ဒါက... မင်းတို့ ဖြစ်နေတာကိုး

ကောင်းကင်မူလမြို့ထဲမှာ ရှီကျောက်ယွမ်မလွယ်ကူဘူးလို့ခံစားနေရတယ်။

ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တောင် ရောက်နေပြီ။

ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု မကျရောက်ခင် သေတော့လိုခံစားရတဲ့ အသက်ရှူကြပ်မှုမျိုးကို ရှီကျောက်ယွမ်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်သိစိတ်ကခံစားနေရတယ်။ ဒီခံစားချက်က ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာတာဖြစ်ပေမယ့် ရှီကျောက်ယွမ်ရဲ့ပြင်းထန်တဲ့အာရုံစိုက်မှုကိုရသွားတယ်။

ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့စိတ်ထိုင်းမှိုင်းမှုက ပိုဆိုးလာတယ်။

ဦးချိုမဲ့နဂါးအနှစ်သာရကို သူ ဆက်ပြီး သန့်စင်လို့ မရတော့ဘူး။

“လမင်းယုံကြည် ဂိုဏ်းဝင်တွေအားလုံး စုဝေးကြ”

ရှီကျောက်ယွမ်က တစ်ဆင့်ခိုင်းတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ့အကြည့်က အေးစက်နေပြီး မျက်လုံးအောက်အနက်ထဲမှာ အရမ်းကိုပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ရှိနေတယ်။ သူ မြို့အရှင်အိမ်တော်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားအားလုံးကို စုလိုက်တယ်။

နာရီဝက်လောက်ကြာတော့...

“ဂိုဏ်းချုပ်ကို အရိုအသေပြုပါတယ်”

လမင်းယုံကြည် ဂိုဏ်းသားတွေ စုဝေးပြီးပြီ။

“ဂိုဏ်းသားအားလုံး နားထောင်ကြ”

ရှီကျောက်ယွမ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး အသံနက်ကြီးနဲ့ အော်လိုက်တယ်။ “မင်းတို့အားလုံး ငါနဲ့အတူ ကောင်းကင်မူလ တောင်တန်းထဲကို လိုက်ခဲ့။ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေနဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေကို ရှာပြီး တွေ့တဲ့နေရာမှာ ချက်ချင်း သတ်ပစ်”

“ဟုတ်”

“ဟုတ်ကဲ့!”

“…”

လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေ ပြိုင်တူအော်လိုက်ကြတယ်။

“သွားကြစို့”

ရွှတ်!

ရှီကျောက်ယွမ် လေထဲပျံတက်သွားပြီး ပိုင်မန်ကလည်း နောက်ကနေ ကပ်လိုက်သွားတယ်။ လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်တွေ အများကြီးလည်း ပါလာတယ်။ သူတို့အများစုက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် မှာပဲရှိပြီး နည်းနည်းလေးပဲ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မှာရှိကြတယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့အားလုံးက လူသားတာအိုအခြေခံကိုပဲ တည်ဆောက်ထားကြတာ များတယ်။

ဒါပေမယ့် ရှီကျောက်ယွမ် ကောင်းကင်မူလမြို့ထဲကနေ ပျံမထွက်ခင်မှာပဲ သူ့စိတ်က နောက်တစ်ကြိမ် ထိုင်းမှိုင်းသွားပြန်တယ်။သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဓမ္မစွမ်းအားတွေ ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။ သူ အချိန်မီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော့ပြန်ထိန်းနိုင်လိုက်တယ်။

“ဂိုဏ်းချုပ်” ပိုင်မန် စိုးရိမ်တဲ့အသံနဲ့ အပြေးအလွှား ရောက်လာတယ်။

“ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”

ရှီကျောက်ယွမ် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပေမယ့် သူ့နဖူးမှာ ချွေးအေးတွေ ပြန်နေတယ်။သူ့စိတ်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပေါ်လာတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံဉာဏ်အလင်းဂိုဏ်းရဲ့ အမွေခံတပည့် နီဖုန်းယွမ်ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အချိန်တောင် ဒီလောက် မကြောက်ခဲ့ရဘူး။

ဒီလို ထူးဆန်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုးက ဘာအကြောင်းပြချက်၊ ဘာသဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့ဘူး။ ရှီကျောက်ယွမ် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်နေရာကဒဏ်ရာရနေမှန်းတောင် မသိဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒါက ရှီကျောက်ယွမ်ကို တကယ်ကို ထိခိုက်စေတယ်။

သူက အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်မဟာကျင့်ကြံသူတစ်‌‌ယောက်ဖြစ်တယ်။

ပျံသန်းနေရင်း ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။

ဒါက ပုံမှန်လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်နေရင်း ရုတ်တရက် လဲကျသွားတာနဲ့ အတူတူပဲဖြစ်တယ်။

ဒီလိုအဖြစ်မျိုးကို ဘယ်သူမှ ယုံကြည်မှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခုခုတော့ လုံးဝမှားနေပြီ။

“သူတို့ကို ရှာရမယ်” ရှီကျောက်ယွမ် သူ့စိတ်ထဲမှာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

သေမင်းရဲ့ အရိပ်အယောင်က ရှီကျောက်ယွမ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အချက်ပေးသံတွေ မြည်နေပြီ။

“နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ စတော့မယ်”

ချီမင်ယွမ်က မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတယ်။ သူ တိမ်ပြိုဂူစံအိမ်မှာ ထိုင်နေပြီး အကြားအမြင်အာရုံ ကနေ သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။

သူ့ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။

ချီမင် ဝိညာဉ်ဝိုင်တစ်အိုးကို ထုတ်လိုက်တယ်။

အဲဒါကို ပန်းပေါင်းတစ်ရာ ဝိညာဉ်ဝိုင် လို့ ခေါ်တယ်။

ဒါက ယွမ်ဖုန်း အချိန်နဲ့ အားထုတ်မှုအများကြီးယူပြီး အထူးချက်လုပ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဝိုင်ဖြစ်တယ်။။ အဲဒီထဲမှာပါတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ချီမင်အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်ပေမယ့် သူ့မှာ အားသာချက်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ်။ အရသာ အရမ်းကောင်းတယ်၊ အရသာကအရမ်းမိုက်တယ်၊ အရသာခံပြီးရင်မဆုံးနိုင်တော့ဘူး။

“ဝိုင်ကောင်းပဲ!”

ချီမင် တစ်ငုံသောက်လိုက်တယ်။ အနံ့က သူ့ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းထဲ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အရသာက သူ့လျှာဖျားမှာ ပွင့်ဖူးလာတယ်။ နူးညံ့ပြီးချောမွေ့တဲ့ အထိအတွေ့နဲ့ လန်းဆန်းတဲ့ဝိုင်အနံ့ကို သူ ရင်ထဲကနေ ချီးကျူးလိုက်တယ်။

ကောင်းကင်မူလ တောင်တန်း...

“ဒီနေ့က နောက်ဆုံးနေ့ပဲ” ယွမ်ဖုန်းက လဲ့ချီဟိုင်နဲ့ တခြားသူတွေကို ပြောလိုက်တယ်။ “ကျွန်မတို့ ကျိန်စာကို ဒီညပြီးသွားတာနဲ့ ဒီလေးနဲ့ မြှားကိုသုံးပြီး ရှီကျောက်ယွမ်ကို သတ်နိုင်ပြီ”

“ကောင်းပြီ!”

“အောင်မြင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ်!”

“ဒါက တကယ်ပဲ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်မဟာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ကျိန်စာတိုက်ပြီး သတ်နိုင်ခဲ့ရင် ဒါက တကယ်ကို အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ပဲ”

လဲ့ချီဟိုင်နဲ့ တခြားဂိုဏ်းသားနှစ်ယောက် ပြောလိုက်ကြတယ်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှီကျောက်ယွမ် ကိုယ်တိုင် လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ကောင်းကင်မူလ တောင်တန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ ကောင်းကင်မူလ တောင်တန်းက သိပ်မကြီးပေမယ့် သေးလည်း မသေးဘူး။

တောင်တန်းထဲမှာ နတ်ဆိုးသားရဲတွေ အများကြီးလည်း နေထိုင်ကြတယ်။

ဒါပေမယ့် ရှီကျောက်ယွမ်ကသူ့ရဲ့အရှိန်အဝါကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူရဲ့ ဖိအားက ပျံ့နှံ့သွားပြီး အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်တယ်။ နတ်ဆိုးသားရဲတွေအားလုံး ကြောက်လန့်ပြီး ပုန်းနေကြတယ်၊ ထွက်မလာရဲကြဘူး။

လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေ ကောင်းကင်မူလ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို သိမ်းကြုံးပြီးစတင်လိုက်ရှာကြတယ်။

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ သူတို့ကို ရှာဖို့ ဘာလို့ ဒီလောက် အသည်းအသန် လုပ်နေတာလဲ?” ပိုင်မန် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်တယ်။

“ငါ ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်” ရှီကျောက်ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားတယ်။

“ဟုတ်” ပိုင်မန် ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာနေလိုက်တယ်။

ပိုင်မန်က ရှီကျောက်ယွမ် နောက်ကို အချိန်အကြာဆုံး လိုက်ခဲ့တဲ့သူဖြစ်တယ်။ ရှီကျောက်ယွမ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ သဘာဝကို သူ အကောင်းဆုံးသိတယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ရှီကျောက်ယွမ်ကို ဒီလောက် အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

တစ်ခုခု ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်နေရမယ်။

“သူတို့ကို ရှာကြ! အတတ်နိုင်ဆုံး ရှာကြ!” ပိုင်မန် အော်လိုက်တယ်။

“ဟုတ်”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒုဂိုဏ်းချုပ်!”

“…”

လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေ ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြတယ်။

နေ့လည်နဲ့နီးလာတယ်။

လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်တွေက ယွမ်ဖုန်းနဲ့ တခြားသူတွေ ပုန်းအောင်းနေတဲ့နေရာနားကို ရောက်နေကြပြီ။ ဒါပေမယ့် လဲ့ချီဟိုင်ရဲ့ လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ကြောင့် ဒီဂိုဏ်းသားတွေအားလုံး လမ်းမှားနေကြတယ်။

“ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် လူဒီလောက်များလာတာလဲ?”

ဂိုဏ်းသားနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေက နည်းနည်း ပျက်နေပြီ။

“ငါလည်း မသေချာဘူး”

လဲ့ချီဟိုင် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ “ငါ့ရဲ့ လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ဖွဲ့စည်းပုံက ထိပ်တန်းအဆင့်အမြူတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် အစီအရင်ဖွဲ့စည်းပုံပဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်အောက်ဆိုရင် သဲလွန်စရှာဖို့ အရမ်းခက်တယ်။ ဒါပေမယ့် လုံးဝ အာမခံလို့တော့ မရဘူး”

“ရှီကျောက်ယွမ် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပြီ ဖြစ်ရမယ်”

ယွမ်ဖုန်း ပြောလိုက်တယ်။ “ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တောင် ရောက်နေပြီလေ။ ဒါ နောက်ဆုံးနေ့ပဲ။ လက်သည်းခေါင်းမြှားခုနစ်ချောင်းရဲ့ စွမ်းအားက တဖြည်းဖြည်း ထုတ်လွှတ်ပြီးနေပြီ။ ရှီကျောက်ယွမ် သေချာပေါက် ရိပ်မိသွားလို့ ဒီလိုဖြစ်လာတာ”

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့”

“အားလုံး ဒီည ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်”

“ကောင်းပြီ”

“ဟုတ်တယ်”

ဂိုဏ်းသားနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နည်းနည်းလေး တောက်ပလာတယ်။ သူတို့ အစက ယွမ်ဖုန်းကို မယုံဘူး။ အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားပြီးပဲလုပ်‌နေတာဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေကို မြင်ရပြီး တော့သူတို့ရင်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ မီးလို တောက်လောင်လာတယ်။

ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ တကယ် အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်!

နေ့လည်ရောက်တော့...

“ဦးညွှတ်!”

ယွမ်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ကောက်ရိုးရုပ်ဘက်ကို ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။

ဘုန်း!

ကျိန်စာရဲ့ အထွတ်အထိပ်စွမ်းအားက ထွက်ပေါ်လာတယ်။

“အား!!!!!!”

ဒီအချိန်မှာ ရှီကျောက်ယွမ် သွေးတိုက်ရိုက် အန်ထုတ်လိုက်တယ်။ သူ့အမြင်တွေ ဝေဝါးနေပြီ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်ခုနစ်ပါးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားတော့မလို ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဓမ္မစွမ်းအားတွေကလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေပြီ။

“ဂိုဏ်းချုပ်!” ပိုင်မန် တုန်လှုပ်သွားတယ်။

“ဘာကို ထိတ်လန့်နေတာလဲ?”

ရှီကျောက်ယွမ် သူ့ပါးစပ်ထောင့်က သွေးတွေကို သုတ်လိုက်တယ်။ သူ့အကြည့်က အေးစက်နေတယ်။ သေမင်းရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်မှာ သူ ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာတယ်။ “ဆက်ရှာကြ!”

“ဟုတ်” ပိုင်မန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာထားက တည်ကြည်နေတယ်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ပိုင်မန်က ဂိုဏ်းချုပ် ဘယ်လိုဒဏ်ရာရနေမှန်း မသိဘူး။

“ သေစမ်း”

ရှီကျောက်ယွမ် သူ့လက်သီးတွေကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ အော်လိုက်တယ်။ “ငါ၊ ရှီကျောက်ယွမ်လိုလူက မင်းလို ယုတ်မာတဲ့လူတစ်ယောက်လက်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ!”

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။

လှည့်စားခြင်းအစီအရင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်တွေက လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ဖွဲ့စည်းမှုကြောင့် မှားယွင်းနေပြီး ယွမ်ဖုန်းနဲ့ တခြားသူတွေကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ဖွဲ့စည်းမှုရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူတို့ လမ်းမှားသွားတာမျိုးတွေ ဖြစ်နေတယ်။

တစ်ခါ နှစ်ခါလောက်ဆိုရင် ကိစ္စမရှိဘူး။

ဒါပေမယ့် အကြိမ်အရေအတွက် များလာတာနဲ့အမျှ ပိုများတဲ့လူတွေ ဒါကို သိလာကြတယ်။

တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ သူတို့ ခံစားရတယ်။

လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေ သံသယဝင်လာကြတယ်။

“တိုက်ခိုက်ကြ”

ပု! ပု! ပု!

လဲ့ချီဟိုင်နဲ့ တခြားသူတွေ လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ထဲကနေ ပြေးထွက်လာပြီး တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတယ်။ ထူးခြားမှုကိုတွေ့ရှိသွားတဲ့ လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူတို့ သတင်းပြန်ပို့ဖို့ အခွင့်အရေး ဒါမှမဟုတ် အချိန်ပေး မထားဘူး။

ချက်ချင်းပဲ သူတို့ အလောင်းတွေကို ဆွဲယူပြီး သက်သေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။

ညနေရောက်တော့...

“ဂိုဏ်းချုပ်” ပိုင်မန် ရှေ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။ “ရှေ့မှာပဲ”

ရှီကျောက်ယွမ်ရဲ့ မျက်နှာ ပိုပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်လာတယ်။ သူ့အမူအရာက အေးစက်နေပြီး သူ့မျက်လုံးအိမ်အောက်နက်နက်မှာ ရူးသွပ်တဲ့ အကြည့်မျိုး ရှိနေတယ်။ ပိုင်မန် လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့နေရာကို ကြည့်လိုက်တယ်။

“လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ပဲ!”

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ရှီကျောက်ယွမ်က လဲ့ချီဟိုင် ချထားတဲ့ လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ကို သိသွားတယ်။

လဲ့ချီဟိုင်နဲ့ တခြားသူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ သတိထားနေပါစေ၊ သူတို့ အမှားတော့ ရှိတယ်။ ဒါကပဲ သတင်းပေါက်ကြားသွားပြီး ရှီကျောက်ယွမ်ကို ဆွဲဆောင်လိုက်တယ်။

“လှည့်စားခြင်းအစီအရင်”

ပိုင်မန် ကြောင်သွားတယ်။

“ဒါက ထိပ်တန်းအဆငိ့အဆင့်အမြူတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ပဲ”

ရှီကျောက်ယွမ် ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ “အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်အောက်ဆိုရင် ရှာတွေ့ဖို့ ခက်တယ်။ ဒီလှည့်စားခြင်းအစီအရင်ကြောင့် မင်းတို့ လှည့်စားခံရလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ရှေ့မှာ ဘာမှမရှိဘူးထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ တောင်ကြီးတစ်လုံးပဲ”

လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ထဲက တောင်ခြေမှာရှိတဲ့ လိုဏ်ဂူထဲမှာ...

“အကြီးအကဲ၊ အကြီးအကဲ၊ ရှီကျောက်ယွမ် ရောက်လာပြီ။ လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင်လာတာ” ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက် တုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်တယ်။

“ခု ဘာလုပ်ရမလဲ?” နောက်ထပ်ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက် မေးလိုက်တယ်။

“သူတို့ တကယ်လာပြီ”

လဲ့ချီဟိုင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး သူ့ညာဘက်လက်ထဲက ဓမ္မလက်နက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆုပ်လိုက်တယ်။ အဲဒါက သံချောင်းတစ်ခုဖြစ်တယ်။ အဲဒီပေါ်မှာ လျှပ်စီးရုန်းတွေ ထွင်းထားပြီး လျှပ်စီးတွေ လက်နေတယ်။

“အသေခံဖို့ ပြင်ဆင်ထား” လဲ့ချီဟိုင် အသံနိမ့်နိမ့်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“ဟုတ်”

“နားလည်ပါပြီ”

ဂိုဏ်းသားနှစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။

သူတို့ အသေခံပြီး တိုက်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။

“ယွမ်ဖုန်း” လဲ့ချီဟိုင် အော်လိုက်တယ်။

“အကြီးအကဲ” ယွမ်ဖုန်းက မတ်တတ်ရပ်ပြီး ယစ်ပလ္လင်ဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ “အချိန်ရောက်ပြီ”

“ကောင်းပြီ!” လဲ့ချီဟိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ “မြန်မြန်လုပ်”

“ဖျက်ဆီး!”

ဘုန်း!

လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှီကျောက်ယွမ် ရဲရဲတင်းတင်း တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။ သူ့ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ အဆုံးမဲ့ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ဓမ္မစွမ်းအားတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ဓမ္မလက်နက်ဖြစ်တဲ့ ရွက်တစ်ထောင် သွေးနတ်ဆိုးအလံ က ပျံထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ အနက်ရောင် သွေးနတ်ဆိုးမိုးတိမ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

ဘုန်း!

ကျယ်လောင်တဲ့အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ရွက်တစ်ထောင် သွေးနတ်ဆိုးအလံက လဲ့ချီဟိုင်ရဲ့ လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒါက စက္ကန့်အနည်းငယ်ထက် ပိုပြီး မခံနိုင်ဘူး။ နှစ်ဖက်ကြားက ကွာခြားမှုက နည်းနည်း များလွန်းတယ်။

လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ဖွဲ့စည်းမှု ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

မီတာ ၅၀၀ မြင့်တဲ့ တောင်ထိပ်ကြီးတစ်ခု လူတိုင်းရဲ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။

“တောင်ကြီးတစ်လုံးပါလား”

“ဒါ လှည့်စားခြင်းအစီအရင်ပဲ။ ငါတို့အားလုံး အလှည့်စားခံရတာ”

“သေစမ်း”

လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်တွေ အော်လိုက်ကြတယ်။

ဝုန်း!!!

မြေကြီး တုန်ခါသွားတယ်။

ရှီကျောက်ယွမ် သူ့ညာဘက်လက်ကို ကွေးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဓမ္မစွမ်းအားတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။ နတ်ဆိုးအလံက ဒီမီတာ ၅၀၀ မြင့်တဲ့ တောင်ကြီးကို မြေကြီးထဲကနေ အတင်းအဓမ္မ မလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကနေ မြင့်တက်လာတယ်။

ဗုံး!

တောင်ထိပ်က အဝေးကို လွင့်စင်သွားတယ်။

လဲ့ချီဟိုင်၊ ယွမ်ဖုန်း၊ နဲ့ တခြားသူတွေ လုံးဝ ပေါ်သွားကြတယ်။

“မင်းတို့ပဲ”

ရှီကျောက်ယွမ်ရဲ့ အကြည့်က အေးစက်နေတယ်။ သူ လဲ့ချီဟိုင်နဲ့ တခြားသူတွေကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးထဲက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ဖုံးကွယ်မထားဘူး။ သူ့အကြည့်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ယွမ်ဖုန်းကို သတိထားမိသွားတယ်။

ဒါ့အပြင်...

ယစ်ပလ္လင်၊ ကောက်ရိုးအရုပ်၊ မီးအိမ်။

ရှီကျောက်ယွမ် တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးတွေ တုန်ခါသွားတယ်။

“ဒါက.. မင်းတို့ ဖြစ်နေတာကိုး!”

ရှီကျောက်ယွမ် လုံးဝ နားလည်သွားတယ်။ သူ့အမြင်အာရုံနဲ့ သွေးနဲ့ရေးထားတဲ့ သူ့နာမည်ပါတဲ့ ကောက်ရိုးအရုပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒီအရာတွေကို ဘာအတွက်သုံးမှန်း သူ မသိပေမယ့် ဘယ်လိုမှန်းမသိတဲ့ ကံတရားရဲ့ သက်ရောက်မှုအောက်မှာ ဒီအရာတွေက အပြစ်ရှိတဲ့သူတွေအတွက်ပဲလို့ သူ ခံစားရတယ်။

“ဦးညွှတ်!”

ယွမ်ဖုန်း မလှုပ်မယှက်ဘဲ နေလိုက်တယ်။ ပြင်ပက ပြောင်းလဲမှုတွေကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အားလုံးလုပ်ပြီး ပြင်ဆင်ပြီးသွား တော့သူ အဆောင်ချိတ်စည်းတစ်ခုကို ဖွဲ့ပြီး မီးရှို့လိုက်တယ်။ ကောက်ရိုးရုပ်ဘက်ကို နက်ရှိုင်းနက်ရှိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။

တစ်ခဏချင်းမှာပဲ...

“မဟုတ်ဘူး!!!”

ရှီကျောက်ယွမ် ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်တော့မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ကျိန်စာရဲ့ စွမ်းအားက သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တိုးဝင်လာတာကို သူ တွေ့လိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ ဓမ္မလက်နက်ကို ထုတ်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး။

“အား!!!”

ဖျန်း!!!

သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်ခုနစ်ပါးကပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကမတည်ငြိမ်တော့ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အခြေတည်ဝိညာဉ် မတည်ငြိမ်တော့ဘူး၊ သူ့ရဲဓမ္မစွမ်းအား မတည်ငြိမ်တော့ဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းထိုးသွားပြီး သွေးထပ်အန်ထုတ်လာကာ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။

“ဂိုဏ်းချုပ်!”

“ဂိုဏ်းချုပ်!”

“…”

ပိုင်မန်နဲ့ လမင်းယုံကြည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေ အော်လိုက်ကြတယ်။

“သူတို့ကို သတ်ပစ်! ချက်ချင်း သတ်ပစ်!”

ရှီကျောက်ယွမ်ရဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်ခုနစ်ပါးက ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ သူ သူ့ရဲ့ ဓမ္မစွမ်းအားနဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ယွမ်ဖုန်းနဲ့ တခြားသူတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်လိုက်တယ်။

“ဖယ်စမ်း!”

ဝုန်း!!

လဲ့ချီဟိုင် ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့အမြူတေဖွဲ့စည်းခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့် စွမ်းအားကအပြည့်အဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲက ဓမ္မလက်နက်ဖြစ်တဲ့ လျှပ်စီးတုတ်ကို ရှေ့ကို ပစ်လိုက်တယ်။ မိုးကောင်းကင်ကို လျှပ်စီးတွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ လျှပ်စီးကပ်ဘေးဒုက္ခသက်ဆင်းလာတယ်။