လိပ်အသက်ရှုနည်း၏ စစ်မှန်သော ငြိမ်သက်ခြင်း။
Vol. 1 Ch. 15
(*Waring- သွေးထွက်သံယို အခန်းများပါဝင်သည်။)
အနှီစကားကြောင့် သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ခေတ္တရပ်သွားပြီး သူတို့ရှေ့မှ လူကို တအံ့တဩကြည့်ကာ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
ကလေးမျက်နှာဖုံးဝတ်ထားတဲ့ ညာဘက်ကလူက "ငါတို့ အညွှန်းစာအုပ်ကိုယူမယ်။ ပြီးတော့ မင်းဆီက ပိုက်ဆံလည်း လိုချင်တယ်။ ဒီကလေးနဲ့ လေကုန်ခံမနေနဲ့တော့။ သတ်ပစ်လိုက်။ အညွှန်းစာအုပ်နဲ့ ပိုက်ဆံကို ငါတို့ပိုင်လိမ့်မယ်။"
လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာကို ဝယ်တာထက် စူးချန်ခုန်းကို ဓားပြတိုက်တာက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှမကုန်ဘဲ အညွှန်းစာအုပ်ရော ငွေပါ ရသွားပါလိမ့်မည်။
"မဟုတ်ဘူး! မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ လက်စွဲစာအုပ်လည်း ယူပါ။ ပိုက်ဆံလည်း ယူပါ။ ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့။"
လူသုံးယောက်က လှုပ်ရှားတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ စူးချန်ခုန်းက 'ထိတ်လန့်တကြားနဲ့' အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ငွေရောင်အပြည့်ပါတဲ့ လက်စွဲစာအုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ကာ ကလေးမျက်နှာဖုံးနဲ့ ယောက်ျားဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"သတိထား!"
စူးချန်ခုန်း၏လိုက်နာမှုကို အံ့သြသွားကာ ကလေးမျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသားသည် ၎င်းကိုဖမ်းရန် အလိုလိုလက်လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူ့အဖော်ထံမှ သတိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ဒုန်း"
ကလေးမျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသားသည် လက်စွဲစာအုပ်နှင့် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖမ်းမိသည့်အခိုက်တွင် ခုနက ကြောက်ရွံ့နေသော စူးချန်ခုန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရက်စက်သော ကျားတစ်ကောင်နှယ် သူ့ခါးမှ သံဖြတ်ဓားကို ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ခုန်တက်သွားသည်။ ဓါးနှင့် ဓားအိမ်တို့သည် ခြစ်မိသွားရာ စူးရှသော သတ္တုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝှစ်!
ငွေရောင်ရေတံခွန်ကဲ့သို့ အေးစက်သော ဓားသွားတစ်လက်သည် လွင့်ထွက်လာလေ၏။ အကြိမ်ပေါင်း တစ်သန်းလောက် လေ့ကျင့်ထားတဲ့ သံဖြတ်ဓါးနည်းပညာဟာ ထူးထူးဆန်းဆန်း မရှိဘဲ အပေါ်ကနေ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဒေါင်လိုက် ခုတ်ချလိုက်ရုံပါပဲ။
"ဒုတ်"
ကလေးမျက်နှာဖုံးနှင့်လူသည် တစ်စုံတစ်ရာ လွဲချော်နေမှန်း သိသော်လည်း သေလောက်သော ခုတ်ချက်ကို တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးမရှိခဲ့ပေ။ စူးချန်ခုန်းရဲ့ သံနဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို ခုတ်ထစ်နိုင်စွမ်းဟာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အခက်ခဲဆုံး အစိတ်အပိုင်းဖြစ်တဲ့ သူ့ဦးခေါင်းထိပ်ကို ဓါးက ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး ဆွေးမြေ့နေတဲ့အရာတစ်ခုကို အလွယ်လေး ခုတ်ချလိုက်သလိုပင်။
ဓားသည် အရှိန်အဟုန်မပျက်ဘဲ အောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ဆင်းလာသောအခါ ကလေးမျက်နှာဖုံးနှင့် လူ၏အလယ်တွင် သွေးသံရဲရဲအကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာဖုံးသည် အက်ကွဲသွားကာ သူ တစ်ခုခုပြောလိုရန်အလို့ငှာ ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သော်လည်း သွေးကြောင်းကြီးက ကျယ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခြမ်းကွဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျရင်း သွေးများနှင့် ကလီစာများက ဖိတ်စင်ကုန်လျက် စူးရှရှအနံ့များ ပျံ့လွင့်လာ၏။
"တတိယညီလေး"
ဒီလို သွေးထွက်သံယိုနှင့် လူမဆန်တဲ့မြင်ကွင်းက ကျန်လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ကျောရိုးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေရာ ငယ်သံပါအောင် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အလောင်းတွေကို မြင်ဖူးကြပြီး သူတို့လက်နဲ့ လူတွေသတ်ခဲ့ကြပေမယ့် စူးချန်ထျန်းကဲ့သို့ ပြတ်သားသော ခုတ်ချက်လို တစ်ချက်တည်းနှင့် လူတစ်ယောက်အား ထက်ခြမ်းခုတ်တာမျိုး မတွေ့ခဲ့ရဖူးပေ။—ဒါဟာ သူတို့အား သိသိသာသာ နှလုံးရပ်စေပြီး သူတို့ရဲ့ ဦးရေပြားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။
အားနည်းသော ပစ်မှတ်အဖြစ် သူတို့ မြင်ခဲ့ကြသော စုချန်ခုန်းသည် အမှန်တွင် ၎င်း၏သားကောင်ကို အမဲလိုက်သည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်နေသည်။
"ခင်ဗျားတို့က တော်တော်လေး လောဘကြီးလွန်းတယ်။ ဒီအစွမ်းအစလေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကြပ်ခိုင်းဝံ့တယ်ပေါ့"
စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ အစကတော့ သူတို့သုံးယောက်ရဲ့ ခွန်အားကို မပြောနိုင်ပေမယ့် ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီးနောက် သူတို့ဟာ သာမန်သူခိုးတွေသာဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရန်သူတွေမဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။
ဓားပြတွေနှင့် အကျိုးအကြောင်း ပြောနေစရာ အကြောင်းမရှိ။ တိုက်ပွဲစပြီးသည်နှင့် သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ရမှာပင်။ သူတို့အား အဆုံးစွန်သော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခိုင်းရန် သူဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
"သူ့ကိုသတ်!"
ခေတ္တမျှ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် ဝံပုလွေမျက်နှာဖုံးနှင့် လူက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲက ဓားကွေးကို စူးချန်ခုန်း၏ဘေးမှ အပြင်းအထန် ခုတ်လွှဲလိုက်လေ၏။
သံဖြတ်ဓားနည်းပညာ၊ အလျားလိုက် ခုတ်ခြင်း။
ကြည့်နေစရာ မလိုဘဲ စူးချန်ခုန်းသည် လေထဲမှလာသော ဓါးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် တစ်မီတာနှင့် နှစ်ဆယ်စင်တီမီတာရှည်သော သံဖြတ်ဓားကို ကိုင်ထားကာ သူ၏လက်ထဲတွင် ခွန်အားကို စုစည်းလျက် ဓားကို နောက်ပြန်ရိုက်ချက်ဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ဝူချင်းရှီနှင့် ပန်းပဲပညာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ရင်း စူးချန်ခုန်း၏လက်များသည် အလွန်တည်ငြိမ်လာသည်။
"ချွမ်း!"
ဓားများတိုက်မိပြီး ကွဲအက်သံများကြားတွင် ဝံပုလွေမျက်နှာဖုံးနှင့် လူ၏ ဓားကွေးသည် ကြွေထည်ကဲ့သို့ မကွဲမီ ပြင်းထန်သော ညည်းညူသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ လေးလံသော သံဖြတ်ဓားသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဓားကွေးကို ခွဲကာ ကျယ်ပြန့်သော အလျားလိုက်အတိုင်း လှီးဖြတ်သွားခဲ့သည်။
"ဒုတ်"
ဝံပုလွေခေါင်းမျက်နှာဖုံးနှင့်လူသည် နောက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားကာ ရင်ဘတ်ပြဲသွားပြီး ရင်ဘတ်အထက်ပိုင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွဲကာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားလေ၏။
သေစေနိုင်လောက်သော ဓားချက်ပင်။
စူးချန်ခုန်း၏ လေ့ကျင့်ထားသော ဓားသွားနည်းပညာသည် ရိုးရှင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားကြီး 'ခုတ်ချခြင်း' စွမ်းရည်ကို အာရုံစိုက်ရင်း ထူးခြားဆန်းပြားသော ပုံစံကွဲမရှိဘဲ ရန်သူများကို တစ်ချက်တည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သိုးခေါင်းမျက်နှာဖုံးကို ၀တ်ဆင်ထားသည့် ကျန်အမျိုးသားသည် ၎င်း၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားကာ မျောက်ဝံခေါင်းမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသူသည် သူတို့ စိတ်ကူးထားသည့် လွယ်ကူသော ပစ်မှတ် မဟုတ်သည့်အပြင် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ သတ်သည့် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
"ပြေး! ပြေး!"
ဝက်ခေါင်းမျက်နှာဖုံးနှင့် ကြောက်လန့်နေသောလူသည် စူးချန်ခုန်းကို အပြင်းအထန်တိုက်ရန် သတ္တိမရှိတော့ပေ။ လှည့်ထွက်ကာ သူ ပြေးလေပြီ။ စူးချန်ခုန်း၏ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်အား ဝက်များနှင့် ခွေးများကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရသည့်ပုံစံက သူ့ကို ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန်ကလွဲ၍ ဘာကိုမျှ မလိုလားစေခဲ့ပေ။
"အွတ်!"
ဒါပေမယ့် ဝက်ခေါင်းမျက်နှာဖုံးနှင့်လူက လှည့်လိုက်တာနဲ့ သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်မှာ အေးစက်တဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းက လေးလံသွားသည်။ သူ့ဦးခေါင်းသည် အမြင့်သို့ ပျံတက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် လှိမ့်သွားရင်း သူ့အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာသည်။
"ခင်ဗျားတို့က မီတောက်နီအတတ်ကို မလုရဲဘဲ အဲ့ဒီအစား ပျော့ညံ့တဲ့ တည်သီးကို ရွေးလိုက်တယ်ပေါ့။ ဒါဟာ ခင်ဗျားတို့က ဒီလောက် အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ လူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပြနေတာပဲ!"
စူးချန်ခုန်းသည် သူဓားပေါ်ရှိ သွေးများကို အလောင်း၏အဝတ်အစားပေါ် သုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသုံးယောက်၏ ကွဲအက်နေသော အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဤသုံးယောက်သည် ခွန်အားသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်၌ပင်မရှိ။ သာမန်ဓားပြများ၏ စံနှုန်းမျှသာဖြစ်ပြီး အားနည်းလှသည်။ စူးချန်ခုန်းရှေ့မှာ သူတို့ဟာ အသီးအရွက်တွေကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လှီးဖြတ်ထားသလိုမျိုး သတ်ရတာ လွယ်ပါသည်။
သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် စူးချန်ခုန်းအတွက် အသစ်အဆန်းမဟုတ်သလို သူ့စိတ်ခံစားချက်က အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေ၏။ သူက ပြဿနာကို မဖိတ်ခေါ်ချင်ပေမယ့် အမြဲတွေ့နေရသည်။ လူ့ဘဝက မြက်ခင်းပြင်လို ဈေးပေါပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ လူတွေက နည်းနည်းလောက် သဘောထားကွဲလွဲတာနဲ့ ဓားတွေကို ဆွဲလာကြလိမ့်မည်။ မင်းမှမသတ်ရင် အသတ်ခံရမှာပင်။
"သနားစရာပဲ။... သူတို့သုံးယောက်ဟာ ကျောက်မိသားစုလေလံမှာ ပါဝင်ပြီး ဆူဖြိုးတဲ့သိုးတစ်ကောင်ကို ရွေးပြီးတာနဲ့ အမြတ်ထုတ်ဖို့ အစကတည်းက စီစဉ်ခဲ့တာ!"
အလောင်း ၃ လောင်းကို ရှာဖွေပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ မပြောပလောက်သည့် ငွေတုံး ၂၀ ခန့်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
"ပြန်မယ်။"
မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စူးချန်ခုန်းသည် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှ အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သံနက်အိမ်တော်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
သံနက်အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်တော့ ညနေစောင်းနေပါပြီ။ အိမ်တွင်းရှိအရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်းသာဖြစ်ပြီး လူတိုင်းသည် နေ့စဉ်စားသောက်မှုနှင့် အနားယူခြင်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
တုန်းလင်မြို့သို့ သူ၏ခရီးစဉ်တွင် ပြဿနာများရှိခဲ့သော်လည်း စုချန်ခုန်းသည် ပန်းတိုင်ကို အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီး အတွင်အားလက်စွဲစာအုပ်ကို ရရှိခဲ့သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ အတွင်းအားရဲ့ လက်စွဲစာအုပ်ကို ရခဲ့ပြီ။ ဒီ လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာက ဘာလဲဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်။"
ညစာစားကာ ရေချိုးပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာကို လေ့လာရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
လက်စွဲစာအုပ်ကိုဖွင့်ရင်း စူးချန်ခုန်းသည် အကြောင်းအရာများကို သေချာစစ်ဆေးခဲ့သည်။
"လိပ်အသက်ရှူခြင်းနည်းပညာ၊ ဇီဝချီတုပခြင်းပညာသည် လိပ်တစ်ကောင်၏အသက်ရှူခြင်းကို တုပခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့တုပခြင်းဖြင့် လိပ်ကဲ့သို့ အသက်ရှည်စေရန်အတွက် အချိန်ကြာကြာ လေကို သိုလှောင်ထားပေးပါသည်။"
လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာသည် ချီစွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံနိုင်သော ကျင့်ကြံနည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ခက်ခဲမှုသည် အလွန်မြင့်မားကာ လူအနည်းငယ်သာ ဤအဆင့်သို့ရောက်နိုင်သည်။
"လိပ်အသက်ရှုနည်းကို ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ငုပ်လျှိုး အသက်ရှုခြင်း၊ စစ်မှန်သော ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ရုန်းထွက်ခြင်း ဟူ၍ အပိုင်းလေးပိုင်း ပါဝင်သည်။”
စူးချန်ခုန်းသည် "လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာ" ကို လှန်လှောကြည့်ပြီး အဆိုပါနည်းပညာ၏ အဓိကအချက်များကို မှတ်သားကာ လေ့ကျင့်ခြင်းအကြောင်းကို ချမှတ်ခဲ့သည်။
တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း စူးချန်ခုန်းက သူ့နှာခေါင်၊ မျက်လုံး၊ နှာတံနဲ့ ပါးစပ်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်နှလုံးကို အာရုံပြုကာ လေးနက်တဲ့ ငြိမ်သက်မှု အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့လေ၏။
သူ့အသက်ရှူသံက ချောမွေ့လာပြီး အသက်ရှုသံတစ်ခုချင်းစီက အချိန်ကြာကြာ တိုးထွက်လာသည်။
နာရီဝက်ကြာသွားသောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရေထဲတွင် မျောပါနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရံဖန်ရံခါ ရေထဲမှ ခေါင်းကို ထုတ်ကာ အသက်ရှုသည့် လိပ်တစ်ကောင်လို ခံစားရလေသည်။