အဆုံးမဲ့ ဆွဲငင်အား တာအိုအခြေခံ
Vol. 6 Ch. 76
“ငါ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းနဲ့ ‘သဏ္ဍာန်မဲ့ကျမ်း’ ကို လေ့ကျင့်မယ်။”
ချီမင်က ‘သဏ္ဍာန်မဲ့ကျမ်း’ကို ချက်ချင်းဒုတိယမြောက် အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံခြင်းနေရာလပ်မှာထည့်လိုက်တယ်။
တင်း!
“‘သဏ္ဍာန်မဲ့ကျမ်း’ကို အဆတစ်သောင်း မြှင့်တင်မှု အောက်ကျင့်ကြံနေပါတယ်…”
အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
တတိယမြောက် အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံခြင်းနေရာလပ်ကတော့ လောလောဆယ် လွတ်နေသေးတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ချီမင်က ယွမ်ဖုန်းတစ်ယောက်တည်း အမောတကြီး ပြေးလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ပိုက်ထားပြီး အထူးအဝတ်စတစ်ခုနဲ့ သေချာပတ်ထားပြီးတခြားသူတွေ သတိထားမိမှာ စိုးရိမ်နေပုံပေါ်တယ်။
“ဆရာဦးလေး၊ ဆရာဦးလေး…” ယွမ်ဖုန်းက အော်ခေါ်တယ်။
“အင်း။” ချီမင်က လှမ်းကြည့်ရင်း အသာအယာ အသံပြုလိုက်တယ်။ သူ့အကြည့်က ယွမ်ဖုန်းရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကို ရောက်သွားတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှောင်ဖန်းက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ပြီး အသွားမပါတဲ့ ဓားအကြီးကြီးကို လွယ်ရင်း တောင်ပေါ်တက်လာတာကို သူတွေ့လိုက်တယ်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ရောက်လာကြတာပဲ။” ချီမင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
“စီနီယာအစ်ကို… စီနီယာအစ်ကို…”
ယွမ်ဖုန်းက ချီမင်ရဲ့ အကြည့်ကို သတိထားမိပြီး သူပြောတာကို ကြားလိုက်တော့ လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့နောက်မှာ ရှောင်ဖန်း လိုက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အံ့ဩသွားပြီးမှသူ အသိပြန်ဝင်လာပြီး အော်ခေါ်လိုက်တယ်။
“အင်း။” ရှောင်ဖန်းက ခေါင်းအသာငြိမ့်ပြတယ်။ သူ့ရဲ့အေးစက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မျက်နှာက အရမ်းအေးစက်နေပေမယ့် တော်တော်လေးလည်း ချောမောခန့်ညားတယ်၊ “ဂျူနီယာညီမလေးယွမ်၊ မင်းလည်း ဆရာဦးလေးချီကို လာရှာတာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။” ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ငြိမ့်ပြတယ်။
တကယ်တော့ ယွမ်ဖုန်းက သူ့စီနီယာအစ်ကို ရှောင်ဖန်းအပေါ်မှာ အမြင်ကောင်းရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ဆရာတစ်ယောက်တည်းကဖြစ်တယ်။ ရှောင်ဖန်းက လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ဆောင်နိုင်တာနဲ့ပေါင်းလိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်လေး ရင်းနှီးကြတယ်။
တစ်ခုပဲရှိတယ်။
ယွမ်ဖုန်းအမြင်မှာတော့ ဒီစီနီယာအစ်ကိုရှောင်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက နည်းနည်းခေါင်းမာတယ်။
“မင်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီလား။” ချီမင်က ရှောင်ဖန်းဆီက ပြောင်းလဲမှုတချို့ကို ခံစားမိပြီး မေးလိုက်တယ်။
“…ဟုတ်ကဲ့။”
ရှောင်ဖန်းက သိသိသာသာ အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ချီမင်က သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ သူချက်ချင်းပဲ သူ့စိတ်ထဲက ‘ဆေးဆရာကြီး’ ကို မေးလိုက်တယ်၊ ‘ဆရာ၊ ကျွန်တော် အရပ်လေးမျက်နှာ စစ်မှန်အသက်ရှုကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ထားလို့ ကိုယ့်ရဲ့အရှိန်အဝါကို လုံးဝဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီလို့ ဆရာပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ ကျင့်စဉ်ကို အစွမ်းကုန်လည်ပတ်ရင်တောင်မှ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးဆို။ ဆရာဦးလေးချီက ဘယ်လိုလုပ် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသွားတာလဲ။ ကျွန်တော် ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်ထားတာတောင် မဟုတ်ဘူး!’
"အဟွတ် အဟွတ်…” လက်စွပ်ထဲက ‘ဆေးဆရာကြီး’က ရှက်သလိုလိုနဲ့ ဖွဖွလေး ချောင်းဆိုးလိုက်တယ်၊ “ဒါ… ဒါက… သူက လျှောက်ပြောတာနေမှာပါကွာ။ စိတ်မပူပါနဲ့။”
“တကယ်လား။” ရှောင်ဖန်းက နည်းနည်း သံသယဖြစ်သွားတယ်။
အရပ်လေးမျက်နှာ စစ်မှန်အသက်ရှုကျင့်စဉ်။
ဒါက ကိုယ့်ရဲ့အရှိန်အဝါနဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်တယ်။ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အောင်အောင်မြင်မြင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်။ အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်တဲ့ပွဲမှာတောင်မှ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကတောင် ကြည့်ရုံနဲ့ မသိနိုင်ဘူး။
သာမန်အားဖြင့်တော့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ကျင့်စဉ်ကို အစွမ်းကုန် လည်ပတ်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က လုံးဝပေါ်သွားတယ်။ ကျင့်စဉ်ကို အစွမ်းကုန်မလည်ပတ်ဘဲနဲ့တော့ သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုနဲ့ အဆင့်ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ အရမ်းခက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အရပ်လေးမျက်နှာ စစ်မှန်အသက်ရှုကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ပေါ်သွားမှာကို သူ မကြောက်တော့ဘူး။
ရှောင်ဖန်း ဒီတစ်ခေါက်ပြန်လာတုန်းက သူ့ရဲ့ကျင့်စဉ်ကို လုံးဝမလည်ပတ်ထားဘူး။ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုလည်း မလည်ပတ်ထားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ချီမင်က သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသွားတယ်။
ဒါက မဟာရွှေအမြုတေတာအိုကျမ်းက ချီမင်ဆီ ယူဆောင်လာတဲ့ ပြောင်းလဲမှုဖြစ်တယ်။
ချီမင်က ကမ္ဘာကြီးရဲ့ တာအိုစာလုံးတွေကို နားလည်သဘောပေါက်နေပြီ။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ပြောင်းလဲမှုတွေနဲ့ တာအိုစာလုံးတွေရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ခံစားရင်း သူက အရာအာလုံးရဲ့ အနှစ်သာရကို မြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိနေတယ်။
တကယ်ပဲ ထူးခြားဆန်းကြယ်တယ်။
“မင်းရဲ့ ဒီဆရာဦးလေးက တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူး။” လက်စွပ်ထဲက ဆေးဆရာကြီးက ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်သိပါတယ်။” ရှောင်ဖန်းက နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး တခြားဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး။
“မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး။” ချီမင်က ခေါင်းညိတ်တယ်။ “တစ်နှစ်ကျော်သွားပြီပဲ။ မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်လာပြီ။ ဒီအရှိန်က တကယ်ပဲ မဆိုးဘူး။”
“စီနီယာအစ်မ သိရင် အရမ်းစိတ်သက်သာရာရသွားမှာပဲ။”
“ဆရာဦးလေး။” ရှောင်ဖန်းက သူ့ရဲ့ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ သူ့ကျောပေါ်က အသွားမဲ့ဓားက သူ့လက်ထဲရောက်လာတယ်။ သူက ဓားလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ချီမင်ကို တည့်တည့်ကြည့်ရင်း တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်တယ်၊ “ကျွန်တော့်ကို သင်ပြပေးပါ။”
“ဒါထပ်လုပ်ပြန်ပြီ…”
ယွမ်ဖုန်းက သူ့ရဲ့ညာလက်နဲ့ နဖူးကို ကိုင်ထားလိုက်တယ်။
ဟုတ်တယ်။
ဒါက ယွမ်ဖုန်းက စီနီယာအစ်ကိုရှောင်က အရမ်းခေါင်းမာတယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းဖြစ်တယ်။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ သူက တိမ်ပြိုတောင်ထွတ်ကို ရောက်လာတိုင်း ချီမင်ကို စိန်ခေါ်လေ့ရှိတယ်။ အဆုံးမှာတော့ သူက အမြဲတမ်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြန်သွားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်လိုမှအနိုင်မရနိုင်တာတောင်ခေါင်းမာနေတုန်းဖြစ်တယ်။ သူက အရိုက်ခံဖို့ လုံးဝတောင်းဆိုနေတာဖြစ်တယ်။
“အိုး။” ချီမင်က ပြုံးလိုက်တယ်၊ “ဒီတစ်ခါတော့ မင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“ဆရာဦးလေးချီ။” ရှောင်ဖန်းက ပြောတယ်၊ “တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။ သေရေးရှင်ရေး အတွေ့အကြုံတချို့ကြုံပြီးတော့ကျွန်တော်က ပိုးလောင်းဘဝကနေ လိပ်ပြာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ပြီးတော့ ဆရာဦးလေးချီလိုပဲ ကျွန်တော်လည်း ကောင်းကင်တာအိုအခြေခံကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။”
“ဆရာဦးလေးချီ၊ ကျွန်တော့်ကို သင်ပြပေးပါ။”
“ဟင်း ဟင်း။” ချီမင်ရဲ့အပြုံးက ပိုကျယ်လာတယ်၊ “စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းလို အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ယောက်က တစ်သောင်းမှာတစ်ယောက်ပဲရှိတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုအခြေခံကို တည်ဆောက်နိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းတာပဲ။”
“စီနီယာအစ်ကိုရှောင်က ကောင်းကင်တာအိုအခြေခံ ရှိတယ်!”
ယွမ်ဖုန်းလည်း အံ့ဩသွားတယ်။ သူက ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းကို ဝင်လာတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီဆိုတော့ အရင်ကလို ဘာမှမသိတဲ့ ကျင့်ကြံသူမဟုတ်တော့ဘူး။ ကောင်းကင်တာအိုအခြေခံက ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းပြီး အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ သူကောင်းကောင်းသိတယ်။ ဒါက ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး တည်ဆောက်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲတယ်။
စီနီယာအစ်ကိုရှောင်က တကယ်ပဲ အောင်မြင်ခဲ့တာလား။
ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က တကယ်ပဲ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတာလား။
ယွမ်ဖုန်း ကြောင်သွားတယ်။
“ကောင်းပြီလေ။” ချီမင်က ခေါင်းညိတ်တယ်။ “မင်းက ကောင်းကင်တာအိုအခြေခံအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ငါမင်းကို ဆုတစ်ခုပေးမယ်။ မင်းရဲ့စိန်ခေါ်မှုကို ငါလက်ခံတယ်။ စလိုက်တော့။”
“ဆရာဦးလေး။” ရှောင်ဖန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တယ်၊ “ကြိုပြီးတောင်းပန်ပါတယ်။”
ဝှစ်!
စကားဆုံးတာနဲ့ ရှောင်ဖန်းက နေရာကနေ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သူ့လက်ထဲက အသွားမဲ့ဓားကချီမင်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းလိုက်သလိုခုတ်ချလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။
ချီမင်ရဲ့ တကယ့်ကိုယ်က ဘေးနားမှာ ရောက်နေပြီ။
“အရမ်းမြန်တာပဲ။”
ရှောင်ဖန်းရဲ့ သူငယ်အိမ်တွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။
“ထပ်လာဦး။”
ဝှစ်! ဝှစ်! ဝှစ်!
ရှောင်ဖန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ပုံရိပ်က လျှပ်စီးလျှပ်သလိုဖြစ်သွားတယ်။ သူခုတ်ပိုင်းလိုက်တဲ့ အသွားမဲ့ဓားက ကီလို ၅၀၀၀ လောက်လေးပြီး တောင်တွေကို ခွဲနိုင်၊ ကျောက်ဆောင်တွေကို ခွဲနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်ပေမယ့် အရမ်းမြန်တယ်။
“အရမ်းနှေးတယ်၊ အရမ်းနှေးတယ်။”
ချီမင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှောင်တိမ်းရင်း ရှောင်ဖန်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်ရှားလိုက်တယ်၊ “ပိုမြန်မြန်လုပ်၊ မင်းထပ်မြန်နိုင်သေးလား။ မင်းထမင်းမစားရသေးဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်နှေးနေတာလဲ။”
“အား!!!” ရှောင်ဖန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ သူအစွမ်းကုန်သုံးပေမယ့် ချီမင်ရဲ့ အင်္ကျီစကိုတောင် မထိနိုင်ဘူး။
“ဒါ… စီနီယာအစ်ကိုရှောင်က ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရတော့မယ်နဲ့တူတယ်။”
ယွမ်ဖုန်းက မကြည့်ရက်တော့သလို ပုံစံလုပ်နေပေမယ့် တကယ်တော့ သူက ဒါကို ကျင့်သားရနေပြီ။ စီနီယာအစ်ကိုရှောင်က ကောင်းကင်တာအိုအခြေခံကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတုန်းက သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက်နည်းနည်းလေး ထားခဲ့မိသေးတယ်။
အခုတော့ သူအရမ်းတွေးမိသွားပုံပေါ်တယ်။
“ဆရာဦးလေးချီ၊ နောက်တစ်ခုကကျွန်တော် ကောင်းကင်တာအိုအခြေခံကို တည်ဆောက်ပြီးတဲ့နောက် ရခဲ့တဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နတ်ဘုရားသိုင်းနည်းစနစ်ပဲ။”
ရှောင်ဖန်းက အော်ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်မှုပဲ။ ခင်ဗျား သတိထားရမယ်။”
စကားဆုံးတာနဲ့…
“အဆုံးမဲ့ ဆွဲငင်အားလှိုင်း!”
ဘုန်း!
ရှောင်ဖန်းက ဟိန်းဟောက်ရင်း သူအစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးလိုက်တယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေမြင့်တက်လာပြီး ဆွဲငင်အားအလွှာတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားတာကြောင့် ချီမင်တောင် ဖိအားနည်းနည်း ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဘုန်း!
နောက်တစ်ခဏမှာတော့ ကြီးမားတဲ့ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက မမြင်ရတဲ့ ဆွဲငင်အားလှိုင်းနဲ့အတူ ချီမင်ဆီကို ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။
“မဆိုးဘူး။” ချီမင်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
တင်း!
ပြီးတော့ ချီမင်က လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ပြီး ကမ္ဘာဖျက်ဆီးဓားရဲ့ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က လက်ညှိုးထိပ်မှာ စုစည်းသွားပြီး ရှေ့ကို ညွှန်လိုက်တယ်။ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းနဲ့ သူက ရှောင်ဖန်းရဲ့ ဓားအလင်းတန်းနဲ့ ဆွဲငင်အားလှိုင်းကို တိုက်ရိုက် အနိုင်ယူလိုက်တယ်။
ဘုန်း!
ကျယ်လောင်တဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတယ်။
“အား!!!” ရှောင်ဖန်းက အော်ဟစ်ရင်း လွင့်စင်သွားတယ်။
သုံးမီတာလောက် လွင့်ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားတယ်။
“ဒီကောင်က လုံးဝ မွန်းစတားပဲ!” လက်စွပ်ထဲက ဆေးဆရာကြီးက တုန်လှုပ်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ “ခုနက တစ်ချက်က အရမ်းကို ပြည့်စုံလွန်းတယ်။ သူသာ အားနည်းနည်းလေး လျှော့သုံးခဲ့ရင် မင်းရဲ့တိုက်ကွက်ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူး။ အားတစ်စက်လေး ပိုသုံးလိုက်ရင် မင်းကို ဒဏ်ရာရသွားစေလိမ့်မယ်။”
“အခုတော့ သူက မင်းကို ဒဏ်ရာမရစေဘဲ မင်းရဲ့တိုက်ကွက်ကို လုံးဝဖျက်ဆီးလိုက်တာက ကွက်တိပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ကုန်သွားပြီမို့လို့ မင်းဆက်မတိုက်နိုင်တော့ဘူး။”
“ကျွန်တော်…” ရှောင်ဖန်းက သူ့စိတ်ထဲမှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်၊ “တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဆရာဦးလေးချီကို အနိုင်ယူဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်တော်က အဆုံးမဲ့ ဆွဲငင်အား တာအိုအခြေခံကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ဆရာဦးလေးချီနဲ့ သရေကျအောင် တိုက်နိုင်မယ်လို့ပဲ တွေးခဲ့တာ။ အခုတော့ အစကတည်းက ဆရာဦးလေးချီက ကျွန်တော့်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို လုံးဝစမ်းသပ်နေခဲ့တာပဲ။”
“အဲ့ဒါကို မစဉ်းစားနဲ့တော့။” လက်စွပ်ထဲက ဆေးဆရာကြီးက ပြောလိုက်တယ်၊ “မင်းရဲ့ ဒီဆရာဦးလေးက သာမန်အသိနဲ့ လုံးဝတိုင်းတာလို့မရတဲ့သူပဲ။ သူက လောကကြီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို အပြည့်အဝရထားတာ။ ငါက သူက မင်းအတွက် ပြိုင်ဘက်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အစကတွေးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာတော့ မင်း သူ့ကို တစ်သက်လုံး ကျော်တက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
“ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလို တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုပါဘူး။” ရှောင်ဖန်းက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ရွေးစရာမရှိဘူးလေ။”
လက်စွပ်ထဲက ဆေးဆရာကြီးလည်း အရမ်းကို အကူအညီမဲ့နေတယ်။ သူက အတိတ်ကို ပြန်သတိရသွားပုံပေါ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ “တချို့ပါရမီရှင်တွေက အရမ်းကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် တော်ကြတယ်။”
“ရှောင်ဖန်း၊ မင်း ဘာ ကောင်းကင်တာအိုအခြေခံကို တည်ဆောက်ခဲ့တာလဲ။” ချီမင်က မေးလိုက်တယ်။
“ဆရာဦးလေး၊ ကျွန်တော်က အဆုံးမဲ့ ဆွဲငင်အားကျမ်းကို လေ့ကျင့်ပြီး အန္တရာယ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ သေလုနီးပါး အခြေအနေတွေအောက်မှာ အဆုံးမဲ့ ဆွဲငင်အား တာအိုအခြေခံကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာပါ။”
ရှောင်ဖန်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေတယ်၊ “ဒါပေမဲ့ ဆရာဦးလေးဆီမှာ ဒီလောက်အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တိုက်ကွက်တချို့လောက်တော့ ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ကွက်တည်းနဲ့ ရှုံးသွားတယ်။”
“မင်းက အများကြီးလိုသေးတယ်။” ချီမင်က ပြောလိုက်တယ်။
“အဲ…”
ရှောင်ဖန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက တောင့်တင်းသွားတယ်။
“ယွမ်ဖုန်း။” ချီမင်က ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်၊ “မင်းဒီနေ့ ဘာလို့ရောက်လာတာလဲ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
“ဆရာဦးလေး။”
ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်းအသိပြန်ဝင်လာပြီး တုန်လှုပ်နေတဲ့ ရှောင်ဖန်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားတယ်။ ချီမင်ရဲ့ မေးခွန်းကိုကြားတော့ သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သွေးမျောက်ဝိုင်ကို ချက်ချင်းထုတ်ယူပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒါက သွေးမျောက်တောင်မှာ ကျွန်မရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ သွေးမျောက်ဝိုင်ပါ။ ဆရာဦးလေးကို ဂါရဝပြုဖို့ ဒီသွေးမျောက်ဝိုင်ကို အထူးယူလာခဲ့တာပါ။”
“အိုး။” ချီမင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်တယ်။
အဆို့ကို ဖွင့်လိုက်တော့ အတွင်းထဲမှာသလင်းကျောက်လို ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ အနီရောင် သွေးမျောက်ဝိုင်ကို မြင်လိုက်တယ်။ လန်းဆန်းစေတဲ့ ဝိုင်ရနံ့က သူ့နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာတယ်။
ချီမင်က အားမနာဘဲ သွေးမျောက်ဝိုင်ကို သူ့ပါးစပ်ထဲ တိုက်ရိုက်လောင်းထည့်လိုက်တယ်။ အသီးရနံ့က ပါးစပ်ထဲဝင်သွားတော့ သင်းပျံ့နေတယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ချိုမြတဲ့ဝိုင်နံ့လည်း ပါတယ်။ ပြင်းရှတဲ့ ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှူကြပ်စေတဲ့ ခံစားမှုမျိုးမရှိဘဲညင်သာပြီးချောမွေ့နေတယ်။
ဒါက အရမ်းကိုလှပတဲ့ခံစားမှုတစ်ခုပဲ။
“မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး။” ချီမင်က ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ညိတ်တယ်။ “တကယ်ကောင်းတဲ့ဝိုင်ပဲ။”
“ဆရာဦးလေး ကြိုက်ရင် ပြီးတာပါပဲ။” ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဒီတစ်ခေါက် သွေးမျောက်တောင်ကို သွားတုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ။”
ချီမင်က ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ “ငါမင်းကို ပေးထားတဲ့ မုန်တိုင်းပုလဲပွင့်လန်းခြင်းကျည်ဖူးကို မင်းသုံးကုန်ပြီမဟုတ်လား။”
“တကယ်ပဲ၊ ဆရာဦးလေးရဲ့မျက်စိကနေ ဘာမှလွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားတဲ့ သွေးမျောက်ငယ်လေးကို အမြန်ထုတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒီကလေးက မျက်လုံးတောင် မဖွင့်သေးဘဲ အော်ငိုသံတွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်… သူဗိုက်ဆာနေပုံပေါ်တယ်။