မျက်မမြင်တစ်ဦး၏ အကူအညီ

အာရန်သည် ဤတစ်ကြိမ်၌မူ ရွေးချယ်စရာများနှင့်ပတ်သက်၍ အတော်လေး တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့ရသည်။

တစ်ဖန် အန္တရာယ်နှင့် ဆုလာဘ်ကြား၌ ချိန်ခွင်လျှာညှိရန်မှာလည်း အလွန်ခက်ခဲလာခဲ့သည်။

သူသည် ထိုတာဝန်ကို မည်သို့ ပြီးမြောက်ရမည်ကို မသိသေးသော်လည်း ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကိုမူ ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

သူ ရွေးချယ်လိုက်သည်မှာ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစ ဆုလာဘ်ရရှိနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ နှလုံးသားသည် ဤတစ်ကြိမ်၌ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစကို ထပ်မံလက်လွှတ်ရန် ခွင့်မပြုတော့ပေ။

နောက်ဆုံး၌ သူသည် ရန်နစ်ခရိုလိုင်း၏ အတိတ်အကြောင်းကို သိရှိထားရန် လိုအပ်နေလေသည်။

သူသည် ရွေးချယ်မှုများ ပြုလုပ်သူဖြစ်သော်လည်း ဤရွေးချယ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍မူ အစိုးရိမ်ဆုံးသူလည်း ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ရှုယင်ရှေ့၌ ဖန်းယုကို နမ်းရန် လိုအပ်သော ဒုတိယရွေးချယ်မှုကို ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။

၎င်းအတွက်လည်း သတ်မှတ်ရက်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။ ရက်သုံးဆယ်အတွင်း ထိုတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖန်းယုကို ငေးကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် သူနှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။

သို့သော် တာဝန်မှာ သူမ နိုးကြားနေချိန်၌ ရှုယင်၏ ရှေ့၌ ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်ရန်ဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤပြဿနာအတွက် ဖြေရှင်းနည်းကို တွေးတောရန် သူ့တွင် အချိန်အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

....

နောက်ထပ် နှစ်နာရီကြာမြင့်ပြီးနောက် ဖန်းယုသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ သတိမေ့သွားသည်ကိုပင် မသိဘဲ အိပ်ပျော်သွားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အာရန်သည်လည်း နိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေဟန်ရပြီး အတွေးအတွင်း၌ နစ်မြောနေပုံရသည်။

သူ၏ မျက်နှာအရောင်သည် ဖြူဖျော့နေသေးသော်လည်း ယခင်ထက် ပို၍ ကောင်းမွန်လာပုံရသည်။

ဖန်းယုသည် ထိုင်လိုက်သောအခါ ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့်ပင်ပြန်ဖြစ်နေပြီး ရှက်ရွံ့မှုများစွာ မပြသခဲ့ပေ။

သူမ အမှန်တကယ် မရှက်ရွံ့ခြင်းလော သို့မဟုတ် ၎င်းကို မဖော်ပြခြင်းလောဟူ၍တော့ မရှင်းလင်းပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အာရန်သည် ယခုအချိန်၌ မျက်မမြင်ဖြစ်နေသင့်သောကြောင့် သူမသည် ထိုအကြောင်းကို များစွာ မတွေးတောခဲ့ခြင်းလည်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူသည် သူမ၏ လက်ရှိပုံစံကိုကို မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ထား‌သောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

“ရှင် အတော်လေး ကောင်းမွန်လာပုံရတယ်” ဟု သူမက အာရန်ကို ပြောပြီး သူအား အတွေးများအတွင်းမှ နိုးထစေကာ သူ၏ဘေး၌ ထိုင်နေသော ဖန်းယုကို သတိပြုမိလိုက်စေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်...” ဟု သူက အားနည်းစွာ ပြောပြီး ထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သွေးထွက်လွန်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသော သူ၏ ရင်ဘတ်သည် ထပ်မံနာကျင်လာသဖြင့် လက်ဖြင့်ပြန်ဖိထားလိုက်ရင်း အနည်းငယ် ညည်းညူလိုက်မိသည်။

ဖန်းယု၏ မျက်လုံးများသည် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဤအခြေအနေ၌ပင် သူ့ကိုယ်သူ ဂရုမစိုက်သောကြောင့် သူ့ကို ဆူပူလိုစိတ်ပင် ဖြစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်ထားလိုက်ကာ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

“ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ”

အာရန်သည် သူ့မျက်နှာ၌ မိမိကိုယ်ကို မိမိ အထင်သေးသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ လက်စွပ် ဒီမှာ ကျကျန်ခဲ့လို့ ပြန်လာယူတာ ဒါကြောင့် အများကြီး မတွေးနဲ့”

ဖန်းယုက သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်မျှပင် မပြောင်းလဲဘဲ ပြောလိုက်သည်။

အာရန်သည် သူမ လိမ်နေကြောင်း သိနေလေသည်။

သူ သူမကို အပြင်သို့ ပစ်လွှတ် လိုက်စဥ်က သူမသည် ထိုလက်စွပ်ကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဘယ်နေရာ၌မျှ ကျကျန်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူမသည် သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ပြန်လာခဲ့သည်ကို လက်မခံလိုသဖြင့် ၎င်းကို အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် သူမ၏ လိမ်ညာမှုများကို မဖော်ထုတ်တော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားလိုက်သည်။

သူ မြင်ခဲ့ကြောင်း ပြောနိုင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံး၌ သူသည် မျက်မမြင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသင့်ပေသည်။

သူကဲ့သို့ မျက်မမြင်တစ်ဦးသည် သေခြင်းလက်ဖွဲ့ အဆောင်ကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့လျှက်ပင် ထိုမှော်ဆရာမကို မည်သို့ သတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူမ မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့သည်မှာပင် အံ့ဖွယ်ဖွယ် ကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုသေခြင်းလက်ဖွဲ့ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး မည်သို့ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သည်ကိုပင် သူမမှာ မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။

ထို သေခြင်းလက်ဖွဲ့ ကဲ့သိုအစွမ်းသတ္တိရှိသော အဆောင်မျိုးကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံး၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သောသူမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ဖူးလေသည်။

ရှားပါးသော်လည်း ဖြစ်တော့ဖြစ်နိုင်ပေသေးသည်။

အာရန်သည် သူမမှာ သူ့အား ကယ်တင်ရန် ပြန်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဖော်ပြနေလေသည်။

“ဒါနဲ့ ဟိုသခင်ဆိုတဲ့တစ်ယောက် ဘယ်မှာလဲ” ဟု သူက မေးပြီး ဤအေးစက်စက် ရာသီဥတု၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထရပ်ရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကိုပင် ပေးဆပ်ကာ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို အဘယ်ကြောင့် ကူညီခဲ့သည်ကို သူ မမေးခဲ့ပေ။

“သူ ဆုံးရှုံးခြင်းတောင်က ထွက်သွားပါပြီ ကျွန်မကို လိုက်ရှာနေတာလဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် သူ ပြန်လာမယ်လို့တော့ ကျွန်မ မထင်ဘူး ဒါကြောင့် ရှင့်ကိုယ်ရှင် အတင်းအကျပ် ဖိအားမပေးပါနဲ့ နည်းနည်းလောက် ထပ်အနားယူလို့ရတယ်”

ဖန်းယုလည်း ထရပ်ကာ လက်များကို ပိုက်ထားလျက် အနည်းငယ် အေးနေသေးဟန်ရလေသည်။

သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေကို သတိပြုမိရန် ခက်ခဲသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အာရန်သည် ဘာပြောရမှန်းပင် မသိပေ။ ထိုပြဿနာ၏ အဖြေသည် ထိုနေရာ၌ ရှိနေသော်လည်း သူမသည် သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ယခု သူ နိုးလာသောအခါ သူမကို သတိပြုမိစေရန် သူကိုယ်တိုင်သာ ကူညီရတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် အင်အားကြီးဟန်ဆောင်ရင်း တုန်ယင်နေသည်ကိုလည်း သူ မကြည့်ရက်တော့ပေ။

အထူးသဖြင့် သူမသည် သူ့ကို ထိုမျှ ဂရုတစိုက် ရှိနေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ဤနေရာ၌ အေးခဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော်လည်း ချက်ချင်းထွက်မသွားရန်ပင် သူ့ကို နားချခဲ့သည်။

ယင်းအစား သူ သက်သာလာသည်အထိ အနည်းငယ် ပို၍ အနားယူရန် သူမက ပြောခဲ့သေးသည်။

အာရန်သည် ဖန်းယုမှာ ယခု ဖော်ပြနေသည်ထက် သူ့အားပို၍ ဂရုဏာရှိကြောင်း သူ သတိပြုမိပြီးဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာအတွက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်လေသည်။

“သိပြီ သူက ကိုယ်သေပြီလို့ ထင်ခဲ့လို့ပဲနေမယ်ထင်တယ်”

အာရန်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အကြောင်းပြချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တို့ ထွက်သွားသင့်ပြီ ဒီမှာဆက်နေတာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်”

အာရန်သည် သူ၏ တတိယမြောက်အာရုံကို ဆုံးရှုံးခြင်းမခံရမီ သူမကို ဤတောင်တန်းမှ သူ့နှင့်အတူ အမြန်ထွက်ခွာရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ရှေ့သို့ ထရပ်လိုက်ကာ သူ၏ အမြင်အာရုံပြဿနာများကို ပို၍ ထင်ရှားစေရန် တမင်တကာပင် မှားယွင်းသော ဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားပြလိုက်သည်။

“ရှင်သွားတဲ့ဘက်က မှားနေတယ်”

ဖန်းယုသည် အာရန်ဆီသို့ ပို၍ နီးကပ်စွာ လျှောက်လာလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် သူ့ကို ထိမ်းမထားလိုက်နိုင်ခင်မှာပင် အာရန်သည် တစ်ခုခုကို တိုက်မိသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ နှင်းတောထဲတွင် လဲကျသွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အားနည်းနေသေးသော်လည်း မျက်နှာကို ဦးတည်၍ မလဲကျခဲ့ပေ။

သူ၏ လက်များသည် နှင်းပေါ်သို့ ထောက်လိုက်မိသောကြောင့် သူ၏ မျက်နှာကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထက်မြက်သောအရာတစ်ခုက သူ့ကို ထိုးနှက်လိုက်သကဲ့သို့ သူသည် နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်လေသည်။

“ရှင်”

ဖန်းယုသည် အာရန်ဆီသို့ ပြေးလာပြီး သူ့ကို ထူပေးရန် ကြိုးစားလိုက်စဥ် အာရန်၏ လက်များရှေ့၌ ရှိနေသော လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ၎င်းသည် အာရန် လဲကျခဲ့သော နေရာအတိအကျ၌ ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမကို ၎င်းက ကူညီ၍ မြင်စေလိုက်ဟန်ပင် ရလေသည်။

အမှန်မှာမူ အာရန်သည် ထိုအကြောင်းပြချက်အတိအကျအတွက်ပင် ထိုနေရာ၌ လဲကျခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

မျက်မမြင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် လက်စွပ်ကို တိုက်ရိုက်ညွှန်ပြ၍ မရပေ။

“ဒီလက်စွပ်က...”

ဖန်းယုသည် လက်စွပ်ကို ကောက်ယူခြင်းမပြုမီ အာရန်ကို ပြန်လည် နေရာချထားပေးလိုက်သည်။

၎င်းသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ လက်စွပ်မဟုတ်သော်လည်း သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းတော့ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

၎င်း၏ တည်ဆောက်ပုံသည် မြောက်ပိုင်းတိုက်၌သာ တွေ့ရှိနိုင်သော အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အာရန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လေမှော်ဆရာပိုင်ဆိုင်သော အရာဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်။