ဦးချိုမဲ့နဂါး သက်စောင့်အစီအရင်!

လက်သည်းခေါင်း မြှားခုနစ်ချောင်းကို အသုံးပြုဖို့ဆိုရင် ရန်သူရဲ့နာမည်အရင်းကို သိဖို့လိုတယ်။ လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်က နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကြာမှ ပြန်အသက်ဝင်လာတာဆိုတော့ သူ့နာမည်ကို လူတော်တော်များများ မေ့နေကြတာ သဘာဝကျတယ်။

ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်လည်း မသိဘူး။

“ငါသိတယ်။” လဲ့ချီဟိုင်က ပြောလိုက်တယ်။

“အကြီးအကဲ၊ ကျေးဇူးပြုပြီးပြောပြပါဦး။”

ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မည်းမှောင်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။ သူက ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ သွားပြီလို့တောင် ထင်လိုက်တယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အကြီးအကဲလဲ့ချီဟိုင်က လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နာမည်ကို သိနေတယ်။

“သူ့မျိုးရိုးနာမည်က ရှီ၊ နာမည်က ကျောက်ယွမ်။” လဲ့ချီဟိုင်က ပြောတယ်။

“ရှီကျောက်ယွမ်။” ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။

လဲ့ချီဟိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

“ကောင်းပြီ။”

ယွမ်ဖုန်းက တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့၊ လက်ချောင်းပေါ်က သွေးတွေက ကောက်ရိုးအရုပ်ပေါ်မှာ ‘ရှီကျောက်ယွမ်’ ဆိုတဲ့နာမည်ကို လျင်မြန်စွာ ရေးသားလိုက်တယ်။

ပြီးတော့၊ ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက အဆောင်ချိတ်စည်းကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ သူက အဆောင်ချိတ်စည်းတစ်ခုဖွဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်သက်‌ စောင့်စစ်မှန်မီးနဲ့ မီးရှို့လိုက်ကာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်က ကောက်ရိုးအရုပ်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ပြီးသွားတယ်။

“ဒါပဲလား?” ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က မေးလိုက်တယ်။

ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်တယ်၊ “ဒါက အစပဲရှိသေးတယ်။ နောက်ထပ် ခုနစ်ရက် ကျန်သေးတယ်။”

“ကောင်းပြီ။”

တပည့်နှစ်ယောက်က ပခုံးတွန့်လိုက်ကြတယ်။

“လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ပြား! သွား!”

ဝှစ်!

လဲ့ချီဟိုင်က သူ့ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အစီအရင်ပြားတစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ ဒါက လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ဖွဲ့စည်းနည်းတစ်ခုဖြစ်တယ်။ အစီအရင်ပြားက လေကိုထိုး‌ဖောက်ထွက်သွားတယ်။သူ့ရဲ့ဓမ္မစွမ်းအင်တွေနဲ့ လှုံ့ဆော်လိုက်တဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။

“ဒီလှည့်စားခြင်းအစီအရင်က ဘယ်လောက်ကြာကြာခံနိုင်မလဲ မသိဘူး။”

လဲ့ချီဟိုင်က ပြောတယ်၊ “နောက်လာမယ့်အချိန်တွေမှာ၊ ငါတို့ အပြင်ကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း မထွက်ရဘူး။ လမင်းယုံကြည်ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ယောက်က ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ရင်၊ ငါတို့ကို သူတို့မတွေ့သရွေ့တော့ ငါတို့က သူတို့ကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေရမယ်။”

“တစ်ဖက်လူက တစ်ခုခု သတိထားမိသွားရင်တော့၊ သူ့ကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်ရမယ်။ ဒီသတင်းကို ရှီကျောက်ယွမ်ဆီ သူ မပို့နိုင်စေရဘူး။”

“သိပါပြီ။”

“ဟုတ်ကဲ့၊ အကြီးအကဲ။”

တပည့်နှစ်ယောက်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။

မြင်ကွင်းက ပြောင်းသွားတယ်။

ကောင်းကင်မူလမြို့က မြို့အရှင်အိမ်တော်မှာ။

ချီမင်က သူ့ရဲ့ အကြားအမြင်အာရုံနဲ့ လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ရှီကျောက်ယွမ်ကို မြင်နေရတယ်။

ဒါက လေးထောင့်ကျကျမျက်နှာနဲ့ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ သူ့ရဲ့အနက်ရောင်ဆံပင်ရှည်တွေက သူ့နောက်မှာ ဖရိုဖရဲကျနေတယ်။ဆံပင်က သဘာဝအတိုင်း နည်းနည်းကောက်တယ်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို သူ့ရှေ့မှာ ယှက်ထားပြီး၊ သူ့မျက်နှာမှာ သနားကရုဏာသက်တဲ့အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေတယ်။

ချီမင်က ရှီကျောက်ယွမ်ကို အကြားအမြင်အာရုံနဲ့ မြင်နိုင်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကသူနဲ့ ယွမ်ဖုန်းကြားက ကံကြမ္မာဆက်နွယ်မှုကနေတစ်ဆင့် ရှီကျောက်ယွမ်ရဲ့တည်နေရာကို ရှာတွေ့လို့ဖြစ်တယ်။

ချီမင်ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မမြင့်သေးဘူး။ သူက ရွှေအမြုတေအဆင့်ပဲရှိသေးပြီး ကောင်းကင်မျက်လုံးနည်းစနစ်ကို တကယ်တမ်း အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမရှိသေးဘူး။ သူက သူမြင်ချင်တဲ့သူ၊ သူမြင်ချင်တဲ့အရာကို မြင်နိုင်စွမ်းမရှိသေးဘူး။

ဒီအဆင့်ကိုရောက်ဖို့ သူအများကြီးလိုသေးတယ်။

“ဘာလဲ?”

ရှီကျောက်ယွမ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ချောင်းကြည့်နေသလိုလို သူက ခပ်ရေးရေးခံစားမိလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်အသိစိတ်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘာမှမတွေ့ဘူး။

“ငါက အရမ်းသတိကြီးနေတာလား?” ရှီကျောက်ယွမ်က စဉ်းစားလိုက်တယ်။

“အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုတော့ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။” ချီမင်က သူ့စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်၊ “သူ ငါ့ကို တကယ်ပဲ ခံစားမိလိုက်တယ်။ ခပ်ရေးရေးခံစားမှုလေးတစ်ခုပဲဆိုပေမယ့်၊ ကံဆိုးတာက ငါတို့က မိုင်ထောင်ချီဝေးနေတယ်။ မင်းငါ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရှီကျောက်ယွမ်က တစ်ယောက်တည်းဖြစ်တယ်။ သူ့ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကခဏ လူစုခွဲထားကြတယ်။ သူက မြိုအရှင်အိမ်တော်ထဲကို လျှောက်ဝင်သွားပြီး နောက်ဖေးဥယျာဉ်က နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်အသိစိတ်နဲ့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တည်နေရာကို သူအတိအကျသိသွားတယ်။

“ဒီနေရာပဲ။”

ရှီကျောက်ယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ထဲက ကြီးမားတဲ့ အခြေတည်ဝိညာဉ်ဓမ္မစွမ်းအင်တွေကို လှည့်ပတ်လိုက်တယ်။ သူ့ညာခြေထောက်က မြေကြီးကို နင်းချလိုက်တယ်။

ဝုန်း!!!

မြေငလျင်လှုပ်လိုက်သလို မြေကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတယ်။

မြို့အရှင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးက ပြင်းထန်စွာလှုပ်ခါသွားတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က လမင်းယုံကြည်ဂိုဏ်းသားတွေက လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ နားမလည်ပေမယ့် မချဉ်းကပ်ရဲကြဘူး။ အဲဒီအစား သူတို့က တစ်ချက်နှစ်ချက်ကြည့်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်ကြတယ်။

ဒါက ရှီကျောက်ယွမ်က မြို့အရှင်အိမ်တော်မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ မချဉ်းကပ်ရဘူးလို့ အမိန့်ထုတ်ထားတယ်။ ချဉ်းကပ်လာတဲ့သူတွေကို စည်းကမ်းအရ အရေးယူလိမ့်မယ်။

ကရုဏာမထားဘဲ သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။

ခရက်! ခရက်!

မြိုအရှင်အိမ်တော်ရဲ့ နောက်ဖေးဥယျာဉ်မှာမြေကြီးတွေ ကွဲအက်သွားပြီး အက်ကြောင်းတွေ ပေါ်လာတယ်။ ရှီကျောက်ယွမ်က သူ့ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ဓမ္မစွမ်းအင်တွေက အရပ်မျက်နှာတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားကာ မြေကြီးတစ်လွှာကို မြှင့်တင်လိုက်တယ်။

မြေကြီးပေါ်မှာ အနက်ရောင်တံခါးတစ်ချပ် ပေါ်လာတယ်။ ဒါက မြေအောက်ခန်းတစ်ခုရဲ့ဝင်ပေါက်ဖြစ်တယ်။

တံခါးပေါ်မှာ အနက်ရောင်လခြမ်းအမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေတယ်။

“တွေ့ပြီ။” ရှီကျောက်ယွမ်က ရယ်လိုက်တယ်။

သူက လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး အနက်ရောင်တံခါးရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ သူက အောက်ကိုငုံ့ကြည့်ပြီး လက်ဟန်ပုံစံတွေဖွဲ့ပြီးအနက်ရောင်လခြမ်းအဆောင်ချိတ်စည်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး တံခါးပေါ်က အနက်ရောင်လခြမ်းအမှတ်အသားထဲကို ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုက်တယ်။

ဝုန်း!!!

အနက်ရောင်တံခါးက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာတာနဲ့အမျှ မြေကြီးက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားတယ်။

မှောင်မိုက်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းက ပေါ်ထွက်လာတယ်။

“သွားမယ်!”

ရှီကျောက်ယွမ်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘူး။ သူက မှောင်မိုက်တဲ့စင်္ကြံလမ်းထဲကို လျင်မြန်စွာ လျှောက်ဝင်သွားတယ်။ သူ့ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်တော့ သူ့လက်ဖဝါးထဲမှာ နီရဲနေတဲ့မီးလျှံတစ်ခု တောက်လောင်လာပြီး စင်္ကြံလမ်းကို အလင်းပေးလိုက်တယ်။

သူက လှေကားထစ်တွေအတိုင်း ဆက်ဆင်းသွားတယ်။

မီတာတစ်ရာလောက်အကွာမှာ သူက အဆုံးကို ရောက်သွားတယ်။

သူ့ရှေ့မှာ နောက်ထပ်အနက်ရောင်တံခါးတစ်ချပ်ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတံခါးက ပိုကြီးတယ်။ အလယ်က အနက်ရောင်လခြမ်းကလည်း အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးတယ်။ ရှီကျောက်ယွမ်က လက်ဟန်ပုံစံတွေ ထပ်ဖွဲ့ပြီး အနက်ရောင်လခြမ်းတစ်ခု ဖန်တီးကာ ဒီအရမ်းကြီးတဲ့အနက်ရောင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

မြေအောက်နေရာက သူ့အမြင်အာရုံထဲမှာ ပေါ်လာတယ်။

“ဟားဟားဟား...”

ရှီကျောက်ယွမ်က လျှောက်ဝင်သွားပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရှေ့မှာ ကိုးမီတာအချင်းရှိတဲ့ ကန်ငယ်လေးတစ်ခုရှိတယ်။ အဋ္ဌဂံပုံစံအရပ်တွေမှာ၊ တစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့ ရုပ်တုကိုးခုကို ရေကန်စပ်ပေါ်မှာထားရှိထားတယ်။

ရုပ်တုရဲ့ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကဦးချိုမဲ့နဂါးဖြစ်တယ်။

မြင်ကွင်းက တကယ်ကို အသက်ဝင်လှတယ်။

ကန်အလယ်မှာတော့ ရေပေါ်မှာ ပေါလောပေါ်နေတဲ့ တာအိုစင်မြင့်တစ်ခုရှိတယ်။ တာအိုစင်မြင့်ပေါ်မှာလခြမ်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိတဲ့ အနက်ရောင်နဂါးတစ်ကောင်ရှိနေတယ်။

ဒါက နဂါးအစစ်တော့ မဟုတ်ဘူး။

“နှစ် ၃၀၀၊ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ပြည့်ခဲ့ပြီ!!!” ရှီကျောက်ယွမ်က ဟစ်အော်ရယ်မောလိုက်တယ်၊ “ဒါက ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုပဲ။ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကြာပြီးတော့ နောက်ဆုံးတော့ ဦးချိုမဲ့နဂါး သက်စောင့်အစီအရင်ကို အောင်မြင်စွာနဲ့ တည်ဆောက်နိုင်တော့မယ်။”

“ဟားဟားဟား...”

ရှီကျောက်ယွမ်က အရူးအမူးရယ်မောလိုက်တယ်၊ “နီဖုန်းယွမ်၊ မင်းသိလား ငါလွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကို ဘယ်လိုကုန်ဆုံးခဲ့လဲဆိုတာ? လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ က အငြိုးအတေးကို ငါဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။”

“စောင့်နေလိုက်၊ ငါ ဦးချိုမဲ့နဂါး သက်စောင့်အစီအရင်နဲ့ လုံးဝပေါင်းစပ်ပြီး ဦးချိုမဲ့နဂါးအနှစ်သာရကို ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့အခါ၊ ငါ့အရည်အချင်းက တစ်ဆင့်တက်သွားမှာသေချာတယ်။ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ သေချာပေါက်အချိန်ပိုင်းပဲလိုတော့တယ်။ နှစ်သုံးရာက အရှက်ကွဲမှုတွေကို အဆတစ်ရာမဟုတ်ဘူး၊ တစ်ထောင်ပြန်ဆပ်ပြမယ်!”

အရူးအမူးစိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောပြီးတော့ ရှီကျောက်ယွမ်က စိတ်ငြိမ်သက်သွားတယ်။

သူက ဦးချိုမဲ့နဂါး သက်စောင့်အစီအရင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်တယ်။

“သုံးရက်!” ရှီကျောက်ယွမ်က ပြောတယ်၊ “ဦးချိုမဲ့နဂါးအနှစ်သာရ ပြီးမြောက်ဖို့ သုံးရက်ပဲလိုတော့တယ်။”

ရှီကျောက်ယွမ်က သူ့ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သူ့နောက်က အနက်ရောင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်တယ်။ သူက တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ဒီနေရာကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ရှောက်နေလိုက်တယ်။

“သဘောပေါက်ပြီ။” ချီမင်က နည်းနည်းတွက်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ အခြေအနေအများစုကို နားလည်သွားတယ်။

သူက အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို သိရှိသွားတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ကကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့ အမွေခံတပည့် နီဖုန်းယွမ်က ဂိုဏ်းရဲ့တာဝန်ကို လက်ခံပြီး ကောင်းကင်မူလမြို့ကို နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့အရှုပ်အထွေးကို ဖြေရှင်းဖို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက သူ့ရဲ့စစ်မှန်တဲ့ခွန်အားနဲ့ လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းခဲ့တယ်။

ဒါ့အပြင်၊ ရှီကျောက်ယွမ်က နီဖုန်းယွမ်ရဲ့လက်ချက်နဲ့ သေလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့အနှစ်သာရဝိညာဉ်က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီး သူများခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ပြန်လည်ကျင့်ကြံခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့နှစ်ရာနဲ့ချီတဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကလည်း ပျက်စီးသွားရတယ်။

သူက နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ လုံးလုံး တကိုယ်တည်း သီးသန့်ကျင့်ကြံခဲ့တယ်။

သူက လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို လျှို့ဝှက်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးတော့၊ မကြာသေးခင်ကမှ သူက အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားတယ်။

ဒါကြောင့်၊ သူက ကောင်းကင်မူလမြို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ သူက မြို့ကိုကာကွယ်ထားတဲ့အစီအရင်ကို စစ်မှန်တဲ့စွမ်းအားနဲ့ ချိုးဖျက်ပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ သိမ်းပိုက်နိုင်လိုက်တယ်။

ရှီကျောက်ယွမ်က ကောင်းကင်မူလမြို့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ဒီလောက်တောင် မစောင့်နိုင်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ က သူတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဦးချိုမဲ့နဂါး သက်စောင့်အစီအရင်ကြောင့်ဖြစ်တယ်။

အဲ့ဒီတုန်းက၊ ရှီကျောက်ယွမ်က နဂါးပုလဲတစ်ခုကို မတော်တဆရရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက မပြည့်စုံတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်တယ်။ သူက ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်။ သူက လေလံပွဲတစ်ခုမှာ နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခု ရပြီး ဦးချိုမဲ့နဂါး သက်စောင့်အစီအရင်ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။

ရှီကျောက်ယွမ်က ကောင်းကင်မူလမြို့ရဲ့ မူလမြို့အရှင်ကို ပြုစားပြီး မြို့အရှင်အိမ်တော်အောက်မှာ ဦးချိုမဲ့နဂါး သက်စောင့်အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ဖို့ အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရတယ်။

ဒီအစီအရင်က ကောင်းကင်မူလမြို့နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ မြေအောက်ဝိညာဉ်သွေးကြောရှစ်ခုနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတယ်။ ဒါ့အပြင်၊ ဒါက ကောင်းကင်မူလမြို့က မြို့သူမြို့သားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို တိတ်တဆိတ် စုပ်ယူနေလိမ့်မယ်။

အဲ့ဒီတုန်းက ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းက နီဖုန်းယွမ်ကို ဒီကိုစေလွှတ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းရင်းကသူတို့က ကောင်းကင်မူလမြို့ရဲ့ ကံကြမ္မာပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိခဲ့လို့ဖြစ်တယ်။ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့အာရုံစိုက်မှုကို အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်နိုင်သွားတယ်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့...

နီဖုန်းယွမ်ရောက်လာပြီး‌ တော့၊ ရှီကျောက်ယွမ်က ကောင်းကင်မူလမြို့ရဲ့ မူလမြို့အရှင်ကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဒီအကြောင်းကိုသိတဲ့ သက်ဆိုင်သူအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။

“နောက်ထပ်ရှိသေးတယ်။”

ရှီကျောက်ယွမ်က ဦးချိုမဲ့နဂါး သက်စောင့်အစီအရင်က ကံကြမ္မာကို စုပ်ယူတဲ့အရှိန်ကို အထူးချိန်ညှိထားတယ်။

မူလကတော့၊ ဦးချိုမဲ့နဂါး သက်စောင့်အစီအရင်က နဂါးပုလဲကို ဦးချိုမဲ့နဂါးအနှစ်သာရအဖြစ် ဖန်တီးတည်ဆောက်ဖို့ ဆယ်နှစ်ပဲ လိုတယ်။ ရှီကျောက်ယွမ်က ချိန်ညှိလိုက်ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ အပြည့် လိုတယ်။

ဒီလိုနည်းနဲ့၊ နီဖုန်းယွမ်က လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ကံကြမ္မာပြောင်းလဲမှုရဲ့ တကယ့်အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့လိုက်ဘူး။ ပြောင်းလဲမှုက ပျောက်ကွယ်သွားပုံရတာနဲ့အတူ၊ နီဖုန်းယွမ်က ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့၊ ရှီကျောက်ယွမ်က အကွက်ကျကျကြံစည်ပြီး သူ့ရဲ့အနှစ်သာရဝိညာဉ်နဲ့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတယ်။ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကြာပြီးတော့ သူပြန်ရောက်လာတယ်။

အခြေတည်ဝိညာဉ် မဟာနတ်ဆိုးတစ်ယောက်ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ။

“ဒီ ရှီကျောက်ယွမ်က တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ။” ချီမင်က ပြောတယ်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သုံးရက်ကြာသွားတယ်။

“သုံးရက်မြောက်နေ့တောင် ရောက်နေပြီ။”

ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်တယ်၊ သူ့မျက်နှာက နည်းနည်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတယ်။ လဲ့ချီဟိုင်တို့လည်း အလားတူပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့သုံးရက်အတွင်းမှာ သူတို့က ၁၂၀% အာရုံစိုက်ထားကြတယ်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ရဲ့ အကာအကွယ်ကြောင့် သူတို့ မပေါ်သွားဘူး။

“အကြီးအကဲ။”

တပည့်တစ်ယောက်က ပြောတယ်၊ “ခင်ဗျားရဲ့ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း၊ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် စုံစမ်းကြည့်ထားတယ်။ ကောင်းကင်မူလတောင်တန်းမှာ လမင်းယုံကြည်ဂိုဏ်းသားတွေ ပိုပိုများလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သိပ်ကြာကြာ ပုန်းအောင်းနိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူးလို့စိုးရိမ်တယ်။”

လဲ့ချီဟိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ယွမ်ဖုန်းကို မေးလိုက်တယ်၊ “မင်းရဲ့ဒီကျိန်စာတိုက်တဲ့နည်းက ဘယ်လောက်ပြီးသွားပြီလဲ?”

“မကြာခင်ပြီးတော့မှာပါ။” ယွမ်ဖုန်းက ပြန်ဖြေတယ်၊ “နောက်ထပ် လေးရက်ကျန်သေးတယ်။”

လဲ့ချီဟိုင်က သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်တယ်။

လဲ့ချီဟိုင်က ယွမ်ဖုန်းနဲ့ ချီမင်အပေါ်မှာ လောင်းကြေးထပ်ထားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူသာ လက်လျှော့လိုက်ရင်၊ သူလွတ်မြောက်နိုင်မလားဆိုတာကို ထားလိုက်ဦး၊ လွတ်မြောက်ခဲ့ရင်တောင် သူ့ရဲ့နှစ်တစ်ရာတာဝန်က ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ သူဘာမှ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး။

သူ စွန့်စားရုံပဲရှိတော့တယ်။

ရှီကျောက်ယွမ်က လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို လျှို့ဝှက်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင်လုပ်ခဲ့ပေမယ့်၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ က သင်ခန်းစာရပြီးတော့ သူက ဂိုဏ်းကို အလွန်အကျွံ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် မလုပ်ရဲဘူး။

ဒါကြောင့်၊ ရှီကျောက်ယွမ်ကလွဲရင်၊ လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ရောထွေးနေတဲ့အဖွဲ့ဖြစ်တယ်။

တပည့်ထောင်ပေါင်းများစွာထဲမှာ၊ ရှီကျောက်ယွမ်ကလွဲရင်၊ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲရှိပြီး၊ အဲ့ဒါကလည်း တတိယတန်းစား အမြုတေအတုဖြစ်တယ်။

ဒါကြောင့်မို့...

ရှီကျောက်ယွမ်သာ သေသွားခဲ့ရင်၊ လဲ့ချီဟိုင်က ယွမ်ဖုန်းနဲ့ တခြားတပည့်နှစ်ယောက်ကို ကောင်းကင်မူလမြို့ကို ပြန်ခေါ်ပြီး လမင်းယုံကြည်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်။

မြို့အရှင်အိမ်တော်ရဲ့ မြေအောက်နေရာမှာ။

ဝေါင်း!

ရုတ်တရက်၊ တာအိုစင်မြင့်ပေါ်ကနေ နဂါးဟိန်းဟောက်သံသဲ့သဲ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဦးချိုမဲ့နဂါးက ပြန်လည်အသက်ဝင်လာတယ်။။ ဒါက ကောင်းကင်ပေါ်ကို တက်သွားချင်ပေမယ့်၊ မမြင်ရတဲ့အင်အားတစ်ခုက သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားတယ်။

“ဟားဟားဟား...”

ရှီကျောက်ယွမ်က ခေါင်းမော့ပြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။ သူက ခုန်တက်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုလို ပလ္လင်ပေါ်က ဦးချိုမဲ့နဂါးဆီကို တိုးဝင်သွားတယ်၊ “ငါအောင်မြင်ပြီ!!”