လက်သည်းခေါင်း မြှားခုနစ်ချောင်း!

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ချီမင်က အကြားအမြင်အာရုံနဲ့ ကောင်းကင်မူလမြို့ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်နေတယ်။

ယွမ်ဖုန်းတို့အဖွဲ့ကသူတို့နေရာကနေ ထွက်သွားပြီး ပိုလုံခြုံတဲ့ ပုန်းခိုစရာနေရာသစ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားကြပြီ။

ကောင်းကင်မူလမြို့ထဲမှာတော့...

“ကယ်ကြပါဦး! ကယ်ကြပါဦး! အိုး ကောင်းကင်ကြီးရယ်! ဘာလို့ ကျွန်မကိုမှ ဒီလိုလုပ်ရက်ရတာလဲ!”

“ဟင့်အင်း! မဟုတ်ဘူး!”

“အား!!!”

“သမီး! ပြေး! ပြေးတော့! နောက်လှည့်မကြည့်နဲ့! လှည့်မကြည့်နဲ့နော်...”

“အရှင်၊ အရှင်၊ ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်မသမီးလေးကိုတော့ လွှတ်ပေးပါ။ သူက ကလေးလေးပဲရှိသေးတာ၊ ခြောက်နှစ်ပဲရှိသေးတာ၊ ခြောက်နှစ်လေးပါပဲ!!”

ချီမင်မြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာမြို့သူမြို့သားတွေ အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကြီးကိုမြင်နေရတယ်။ မီးလျှံတွေက တောက်လောင်နေပြီး အိမ်တွေလည်း မီးလောင်တိုက်သွင်းခံထားရတယ်။ မြို့ထဲကို သတ်ဖြတ်ဖို့ဝင်ရောက်လာတဲ့ လမင်းယုံကြည်ဂိုဏ်းသားတွေက လူတွေမဟုတ်တော့ဘူး။ ငရဲကနေထွက်လာတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေအသွင် ပြောင်းနေကြပြီ။

မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်!

သူတို့က ရာဇဝတ်မှုမျိုးစုံကို ကျူးလွန်နေကြတယ်။

တကယ်ကို အပြစ်တွေက များလွန်းလှတယ်။

“ဒီလောက်နတ်ဆိုးဆန်တဲ့ အပြုအမူတွေ!”

ချီမင်က သူ့မျက်စိရှေ့က ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရ‌ တော့၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ငြိမ်သက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကတောင် မထိန်းနိုင်ဘဲ နည်းနည်းလှုပ်ခတ်သွားပြီး ဒေါသတွေက ရင်ထဲမှာ လိမ့်တက်လာတယ်။

“လက်သည်းခေါင်း မြှားခုနစ်ချောင်း!”

ဝှီး!

ချီမင် တကယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ သူက ညာလက်နဲ့ ကြေးမုံပေါ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့နေရာကနေ ချီစွမ်းအင်တစ်မျှင်ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ဘယ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။

ဝှီး! ဝှီး!!

သူ့ကိုယ်ထဲက ဓမ္မစွမ်းအင်တွေက အပြင်ကို လျှံထွက်လာတယ်။ အဲ့ဒီစွမ်းအင်တွေက အရင်ဆုံး ကြည်လင်နေတဲ့ ကောက်ရိုးအရုပ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပုံ ပေါ်သွားပြီး၊ ခုနက ချီစွမ်းအင်တစ်မျှင်နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားတယ်။ပြီးတော့မှ မှော်စွင်းအင်ပြည့်ဝနေတဲ့ မြှားတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

“သေစမ်း!”

ဖောက်!!!

ချီမင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်တာနဲ့၊ အဲ့ဒီ‌ မှော်မြှားက ထွင်းဖောက်မြင်နေရတဲ့ ကောက်ရိုးအရုပ်ထဲကို တန်းခနဲ ထိုးဖောက်ဝင်သွားတယ်။ ကောက်ရိုးအရုပ်ရဲ့ ဒဏ်ရာကနေ သွေးနီရဲရဲတွေ စီးကျလာတယ်။

“အား!!!”

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ကြေးမုံထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ရုပ်ရည်ပျက်စီးနေတဲ့လမင်းယုံကြည်ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ သူ့ရင်ဘတ်ကို မမြင်ရတဲ့ မြှားတစ်စင်းက ထိုးဖောက်ဝင်သွားပြီး သွေးတွေ တသွင်သွင် စီးကျလာတယ်။

“ပျက်စီးစေ!”

ဘုန်း!

ချီမင်က ညာလက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့၊ ဖောက်ထွင်းမြင်‌နေတဲ့ ကောက်ရိုးအရုပ်နဲ့ မြှားက ပြာမှုန့် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

အဲ့ဒီ လမင်းယုံကြည်ဂိုဏ်းသားကတော့ ချက်ချင်းပဲ အသားစအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး သွေးတွေကကောင်းကင်ကိုပြည့်နှက်သွားတယ်။

သူ့ဆိုးဆိုးရွားရွားသေဆုံးသွားတယ်။

“!!!”

မြေကြီးပေါ် လဲကျနေတဲ့ မိခင်ဖြစ်သူက ကြက်သေသေသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အမြန်ဆုံး သတိပြန်ဝင်လာပြီး၊ အရင်ဆုံး မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်လိုက်ကာ ဘယ်နေရာမှန်းမသိတဲ့ အရပ်ကို ဦးတည်ပြီး ခေါင်းနဲ့မြေကြီးကို ဆောင့်ပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဦးချလိုက်တယ်။ သူ့နဖူးမှာတောင် ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ ပြီးတော့မှ လှည့်ပြီး သူ့သမီးကို ပွေ့ဖက်ကာ အဝေးကို ထွက်ပြေးသွားတော့တယ်။

“ပြေး‌တော့။”

ဖောက်!!!

ချီမင်က သွေးတစ်ပွက်အန်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက နည်းနည်းဖြူဖျော့သွားတယ်။ ခုနက သူက မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့နေရာကနေပြီး ဘာကြားခံပစ္စည်းမှမသုံးဘဲ သူ့ရဲ့ဓမ္မစွမ်းအင်တွေနဲ့ လက်သည်းခေါင်းမြှားခုနစ်ချောင်းနည်းစနစ်ကို အတင်းအဓမ္မ အသုံးပြုလိုက်တယ်။ လမင်းယုံကြည်ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ကျိန်စာတိုက်ပြီး သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့်၊ ချီမင်ကိုယ်တိုင်လည်း နတ်ဘုရားအဆင့်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နည်းစနစ်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဒဏ်ကို ခံလိုက်ရတယ်။

ကံကောင်းတာက ချီမင်မှာ သန့်စင်ရွှေခန္ဓာက ကာကွယ်ပေးထားလို့ ဘာမှ သူ့ကို မထိခိုက်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ပဲ ရသွားတယ်။ သိပ်ပြီးတော့ မပြင်းထန်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဓမ္မစွမ်းအင်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားတယ်။

ဒါပေမဲ့...

အဲ့ဒီမိခင်နဲ့ သမီးကတော့ သေရမယ့်ကံကြမ္မာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မြို့တစ်ခုလုံးကို လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက သိမ်းပိုက်ထားတယ်။ သူတို့ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးနိုင်မှာလဲ?

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ၊ သူတို့ကို လမင်းယုံကြည်ဂိုဏ်းသားတချို့က လိုက်ဖမ်းပြီး တိုက်ရိုက် ခုတ်သတ်ပစ်လိုက်ကြတယ်။

“ဟူး...”

ချီမင်ကတော့ ဒီလိုဖြစ်နေတာကို တကယ်ပဲ မကြည့်ရက်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ဖြေရှင်းနည်း မရှိဘူး။ သူက လေသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ “ကောင်းကင်ဘုံက ဒီလိုနတ်ဆိုးဂိုဏ်းမျိုးကို သည်းခံမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်။ ယွမ်ဖုန်း၊ ဒီကိစ္စကို မင်းကိုပဲ တာဝန်ပေးလိုက်မယ်။ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့!”

မြင်ကွင်းက ပြောင်းသွားတယ်။

ကောင်းကင်မူလတောင်တန်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းမှာ။

“အကြီးအကဲ၊ စီနီယာအစ်ကိုတို့။”

ယွမ်ဖုန်းက သူ့ရဲ့ကျောက်စိမ်းလိုလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ချီမင်ပေးလိုက်တဲ့ မီးခိုးရောင်ကောက်ရိုးအရုပ်နဲ့ အနက်ရောင်လေးကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါက ချီမင်ဖန်တီးထားတဲ့ ‘လက်သည်းခေါင်း မြှားခုနစ်ချောင်း’ ပဲ။ “ဒါက ဆရာဦးလေးက ကျွန်မကိုပေးလိုက်တဲ့ ဓမ္မလက်နက်၊ လက်သည်းခေါင်း မြှားခုနစ်ချောင်းပဲ။”

“လက်သည်းခေါင်း မြှားခုနစ်ချောင်း?” လဲ့ချီဟိုင်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်တယ်၊ “ဒီလိုရတနာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။”

“ကျွန်တော်လည်း မကြားဖူးဘူး။”

ကျန်တဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကလည်း ခေါင်းခါလိုက်ကြတယ်။

“ယွမ်ဖုန်း၊ မင်းရဲ့ ဆရာဦးလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလို့ရမလား?” လဲ့ချီဟိုင်က မေးလိုက်တယ်။

“ကျွန်မဆရာဦးလေးက အမွေခံတပည့်တစ်ယောက်ပါ။”

ယွမ်ဖုန်းက မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုမော့ပြီး ရင်ကိုကော့လိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သူ့ဆရာဦးလေး ချီမင်အကြောင်း ပြောတဲ့အခါတိုင်း၊ သူ့နှလုံးသားထဲကနေ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတွေက တလိမ့်လိမ့်တက်လာတယ်။

“အမွေခံတပည့်!! ဒါ... ဒါ...”

လဲ့ချီဟိုင်တို့အားလုံး အံ့အားသင့်ဝမ်းသာမှုနဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားကြတယ်။ သူတို့က ယွမ်ဖုန်းကို မျှော်လင့်ချက်အသစ်တစ်ခု တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး ကြည့်နေကြတယ်၊ “မင်းဆရာဦးလေးက တကယ်ကို အမွေခံတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်တောင်မထင်ထားမိဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်။”

“ဘယ်အမွေခံတပည့်လဲ?”

“ချီမင်! အမွေခံတပည့် ချီ!”

ယွမ်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေလိုက်တယ်၊ “သူ့ဆရာက တိမ်စိမ်းတောင်ထွတ်ရဲ့ အမွေခံအကြီးအကဲကိုးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ အကြီးအကဲဖုန်းပါ။”

“အမွေခံတပည့် ချီ။”

လဲ့ချီဟိုင်တို့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ဝမ်းသာမှုတွေက သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတယ်။

သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းမှာ အချိန်အကြာကြီး မနေခဲ့ရပေမယ့်၊ အမွေခံတပည့်တွေလို အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်လို့တော့ နည်းနည်းပါးပါး သိထားကြတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ ချီမင်က လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က အမွေခံတပည့်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သောင်းပြောင်းကြာပန်းစိမ်းဓားသိုင်းကျမ်းကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ တစ်လပဲ အချိန်ယူခဲ့တယ်။ သူက ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစုဝေးပွဲမှာ တောင်ထွတ်ဆယ့်တစ်တောင်ထွတ်က တခြားအမွေခံတပည့်တွေကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။

ဒါက သူတို့သိထားပြီး ကြားထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းစုဝေးပွဲကြောင့်၊ နဂါးမိကျောင်းအရှင်က ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းထဲကို သတ်ဖြတ်မဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ဝင်ရောက်လာတယ်။ အဲ့ဒီသတင်းရဲ့လှုပ်ခတ်မှုက အကြီးအကျယ်ဖြစ်ပြီး တောင်ပိုင်းဒေသက ကျင့်ကြံသူအများစုက ချီမင်ကို သိကြတယ်။

ချီမင်က ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းကနေ ဘယ်တော့မှ မထွက်ခွာခဲ့ဖူးပေမယ့်၊ သူက နာမည်ကျော်ကြားနေတာ ကြာပြီ။

ဒါပေမဲ့...

သူတို့အခုရင်ဆိုင်နေရတာက အခြေတည်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့ မဟာနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်တယ်။ ချီမင်က အမွေခံတပည့်ဖြစ်ပြီး၊ သူက အရမ်းသန်မာပြီး ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းတွေလည်း ရှိတယ်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ။

ချီမင်ကိုယ်တိုင် လာရင်တောင်၊ လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်ကို ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝနီးပါး မဖြစ်နိုင်ဘူး!

ဒါ့အပြင်၊ ယွမ်ဖုန်းလက်ထဲက ပစ္စည်းက ချီမင်ဖန်တီးထားတဲ့ ဓမ္မလက်နက်တစ်ခုဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်ကို နည်းနည်းလေးတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဓမ္မလက်နက်တစ်ခုနဲ့ အခြေတည်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူဖို့လား?

ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဘယ်လိုမှ အဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူး။

“ဒါက ကျိန်စာတိုက်တဲ့လက်နက်တစ်ခုပါ။ သူ့အဆင့်က အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းထိပ်တန်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါပဲ သုံးလို့ရတယ်။ သုံးရမယ့်နည်းလမ်းကတော့ အရမ်းရှင်းပါတယ်။”

ယွမ်ဖုန်းက လဲ့ချီဟိုင်တို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာပြောင်းလဲသွားတာကို သတိမထားမိဘဲ ဆက်ပြောတယ်၊ “ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ဆောက်ပြီး ကျွန်မလက်ထဲက ကောက်ရိုးအရုပ်ကို ယဇ်ပလ္လင်အလယ်မှာ ထားလိုက်ရုံပါပဲ။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်လမင်းနတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နာမည်ကို ကောက်ရိုးအရုပ်ကိုယ်ပေါ်မှာ ရေးပြီး မီးအိမ်နှစ်လုံး ထွန်းရမယ်။”

“တစ်ခုက အပေါ်မှာ၊ တစ်ခုက အောက်မှာ။ ကြယ်တာရာလေညင်းတွေအတိုင်း လှုပ်ရှားရင်း၊ အဆောင်ချိတ်စည်းတွေကို မီးရှို့ရမယ်။ နေ့တိုင်း မနက်၊ နေ့လည်၊ ညနေ သုံးကြိမ်အရို အသေပြရမယ်။ ခုနစ်ရက်ပြည့်တဲ့အထိပေါ့၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျိန်စာသင့်တဲ့သူရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးခုနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ခုနစ်ခုက ကွဲကြေပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူက ဒီမြှားနဲ့အပစ်ခံရပြီး အသက်ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။”

“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုဓမ္မလက်နက်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ?” လဲ့ချီဟိုင်ရဲ့ မျက်နှာက မယုံကြည်နိုင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

“ဒါကတော့ လွန်လွန်းပါတယ်။” နောက်တပည့်တစ်ယောက်က ပြောတယ်၊ “တစ်နေ့သုံးကြိမ် အရိုအသေရုံနဲ့ ရန်သူကို သတ်နိုင်တယ်ဆိုတာလား? ဒါက တကယ်လား? အရမ်းကို မယုံနိုင်စရာကြီးပဲ။”

“ဟုတ်တယ်!” နောက်ဆုံးတပည့်က ခေါင်းညိတ်တယ်၊ “ဒီလိုကျိန်စာတိုက်တဲ့နည်းမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။”

“ဆရာဦးလေးက ကျွန်မကို လိမ်မှာမဟုတ်ဘူး။” ယွမ်ဖုန်းက ပြောတယ်၊ “ဒါ့အပြင်၊ ဆရာဦးလေးရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ စွမ်းရည်တွေက ရှင်တို့ လုံးဝစိတ်ကူးကြည့်လို့မရနိုင်တဲ့ အရာတွေပါ။ ပြီးတော့ ဒီနည်းစနစ်မှာ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်တစ်ခုရှိတယ်။”

“အဲ့ဒါကတော့၊ ဒီနည်းလမ်းကိုပြုလုပ်နေတဲ့ ခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ ရန်သူက ကျွန်မတို့ကို ရှာတွေ့သွားနိုင်တယ်။ ကျင့်စဉ်မပြီးခင်မှာပဲ ရန်သူက ကျွန်မတို့တံခါးဝကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။”

“နောက်ထပ်တစ်ခုကကျွန်မတို့ သတိထားရမယ်။ တစ်ဖက်လူက ကျွန်မတို့ကို မတွေ့အောင် လုပ်ရမယ်။ ပြီးတော့၊ တစ်ဖက်လူက ကျွန်မတို့ကို ရှာတွေ့သွားရင်၊ ရှင်တို့က သူတို့ကို တားဆီးပြီး ဒီနည်းစနစ်ပြီးမြောက်တဲ့အထိ အချိန်ဆွဲပေးရမယ်။”

လဲ့ချီဟိုင်တို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။

သူတို့က ကောက်ရိုးအရုပ်တစ်ရုပ်၊ လေးတစ်လက်၊ ပြီးတော့ အဆောင်ချိတ်စည်းနည်းနည်းနဲ့ အခြေတည်ဝိညာဉ်တစ် ယောက်ကို ခုနစ်ရက်အတွင်း ကျိန်စာတိုက်ပြီး သတ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို တကယ်ကို ယုံရခက်နေတယ်။

ဒါက အရမ်းကို မယုံနိုင်စရာကြီးပဲ။

အဲ့ဒါက အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လေ!

“ကျွန်မ အရင်ပြောခဲ့တဲ့စကားအတိုင်းပဲ ထပ်ပြောမယ်။ ရှင်တို့မှာ ကျွန်မကို ယုံကြည်ဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။”

ယွမ်ဖုန်းက လေသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောတယ်၊ “ဒါမှမဟုတ်ရှင်တို့က ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ပြီး အသက်ဆက်ရှင်ဖို့ လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းထဲ ဝင်ချင်လို့လား? သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။”

အဲ့လိုပြောပြီး တော့၊ ယွမ်ဖုန်းက စတင်ပြင်ဆင်တော့တယ်။

သူမက အချိန်နည်းနည်းလေးမှ မဖြုန်းရဲဘူး။

ယွမ်ဖုန်းက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမယ့်၊ သူ့အရှိန်အဝါက လဲ့ချီဟိုင်တို့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်။

“ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်မယ်? ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!” လဲ့ချီဟိုင်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းက တောင်ပိုင်းဒေသရဲ့ ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းထဲက တစ်ဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး၊ လမ်းမှန်လမ်းစဉ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။ သူတို့သာ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ရင်၊ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ သူတို့ရှင်သန်ဖို့ နေရာရှိဦးမှာလား?

ဒါက သူတို့အသင်္ချေနတ်ဆိုးဂူထဲကို လုံးဝဝင်သွားမှပဲ ဖြစ်နိုင်မယ်။

သူတို့က နောက်ဆုံးအချိန်အထိတော့ ဒီလမ်းကို မရွေးချင်ကြဘူး။

“ကောင်းပြီ။” လဲ့ချီဟိုင်က သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်တယ်၊ “ငါတို့အခု အမွေခံတပည့် ချီရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုပဲ ယုံကြည်ရတော့မယ်၊ ယွမ်ဖုန်း၊ မင်းပြောတာကိုပဲ ယုံကြည်ရတော့မယ်။”

“ဟုတ်တယ်!”

“ဒါကပဲ နည်းလမ်းရှိတော့တယ်။”

“ငါတို့ မင်းကို ကူညီပေးမယ်။”

ကျန်တဲ့တပည့်နှစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။

ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်တယ်၊ “အရင်ဆုံး ယဇ်ပလ္လင်ကို ဆောက်ပါ။”

“မဆိုးဘူး။”

ချီမင်က ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်တယ်။ သူက ယွမ်ဖုန်းရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုအပေါ် တော်တော်လေး ကျေနပ်နေတယ်။ သူက ‘အကြားအမြင်အာရုံ’ နဲ့ တွက်ချက်ထားတဲ့ ယွမ်ဖုန်းရဲ့ ကံကြမ္မာလမ်းကြောင်းကို ပြန်သတိရလိုက်တယ်။

“’အကြားအမြင်အာရုံ’ နဲ့ တွက်ချက်ထားတဲ့ ကံကြမ္မာလမ်းကြောင်းအရဆိုရင်၊ ယွမ်ဖုန်းက ကောင်းကင်မူလမြို့မှာ ကပ်ဘေးဆိုက်ပြီး သေလုနီးပါးအခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။”

“ပထမတစ်ခုက လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး သေဆုံးသွားမယ်။”

“ဒုတိယတစ်ခုက သူ့ရဲ့တန်ဖိုးကို ပြသပြီး လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူမယ်။ သူက ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ပြီး ဂိုဏ်းထဲဝင်ရင်း နတ်ဆိုးမတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”

မူလကတော့ ယွမ်ဖုန်းမှာ ဒီဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခုပဲ ရှိတယ်

ချီမင်က သူ့ကို တတိယဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။

အဲ့ဒါကတော့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပြီး အခြေတည်ဝိညာဉ်တစ်ပါးကို ကျိန်စာတိုက်ဖို့ဖြစ်တယ်။

ယွမ်ဖုန်းသာ အောင်မြင်ခဲ့ရင်၊ သူက သူ့ရဲ့မူလ ချည်နှောင်မှုတွေနဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မှာ သူဘယ်လောက်အထိ သွားနိုင်မလဲဆိုတာကတော့ သူ့ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။

ဒါပေါ့၊ ဒါက ချီမင်အတွက်လည်း စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဖြစ်တယ်ယ

အတိအကျရလဒ်က ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ?

ချီမင်လည်းအတိအကျ မသိသေးဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူဝင်ပါပြီး‌ တော့၊ သူ့ရဲ့အ‌ရေးပါတဲ့စွမ်းအင်တွေက ပါဝင်ပတ်သက်လာတယ်။ သူသာ ဆက်ပြီး တွက်ချက်နေမယ်ဆိုရင်၊ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ဖို့မဖြစ်နိုင်တဲ့ မြူခိုးတွေ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်။

ဆရာဝန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကုနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်။

ချီမင်ရဲ့ လက်ရှိတာအိုနားလည်မှုက တခြားသူတွေရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ လမ်းကြောင်းကို တွက်ချက်နိုင်ပေမယ့်၊ သူနဲ့ အရမ်းပတ်သက်နေတဲ့ အနာဂတ်ကိုတော့ တွက်ချက်လို့မရဘူး။ သူက မြူခိုးတစ်လွှာကိုပဲ မြင်နိုင်တယ်။

“စနေပြီ။”

ယွမ်ဖုန်းက အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ။ ယဇ်ပလ္လင်ကို ဆောက်ပြီးပြီ၊ မီးအိမ်နှစ်လုံးလည်း ထွန်းပြီးပြီ၊ အဆောင်ချိတ်စည်းတွေလည်း ပြင်ဆင်ပြီးပြီ၊ ကောက်ရိုးအရုပ်ကိုလည်း အပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်ပြီ။

“ဟုတ်ပြီ။”

ယွမ်ဖုန်းက သူ့လက်ချောင်းကို ကိုက်လိုက်တော့ သွေးတွေ စိမ့်ထွက်လာတယ်။ သူက ကောက်ရိုးအရုပ်ပေါ်မှာ စာရေးတော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ရပ်တန့်သွားတယ်။ “လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နာမည်အရင်းက ဘာလဲ?”

“ငါ... ငါမသိဘူး...”

တပည့်နှစ်ယောက်က ကြောင်သွားကြတယ်။ သူတို့က တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းခါလိုက်ကြတယ်။

“…”

ယွမ်ဖုန်းရဲ့ လှပတဲ့မျက်နှာလေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မည်းမှောင်သွားတယ်။