ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းသည့် လက်သီး ဝူချင်းရှီ! (၂)

စူးချန်ခုန်း ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေလေပြီ။

သူသည် ယခင်က သိုင်းပညာကို သင်ယူရန် စိတ်ကူးခဲ့ဖူးသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သိုင်းပညာသည် သာမန်လူများ ရနိုင်သောအရာ မဟုတ်ပါ။ စူးချန်ခုန်း သိသလောက်တော့ ချင်းရွှေမှာရှိတဲ့ သိုင်းပညာကျောင်းတွေမှာ အဖိုးခက သာမန်လူတွေ မတတ်နိုင်လောက်အောင် ဈေးကြီးသည်။

သံနက်အိမ်တော်တွင် ပန်းပဲဆရာ၏ အလုပ်သင်အဖြစ် စူးချန်ခုန်းသည် ထူးထူးခြားခြား အလုပ်များကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးရန်အတွက် တာဝန်ရှိသည်။ သူ၏ကြေးမှာ တစ်လလျှင် ကြေးနီဒင်္ဂါး ၂၀၀ သာရပြီး သနားစရာကောင်းလှသည်။ သူသည် သုံးလကြာအောင် ခြစ်ကုတ်ကာ စုဆောင်းခဲ့ရာ ငွေတုံးတစ်ဝက်အောက်သာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး သိုင်းပညာကျောင်း ဝင်ကြေးအတွက်ပင် မလုံလောက်ပေ။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် ဤအရာကို လွန်စွာ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ဝင်ငွေသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အရည်အချင်းနှင့် ကိုက်ညီသင့်သည်ဟု ထင်မိသည်။ သံနက်စံအိမ်မှာ အနည်းဆုံးတော့ အစားအသောက်နဲ့ အဝတ်အစား ဒါမှမဟုတ် သူ့ဘေးကင်းမှုအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါ။ အနာဂတ်တွင် ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ကြေးသည် သိသိသာသာတိုးလာမည်ဖြစ်သည်။

“မော်ဒန်ခေတ်နဲ့ ရှေးခေတ်က အတူတူပါပဲ။ အလုပ်သင်တွေ တရားဝင်ဖြစ်လာ…” စူးချန်ခုန်းက သူ့ကိုယ်သူ အတွေးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အလုပ်​ပိတ်​ချိန်​။ အလုပ်​ပိတ်​ချိန်​။ မီးဖိုကိုပိတ်​ဖို့ သတိရပါ။"

မွန်းလွဲပိုင်းရောက်သောအခါ ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ကြေညာလိုက်သည်။

သံနက်အိမ်တော်၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားကြပြီး အချို့မှာ လက်ထဲတွင် အလုပ်များနေကြသေးသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အလုပ်နားပြီ!" စူးချန်ခုန်းက မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ကောက်ယူပြီး နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သံနက်အိမ်တော်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းဆီသို့ မသွားမီ ရေချိုးပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ ၀တ်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုမနက်က သမားတော် ဟွားရှန်နှင့် သဘောတူထားသည့်အတိုင်း ဝူချင်းရှီကို လေ့လာရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

ဧည့်သည်များကို လက်ခံရန် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်နေသည့် သံနက်စံအိမ်၏ နောက်ဖေးခြံတွင် စူးချန်ခုန်းသည် သမားတော် ဟွားရှန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ဝူချင်းရှီကို သင်ယူရုံသာမက အလေ့အကျင့်ကို စိတ်ပါဝင်စားသူ လူကြီးလူငယ် ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်လောက်ကို တွေ့ရလေ၏။

"ဒီလူနည်းနည်းပဲလား။ ဝူချင်းရှီကို တိုးတက်အောင်လုပ်ရမယ့် တာဝန်က ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခုလို့ ထင်ရတယ်..." သမားတော်ဟွားရှန်က စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာဖြစ်သည်။ သံနက်အိမ်တော်မှ လူဆယ်ဦးထက်နည်းသော လာရောက်အားပေးမှုကြောင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသော်လည်း ၎င်းက သာမှန်ပင်။ လူအများစုသည် ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းသည့် လက်သီးပညာကို လေ့ကျင့်ဖို့ အပိုစွမ်းအင်များ ပေးရန်ထက် စားဖို့သောက်ဖို့ အလုပ်လုပ်ရန် ရုန်းကန်နေကြရသည်။

သမားတော်ဟွာရှန်းသည် သူ၏စိတ်ကို ဗဟိုပြု၍ စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒီဝူချင်းရှီက ရှည်လျားတဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခုရှိပြီး ကျန်းမာရေးကို ဦးတည်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်တယ်။ ဒီအလေ့အကျင့်က ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေပြီး ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးစီးဆင်းမှုကို တိုးတက်စေရန်အတွက် တိရစ္ဆာန်ငါးကောင်အား အတုယူပါတယ်။ ရလဒ်ကိုသိစေဖို့ အမြဲတစေ ကျင့်ကြံရန် လိုအပ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ဆရာက ဝူချင်းရှီကို လေ့ကျင့်ပြီး အသက်တစ်ရာကျော်သည်အထိ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့တာ။"

စူးချန်ခုန်း ဂရုတစိုက် နားထောင်နေသည်။ သူသည် လက်ရှိအနေအထားကို မကျေနပ်ပါ။ ယခုတော့ သူသည် သံနက်စံအိမ်တွင် အခြေချနေထိုင်ပြီး အားလပ်ချိန်ရသောကြောင့် ဝူချင်းရှီကို လေ့ကျင့်ခြင်းသည် သူ့အတွက် အမှန်တကယ် အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်တဲ့ ဝူချင်းရှီကို ပုံစံ ၅၄ ခု ခွဲခြားထားပါတယ်။ ကျားအကွက် ၁၃ကွက်၊ သမင်အကွက် ၉ကွက်၊ ဝက်ဝံအကွက် ၉ကွက်၊ မျောက်ဝံအကွက် ၁၀ကွက်နဲ့ ငှက်အကွက် ၁၃ကွက်ပါ။"

"ဒါ့အပြင် ပိုမိုအဆင့်မြင့်တဲ့ ကျင့်စဉ်များဖြစ်တဲ့ အပြန်အလှန်မျိုးဆက်ကျင့်စဉ်နဲ့ အပြန်အလှန်ထိန်းကျောင်းကျင့်စဉ်၊ ပေါ့ပါးမျောက်ဝံ ရူးသွပ်ဝက်ဝံကျင့်စဉ်နှင့် ကြိုးကြာစုံတွဲအကွက်တို့ ရှိပါသေးတယ်။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်က တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ ရှင်းပြပေးမှာဖြစ်ပြီး လူတိုင်း လိုက်လုပ်သင့်ပါတယ်။ နားမလည်ရင် ကျွန်တော့်ကို မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။"

သမားတော်ဟွားရှန်သည် လက်တွေ့မစတင်မီ ဝူချင်းရှီ၏ အခြေခံများကို ရှင်းပြခဲ့ပြီး အခြားသူများသည်လည်း လိုက်လုပ်ကြလေသည်။

သမားတော်ဟွားရှန်သည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တမင် နှေးကွေးစေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ကျားတစ်ကောင်၏ ကြမ်းကြုတ်သော စွမ်းအားကို ပြသကာ တစ်ခါတစ်ရံ သမင်၏ ငြိမ်သက်သော ကျက်သရေကို ပြသလျက် ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ပေးစွမ်းနေလေ၏။

စူးချန်ခုန်းသည် ကို့ယို့ကားရားအဆင့်မှ ကျွမ်းကျင်အဆင့်သို့ ရောက်လာစေရန် ဂရုတစိုက် လေ့ကျင့်ရန်လည်း အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိသော်လည်း သူသည် ၎င်းကို စတင်လက်ခံနေပြီဖြစ်သည်။

"ဟမ်?" တစ်နာရီကြာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် သိုင်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်မှု ရရှိခဲ့သည်- ဝူချင်းရှီ (နိဒါန်း ၁%)။

စူးချန်ခုန်းသည် ၎င်း၏ အရည်အချင်း သတ်မှတ်ချက် ဘောင်ကွက်တွင် ကဏ္ဍအသစ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားကြောင်း သတိပြုမိသည်။

"ဝူချင်းရှီကို သိုင်းပညာအဖြစ် ထည့်တွက်တာလား။" စူးချန်ခုန်း စိတ်ထဲမှာ အံ့သြသွားလေ၏။ ဝူချင်းရှီသည် ကျန်းမာရေးကိုသာ ဦးတည်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် သိုင်းပညာနယ်ပယ်အတွင်းတွင် အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေသည်။

"ကျွန်တော်က သံနက်အိမ်တော်မှာ ငါးရက်နေမှာပါ။ ဒီငါးရက်အတွင်းမှာ နေ့တိုင်း တစ်ချိန်တည်းမှာ ဝူချင်းရှီကို သင်ယူနိုင်ပါတယ်။" ကောင်းကင်ကြီး တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်နှင့် သမားတော် ဟွားရှန်က လူတိုင်းကို ပြန်သွားပြီး အနားယူရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

သို့သော် ပထမနေ့တွင် သင်ယူရန် လူဆယ်ဦးနီးပါး တက်ရောက်သော်လည်း ဒုတိယနေ့တွင် အရေအတွက် အလွန်နည်းသွားဖွယ်ရှိကြောင်း သမားတော်ဟွားရှန် ကောင်းကောင်းကြီး သိလေသည်။

၎င်းက အမှန်ပင်။ ဒုတိယမွန်းလွဲပိုင်း ရောက်သောအခါတွင် ဝူချင်းရှီကို လေ့လာရန် လူငါးဦး သို့မဟုတ် ခြောက်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

စူးချန်ခုန်းကတော့ နေ့တိုင်းလာပြီး သမားတော် ဟွားရှန်ကို ဝူချင်းရှီရဲ့ မရှင်းမလင်းမှုများအကြောင်း အဆက်မပြတ်မေးသည်။ စုချန်ခုန်းကဲ့သို့သော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် ဝူချင်းရှီကို အလွန်စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပြသခဲ့သည့်အချက်က သမားတော်ဟွားရှန်ကို များစွာနှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သာမန်လူများအတွက် တစ်ခုခုလုပ်ရန် ဝူချင်းရှီကို မြှင့်တင်လိုသည်။

လူတိုင်း ကျန်းမာလာသောအခါ သဘာဝအားဖြင့် အနာတရနှင့် ဖျားနာမှု နည်းပါးလာမည်ဖြစ်သည်။

ငါးရက်ကြာသောအခါ ညနေစောင်းလာသည်နှင့် သမားတော် ဟွားရှန်၏နောက်မှ ဝူချင်းရှီကို လေ့ကျင့်ရန် တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ စူးချန်ခုန်းဖြစ်သည်။

အစာစားခြင်းနှင့် အိပ်စက်ခြင်းမှလွဲ၍ တစ်ခုခုကို ဇွဲမလျော့တမ်း စူးစူးစိုက်စိုက်လုပ်ရန် မလွယ်ကူပါ။

"လူကလေး၊ မင်းကို စူးချန်ခုန်းလို့ခေါ်တယ် မဟုတ်လား" သမားတော် ဟွားရှန်က စူးချန်ခုန်းကို ကြည်နူးနေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ဆို၏။

"ဟုတ်ပါတယ်" စူးချန်ခုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ဝူချင်းရှီကို လေ့လာရန် နေ့တိုင်း အချိန်မှန်ရောက်လာခဲ့ပြီး သမားတော် ဟွားရှန်သည် သူ၏အမည်ကို သိနေသည်။

သမားတော်ဟွားရှန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "မနက်ဖြန် ငါ သံနက်အိမ်တော်က ထွက်သွားတော့မှာ။ ဒါလေးကို ငါ မင်းကို ပေးခဲ့မယ်။ အဲဒါက မင်းအတွက် အသုံးဝင်မှာပါ။"

ဒီလိုနဲ့ သမားတော်ဟွားရှန်ဟာ သူ့ရင်ခွင်ထဲက စာရွက်ခေါက်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး စုချန်ခုန်းကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကဘာလဲခင်ဗျ။" စူးချန်ခုန်း အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ခန္ဓာကိုယ် သန်မာစေမယ့် ဟင်းရည် ချက်နည်းပါ။ သူ့ရဲ့ အာနိသင်က ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေပြီး ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးကို အကျိုးပြုတယ်။ ဟုတ်တာပေါ့... စာရင်းထဲ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အားလုံးက ဈေးကြီးတယ်လေ" ဟူ၍ သမားတော်ဟွားရှန်က ရှင်းပြသည်။

ဒီစကားတွေကြားလိုက်တာနဲ့ စူးချန်ခုန်းရဲ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း လက်ကနဲဖြစ်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေပြီး ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးကို အကျိုးပြုနိုင်တဲ့ ဟင်းချက်နည်းက သေချာပေါက် အဖိုးတန်ပါသည်။

သမားတော်ဟွားရှန်သည် သံနက်စံအိမ်တွင် ငါးရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး စူးချန်ခုန်းက နေ့တိုင်းလာရောက်ကာ အဆုံးထိ ဇွဲရှိရှိ သင်ကြားခဲ့ခြင်းကြောင့် သမားတော်ဟွားရှန်သည် စုချန်ခုန်းအား ခန္ဓာကိုယ် သန်မာစေသော ဟင်းချိုချက်နည်းကို ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လေသည်။