ကောင်းကင်ဘုံကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ပညာရပ်ရဲ့ အစပြူသူအဆင့်ကိုရောက်ပြီ! ယွမ်ဖုန်း ဂိုဏ်းကထွက်ခွာခြင်း!

အဲဒီနောက်“ကောင်းကင်ဘုံကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ပညာရပ်” နဲ့ပတ်သက်တဲ့ နက်နဲမှုအမျိုးမျိုးက ချီမင့်စိတ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဝင်လာတယ်။ သူက အရမ်းကို နက်နဲတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုထဲကို ရောက်သွားတယ်။

ဒီအခြေအနေထဲမှာ ချီမင်က သူဟာ အိပ်ချိန်၊ နားချိန်မရှိဘဲ “ကောင်းကင်ဘုံကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ပညာရပ်” ကို အဆက်မပြတ် နားလည်အောင် ကြိုးစားနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နည်းစနစ်တွေကို သဘောပေါက်ပြီး အတွင်းထဲက မဟာတာအိုကိုလည်း ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေတယ်။

အချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ကုန်လွန်သွားတယ်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီပြီး ကုန်လွန်သွားသလိုထင်ရတယ်။

ချီမင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားတယ်။

သူက “ကောင်းကင်ဘုံကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ပညာရပ်” ရဲ့ နက်နဲမှုတွေကို တကယ်ပဲ သဘောပေါက်နားလည်သွားပြီး အစပြူသူအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားတယ်။

ဝှစ်! ဝှစ်! ဝှစ်!!!

သေချာကြည့်လိုက်ရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ တာအိုစာလုံးတွေက ချီမင့်ကို ခပ်ရေးရေးလေး လွှမ်းခြုံထားတယ်။

ဒါက လုံးဝ သတိထားမိဖို့ ခက်တယ်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ အဲဒါတွေက ချီမင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

ဒါက တာအိုစာလုံးတွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ရောက်တာပဲဖြစ်တယ်။

“အောင်မြင်ပြီ။”

ချီမင် နိုးထလာပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်၊ “နှစ်နှစ်တောင်ကြာခဲ့ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ ‘ကောင်းကင်ဘုံကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ပညာရပ်’ ကို တတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။”

“ဒီလိုဆိုတော့…”

“ငါ ‘ကောင်းကင်ဘုံကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ပညာရပ်’ ရဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပြီ။”

“စမ်းကြည့်ဦးမှ။”

ချီမင်က နည်းနည်းတောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။

သူက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်တယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရွှေအမြုတေဓမ္မစွမ်းအားတွေကို လှုံ့ဆော်ပြီး “ကောင်းကင်ဘုံကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ပညာရပ်” ကို လည်ပတ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ “ကောင်းကင်ဘုံကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ပညာရပ်” ထဲမှာ “အနာဂတ်အာရုံ” လို့ခေါ်တဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခု ရှိတယ်။

ဒီ နတ်ဘုရားအဆင့်နက်နဲတဲ့နည်းစနစ်က အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာတော့မယ့်အရာတွေကို ကြည့်ရှုနိုင်တယ်။ ကောင်းကင်ရဲ့အလုပ်လုပ်ပုံကို နားလည်နိုင်ပြီး အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်တယ်။ သက်ရှိအားလုံးရဲ့ကံကြမ္မာနဲ့ ကံတရားအားလုံးကို သိနိုင်တယ်။

အခု ချီမင့်မှာ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့စွမ်းရည် မရှိသေးဘူး။ သက်ရှိအားလုံးရဲ့ကံကြမ္မာနဲ့ ကံတရားအားလုံးကို သူ မသိနိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်ကို မတိမ်းမယိမ်း ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တာတော့ အမှန်ပဲ။

သူက လက်ချိုးတွက်ချက်ပြီး တစ်လအတွင်းကျင်းပမယ့် ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစုဝေးပွဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း…

တစ်လအကြာမှာ ကျင်းပမယ့် ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစုဝေးပွဲရဲ့ရလဒ်က ချီမင့်စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။

ဘာတွေဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ သူ သိသွားတယ်။

ဝေါ့!!!

နောက်တစ်ခဏမှာ ချီမင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးတွေက ဆူပွက်လာပြီး သွေးတစ်လုပ်က သူ့ရင်ဘတ်ဆီကို တိုးတက်လာတယ်။ သူ မခံနိုင်တော့ဘဲ သွေးတစ်ပွက်အန်ထုတ်လိုက်တာ မြေကြီးပေါ်ပက်ဖြန်းသွားတယ်။

သူ ဒဏ်ရာရသွားတယ်။

တန်ပြန်သက်ရောက်မှုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ်လာတယ်။

ဒါနဲ့ မပြီးသေးဘူး။

လောကကြီးထဲကခပ်ရေးရေး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုက ချီမင့်ဆီကို တိုးဝင်လာတယ်။ ဒီသတ်ဖြတ်လိုစိတ်က မမြင်နိုင်၊ မထိတွေ့နိုင်ပေမဲ့ အနှစ်သာရဝိညာဉ်နဲ့ လူ့ဝိညာဉ်ကို ပစ်မှတ်ထားတယ်။

အဲဒါက အနှစ်သာရဝိညာဉ်နဲ့ လူ့ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်။

ချီမင်က သူ့ရဲ့ ရွှေအမြုတေခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အနာဂတ်ကို ဟောကိန်းထုတ်သုံးသပ်ပြီး မမြင်နိုင်တဲ့လောကရဲ့ မဟာတာအိုအခြေခံစည်းမျဉ်းကို ထိပါးမိသွားတယ်။

စကားပုံတစ်ခုရှိတယ်၊ ကောင်းကင်ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်သူတွေက တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ခံစားရလိမ့်မယ်၊ သတင်းအချက်အလက်ကို ပေါက်ကြားစေသူတွေကတော့ သေချာပေါက် သေဆုံးလိမ့်မယ်။

“သန့်စင်ရွှေခန္ဓာ။”

ဝှစ်!

ဒီအရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ချီမင်က ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်တယ်။ မွေးရာပါသန့်စင်တဲ့မဟာတာအို ရွှေအမြုတေက တောက်ပလာပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို ပြသလိုက်တယ်။ မဟာတာအိုက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာလည်ပတ်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ချီမင့်တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတယ်။

ချက်ချင်းပဲ၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က ချီမင့်အနားကနေ လေပြေညင်းလေးလို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ့ကို ဘာထိခိုက်မှုမှ မပေးလိုက်ဘူး။ ဒါက “သန့်စင်ရွှေခန္ဓာ” ရဲ့ သိုင်းနည်းစနစ်ခုခံနိုင်စွမ်းဖြစ်တယ်။

“မိုက်လိုက်တာ။”

ချီမင် တုန်လှုပ်သွားတယ်။ သူက ပါးစပ်ထောင့်က သွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ကြောက်လန့်စိတ်နဲ့ ပြောတယ်၊ “ငါက တစ်လအတွင်းကျင်းပမယ့် ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစု ဝေးပွဲကိုပဲ ဟောကိန်းထုတ်လိုက်တာနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ဆွဲဆောင်မိသွားတယ်။ ကံကောင်းလို့ ငါ့မှာ မွေးရာပါသန့်စင်တဲ့မဟာတာအို ရွှေအမြုတေက ကာကွယ်ပေးထားတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အောက်မှာ ငါမသေရင်တောင် ငါ့ဝိညာဉ်က အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားမှာပဲ။”

“ဒီလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နက်နဲတဲ့နည်းစနစ်မျိုးကို ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖော်ထုတ်ဖို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သုံးလို့မဖြစ်ဘူးထင်တယ်။”

“ကောင်းကင်ဘုံကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ပညာရပ်” ထဲမှာ နောက်ထပ်နည်းစနစ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။

အဲဒါကို “‌ ကောင်းကင်စူးစမ်းခြင်း လို့ ခေါ်တယ်။

ဒီနည်းစနစ်က နက်နဲပြီး ကောင်းကင်ကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်တယ်၊ လောကတစ်ခုလုံးကို‌ ဖော်ပြနိုင်တယ်။ အတိတ်ကမြင်ကွင်းတွေကို ဘာအတားအဆီးမှမရှိဘဲ ပြသနိုင်တယ်။

တစ်နည်းပြောရရင် ကောင်းကင်ကိုစူးစမ်းနိုင်တယ်။

သူသာ “‌ ကောင်းကင်စူးစမ်းခြင်း” နဲ့ “အနာဂတ်အာရုံ” ဆိုတဲ့ နည်းစနစ်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်၊ ဟိုတုန်းကနဲ့ အခုလက်ရှိကို ကြည့်နိုင်ပြီ။

အချိန်မြစ်က ဒီနည်းစနစ်တွေအောက်မှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါက မဟာနတ်ဘုရားအဆင့်ပညာရပ်ရဲ့ အစွမ်းပဲ။

ဟုတ်တယ်၊ ချီမင်က အခုတော့ မစမ်းရဲသေးဘူး။

သူသာ နည်းစနစ်နှစ်ခုလုံးကို တကယ်သုံးလိုက်ရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကပ်ဘေးဒုက္ခကို တိုက်ရိုက်ဆွဲဆောင်မိလောက်တယ်။ ချီမင် ပြာကျသွားလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့လက်ရှိကျင့်ကြံမှုက ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့မှာ “သန့်စင်ရွှေခန္ဓာ” ရှိရင်တောင် သေချာပေါက် ခုခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

တစ်လကြာတော့ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစု‌ဝေးပွဲစတင်တယ်။

တိမ်းစိမ်တောင်ထွတ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစုဝေးပွဲကို တက်ရောက်တဲ့သူက နတ်သမီးဖန်ရှီးရဲ့ အမွေခံတပည့် ယုရွှယ်လန်ဖြစ်တယ်။

ယုရွှယ်လန်က အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်။

“အနာဂတ်အာရုံ” ဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နက်နဲနည်းစနစ်ရဲ့ မှန်ကန်မှုကို စစ်ဆေးဖို့ ချီမင်က ယွမ်ဖုန်းကို အထူးတလည် မေးမြန်းခိုင်းပြီး ဒီကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစုဝေးပွဲကို အာရုံစိုက်ခိုင်းထားတယ်။

သုံးရက်ကြာတော့ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစုဝေးပွဲပြီးဆုံးသွားတယ်။

အရာအားလုံးက ချီမင် ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း အတိအကျဖြစ်တယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ တောင်ထွတ်ဆယ့်နှစ်ခုရဲ့ အမွေခံတပည့်တွေကြားက တိုက်ပွဲမှာ ယုရွှယ်လန်က ပထမနေရာကို မရခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူက ကောင်းကင်တောင်ထွတ်ရဲ့ အမွေခံတပည့် လီတုန်းမင်ကို ရှုံးနိမ့်သွားတယ်။

လီတုန်းမင်က တခြားတောင်ထွတ်တစ်ဆယ့်တစ်ခုက အမွေခံတပည့်တွေကို နှိမ်နင်းပြီး ပထမနေရာကို ရယူကာ ဒီကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစုဝေးပွဲကို ဦးစီးကျင်းပခွင့် ရသွားတယ်။

ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစုဝေးပွဲက အကောင်းဆုံးကျင်းပနိုင်ခဲ့တယ်။ အကြမ်းဖက်မှုတွေ၊ ပြဿနာတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တိုက်ရိုက်အမွေခံတပည့်ဖြစ်နိုင်လောက်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေလည်း မပေါ်ထွက်လာဘူး။

ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ သိပ်ထူးထူးခြားခြားတော့ ဘာမှမဖြစ်သွားဘူး။

“လီတုန်းမင်။” ချီမင် ခဏလောက် စဉ်းစားနေတယ်။

“ဆရာဦးလေး၊ ဒီလူက ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်။” ယွမ်ဖုန်းက မေးတယ်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။” ချီမင်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

ယွမ်ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက အရမ်းကို ခိုင်မာနေတယ်၊ အရမ်းကြီးမားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တယ် “ကျွန်မက သုံးရက်နေရင် ဂိုဏ်းကနေထွက်ပြီး အပြင်လောကမှာ လှည့်လည်သွားလာဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။”

“မင်း အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်မလို့လား။” ချီမင်က မေးတယ်။

ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်တယ်၊ “ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေက အရမ်းကျယ်ပြောတယ်၊ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုလိုပဲ၊ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဂူတွေ၊ ကောင်းချီးခံမြေတွေ အမျိုးမျိုးရှိပေမဲ့ ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့နယ်မြေပဲ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်မက ကောင်းကင်ဂူတွေ၊ ကောင်းချီးခံမြေတွေ အများကြီးထဲကို ဝင်လို့မရဘူး။ ဂူပိုင်ရှင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ရဖို့ လိုတယ်။”

“ကျွန်မမနေ့က ကောင်းကင်မူလမြို့ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ တာဝန်လက်ခံခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါက ယွမ်ရှန်းအင်ပါယာရဲ့ နယ်မြေထဲမှာလည်း ရှိတယ်။ ကျွန်မပြန်ပြီး ကြည့်ချင်လို့။”

“ကောင်းပြီလေ။” ချီမင်က ပြောတယ်၊ “မင်း အပြင်ထွက်ပြီး လေ့လာကြည့်တာ ကောင်းပါတယ်။”

“ဆရာဦးလေးရော အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ချင်သေးလား။” ယွမ်ဖုန်းက မေးတယ်။

“ငါ မလိုအပ်ပါဘူး။” ချီမင်က လက်ကာပြတယ်၊ “တိမ်ပြိုတောင်ထွတ်မှာ နေတာ ကောင်းပါတယ်။”

ယွမ်ဖုန်း ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်တယ်၊ “ကောင်းပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာဦးလေး၊ ကျွန်မထွက်သွားပြီးရင် ဆရာဦးလေးနဲ့ စကားလာပြောမယ့်သူ၊ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာအမျိုးမျိုးကို လာပြောပြမယ့်သူ မရှိတော့ဘူးထင်တယ်။”

“ပြီးတော့ ဆရာဦးလေးအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့အစားအစာနဲ့ သေရည်တွေ ပြင်ဆင်ပေးမယ့်သူလည်း မရှိတော့ဘူး။”

“ဟားဟားဟား…” ချီမင် ရယ်လိုက်တယ်၊ “စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ဆရာဦးလေးက သူ့ကိုယ်သူ ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်။”

“ဒါဆို… ကျွန်မသွားတော့မယ်နော်။”

ယွမ်ဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ချီမင်ကို လက်ပြကာ နှုတ်ဆက်ပြီး တွန့်ဆုတ်စွာနဲ့ လှည့်ထွက်သွားတယ်။

“…”

ချီမင်က ယွမ်ဖုန်းရဲ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်းလေး စိတ်လှုပ်ရှားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ပြောရမယ်ဆိုရင်…

ယွမ်ဖုန်းသာ တကယ်ပဲ ဂိုဏ်းကထွက်ပြီး လေ့ကျင့်သွားရင် ချီမင်နဲ့ စကားလာပြောမယ့်သူ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ စားချင်စိတ်ဖြစ်ရင်တောင် ချီမင်အတွက် အထူးတလည် ကောင်းမွန်တဲ့သေရည်နဲ့ ဟင်းလျာတွေ ချက်ပြုတ်ပေးမယ့်သူ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။

အချိန်ခဏလေးဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပေမဲ့ သူသာ ဂိုဏ်းကနေ အကြာကြီးထွက်သွားရင် တကယ်ပဲ နည်းနည်းလေး အသားမကျဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

ပြီးတော့…

လူတွေက အပင်တွေ၊ သစ်ပင်တွေမှမဟုတ်တာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသည်းနှလုံးမရှိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

“ဘာလဲ?”

ရုတ်တရက် ချီမင်က မဟာတာအိုတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲကို စီးဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီး “အနာဂတ်အာရုံ” ဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နက်နဲတဲ့နည်းစနစ်ကို လည်ပတ်ကာ လက်ချိုးတွက်ချက်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းပဲ၊ ယွမ်ဖုန်းရဲ့ ကပ်ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ပေါ်လာပြီး ကံကြမ္မာရဲ့ ခပ်ရေးရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုက ချီမင့်ရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။

ဝှစ်!

လေပြေညင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားပြီး အဲဒီထဲမှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်မျှင် ပါဝင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက လူတစ်ယောက်ရဲ့ကံကြမ္မာကိုပဲ ဟောကိန်းထုတ်နေတာဆိုတော့ တန်ပြန်သက်ရောက်မှု သိပ်ကြီးကြီးမားမား မဖြစ်စေခဲ့ဘူး။

ချီမင်က “သန့်စင်ရွှေခန္ဓာ” ကို လည်ပတ်လိုက်ပြီး ဒီ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်မျှင်ကို တိုက်ရိုက် ခုခံလိုက်တယ်။

“ယွမ်ဖုန်း။” ချီမင် ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

ယွမ်ဖုန်း ရပ်တန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်ကာ မေးတယ်၊ “ဆရာဦးလေး၊ တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လားဟင်။”

“ဒီတစ်ခေါက် မင်း ဂိုဏ်းကနေ တကယ်ထွက်သွားမှာ သေချာလား။” ချီမင်က မေးတယ်။

ယွမ်ဖုန်းက ချီမင့်ရဲ့ တင်းမာတဲ့အကြည့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါက သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာဖြစ်တယ်။ သူမ နည်းနည်းလေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားပေမဲ့ သူ့စိတ်အတိုင်းပဲ လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

“ထားလိုက်တော့။”

စိတ်ကူးလိုက်တာနဲ့ ချီမင်က ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ မီးခိုးရောင် ကောက်ရိုးရုပ်လေးတစ်ခု သူ့ပစ္စည်းစာရင်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ သူက တိမ်မည်းသံကို ထုတ်ယူပြီး သောင်းပြောင်းကြာပန်းစိမ်းမီးတောက်တွေ ထွက်ပေါ်လာကာ စတင်သန့်စင်တော့တယ်။

ဝှစ်! ဝှစ်!

စိမ်းလန်းတဲ့မီးတောက် တွေက သန့်စင်နေစဉ် ဓမ္မစွမ်းအင်တွေက သိပ်သည်းလာတယ်။

ဆယ်မိနစ်မပြည့်ခင်မှာပဲ လေးနဲ့မြားတစ်စုံကို သန့်စင်ပြီးသွားတယ်။

လေးက ရိုးရှင်းပုံပေါ်ပြီး အနက်ရောင်ရှိတယ်။

ဖြောင်း! ဖြောင်း! ဖြောင်း!

နောက်တစ်ခဏမှာ ကပ်ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီးသုံးကြိမ်ဆက်တိုက် လေးရဲ့ရှေ့ကို ကျရောက်လာပေမဲ့ အားလုံးက လေးကြောင့် ပြန့်ကျဲသွားတယ်။ ဒါက လက်နက်ကပ်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသား ထိပ်တန်းအဆင့် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းဓမ္မရတနာတစ်ခုပဲ။

ဒါကလည်း အရင်တစ်ခေါက်လိုပဲ တစ်ခါသုံးပစ္စည်းဖြစ်တယ်။

“ယူလိုက်။”

ချီမင်က လက်ကိုပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ အနက်ရောင်လေးနဲ့ မီးခိုးရောင်ကောက်ရိုးရုပ်လေးက ယွမ်ဖုန်းဆီကို ပျံသန်းသွားတယ်။ ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး ဖမ်းယူလိုက်တယ်၊ သူ့ရဲ့လှပတဲ့မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်တဲ့အမူအရာ ပေါ်လာတယ်။

“ဒါက လက်သည်း‌ခေါင်းမြှားခုနစ်‌ချောင်းပဲ။”

ချီမင်က ရှင်းပြတယ်၊ “ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းတဲ့ ပုံတူတစ်ခုပဲဆိုတော့ ငါ့အတွက်တော့ အသုံးမဝင်သလောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သင့်တင့်တဲ့စွမ်းအား‌တော့ရှိတယ်။ မင်းအတွက်တော့ လုံးဝလုံလောက်တယ်။”

“မင်းပြန်ရောက်ရင် သန့်စင်ပြီး ကျွမ်းကျင်အောင်လုပ်လိုက်၊ အဲဒီအခါကျရင် လက်သည်းခေါင်းမြှားခုနစ်‌ ချောင်း’ ရဲ့ အသုံးဝင်ပုံနဲ့ စွမ်းအားကို သိလိမ့်မယ်။”

လက်သည်းခေါင်းမြှားခုနစ်ချောင်း

ဒါကလည်း “ကောင်းကင်ဘုံကြယ်တာရာသုံးဆယ့်ခြောက်ပညာရပ်” ထဲက တစ်ခုဖြစ်တယ်။

ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နည်းစနစ်က အစွမ်းထက်တဲ့ ကျိန်စာတိုက်နည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်တယ်။။ ကောက်ရိုးရုပ်ပေါ်မှာ စိုက်ထားတဲ့ လေးနဲ့မြားလိုပုံစံမျိုးပဲ။ မြှားခုနစ်‌ချောင်းကျိန်စာကျမ်းနဲ့ တွဲသုံးလိုက်ရင် တိုင်းတစ်ပါးက လူတစ်ယောက်ရဲ့အသက်ကို ယူနိုင်တယ်။ သားကောင်မှာ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိဘူး၊အ‌ထွတ်အထိပ်ကောင်းကင်အင်‌မော်တယ်တောင် ဒီကပ်ဘေးကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။

ဒါက အရမ်းကို ထူးဆန်းပြီး နားလည်ရခက်တယ်။

ဟုတ်တယ်၊ ချီမင် သန့်စင်လိုက်တဲ့ “လက်သည်းခေါင်းမြှားခုနစ်‌ချောင်း” မှာ အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည် မရှိပါဘူး။

အဆပေါင်းများစွာ အားနည်းထားတယ်။

ဒါပေမဲ့ လုံလောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဦးလေး။”

ယွမ်ဖုန်း ပြုံးလိုက်တယ်။ ခွဲခွာရလို့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့အမူအရာက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ပြောတယ်၊ “ဟီးဟီး၊ ကျွန်မသိသားပဲ ဆရာဦးလေးက ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ။ ကျွန်မသိတယ် ဆရာဦးလေးက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ။”

“ဆရာဦးလေးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး ဆရာဦးလေးပဲ။”

သူ့အသံက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။

ယွမ်ဖုန်းက ချီမင့်ဆီကို ပြေးလာပြီး သူ သတိမထားမိခင်မှာ သူ့ပါးကို နမ်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တောင်အောက်ကို ပြေးဆင်းသွားတယ်။

“ဆရာဦးလေး၊ ကျွန်မပြန်လာရင် အပြင်လောကအကြောင်းတွေ ပြောပြမယ်နော်!” ယွမ်ဖုန်းရဲ့အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

“ဒီကောင်မလေး ငါ့ကို အခွင့်အရေးယူရဲတယ်။” ချီမင်က စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး ပြောတယ်၊ “သူက ပိုပိုပြီး သတ္တိတွေကောင်းလာပြီ။ နောင်ကျရင် သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ အခွင့်အရေးရှာရမယ်။”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ၊ တစ်လကြာတော့ တိမ်ပြိုဂူစံအိမ်ထဲမှာ။

ဝှစ်!

ချီမင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေတယ်။ မဟာရွှေအမြုတေ တာအိုကျမ်းရဲ့ တာအိုစာလုံးတွေက အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ခွန်အားကတော့ နားလည်ရခက်လောက်အောင် တိုးတက်နေပြီ။

ဒါ့အပြင်…

အခုအချိန်အထိ ချီမင်က သူ “မဟာရွှေအမြုတေ တာအိုကျမ်း” ကို တိုးတက်အောင်မြင်ဖို့ ပိုပိုပြီး နီးစပ်လာတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။

“အချိန်ကို တွက်ကြည့်ရရင်။” ချီမင် စဉ်းစားလိုက်တယ်၊ “ယွမ်ဖုန်းရဲ့ ကပ်ဘေးဒုက္ခက ရောက်လာတော့မယ်။”