှ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဆောက်လုပ်နေစဉ်အတွင်း ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်းမှ ကနဦးစီမံကိန်းရေးဆွဲခြင်းနှင့် ပြီးစီးပြီးနောက် စိမ်းလန်းစိုပြည်မှု ဆက်တိုက်ပြီးစီးခြင်းအတွက် ၎င်းတွင် တာဝန်ရှိပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် နှစ်ဝက်ကျော်နေရမည်။ ထို့ကြောင့် စုရွှေလျန်က ဝမ်မိသားစု၏ခြံဝန်းကို ၎င်းတို့အား ငှားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဝမ်မိသားစု၏အိမ်သည် ကုမိသားစုထက် များစွာပိုကြီးပြီး ၎င်းမှာ နှစ်နှစ်ခွဲရှိနေသည်။ အိမ်သည် မြို့လယ်ရှိ ရေကန်ကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင် အလွန်အဆင်ပြေသောနေရာတွင် တည်ရှိပါသည်။ မြောက်ဘက်နှင့် တောင်တန်းတို့တွင် အဓိကအခန်းသုံးခန်းရှိပြီး အိမ်နောက်ဘက်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းများရှိသည်။

ဝမ်မိသားစုမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လျန်မော့မော့သည် ၎င်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပျောက်ဆုံးနေသော နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကို အစေခံများနှင့်အတူ ဖြည့်စွက်ပြီး ကုတင်သုံးလုံးနှင့် ကုလားထိုင်လေးလုံးတို့ကို ပေါင်းထည့်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ပင်မအခန်းခြောက်ခန်းသည် ယာယီတစ်ခန်းဖြစ်လာသည်။ မီးဖိုချောင်မှာ အလှဆင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤအလုပ်သမားများနှင့် အနာဂတ်တွင် အလုပ်လာလုပ်သော လက်သမားငယ်များပင်လျှင် အိမ်ဟောင်းကို လုံးဝပြန်လည်မွမ်းမံထားသည့်အချိန်အထိ ယာယီထိုင်ပြီး အစားအသောက်များ စီစဉ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

အိမ်ဟောင်းကို ဦးစွာပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ဘိုးဘွားခြံဝင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ပြီးနောက် ပုံကြမ်းမှာ ထွက်လာပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် စုရွှေလျန် ရက်အတော်ကြာလုပ်ထားသော အရာဖြစ်သည်။ ယခု သူမအား အလုပ်သမားများ ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ဝါးဥယျာဉ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူမအမြင်အရတော့ ခြံအလယ်တွင် အိမ်သုံးလုံးနှင့် မီးဖိုချောင်အတွက် အိမ်ကြီးတစ်အိမ် ဖြစ်မှာဖြစ်သည်။

အရှေ့ဘက်ရှိ အိမ်နှစ်လုံးသည် အလင်းရောင်ကောင်းစွာရပြီး အခြားအိမ်တစ်လုံးကို ကျောင်းအဖြစ် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသည် တစ်ပြိုင်နက် လူဆယ်ယောက်ဆံ့သည်။ ဤဧရိယာ၏ အလယ်တွင် နှစ်ပိုင်းခွဲထားပြီး တောင်ဘက်ရှိ အခန်းငယ်မှာ ဆရာများ၏ နားခိုရာနေရာဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများအတွက် ငှားရန် စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်နှင့် စာအုပ်စင် နှစ်တန်း ပါရှိမည်ဖြစ်သည်။

မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော အခန်းငယ်သည် ကျောင်းသားများ၏ လှုပ်ရှားမှုအခန်းဖြစ်သည်။ မိုးရွာချိန် သို့မဟုတ် နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ကျောင်းသားများသည် ဤနေရာတွင် စစ်တုရင်ကစားနိုင်သည်။ တရုတ်စွယ်စုံတီးခတ်ရင်း သီချင်းရေးဖွဲ့ခြင်းတို့ဖြစ်သည်...

မီးဖိုချောင်ကြီးသည် အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ သုံးပေါက်ကျယ်သော အိုးမီးဖိုနှင့် မီးဖိုငယ်တစ်ခု၊ ဗီရိုအတန်းတစ်ခု၊ သပ်ရပ်သောပုံးတစ်တန်းနှင့် စင်တစ်ခုတို့ ပါဝင်ပါသည်။

မီးဖိုချောင်ကြီး၏ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် စုရွှေလျန် သည် ထမင်းစားခန်းမကြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ နောင်တွင် အိမ်တော်တွင် ကူညီသူ သို့မဟုတ် ဝင်းကျောင်းရှိ ကျောင်းသားဖြစ်စေ စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ခုတွင် အခမဲ့ ထမင်းစားနိုင်သည်။

 ………

"သခင်မလေး အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာကို ကျွန်တော်ကြောက်ပေမယ့် မီးဖိုချောင်က မီးခိုးငွေ့တွေက ပြင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း အနောက်ဘက်မှာတည်ရှိပြီး လေက ဒီနေရာမှာ အငွေ့တွေကို အလွယ်တကူ မှုတ်ထုတ်နိုင်တယ်။" စီစဉ်သူများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သော လျန်ယို့အန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

စုရွှေလျန် လည်း ဤကိစ္စကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် အလင်းရောင်ကောင်းစွာရရှိရန် အရှေ့ခန်းတွင် စာကျက်ရန် ကျောင်းသားများအတွက် သင့်တော်ပါသည်။

"ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ မီးဖိုချောင်နဲ့ စားသောက်ဆိုင်က အကြမ်းဖျဉ်းတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ရှိပြီး ကျောင်းနဲ့လည်း မဝေးပါဘူး။" နောက်ထပ် စီစဉ်သူ တင်းရှီသည် အိမ်ဟောင်း၏ အရှေ့ဘက်ရှိ အမှိုက်သရိုက်ကို ညွှန်ပြရင်း ခဏမျှပြောလိုက်သည်။ “မိုးရွာတဲ့နေ့တွေမှာ ကျောင်းသားတွေ အဆင်မပြေမှာ စိုးရိမ်ရင် ပန်းစင်္ကြံဆောက်ပြီး ပင်မခန်းမကို ဆက်သွယ်လို့လည်းရတယ်။"

"အကြံဥာဏ်ကောင်းပဲ လမ်းသွားလမ်းလာ နှစ်ဘက်စလုံးမှာ ကျောက်တုံးခုံတွေထားလို့ရတယ်။ ကျောင်းသားတွေက အဝေးမှ မြင်ကွင်းကို ထိုင်ကြည့်နိုင်ပြီး ကဗျာအချို့ကို ဖန်တီးနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီနည်းနဲ့ ကစားဖို့ ဒါမှမဟုတ် အော်ဟစ်ဖို့အတွက် အနောက်ဘက်ကို မသွားတော့ဘူး။ " လျန်ယို့အန်းက သဘောတူပြီး ထပ်ပြောသည်။

စုရွှေလျန် သူတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို ကြားပြီး အကြံကောင်းတစ်ခုဟု တွေးမိသည်။

“ဧရိယာတဝိုက်က ပွင့်လင်းတဲ့ နေရာကို ထင်းရှူး၊ ဝါးနဲ့ ကဏန်းပန်းသီးတွေ စိုက်ပြီးတော့ ရေကန်ဆောက်မယ်။ အဲ့တာက အနုပညာဖန်တီးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” အခြားစီစဉ်သူအများအပြားက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

“ကောင်းပါတယ်၊ ကျောင်းနဲ့ မီးဖိုချောင်၊ စားသောက်ဆိုင်ရှိသရွေ့တော့ ကျန်တာရှင်တို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။” စုရွှေလျန် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အစီအစဥ်လုပ်သားများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် သူမကို ခက်ခက်ခဲခဲ တွေးခေါ်နိုင်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ထပ်မံ၍ ဤစီမံချက်ရေးဆွဲသူများသည် မြို့၏ရှိရင်းစွဲအပြင်အဆင်ကို လုံးလုံးလျားလျား ဖြိုခွင်းပြီး အလုံးစုံစီမံကိန်းရေးဆွဲမည်ဟု သူမတွေးခဲ့မိပေ။ သီးခြားအိမ်တစ်ခုဖန်တီးရန် မင်းသမီးနှင့် မင်းသားကျင်း အတွက် အလုပ်လုပ်ရန် လာခဲ့ကြသည်ဟု ယခင်က သူမပြောခဲ့ဖူးသည်။

ယခုမူကား ၎င်းတို့သည် ကြီးမားသော ခြားနားချက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်တော့မည်ဟု ထင်ရသည်။ ငွေမည်မျှကုန်ကျပြီး ရက်မည်မျှကြာမည်ကို တွေးတောနေသနည်း။

"သခင်မလေး ဒီပတ်၀န်းကျင်နဲ့ရင်းနှီးအောင်လုပ်ဖို့ လူတစ်ယောက်လိုတယ်။ လမ်းညွှန်ပေးဖို့ မြို့ပေါ်က အိမ်နဲ့ အကျွမ်းတဝင်ရှိသူတစ်ယောက်လိုတယ်။ …” လျန်ယို့အန်းက သူ့ခေါင်းအရေပြားကို ကုတ်လိုက်သည်။ ကျင်းအိမ်တော်၏ သခင်မလေးသည် နောက်လိုက်တစ်ဦးကိုပင် ယူဆောင်လာခြင်းမရှိဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

“သခင်မလေး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ခွင့်ပြုပါ။” ချွမ်းလန်သည် အိမ်အသစ်မှ အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။

စုရွှေလျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူမက ဒီအိမ်တော်ရဲ့အိမ်တော်ထိန်း ရှောင်းမော့မော့ပဲ။ သူမကို တစ်ခုခုပြောဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေပါနဲ့။"

***