မြို့တော်မှပေးစာ

လင်းစစ်ယောင်သည် ​မြို့တော်သို့ သွားနိုင်ဖွယ်ရှိကြောင်းကို ကြားသိရသော်လည်း သူထွက်သွားခြင်းကို သူမ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

သို့သော် သူပြောမပြခဲ့သလို စုရွှေလျန်ကလည်း မမေးခဲ့ပါ။ သူ သွားလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူမကိုယ်တိုင်မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ ယခင်လက ခွဲခွာရခြင်းသည် သူမကို သတိပြန်ရလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤသို့ချစ်ခြင်းမေတ္တာမျိုးက တစ်ခါတည်းနှင့် လုံလောက်ပါသည်။

စစ်ရှန်း သည် ဒဏ်ရာနှင့် မေ့မြောနေသော စစ်လော့ကို ခေါ်သွားပြီး ကုသရန် ထင်းရှူးဥယျာဉ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

စစ်ထူယွင်အပြင် သူ၏ အသက်ဝင်ပြီး တက်ကြွသော အလုပ်သင်နှစ်ဆယ့်လေးယောက်ကို "ကွမ်းချီမျှော်စင်" သို့ ပြန်ပို့ခဲ့သည်။ ပထမတွင် သူနှင့် စစ်လင် နှစ်ယောက်စလုံးသည် ယခု ဤနေရာတွင် ရှိနေကြပြီး လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုခဲ့ပါ။ ဒုတိယအနေဖြင့် စစ်လော့၏ဒဏ်ရာကြောင့် သူနှင့် စစ်ထိုတို့သည် အားလပ်ချိန်များတွင် အပန်းဖြေရန်ဖြစ်ဖြစ် ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် စစ်ထိုသည်လည်း ဖန်းဟွာမြို့သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာခဲ့သည်။ "ဖုန်းယောင်" အတွက် အသင့်တော်ဆုံး အမွေဆက်ခံသူကို ကောက်ယူခြင်းသည် သဘာဝအတိုင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်မိပါသည်။

"သူတို့ရဲ့ ဒေါသက ဇောက်ထိုးဖြစ်နေတာလား" ကုတင်​​ရှေ့​မှောက်​တွင်​ထိုင်​လျက်​ စစ်ထိုကိုကြည့်​ကာ ​ပြောလိုက်သည်​။ သူ့မျက်လုံးများသည် ပုခက်ထဲတွင် ခြေထောက်များဝှေ့ယမ်းနေသော လင်းလုံနှင့် ပိုင်ဟယ် လက်ထဲတွင် အကြာကြီးပွေ့ဖက်ထားသော ပြုံးနေသည့် လင်းရှောင်တို့ဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ စုရွှေလျန်က မကူညီနိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာရယ်မောလိုက်သည်။

ရာသီဥတု ပူနွေးလာသည်နှင့်အမျှ အထူးသဖြင့် လင်းစစ်ယောင်၏ တင်းမာမှုကြောင့် လင်းရှောင်နှင့် လင်းလုံတို့သည် အမွှာများ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြပြီး နို့ထိန်းအမေနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့ကို ပြုစုရန်လည်း အဆင်ပြေသည့် အနောက်တောင်ပံ၏ အပြင်ဘက်ခန်း၏ စာဖတ်ခန်းတွင် နေထိုင်ကြသည်။ 

ထို့ကြောင့် စုရွှေလျန်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သောအကြည့်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမဟုတ်သော်လည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မနက်အိပ်ရာထပြီး ညနေခင်းများတွင် သူတို့ကို အစာကျွေးရန်သာ လိုအပ်သည်။

သုံးလကြာပြီးနောက် သူမ၏နို့သည် လျော့သွားသော်လည်း နို့ပိုရသည်ဟု သတ်မှတ်သည့် အစားအစာသည် နို့ထိန်းအမေနှစ်ယောက်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း နို့ထိန်းအမေနှစ်ယောက်လောက် အကျိုးသက်ရောက်မှုက သိသိသာသာ ဆိုးရွားခြင်းမရှိပေ။ မတူညီသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိမရှိ မသိခဲ့ပါ။

အိပ်ရာမဝင်မီ ဤထူးဆန်းသော စိတ်ကူးကို တွေးလိုက်မိသည်၊ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အားယောင်နှင့် စကားပြောတိုင်း နှစ်သိမ့်စကားသုံးခွန်း သို့မဟုတ် နှစ်ခွန်းကို ညင်သာစွာ လွှတ်မထားခဲ့ဘဲ သို့မဟုတ် ချစ်စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် စူးစမ်းလိုသည့် အတွေးများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပါ။

"ကလေးမွေးပြီးရင် သူတို့ကဒီလိုမျိုးပဲလား" စစ်ထို၏မေးခွန်းသည် သူမစိတ်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ် အရမ်းထူးဆန်းတယ်မဟုတ်လား" စုရွှေလျန်သည် ပျော်ရွှင်နေသောပုခက်အတွင်းမှ အမွှာငယ်တစ်စုံကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်…” အမှန်မှာ သူသည် အလွန်သံသယဖြစ်ခဲ့ပြီး စစ်လင်၏ အနာဂတ်တွင် ၎င်းတို့အား လေ့ကျင့်ပေးရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ရမည်။ ဖုန်းယောင်၏ နောက်ထပ် အစိုးရအဖွဲ့ပိုင်ရှင်ဖြစ်လာမည့် မည်သူ့ကိုမျှ အလွယ်တကူ မယူသွားစေရန်အတွက်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဂုဏ်ယူဖွယ် ဆက်ခံသူဖြစ်သည်။

စစ်ရှန်း၏ လှည့်ဖြားမှု အစီရင်ခံစာအရ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ၎င်းတို့၏မျက်လုံးများနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည်ကို ပြသခဲ့သည်- အမွှာများ၏ သုံးလအတွင်းတွင် လင်းလုံသည် လင်းရှောင်ထက် ဖုန်းယောင်ပိုင်ရှင်အတွက် ပိုသင့်လျော်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

သူမသည် တက်ကြွပြီးရင်း တက်ကြွပါသည်။ သူမနိုးပြီး ဗိုက်ဆာသောအခါတွင် သူမကိုယ်တိုင် ဆော့ကစားမည်ဖြစ်ပြီး အဖော်မလိုခဲ့ပါ။ သူမ ဗိုက်ဆာလျှင် ပထမဆုံးအကြိမ် ငိုလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ စိတ်မကောင်ခဲ့ပါ။ တဖြည်းဖြည်းပေါ်လာသော မျက်နှာငယ်လေးကို မပြောနှင့် ၊ အေးစက်သောအမူအရာသည် စစ်လင်နှင့်တူပါသည်။

လင်းရှောင်သည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ အများအားဖြင့် သူနိုးလာသောအခါတွင် အခြားသူများက သူ့ကို ရယ်မောစေရန် လိုအပ်သည်။ သူဗိုက်ဆာနေရင်တောင် ကလိပြီး သူ့ကိုကိုင်ထားသည့်လူများက သူ့ကို ကျွေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာကြွယ်ဝသည်။ သူ့မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ခန့်မှန်းနိုင်သည် ။

စစ်ထိုသည် ပြတ်သားသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု စိတ်နေစိတ်ထားတို့သည် သူ့မျက်နှာတွင် ပေါ်လာသည်ကို လုံးဝ မထင်မှတ်ထားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူကြီးပြင်းလာသည့်အခါ ဖုန်းယောင်၏ အမွေဆက်ခံသူ ဘယ်လိုဖြစ်လာနိုင်မလဲ။

လင်းလုံ၏ ဒေါသသည် ပို၍ သင့်လျော်သည်ဟု ပြောရန်မလိုပေ။

သို့သော် စစ်လင်နှင့် ခယ်မလေးက သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မည်သို့ဆန့်ကျင်မည်ကို သူ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ 

အိုး ၎င်းသည် သူ့ကို အကျပ်ရိုက်စေခဲ့သည်။

 …………

“ဘာလို့ အရမ်းစိတ်ရှုပ်နေတာလဲ၊ သူတို့တစ်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့မှာ ပြင်လို့ရတာပဲ ” စစ်ရှန်းသည် လွန်ခဲ့သည့်တစ်နာရီမတိုင်မီက အနောက်တောင်ပံရှိ အမွှာများ၏ နေအိမ်မှစွေကြည့်ပြီး ပြုံးပြခဲ့သည်။ အမြဲအေးစက်ပြီး နှလုံးသားမရှိသော စစ်ထို သည် အမှန်တကယ်တွင် သာမန်လူများ၏ ညစ်ညမ်းသောအသွင်အပြင်ရှိမည်ဖြစ်သောကြောင့် ရိုသေမှုအရှိဆုံးဖြစ်သော ၀တ်စုံဖြင့် ထုပ်ပိုးထားဆဲဖြစ်သော အမွှာများကို ရိုသေမှုအရှိဆုံးဖြစ်အောင် မကူညီနိုင်ခဲ့ပါ။

"တစ်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့လား" ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းယောင်၏ အဓိကအမှတ်အသားဖြစ်သော နဂါးသွေ့ကျောက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ကလေးနှစ်ဦးက ၎င်းကိုရွေးချယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အဲ့တာကို ဘယ်သူပဲရသွားသွား ဖုန်းယောင်၏ နောက်ခေါင်းဆောင်မှာ ဖြစ်မည်ပင်။ မည်သူပဲဖြစ်ဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးရန် သူအကောင်းဆုံး ကြိုးစားသွားမှာဖြစ်သည်။

လုပ်သာလုပ်ပါ ၊ ဒီကိစ္စအတွက် သူ့ကို စိတ်ပူမနေပါနဲ့။

"ကျန်းဟူမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အမှောင်မိုက်ဆုံး ‘သူရဲကောင်း’ အဖွဲ့အစည်း ပေါ်လာ​တာကို ငါကြားလိုက်ရတယ်။" စစ်ရှန်းသည် ယခင်လက စစ်လင်နှင့် သူသင်ယူခဲ့သော အချက်အလက်ကို တွေးခဲ့ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ အဲ့တာကအစိုးရပိုင်တယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ” စစ်ထိုသည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ကိုင်းပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ပွင့်နေသော နွေဦးပန်းပွင့်များကို စိုက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အစိုးရမဟုတ်ဘူး တော်ဝင်မိသားစု” စစ်ရှန်းက ဆက်ပြောသည်။ “သွေးတပ်သား ၁၂ ယောက်က ဖြေရှင်းဖို့ခက်ခဲရင် ‘သူရဲကောင်း’ တွေပေါ်လာမှာမဟုတ်ဘူး နားမလည်တာက သူတို့ ကျန်းဟူမှာ ပုန်းနေတာပဲ၊ ဘာလို့လဲ" စစ်ရှန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “သူရဲကောင်း” ပေါ်လာသောအခါတွင် သူသည် ၎င်းအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ပါ။

“တရားရုံး နဲ့ ကျန်းဟူမှာ ဘယ်ဘက်က ဖရိုဖရဲဖြစ်နေလဲ စောင့်ကြည့်ပြီး ငါတို့ဒဏ်ခတ်အရေးယူသင့်တယ်။ တစ်နည်းပြောရရင် တရားရုံးက တရားမျှတမှုမရှိရင် အစားထိုးရမယ်” စစ်ထိုသည် နွေဦးပေါက်ပန်းများပေါ်ကျနေသော သူ့မျက်လုံးများကို ပြန်ယူကာ အိမ်အလယ်ရှိ စားပွဲဆီသို့ လှည့်ထိုင်လိုက်သည်။ အမွှေးနံ့သာခွက်ကိုလောင်းပြီး ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်။

“မင်း အခု ဖုန်းယောင်တရားရုံးကိုထုတ်ဖော်လိုက်ရင် ရင်တမမနဲ့ တုန်လှုပ်နေမယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိဘူး။"

“ဒါက စစ်လင် ကိုင်တွယ်ဖို့ လိုတယ် ”

"သူက နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်ကို တကယ်တွေ့ချင်နေတာလား"

“လုပ်သင့်တယ်။ မလုပ်ချင်ရင်တောင် ဘေးဖယ်ထားလို့မရဘူး။"

ဟုတ်ပါသည်၊ မိသားစုရှိသည့်သူများက သူတို့နှင့်မတူပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် မလိုလားသည်များကို အများကြီး ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လိုပါသည်။ သို့ပေမယ့် တစ်ယောက်တည်းနေငည့်သူများမှာ လိုချင်သလောက် အကုန်လုပ်လို့ရပါသည်။ သူတို့ကို ဘယ်သူမှတားလို့မရပါ။

သို့သော် နှစ်နိုင်ငံကြား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွင် စစ်လင် ပါဝင်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ နောက်ဆုံးခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်တွင် စစ်လော့ ကို ကယ်တင်ရန်သာ ရှိသေးသည်။

ဒါပေမယ့် စစ်လော့က ... သူတို့သည် သွေးအရောင်မရှိဖြစ်ကာ အချိန်အကြာကြီး အိပ်ရာပေါ်တွင်လှဲနေသော စစ်လော့ ကိုကြည့်လိုက်သည်။ အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ ကံကောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ကံဆိုးခြင်းလား။ စစ်လော့ သည် လန်ရှီတွင် အတိတ်ကိုလက်စားချေခြင်းမရှိပါက ၎င်းသည်နောက်တစ်ကြိမ်ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရမည်မဟုတ်ပါ။ သို့ပေမယ့် မကြာခင်တွင် သူတို့သည် သွေးနက်ကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပါ။ လန်ရှီတွင် သွေးတပ်သားဆယ့်နှစ်ယောက်ကို ဝှက်ထားခဲ့သည်။ စစ်ပွဲမှာ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်မှန်းမသိခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် ဤအရာသည် တဟွေ့ နိုင်ငံအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်သည်။

 ဟမ်? သူတို့ ဘယ်တော့မှများ အရမ်းစိုးရိမ်ကြမှာလဲ။ ၎င်းတို့သည် ကျန်းဟူ တွင် အဆင့်သတ်မှတ်ထားသော ရွှေလူသတ်သမားများဖြစ်ကြသည်။ ယခု သူတို့သည် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ပြောင်းသွားပြီဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်က သတင်းအချက်အလက် အဆောက်အဦ၏ တာဝန်ခံ၊ နောက်တစ်ယောက်မှာ အပြောင်းအလဲအပြီးတွင် အသတ်မခံရသည့် ဖုန်းယောင်တရားရုံး၏ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် သခင်ကောင်းမဟုတ်ပေ။ ဤတွင် ကျန်းမာသောတိုင်းပြည်နှင့် ပျော်ရွှင်သောပြည်သူများအကြောင်း ကြီးကြီးမားမား ဟောပြောခဲ့ပါသည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါ။ သူတို့ ကျိန်ဆိုခဲ့ကြ၏။

 …………

"ရှောင်ချွမ်က ဒီလိုဖြစ်နေတာကြာပြီ၊ နေမကောင်းဘူးလား" စစ်ထူယွင် သည် အိမ်နောက်ဖေးရှိ ခွေးအိမ်ကြီးမှ ပြန်လာခဲ့ပြီး ရှောင်ချွမ်ထံသို့ သွားခဲ့သည်။ သူသည် အမွှာများ သဘောကျသော စုရွှေလျန်ကိုကြည့်ပြီး သူတို့အား စကားပြောရန်သင်ခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး အားယောင် မနက်က သွားကြည့်သေးတယ်။ ရှောင်ရွှယ်လေးပျောက်နေတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။” စုရွှေလျန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိကတည်းက ရှောင်ချွမ်သည် အိမ်မှထွက်ခဲပါသည်။ သူမ အပြင်မထွက်လျှင် ရှောင်ချွမ်သည် သူမနောက်သို့ လိုက်နေမည် သို့မဟုတ် သူမရှေ့တွင် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ဖုန်းချင်းယာသည် သူတို့၏အိမ်ဟောင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်သော်လည်း သူမနှင့် ချွမ်းလန်သည် အိမ်သစ်သို့သွားသောကြောင့် ရှောင်ချွမ်သည်လည်း ၎င်းတို့အား အိမ်သစ်ဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံး အသေအပျောက်များကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျင်းဝမ်ရယ်နှင့် ကျင်းဝမ်ဖေး ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် အိမ်တွင်းရှိလူများ အလုပ်များလွန်းသဖြင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို နှစ်သက်သော ရှောင်ချွမ် သည် လင်းစစ်ယောင်၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် တရှီတောင်ထံ လှည့်ပတ်လာခဲ့သည်။ နေ့စဉ် နံနက်ခင်းလေ့ကျင့်မှုကို လင်းစစ်ယောင်မှ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် တောင်ပေါ်မှ ရစ်ငှက်ငယ်အချို့ကို ဖမ်းလာကာ လူများကို ကင်ရန် ကူညီခဲ့ကြသည်။ တောတောင်များနှင့် သစ်တောများမှ တောရိုင်း အသီးအနှံအချို့ကို ယူဆောင်လာမည်ဖြစ်သည်။ ရင်ပြင်တွင် အလွန်ရှားပါးသော လိုင်ချီး နှင့် လော်ရယ်ပင်မှာပြတ်လပ်မှုမရှိခဲ့ပါ။ အလွန်အေးမြပြီး အရသာရှိသောကြောင့် စုရွှေလျန်၏လက်များဆီသို့ ကုန်ပစ္စည်းများ ပေးပို့နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုလမှစတင်၍ သူသည် တောင်ပေါ်သို့ နေ့တိုင်းသွားနေသေးသော်လည်း သူ့ကို စိတ်မချမ်းသာစေရန် မည်သူမျှ မနှိုးဆော်ဝံ့သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက အမြဲတမ်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်။ ခဏလောက် ကဲ့ရဲ့တတ်သည့် အလေ့အထဖြင့်ပင် စစ်ထူယွင်က သူ၏ ခြားနားချက်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာများလား" စစ်ထူယွင်က မျက်စောင်းထိုးကာ ခေါင်းနှင့် ဦးနှောက်မပါဘဲ မှန်းဆချက်တစ်ခုကို ပြောလိုက်သောကြောင့် စုရွှေလျန်က မရယ်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ယွင်အာ၊ ရှောင်ချွမ်ကအထီးလေ"

“အဲဒါက အချစ်ရောဂါပဲ။ လူပဲဖြစ်ဖြစ် တိရစ္ဆာန်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် တစ်နေ့လုံး စားသောက်ရတာကို မုန်းနေသရွေ့တော့ အချစ်ကြောင့်ဖျားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သမားတော်က ပြောဖူးတယ်။ " စစ်ထူယွင်က လက်ဖဝါးကို ပုတ်ရန် မမေ့ဘဲ “မှန်နိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး ဒါအမှန်ပဲလား?" စုရွှေလျန်က သူ့စကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။ ရှောင်ရွှယ်က ဝံပုလွေလေးနှင့် ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကြောင်း သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။

"ဒါပေမယ့် ရှောင်ချွမ်က နေ့တိုင်းတောင်ပေါ်ကိုသွားတယ်လေ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ" 

“အစ်မ မသိဘူးလား။ ဆရာဦးလေးစစ်လင် မရှိတဲ့ တစ်နေ့မှာ သူ့ကိုမတွေ့တော့လို့ အစ်မလည်း အရမ်းမပျော်မရွှင်ဖြစ်ခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ထင်သလောက်တော့…” စစ်ထူယွင်က ရှင်းပြခဲ့ပြီး စုရွှေလျန်ကို နောက်ပြောင်ရန်မမေ့ခဲ့ပါ ။ မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို မပြီးခင်တွင် သူ့ခေါင်းပေါ် သစ်အယ်သီးကို ထုခွဲပစ်လိုက်သည်။

"အိုး ဆရာဦးလေးကလည်း အစ်မ နားမလည်မှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ" စစ်ထူယွင် သည် နာကျင်နေသော ခေါင်းကို တို့ထိလိုက်ကာ တံခါးထဲဝင်သွားသော လင်းစစ်ယောင်ကို ဝမ်းနည်းစွာ မျက်စောင်းထိုးကာ ပါးနပ်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဆရာဦးလေးကတော်လို့ခေါ် " အမှားမခံနိုင်သောကောင်လေးဖြစ်သည်။ စုရွှေလျန်ကို မမလှလှဟုခေါ်ပြီး သူ့ကို ဆရာဦးလေးဟုခေါ်သည်၊ ထို့နောက် ၎င်းသည် သူ့ကိုယ်သူ မျိုးဆက်တစ်ခုဟု မခေါ်ဆိုသင့်ပေ။ လင်းစစ်ယောင်သည် စစ်ထူယွင်၏ အမည်ခေါ်ဆိုမှုကို ကျေနပ်စွာ ပြုပြင်ခဲ့သည်။

“ဟေး အဲ့လိုခေါ်ရတာ အရမ်းအိုနေပြီလို့ထင်တယ်။ လှပတဲ့အစ်မက အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲရှိသေးပေမယ့် ကျွန်တော်က ဆယ့်သုံးနှစ်ပဲရှိသေးတယ်၊ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် လေးနှစ်ပဲကြီးတဲ့ ဒေါ်လေး ရှိနိုင်မှာလဲ" စစ်ထူယွင်သည် သေခြင်းတရားကို မကြောက်ဘဲ အခန်းထဲမှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ လင်းစစ်ယောင်အား ရှက်ရွံ့စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး "ဆရာဦးလေးကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး ကျွန်တော် ရှောင်ချွမ်ကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်" ထို့နောက်တွင် အစအနမရှိစွာ ပျောက်သွားခဲ့သည်။

“နတ်ဆိုးလေး၊ စစ်ရှန်းကို ခေါ်ပြီး သူ့ကိုပြန်သင်ခိုင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီထင်တယ်” လင်းစစ်ယောင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စုရွှေလျန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လင်းလုံကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ယွင်အာက ဒီမှာရှိတာကြောင့် ကျွန်မ စိတ်သက်သာရာရတယ်။" စုရွှေလျန်သည် စစ်ထူယွင် ကို "ကွမ်းချီမျှော်စင်" သို့ စေလွှတ်မည်ကို ကြောက်သောကြောင့် သူသည် စစ်ထူယွင် ရှိခြင်းကြောင့် ပြုံးပြီး စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ခဏလောက်အပြင်သွားရန်ရှိလျှင် စစ်ထူယွင် က ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ထားနိုင်သောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

"ကိုယ်သိပါတယ်" လင်းစစ်ယောင်က မေးစေ့ကို သူမပခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ စစ်ထူယွင်၏ဂရုစိုက်မှုမှာ သူတို့အတွက် တိုတောင်းမနေနိုင်သည်ကို သူသိသောကြောင့် လွှတ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤအကြောင်းကို ပြောရန် သူ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

“မင်းအစ်ကိုက ငါတို့မြို့တော်ကို ချက်ခြင်းသွားသင့်တယ်လို့ စာတစ်စောင်ပို့ထားတယ်။” ခဏအကြာတွင် လင်းစစ်ယောင်၏ တိုးတိုးပြောသံကြောင့် အခန်း၏ ငြိမ်သက်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

"ငါတို့" စုရွှေလျန်သည် သူပြောသောစကားများကို သက်သေပြရန်အတွက် အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါတို့" တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ခိုင်လုံသောအဖြေကို ရရှိခဲ့သည်။

***