အခန်း (၇၈)

ထိုနှစ်ဦးသည် မိနစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ကာ ရို့စ်သည် ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမပြုမီ တစ်ဦး၏နှုတ်ခမ်းအရသာကို ခံစားရင်း ပျော်မွေ့နေကြသည်။

ရို့စ်သည် ပထမဆုံး စကားစပြောသူဖြစ်သည်။

"မင်း ဘယ်တော့ ပြန်မှာလဲ"

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ထွက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ။ အစကတည်းက ငါ့အစီအစဉ်ပဲ" ဒေမီယန်က ပြန်ဖြေသည်။

ရို့စ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေကာ အတွေးထဲ နစ်မြောသွားသည်။ ၅ မိနစ်ကြာပြီးမှသာ သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောခဲ့သည်။

"ငါ မင်းနဲ့ လိုက်လာမယ်။"

"အဲ"

ဒေမီယန်သည် နှစ်ခါပြန်ကြည့်ရန် အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူ့နှင့် လိုက်လာမည်လား။ သူတို့၏ဆက်ဆံရေးသည် ထိုမျှနက်ရှိုင်းသေးသည် မဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။

သို့သော် ရို့စ်သည် သူ့ကို မေးခွန်းများစွာ မေးခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

"ဟုတ်တယ်။ ငါ မင်းနဲ့ လိုက်လာမယ်။ မင်း ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင် ဆွဲဆောင်ချင်တာကို ငါမြင်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းသိထားသင့်တယ်။"

ဒေမီယန်သည် ခဏတာ သူမ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ အပြင်ရောက်တဲ့အခါ ငါက သူ့သမီးကို နှစ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ သူ့ကို တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ခေါ်သွားတော့မယ်ဆိုတာကို ဧကရာဇ်ကို ရှင်းပြရတော့မှာလား။ မင်းက ငါ့ခေါင်းကို တောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ရို့စ်သည် သူမပခုံးကို တွန့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့အတူ သူ့ကို ပြောပြမယ်၊ ဒါကြောင့် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ဒါ့အပြင် သူက ငါ့ရဲ့စွန့်စားခန်းကို နှစ်သက်တာကို သိတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက အားပေးလိမ့်မယ်လို့ ယူဆတယ်။"

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းကို ငါနဲ့အတူ ခေါ်သွားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ထွက်ပြီးတဲ့နောက် ဘာကြောင့် လိုက်လာချင်တာလဲဆိုတာကို မင်း ငါ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရမယ်။"

ရို့စ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ရှေ့သို့မဆက်လက်ဘဲ သူတို့၏ဒရာမာဖြင့် အချိန်ဖြုန်းနေပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ၂ လခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အချိန်ကို ဆက်လက်ဖြုန်းတီးခြင်းသည် မိုက်မဲရာရောက်လိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထရပ်လိုက်သောအခါ ဇာရာသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒေမီယန်၊ မင်းတို့ ဘာလို့ အချင်းချင်း ကိုက်နေကြတာလဲ"

“အဟွတ်”

ဒေမီယန်သည် ဤမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လေကို လည်ချောင်းနားထိ သွားခဲ့သည်။

ဇာရာသည် "မိတ်လိုက်ခြင်း" အကြောင်းကို ကျပန်းပြောဆိုရာတွင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း အနမ်းကဲ့သို့သော လူ့ဓလေ့ထုံးစံများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သူမ၏အပြစ်ကင်းစင်မှုသည် အမြဲပေါ်လွင်သည်။ ဒေမီယန်သည် သူမနှင့် အသက်တူသည်ကို သိသော်လည်း သူမကို ကလေးတစ်ဦးမှလွဲ၍ အခြားအရာတစ်ခုအဖြစ် ဆက်ဆံရန် အခက်အခဲရှိခဲ့သည်။

"အာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒါက လူတွေ အရမ်းကြိုက်တဲ့အခါ လုပ်လေ့ရှိတဲ့အရာတစ်ခုပဲ" ဟု သူက မေးခွန်းကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော် ဇာရာသည် သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။

"ဒါဆို ငါ မင်းမျက်နှာကို လျှာနဲ့လျက်တဲ့အခါ ငါတို့လည်း နမ်းနေတာပဲ မဟုတ်လား"

ထိုအချိန်တွင် ဒေမီယန်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ "အဲမ်၊ ဟုတ်တယ် မင်း နမ်းတယ်လို့ နည်းပညာအရ ခေါ်နိုင်ပေမဲ့ မတူဘူး။ စိတ်မပူနဲ့ ဇာရာ၊ မကြာခင် ဒီအရာတွေကို မင်းသိစရာ မလိုတော့ဘူး။"

ဒေမီယန် စကားပြောနေစဉ် ဘာကြောင့် ဒီလောက် တုန်လှုပ်နေသည်ကို ဇာရာ နားမလည်သေးသော်လည်း သူမ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ 'လူတွေက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်'

သူတို့၏ သေးငယ်သော ဒရာမာ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ထိုသုံးဦးသည် ခန်းမ၏အဆုံးရှိ ရှေးဟောင်းတံခါးသို့ နောက်ဆုံးတွင် လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ သူသည် ဒေမီယန်၏လက်စွပ်နှင့် ကိုက်ညီသော အော့ဘစီဒင်အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာပြင်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရှုပ်ထွေးသောဒီဇိုင်းများ ပါဝင်သည်။

လက်စွပ်အကြောင်းပြောရလျှင် ဒေမီယန်သည် သူကို သူ၏လက်ညှိုးပေါ်ရှိ အာကာသလက်စွပ်ဘေးတွင် သူ၏ညာဘက်လက်ခလယ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ကာ့တ်အား သူ၏လေးစားမှုကို ပြသရန် သူလုပ်နိုင်သောအနည်းဆုံးအရာဖြစ်သည်။

ဒေမီယန်သည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်ပြီး အခြားနှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့စွမ်းအားကို ချဲ့ကားပြောဆိုထားသလား ဒါမှမဟုတ် ဘာလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတံခါးရဲ့အခြားတစ်ဖက်မှာရှိတဲ့သူက ဒီဂြိုဟ်ပေါ်က လူသားတွေကို အလွယ်တကူ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့ လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။"

ရို့စ်သည် သူ့စကားကို ဆက်လက်ပြောကြားရင်း လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မပြင်ဆင်ဘဲနေတာထက် ပိုပြင်ဆင်ထားတာ ပိုကောင်းတယ်။ ငါတို့ကို စိတ်မပူနဲ့ တံခါးဖွင့်လိုက်။"

ဒေမီယန်လည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏ဆန္ဒကို လိုက်နာခဲ့သည်။ အနည်းငယ် တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် ရှေးဟောင်းတံခါးသည် ပွင့်သွားကာ အတွင်းပိုင်းမြင်ကွင်းကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

အနုပညာလက်ရာများနှင့် ဒီဇိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကြီးမားသော လှိုဏ်ဂူနှင့်တူသော အခန်းတစ်ခုရှိပြီး တော်ဝင်မိသားစုတစ်ခု၏ အဓိကခန်းမနှင့်တူသည်။ ကွာခြားချက်တစ်ခုမှာ အခန်းသည် အများအားဖြင့် ဗလာကျင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် အရာနှစ်ခုသာ တည်ရှိသည်။ ခန်းမ၏အလယ်ဗဟိုနောက်ဘက်တွင် ကောင်းကင်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော ကြီးမားသော အနက်ရောင်ကျောက်တိုင်တစ်ခု ရပ်တည်နေသည်။ သူကို တပ်ဆင်ပြီးကတည်းက အနှစ် ၁၀၀၀ ကျော်ခဲ့ဖွယ်ရှိသော်လည်း သူကို ပြုလုပ်ခဲ့သည့်နေ့ကကဲ့သို့ပင် စင်ကြယ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အခန်းထဲရှိ အခြားအရာတစ်ခုသည် အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသည်။ သူသည် ပေ ၁၀ ခန့်အမြင့်ရှိ လူသားနှင့်တူသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကြီးမားသောအတောင်ပံများပါသော ကြီးမားသောသတ္တဝါဖြစ်သည်။ သူ၏အသားအရေသည် ကြယ်မဲ့ကောင်းကင်ထက် မည်းနက်နေပြီး သူ၏အတောင်ပံများသည် ဇာရာ၏အတောင်ပံများနှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသော တူညီသောအရောင်ကို ယူဆောင်ထားသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ယောက်ျားပီသပြီး ခါးအထက်ပိုင်းမှ ဗလာကျင်းနေကာ ခါးအောက်ပိုင်းမှ စုတ်ပြဲနေသော ဘောင်းဘီနှင့်တူသော အရာများ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အားကစားသမားအများဆုံး အမျိုးသားများထက်ပင် ပို၍ထင်ရှားသော ကြွက်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏မျက်နှာ။ သူ၏မျက်နှာကို အစပိုင်းတွင် မမြင်ရသော်လည်း ထိုသုံးဦးသည် အခန်းထဲသို့ ကောင်းစွာဝင်ရောက်သောအခါ သတ္တဝါ၏ပုံရိပ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ယခင်က ထာဝရအိပ်စက်ခြင်းမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ထိုသတ္တဝါသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ခွံသည် တုန်ခါသွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။ မျက်ခွံ၊ မျက်ခွံနှစ်ခုမဟုတ်။ ထိုသတ္တဝါသည် နှာခေါင်းမရှိပုံရဘဲ သူ၏မျက်နှာ၏ အများစုကို နေရာယူထားသော ကြီးမားသော မျက်လုံးတစ်လုံးသာ ပါရှိသည်။ သူ၏ပထမဆုံးမြင်တွေ့ရသောအရာမှာ? ပထမဆုံး အစာကောင်းကောင်းဖြစ်မည့် သေးငယ်သော လူသားများ။

သူ၏ ကြီးမားသော ပါးစပ်သည် နားရွက်မှနားရွက်အထိ ကျယ်ပြန့်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ရွဲ့စောင်းသွားပြီး သူ၏သွားများသည် မည်သည့်ဓားထက်မဆို ပို၍ထက်မြက်သည်။ ယခင်ခန်းမမှ ပုံဖော်ချက်များထက် ပို၍သာမန်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ခေါင်းသည် သာမန်လူသားတိုင်းကို ကြောက်လန့်စေရန် လုံလောက်သည်။

သူကို အေးခဲထားသောအခါတွင်ပင် မတ်တပ်ရပ်နေသော အနေအထားတွင်ရှိသောကြောင့် အိပ်ရေးဝဝအိပ်ပြီး နိုးထလာသကဲ့သို့ လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောခဲ့သည်။ သူ၏ကြမ်းတမ်းသောအသံသည် ဒေမီယန်၏လက်မောင်းများတွင် အလိုအလျောက် ကြက်သီးထစေသည်။

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်။ လူသားတွေ ငါ့အတွက် ဒီပွဲကို ဘယ်သူပြင်ဆင်ပေးမှန်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း အတူတူ ပါဝင်စားသောက်မယ်"

ထို့နောက် သူသည် သုံးဦးဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ဒေမီယန်သည် ဘယ်ဘက်သို့ သွားပြီး ရို့စ်သည် ညာဘက်သို့ သွားကာ ဇာရာသည် အရိပ်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နော့စ် နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ခိုက်သောအခါ မည်သူ့ကိုမျှ မထိမိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူသည် စိတ်ပျက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် သားကောင်မရှိသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကစားရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးနေစဉ် သူ၏လက်နှစ်ဖက်သည် ဆတ်ခနဲ လှုပ်သွားသည်။ သူ၏တံတောင်ဆစ်များ ရှိသင့်သော အဆစ်များသည် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏လက်ဖျံနှင့် လက်များသည် ထက်မြက်လာခဲ့သည်။ သူ၏လက်များသည် ယခုအခါ လှံနှစ်ခုနှင့်တူနေသည်။

သူပစ်မှတ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော ပထမဆုံးသူမှာ တိုက်ခိုက်မှုကို အားသွင်းပြီးဖြစ်သော ဒေမီယန်ဖြစ်သည်။ ဒေမီယန်သည် ဓားကို ဆွဲယူကာ ချဉ်းကပ်လာသော သတ္တဝါကို ခုခံရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။

ဘုန်း….

ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကြောင့် ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဘုရားကျောင်းသည် ထိခိုက်မှုကြောင့် တုန်လှုပ်ရန်ပင် ခိုင်ခံ့လွန်းသည်။

ဘုန်း..ဘုန်း..ဘုန်း…

ဒေမီယန်နှင့် နော့စ်တို့သည် အပြင်းအထန် လျှပ်စီးလက်နေသကဲ့သို့ တောက်လျှောက်တိုက်ခိုက်နေကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် သတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဒေမီယန်သည် ပြဿနာတစ်ခုကို အလျင်အမြန် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ဓားသည် နော့စ်၏ လှံနှင့်တူသော လက်များကို ထိသောအခါ ထိခိုက်မှုသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြင်းထန်သည်။

သို့သော် ဒေမီယန်သည် သူ၏ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလဲပြီး ထိုသတ္တဝါကို အမှန်တကယ် ပျက်စီးစေရန် ကြိုးစားတိုင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လိမ့်မည်။ သူထိုးနှက်ခဲ့သော နော့စ်၏ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏အသွင်အပြင်တွင် မှင်နှင့်တူလာသည်။ ထို့နောက် ထိုမှင်ရည်သည် သူ၏ဓားတွင် ကပ်ငြိကာ နော့စ်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ မြိုသိပ်ရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်။

'သူတို့ရဲ့ အဓိကစွမ်းအားက သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ရမယ်။ အခု စွမ်းရည်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ကြည့်ရအောင်။' ဒေမီယန်သည် သူ၏အားပြင်းအားလျော့နယ်ပယ်ကို အသက်သွင်းပြီး သူ၏ဓားပညာကို ချက်ချင်းအသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အယောင်ပြဖြစ်သွားပြီး နော့စ်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော နေရာများတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်ပေါ်လာကာ သူ၏ဘက်သို့ ကြီးမားသော အာကာသကွဲအက်မှုများကို ပို့လွှတ်ခဲ့သည်။

နော့စ်သည် ကြမ်းတမ်းသော ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ကဲကဲကဲကဲ"

ထို့နောက် သူသည် နောက်ထပ် ရက်စက်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အပိုင်းအစများစွာ ကွဲသွားပြီး အသုံးမပြုသော အစိတ်အပိုင်းများသည် ရေကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

နော့စ်သည် သေလုမျောပါးဖြစ်နေသကဲ့သို့ အပေါက်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒေမီယန်သည် သူ၏ဘက်သို့ ပို့လွှတ်ခဲ့သော အာကာသကွဲအက်မှုတိုင်းသည် ပျက်စီးမှုမဖြစ်စေဘဲ သူကို ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး ထိခိုက်ခဲ့သောနေရာများကို နော့စ်၏ကိုယ်ပိုင်လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

အန္တရာယ်လွန်မြောက်သွားသောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ မှင်ရည်သည် နော့စ်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်စီးဝင်ကာ ယခင်ကရှိခဲ့သော အပေါက်များကို ဖြည့်တင်းပေးခဲ့သည်။

နော့စ်သည် ဒေမီယန်ကို မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏သားကောင်ကို စိတ်ပျက်အားလျော့ပြီး အကူအညီမဲ့ဖြစ်စေသော်လည်း သူသည် စိတ်ပျက်ရလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဒေမီယန်၏ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။

'ငါ အဲဒါကို စားရင် ဘာဖြစ်မလဲ'

ထိုအချိန်တွင် ရို့စ်နှင့် ဇာရာတို့ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ သူ၏စွမ်းအားကို တိုင်းတာပြီးဖြစ်သောကြောင့် ထိုသုံးဦးသည် သူကို အနိုင်ယူရန် သူတို့၏အစွမ်းအစကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ မည်သည့်အမှားမဆို စောစောသေဆုံးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မလိုလားသော အရာဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် အသိပေးခြင်းမရှိဘဲ နော့စ်၏နောက်ကျောတွင် ပေါ်လာသော ရို့စ်သည် ပြုံးကာ သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"အယောင်ပြပလ္လင်။"

အခန်းတစ်ခုလုံး အမှောင်အတိကျသွားပြီး ဒေမီယန်၊ ရို့စ်နှင့် နော့စ်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နော့စ်သည် သတိဝီရိယရှိလာခဲ့သည်။

ရို့စ်၏နောက်တွင် ကြီးမားသော နတ်ဘုံပလ္လင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမှ ဓားရာပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ နော့စ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ဘုန်း…

ထိုထိခိုက်မှုသည် ဒေမီယန်နှင့် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများထက် ပို၍ကျယ်လောင်သည်။

"ကရီအီး"

ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများမရှိသော်လည်း နော့စ်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရန် အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရသည်။ သူသည် ရို့စ်အား တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခုန်တက်ကာ ယခင်အမြင့်သို့ ပြန်ရောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ညာဘက်သို့ ရွေ့သွားကာ သေးငယ်သော လေးထောင့်ပုံစံ အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

အချိန်သည် ဆက်လက်ကုန်လွန်သွားပြီး နော့စ်သည် စိတ်ပျက်လာခဲ့သည်။ သူရွေ့လျားတိုင်း မတူညီသော သေးငယ်သော အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားပြီး သူသွားလိုသော ဦးတည်ချက်နှင့် မတူညီသော ဦးတည်ချက်တိုင်းသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အမှောင်အတိကျသောကမ္ဘာတွင် လုံးဝလမ်းပျောက်သွားခဲ့သည်။

နော့စ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် သေးငယ်သော အခန်းတစ်ခုထဲသို့ အတင်းအကြပ် ရောက်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် ကွဲပြားခြားနားသည်။ အေးစိမ့်သော အအေးဓာတ်သည် အခန်းကို ပြည့်နှက်ကာ နော့စ်ကို ကူးစက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ရေခဲတုံးများ ကျပန်းပစ်ခတ်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်လိုကြသည်။ နော့စ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် သူ၏အစိတ်အပိုင်းများကို ခွဲထုတ်ခဲ့သော်လည်း သူသည် မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။

မှင်ရည်သည် မြေပြင်ကို ထိသည်နှင့် မော်လီကျူးအဆင့်တွင် အေးခဲသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ကွဲကြေသွားခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲစတင်ပြီးကတည်းက နော့စ်သည် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

ဤစက်ဝန်းသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ရို့စ်သည် နော့စ်ကို ကျပန်းဦးဆောင်ကာ ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ပြီး ဇာရာသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးခဲစေကာ ဒဏ်ရာရစေသည်။ ဒေမီယန်သည် ဤအရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရပ်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် တိုက်ပွဲတွင် သူအသုံးမဝင်သော ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၌ ကူညီရန် နည်းလမ်းတစ်ခုရှိကြောင်း သူသိသည်။

အာကာသကို အလယ်အလတ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ဒေမီယန်သည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မော်လီကျူးများကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါစေကာ အလွန်အပူချိန်မြင့်မားသော ပလာစမာကို ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဤပလာစမာအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းကာ နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မော်လီကျူးအဆင့်တွင် အေးခဲစေခြင်းဖြင့် နော့စ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်လျှင် မီးရှို့ခြင်းသည် အလားတူအကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသင့်သည်။

နော့စ်သည် နောက်ဆုံးခြေထောက်တွင် ရှိနေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သိသိသာသာ ပါးလွှာသွားကာ သူ၏ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြုလုပ်ထားသော အရာအများစုသည် ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဇာရာသည် သူ၏ခြေထောက်များကို ငြိမ်သက်စွာ အေးခဲစေနိုင်ခဲ့သည်။

"အခု" ရို့စ် အော်လိုက်သည်။

"မင်း နှစ်ခါပြောစရာ မလိုဘူး" ဒေမီယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လူတို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အမည်များဖြင့် မှည့်ခေါ်ခံရသော ကမ္ဘာတစ်ခုမှ အလွန်အစွမ်းထက်သော လူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဒေမီယန်သည် မိမိ၏ လက်ဝါးတို့ကို ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူ ပြင်ဆင်ထားသော ကြီးမားသည့် ပလာစမာရောင်ခြည်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ဗွီမ်…..

ရောင်ခြည်၏လှုပ်ရှားမှုသည် လေကိုပင် ကွဲစေရန် လုံလောက်သည်။ ဤပလာစမာနှင့် တူညီသောနေရာတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ တည်ရှိခွင့်မပြုပါ။ သူ၏ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ရောင်ခြည်ကို မြင်သောအခါ နော့စ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်သော်လည်း သူသည် ရွေ့လျားနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ဇာရာသည် သူ၏ခြေထောက်များကို သေချာစွာ ထောင်ချောက်ဆင်ထားပြီး ရောင်ခြည်ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ကို အေးခဲစေခဲ့သည်။ မည်သည့်စိုးရိမ်စရာမျှမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်မှုသည် သူ၏ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုဖြင့် နော့စ်သည် အမှုန်အမွှားများမှလွဲ၍ ဘာမျှမကျန်တော့ဘဲ ပျက်စီးသွားသည်။