အခန်း (၇၄)

ဒေမီယန်နှင့် ရို့စ်တို့သည် သူတို့၏ရရှိမှုများကို ပေါင်းစည်းပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွေ့ဆုံရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ကျန်ရှိသော တစ်ဦးတည်းမှာ ဇာရာဖြစ်သည်။

"မင်းက တတိယအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ တော်တော်လေး နှေးတာပဲနော်"

ရို့စ်က မထီမဲ့မြင်သောလေသံဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။

သူမသည် ရဲရင့်ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပေမည်၊ သို့သော် သူမသည် အတွင်း၌ အံ့အားသင့်နေသည်။ ဒေမီယန်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ကြိုးအရေအတွက်သည် သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ တစ်ခုမျှ လူများနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်း မရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ကြိုးနှစ်ချောင်း၏တည်နေရာကိုသာ မြင်နိုင်သော်လည်း အထင်ရှားဆုံးတစ်ခုမှာ နေနှင့်ကိုယ်တိုင် ချိတ်ဆက်ထားသည်။

'တစ်ယောက်ယောက်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေနဲ့ ကံကြမ္မာဆက်နွယ်မှု ဘယ်လိုရှိနိုင်မှာလဲ'

သို့သော် သူမသည် နောက်ဆုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

"ငါ နှေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းငါ့ကိုနိုင်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူး"

ဒေမီယန်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မရပ်မနား လျှောက်သွားနေကြသည်။

"ဟင်၊ အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါ မသေချာဘူး။ အဲဒီယူဆချက်ကို စမ်းကြည့်ရအောင်လေ" ရို့စ်က အကွာအဝေးကို ဆက်လက်ပိတ်နေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အေး၊ အဲဒီယူဆချက်ကို စမ်းကြည့်ရအောင်။ ဒီတစ်ခါ မင်းငါ့ဆီက ဘယ်လိုထွက်ပြေးမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်" ဒေမီယန်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် တည့်တည့်တွင် ရှိနေပြီး မျက်နှာများကြားတွင် လက်မအနည်းငယ်သာ ခြားထားသည်။

တိုက်ခိုက်လိုသော ဆန္ဒများ တက်ကြွနေသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း လေထုသည် ပန်းရောင်အရောင်ကို ဆက်လက်ထိန်းထားသည်။ ရုတ်တရက် အပြစ်ကင်းစင်သော ရွှင်လန်းသောအသံတစ်ခုသည် ထိုနေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဒေမီယန်"

ထိုနှစ်ဦးသည် အသံလာရာသို့ ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤအသစ်သောအသံသည် သူတို့အား သတိအနေအထားတွင် ရှိစေသင့်သော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ထိုသို့မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ အမှန်စင်စစ် ဒေမီယန်သည် နားရွက်မှနားရွက်အထိ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးနေသည်။

သစ်တောထဲမှ အသံနှင့် လုံးဝမတူသော ကြီးမားသော အနက်ရောင်ဝံပုလွေတစ်ကောင် ထွက်လာသည်။ သူမသည် သေးငယ်လာသည်အထိ ထိုသို့ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဒေမီယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ ၃/၄ ခန့်သာရှိသော အရွယ်အစားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သေးငယ်သွားသည်။ ယခု သူမ၏ ပိုးသားကဲ့သို့ နက်မှောင်သော အမွေးများ၊ လှပသော ကောင်းကင်တမန်နှင့်တူသော အတောင်များနှင့် အပြစ်ကင်းစင်သော ရွှေရောင်မျက်လုံးများဖြင့် သူမသည် တကယ်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

"ဇာရာ၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ ဘယ်လိုနေလဲ။ စကားပြောနိုင်တဲ့စွမ်းရည်ကို ခံစားနေရပြီလား"

ဇာရာသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန်ပြေးဝင်ကာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဒေမီယန်၏မျက်နှာကို လျှာဖြင့်လျက်လိုက်သည်။

"အင်း အင်း"

သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြရင်း အတည်ပြုသံများ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒေမီယန်လည်း ရယ်မောကာ သူမကို ငြိမ်သက်စေရန် ကြိုးစားရင်း သူမ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်သွားသောအခါမှသာ ဤကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သည်။

"ဟူး၊ ဇာရာက ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ မေ့သွားနိုင်တယ်ပေါ့။ ငါ တကယ်ငိုတော့မယ်ထင်တယ်" ရို့စ်က ဟန်ဆောင်ဝမ်းနည်းသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ဇာရာသည် သူတို့တွင် အခြားအဖော်တစ်ဦးရှိကြောင်း သတိရတော့သည်။ "ကက်သရင်း"

ဒေမီယန်နှင့်အတူတူပင် ဇာရာသည် သူမပေါ်သို့ ခုန်အုပ်ခဲ့သော်လည်း ရို့စ်သည် သူမ၏သရုပ်ဆောင်မှုတွင် မယိမ်းယိုင်ခဲ့ပေ။

"ဟင့်အင်း၊ မင်း ငါတစ်ခုခုပြောမှ ငါ့ကို သတိရတာပဲ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ရက်တာလဲ"

"မဟုတ်ဘူး ကက်သရင်း တောင်းပန်ပါတယ်" ဇာရာက အပြစ်ကင်းစင်သောအသံဖြင့် တောင်းပန်သည်။

ဤအရာသည် ဒေမီယန်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူမ၏အသံသည် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏အသံနှင့်တူသော်လည်း သူမ၏အမူအကျင့်များနှင့် အခြားအရာများသည် အလွန်အပြစ်ကင်းစင်နေဆဲဖြစ်သည်။

'ကောင်းပြီလေ၊ သူမမှာ ဘာအသိပညာမှ မရှိသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ အကြာကြီးနေခဲ့လို့ တစ်ခုခုတော့ သင်ယူခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါက သားရဲသဘာဝပဲလား' ဒေမီယန် မသိခဲ့ပေ။

ရို့စ်သည် ဇာရာကို အနည်းငယ်ပို၍ စနောက်လိုသော်လည်း နဖူးပေါ်တွင် ရုတ်တရက် လက်ဖြင့်တို့လိုက်ခြင်းကြောင့် သူမ၏အစီအစဉ်များ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"တော်ပြီ၊ မင်း သူ့ကို ဘယ်လောက်ဝမ်းနည်းအောင် လုပ်ထားလဲ ကြည့်လိုက်ဦး။ သူ့ကို အခု စနောက်တာ ရပ်လိုက်တော့။"

ရို့စ်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း သူမ၏သရုပ်ဆောင်မှုကို ရပ်လိုက်သောကြောင့် ဇာရာက စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ဒေမီယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဇာရာ၊ မင်း ဒီလောက်အပြစ်ကင်းစင်မယ်လို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ကောင်းပြီလေ၊ ရို့စ်ပြောတာ ဘာကိုမှ အလေးအနက်မထားဖို့ပဲ မှတ်ထားလိုက်တော့။"

ဇာရာက သူ့ခေါင်းကိုစောင်းလိုက်သည်။

ရို့စ် ….. သူက ဘယ်သူလဲ….

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ဒေမီယန်သည် ရို့စ်၏အခြေအနေကို သူမအား ဘယ်သောအခါမျှ ရှင်းပြခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ယူပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ဇာရာကို ထိုင်ခိုင်းကာ အနည်းငယ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

သူတို့၏စိတ်ပျက်စရာမှာ သူသည် ဇာရာက "ကက်သရင်းက အခု ရို့စ်ပဲ" ဟုပြောပြီး အကြောင်းအရာကို လုံးဝပစ်ချလိုက်ခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

အနည်းငယ်ကြာကြာ စကားပြောပြီးနောက် ဒေမီယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဇာရာ၏ရရှိမှုများကို စစ်ဆေးရန် အခွင့်အရေးရခဲ့သည်။ သူမ၏ ပို၍ပင်ကြီးမားလာသော အရွယ်အစားသည် သူမ၏ကြီးထွားမှုကို ထင်ရှားစွာညွှန်ပြနေပြီး သူမြင်တွေ့ရသောအရာများကြောင့် သူ စိတ်ပျက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူမပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသော အပြာရောင်နှင့် မီးခိုးရောင် မာနာသည် သိသိသာသာ ထူထဲလာပြီး သူမ၏စွမ်းအားနှင့် မာနာပမာဏ နှစ်ခုစလုံး တိုးလာကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ထို့အပြင် ဇာရာ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထက်ပင် ပို၍ခိုင်မာပုံရသည်။

သူမကို ချီးကျူးစကားဆိုပြီးနောက် ဒေမီယန်သည် အခြားနှစ်ဦးကို သူ၏အစီအစဉ်အကြောင်း ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျဆုံးသွားသော နတ်ဘုရား၏အမွေအနှစ်အကြောင်းကို ထပ်မံပြောပြပြီး တောင်ထိပ်သို့ တစ်နည်းတစ်ဖုံ ဆွဲဆောင်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရကြောင်းလည်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဆွဲဆောင်ခံရတာ ဟုတ်လား။ အမှန်ပြောရရင် ငါလည်း အလားတူအရာတစ်ခုကို ခံစားနေရတယ်။"

ရို့စ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အမှန်ပင်ဖြစ်သည်၊ သူမ၏မျက်လုံးများမှ ညွှန်ပြခြင်းမရှိဘဲပင် ရို့စ်သည် တောင်ထိပ်တွင် သူမကို ခေါ်နေသောအရာတစ်ခုကို ခံစားနိုင်သည်။

"တောင်ထိပ်မှာ ဘယ်လိုသားရဲမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမလဲ မသိပေမဲ့ စတုတ္ထအဆင့်ဆိုရင်တော့ အခုအချိန်မှာ ငါတို့နိုင်ဖို့ အလားအလာမရှိဘူးထင်တယ်" ဒေမီယန်က ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့အတူတူလုပ်ရင် သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ဖို့က ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး။"

ရို့စ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ဟန့်တားနိုင်ရင် တောင်ထိပ်မှာရှိတဲ့ ဘယ်အမွေအနှစ်သင်္ချိုင်း ဒါမှမဟုတ် အဆောက်အအုံကိုမဆို ဝင်ရောက်ဖို့ လုံလောက်သင့်တယ်။ အခုအချိန်မှာ ဒါပဲလိုတယ်။"

ယခု သူတို့၏အတည်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ်စောင့်ရန် မလိုတော့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒုတိယတိမ်တိုက်အလွှာကို တိုက်ရိုက်ကျော်ပြီး တောင်ကို ဆက်မတက်ခင် ငါတို့ရဲ့အသစ်ရရှိထားတဲ့ စွမ်းအားကို အနည်းငယ် စမ်းကြည့်ရအောင်။ ဇာရာ၊ မင်း ဘယ်လောက်မြန်လာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြပါလား"

ဇာရာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏မူလအရပ်အမြင့်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်ကြီးထွားလာသည်။

"အေး ငါ အခု အရမ်းမြန်နေပြီ၊ စိတ်မပူနဲ့"

ပြုံးရင်း ဒေမီယန်သည် ရို့စ်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဇာရာ၏ကျောပေါ်သို့ တယ်လီပို့လိုက်သည်။ "ဒါဆို သွားကြစို့။"

ဇာရာသည် သူမ၏အတောင်များကို ဖြန့်ကာ အားပါးတရ ခတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် လေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ တက်သွားရန် တစ်ချက်ခတ်ရုံသာ လိုအပ်ခဲ့သည်။ ဒေမီယန်သည် သူနှင့်ရို့စ်ကို သူမ၏ကျောပေါ်တွင် ထိန်းထားရန် သူ၏အားပြင်းအားလျော့ထိန်းချုပ်မှုကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

"ဟားဟားဟား"

ဒေမီယန်က ရယ်မောသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရို့စ်သည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး သူသည် သူမ၏နောက်ဆုံးအားကိုးရာဖြစ်သကဲ့သို့ သူ့ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုသုံးဦးသည် တောင်စောင်းကို အလျင်အမြန် တက်သွားကြပြီး နာရီအနည်းငယ်အတွင်း သူတို့သည် ဒုတိယတိမ်တိုက်အလွှာကို ကျော်လွန်သွားကြသည်။

ဇာရာ နှေးသွားပြီးနောက်ပင် ရို့စ်သည် ဒေမီယန်ကို ဆက်လက်တွယ်ကပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ကြွင်းကျန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လုပ်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် သူ့ကို ပွေ့ဖက်ရန် အကြောင်းပြချက်ရှာနေခြင်းလား မသိသော်လည်း ဒေမီယန်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမ၏တုံ့ပြန်မှုကို ရယူနိုင်မလားပင် စမ်းသပ်လိုပြီး သူမ၏ခါးကို လက်ဖြင့်ပတ်ကာ သူမကို ပို၍ဆွဲကပ်လိုက်သည်။ ရို့စ်သည် ရုတ်တရက်လုပ်ရပ်ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူ့ကို ရှောင်ဖယ်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

ဒေမီယန်သည် သူမ၏မျက်နှာကို မမြင်နိုင်သောကြောင့် သူမကိုဖုံးလွှမ်းရန် သူ၏မာနာအာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူမသည် အလွန်အမင်း မျက်နှာရဲနေသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။

'တကယ်တန်တယ်။'

သူမကို ထိုအကြောင်းဖြင့် စနောက်လိုသော်လည်း သူမသည် သူ့ပွေ့ဖက်ခြင်းမှ ရုန်းထွက်သွားမည်ဟု ယူဆသောကြောင့် သူသည် ထိုသို့မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

ဤအရာများ ဖြစ်ပျက်နေစဉ် ထိုသုံးဦးသည် တောင်ထိပ်၏ တစ်ဝက်ခန့်အထိ ခရီးသွားခဲ့ကြသည်။ တောင်၏တတိယအလွှာတွင် တတိယအဆင့်သားရဲများသာ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် ကွဲပြားမှုများ ရှိနေသေးသည်။

အဖွဲ့ထဲရှိလူတိုင်းသည် ဤအဆင့်သို့ မရောက်ရှိမီကပင် အစောပိုင်းတတိယအဆင့်သားရဲများကို တစ်ဦးတည်း သတ်နိုင်ခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့အား စိန်ခေါ်ခံရရန်အတွက် သူတို့သည် အဆင့်မြင့်သားရဲများရှိသော နေရာသို့ သွားရန်လိုအပ်သည်။

ဇာရာသည် တောင်စောင်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသော သစ်တောအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာပြီး ဒေမီယန်နှင့် ရို့စ်တို့ ဆင်းလိုက်ကြသည်။ ဒေမီယန်သည် ယခုမြင်နိုင်သော ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် နေ့အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ညရောက်ရင် ဒီမှာ ပြန်ဆုံကြစို့။ ပြီးရင် အနည်းငယ် အနားယူပြီး တောင်တက်ခရီးကို ဆက်ကြမယ်။"

အခြားနှစ်ဦးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

ဒေမီယန်သည် သစ်ရွက်များကြားမှ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး တောင်၏ဤဘက်ခြမ်းရှိ မြင်ကွင်းသစ်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

အမျိုးမျိုးသော ပန်းများသည် ပွင့်လန်းကာ သစ်တောကို အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ ခြယ်သထားပြီး နေရောင်ခြည်သည် သစ်ပင်များ၏ အရွက်များကြားမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ပန်းချီကားကို အစက်အပြောက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သားရဲများစွာသည် ပန်းချီကားကို အသက်ဝင်စေရန် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ သူသည် အမှန်တကယ် လှပသည်။

ဤအလွှာရှိ သစ်ပင်များသည် ကြီးမားလှပြီး ဤနေရာတွင် နေထိုင်သော ကြီးမားသော သားရဲများကို ထားရှိရန် ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တတိယအဆင့်သားရဲအများစုသည် ပုံမှန် ၂ ထပ်အဆောက်အအုံထက် ကြီးမားပြီး ဇာရာသည် ၃ ထပ် သို့မဟုတ် ၄ ထပ်အဆောက်အအုံထက်ပင် ကြီးမားသည်။

ဤကြီးမားသော သားရဲများသည် ပုံမှန်အရွယ်အစားရှိသော သစ်ပင်များအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းရန် ကြိုးစားသည်ကို ကြည့်ရှုရသည်မှာ အတော်ပင် ရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူသည် သူအပေါ်တွင် အချိန်အကြာကြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် သူ၏ပြီးပြည့်စုံသော ပစ်မှတ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် မီးလျှံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လည်ဆံရှိသော ကြီးမားသော ခေါင်းနှစ်လုံးပါသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

'ကောင်းပြီ၊ နေမီးဟာ မီးစွမ်းရည်ရှိတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ကို ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။'

သားရဲများသည် လူအများစုထက် ခန္ဓာကိုယ်ပိုသန်မာသောကြောင့် သူသည် သူ၏လက်ရှိစွမ်းရည်ကို ကောင်းစွာ တိုင်းတာနိုင်လိမ့်မည်။

ဒေမီယန်သည် သူ့ကို သတိပြုမိသွားသော ခြင်္သေ့ဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ပြီး စမ်းသပ်မှုမစတင်မီ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုကို အပြည့်အဝ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သားရဲဆီသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အပိုသက်ရောက်မှုများမပါဘဲ တည့်တည့်ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ကြွက်သားများအတွင်း၌ ပါဝင်သော အစွမ်းအစသည် ခြင်္သေ့၏လက်သည်းနှင့် ထိတွေ့သောအခါ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဘုန်း….

မြေမှုန့်များနှင့် မြက်ပင်များ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသောကြောင့် သေးငယ်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အလဲအလှယ်သည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ခြင်္သေ့သည် တတိယအဆင့်၏ ကန့်သတ်ချက်နီးပါးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ဉာဏ်ရည်သည် ပုံမှန်လူတစ်ဦးနှင့် ဆင်တူသည်။ သူ၏ပြိုင်ဘက်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းကိုသာ အသုံးပြုနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မာနသည် သူ၏စွမ်းရည်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ခွင့်မပြုပေ။

လက်သီးများသည် လက်သည်းများနှင့် ထိတွေ့ကာ နှစ်ဦးစလုံးသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ပျက်စီးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေလျက် ဆက်လက်ထိုးနှက်နေကြသည်။ ထူးဆန်းသောအချက်မှာ ခြင်္သေ့၏လည်ဆံသည် မီးဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေခြင်းဖြစ်သည်။

ဘုန်း.. ဘုန်း.. ဘုန်း…

ဒေမီယန်သည် ခြင်္သေ့၏ညာဘက်မေးရိုးကို တည့်တည့်ထိုးနှက်လိုက်သောကြောင့် သူ၏ခေါင်းနှစ်လုံးသည် "V" ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ခြင်္သေ့၏လက်သည်းဖြင့် ဆွဲခြစ်ခြင်းကို ရှောင်ရှားပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကို အားအပြည့်ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ခြင်္သေ့သည် ချက်ချင်းတည်ငြိမ်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ များစွာသော ပျက်စီးမှုမရှိသော်လည်း ထိုးနှက်ချက်၏အားသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။

ဒေမီယန်သည် ကစားနေခြင်းကို လုံလောက်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းအားကို လုံလောက်စွာ စမ်းသပ်ပြီးဖြစ်သည်။

ခြင်္သေ့သည် သူ၏အာရုံကို ပြန်လည်ရရှိရန် အချိန်ယူနေစဉ် ဒေမီယန်သည် အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် နေနှင့်ချိတ်ဆက်ထားသော နတ်ဘုံကြိုးမျှင်ကို ခံစားလိုက်သည်။ သူသည် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ဖြတ်တောက်၍မရသော ကြိုးမျှင်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူ၏မာနာကို ဤဆက်သွယ်မှုထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ ဒေမီယန်သည် သူ၏လက်ဝါးတွင် မီးလျှံတစ်ခုပေါ်လာစေရန် ဆန္ဒပြုလိုက်သည်။ ထိုသို့လည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကွာခြားချက်တစ်ခုမှာ ဤမီးလျှံသည် လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားဖြစ်သည်။

ခြင်္သေ့သည် ကွာခြားချက်ကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်သည်။ ဒေမီယန်၏လက်ဝါးပေါ်ရှိ မီးလျှံကို မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုအရာသည် သူ့ကိုထိမိပါက သေချာပေါက် သေဆုံးလိမ့်မည်။

ခြင်္သေ့သည် ဦးတည်ရာတိုင်းသို့ လှိုင်းထနေသော ပြင်းထန်သော မီးလျှံများကို ချက်ချင်းထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် လှည့်၍ ပြေးလေတော့သည်။ သို့သော် ဒေမီယန်သည် ထိုသို့ဖြစ်ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခြင်္သေ့၏ရှေ့တွင် တည့်တည့် တယ်လီပို့လိုက်ပြီး မီးလျှံကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပုတ်လိုက်သည်။

အော်ဟစ်သံမရှိသလို ပေါက်ကွဲသံမရှိပေ။ ဘာဆိုဘာမှမရှိနေခြင်းပင်။ မီးလျှံသည် ခြင်္သေ့၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ပြာသာကျန်တော့သည်။

ဒေမီယန်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် နောက်ဆက်တွဲအခြေအနေကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စကားလုံးတစ်လုံးသာရှိသည်။

"မိုက်တယ်ကွာ။"