တသသဖြစ်စေသောခရီးလမ်း

နေ့လည်အချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် ဖုန်းချန်မြို့မှ မီတာနှစ်ဆယ်အကွာမျှရောက်သွားကြသည်။ မြင်းလေးစီးဆွဲလာသော လှည်းကြီးလေးလှည်းသည် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့်အရှိန်သတ်လိုက်ကာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

ငယ်ရွယ်လှပသောမိန်းမပျိုလေးနှစ်ယောက်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှ ခပ်သုတ်သုတ်ထွက်လာကြကာ လှည်းတစ်ခုထဲသို့ ဂရုတစိုက်တက်လိုက်သည်။ မြို့အစပ်သို့ရောက်သည်နှင့် လိုက်ပါပို့ဆောင်သောအဖွဲ့က မြို့တံခါးဝဆီသို့ အပြေးသွားကြသည်။

စစ်ထူယွင်က လျင်မြန်စွာဖြင့် လှည်းထဲမှခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဦးရီးတော်၏ဖြတ်သန်းသွားလာခွင့်တံဆိပ်ပြားကို တံခါးစောင့်တစ်ယောက်အား ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် တံဆိပ်ပြားကိုချထားလိုက်ကာ လှည်းများကိုဆက်မောင်းခွင့်ပြုလိုက်သည်။ လှည်းလေးစီးသည် လမ်းမကြီးမှ တောင်ဘက်ယွန်းယွန်းဆီသို့ ဖုန်းချန်မြို့အဝေး ဦးတည်သွားတော့၏။

“ရှီးးးးး--!”

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက်တွင် လှည်းများက ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်လိုက်သည်။

" တစ်ယောက်ယောက်က လမ်းလာပိတ်နေတယ်"

ပထမလှည်း၏လှည်းမောင်းသူသည် လှည်းထဲတွင်ထိုင်နေသော လင်းစစ်ယောင်အား သတင်းပေးလိုက်သည်။

လင်းစစ်ယောင်က သူ၏လက်ထဲတွင် ထွေးပွေ့ထားသော လင်းလုံအား လှည်းပေါ်ရှိ နူးညံ့လှသောအိပ်ရာပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။ ခန်းစီးကိုမကာ လှည်းပြင်သို့မထွက်ခင်တွင် စုရွှေလျန်အား စိတ်အေးအေးထားရန်ပြောသည့်အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မီတာတစ်ရာအကွာခန့်တွင် လူငါးယောက်အုပ်စုရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်နေကြကာ လမ်းတစ်ခုလုံးအား ပိတ်ထားသည်။

အလယ်တွင်ရပ်နေသောယောင်္ကျားသည် နနန်းတော်တွင်ထူးထူးဆန်းဆန်းများပြောခဲ့သည့် သွေးတပ်ဖွဲ့၏မင်းကြီး ရွှယ်လီပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို မြင်သောအခါ လင်းစစ်ယောင်မျက်မှောင်ကြုပ်လိုက်သည်။ တစ်စက္က့န်မျှကြာပြီးနောက်တွင် လှည်းထဲမှဆင်းလိုက်ကာ ထိုငါးယောက်ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ လမ်းလာပိတ်နေရတာလဲ"

အေးစက်စက်အသံက ထိုငါးယောက်၏နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

“လီ!”

ရွှယ်လီက ပါးစပ်မဟသော်လည်း လှပကာသားသားနားနားဝတ်ဆင်ထားသောအမျိုးသမီးက သူ့အား ငိုကာအော်ခေါ်လိုက်၏။ သူမသည် လင်းစစ်ယောင်အား တွေ့သောအခါတွင် ခံစားသွားရကာ မျက်လုံးထဲမှမျက်ရည်များစီးကျလာသည်။

"သူမလား။ ဟုတ်တယ်မလား။ သူမလား?"

ထိုအမျိုးသမီးက ရွှယ်လီအား အတည်ပြုပေးရန် အလျင်စလိုမေးနေလေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက လင်းစစ်ယောင်အား အကဲခတ်နေကာ သူမအကြည့်ပြောင်းသွားသည်နှင့် ထိုလူငယ်လေးပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို ကြောက်နေလေသည်။

ကျန်လူများမှာ ကိုယ်ရံတော်များ၊ မိန်းမတစ်ယောက်၊ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်နှင့် သွေးတပ်ဖွဲ့အတွက်မကြာခဏပေါ်ပေါက်လာတတ်သော မုတ်ဆိတ်မွှေးဖြင့်စစ်သူကြီးတို့ပင်ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး၏အမေးအား ကြားကြသည်နှင့် ၎င်းတို့အားလုံးသည်လည်း လင်းစစ်ယောင်အား လွမ်းဆွေးခြင်းနှင့်မျှော်လင့်ချက်တို့ ရောယှက်နေသောအကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရွှယ်လီက လင်းစစ်ယောင်ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါတို့ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီ"

"ဘာကိစ္စမှမရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းဖယ်ပေးပါ"

လင်းစစ်ယောင်ကအနည်းငယ်မျှ မျက်မှောင်ကြုပ်လိုက်မိ၏။ သူသည် လှည့်ကာ ၎င်းနောက်တွင်ရှိသောလှည်းလေးစိးအားကြည့်လိုက်ပြီး သူနှင့်စစ်ထူယွင်နှစ်ယောက်တည်းဖြင့် ထိုလှည်းလေးစီးအား ကာကွယ်နိုင် မကာကွယ်နိုင်ကို တွက်ချက်နေလေသည်။

“ ဦးလေး !”

စစ်ထူယွင်က လင်းစစ်ယောင်ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။

"ကျွန်တော်တို့ကြောင့် သူတို့က ဒီမှာရှိနေရတာလား"

“ဟုတ်တယ်!”

ရွှယ်လီက ၎င်းတို့ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ စစ်ထူယွင်၏မေးခွန်းအား ကြားသောအခါတွင် မျက်ခုံးပင့်ကာဖြေလိုက်၏။

"အားလုံးပဲ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာအညှိုးမှမရှိကြတာ။ ဘာလို့များ လမ်းပိတ်နေရတာလဲ"

စစ်ထူယွင်က အသံမြင့်လိုက်သည်။ သူသည်တိုက်ခိုက်ရမည်ကို မကြောက်ပေ။ သို့သော်လည်း လှည်းထဲတွင် ကာကွယ်ပေးရမည့် အားနွဲ့သည့်မိန်းမသားများရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင်လျှင် အခြားသူများနှင့်တိုက်ခိုက်ရမည်ကို စိတ်မဝင်စားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်လူများမဟုတ်ကြပေ။ အခြေအနေမှတစ်ဆင့် မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်သူသည် စစ်သူကြီး လုချင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ၎င်းထိုနေရာတွင်ရှိနေရခြင်းသည် သွေးတပ်ဖွဲ့၏တော်ဝင်မိသားစုအား ကာကွယ်ရန်ပင်ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲသာဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် နှစ်နိုင်ငံကြား၌ နိုင်ငံရေးပဋိပက္ခများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။

"ကောင်လေး မင်းဦးလေးကို စကားပြောချင်ရုံပါ။ အခြားရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး"

ရွှယ်လီကပြုံးကာ ကြက်ပေါက်လေးများအားကာကွယ်နေသောကြက်မကြီးကဲ့သို့ ပြုမူနေသော စစ်ထူယွင်အား အာမခံလိုက်သည်။

"ပြဿနာရှိတယ်ဆိုရင် ဒီမှာပဲပြောပါ။ ဘာလို့ အစုလိုက်ဝိုင်းရိုက်ကြမှာလဲ"

စစ်ထူယွင်က ကောင်းကင်သို့ မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သာမန်ပြောဆိုနေသော်လည်း အပြောနှင့်အလုပ်တစ်ခြားစီဖြစ်နေသောထိုသူများအား မုန်းပေသည်။

"ဟားဟားဟား။ မင်းကို ဒီမှာပြောလိုက်ရင် ပါးစပ်တောင်မပိတ်နိုင်တဲ့အထိ ကြောင်သွားမှာပဲငါစိုးမိတာပါ"

စစ်ထူယွင်၏ရန်စသောစကားလုံများအားကြားသောအခါတွင် ရွှယ်လီက ဒေါသမထွက်ပေ။ သူကမျက်လုံးများကျဉ်းသွားအထိ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဘာအံ့ဩစရာလဲ။ ကမ္ဘာကြီးတုန်သွားလောက်တဲ့လျှို့ဝှက်ချက်မျိုးရှိနေလို့လား။ အဲ့လိုဆို အခုပြောလိုက်"

စစ်ထူယွင်က နားကိုလက်ဖြင့်နားထောင်သည့်ပုံလုပ်ပြလိုက်သည်။

တစ်ဖက်သူသည် ကမ္ဘာမြေတုန်လှုပ်သွားစေမည့်လျှို့ဝှက်ချက်မျိုးအား ဦးလေးဖြစ်သူအား ပြောပြခဲ့သည်ဆိုသည်ကို ယုံကြည်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ခပ်အေးအေးသာနေတတ်သည့်ဦးလေးနှင့်ပက်သက်သည့်အကြောင်းအရာဖြစ်ပါလျှင် သွေးစစ်သည်(၁၂)ယောက်၏သေဆုံးခြင်းသာဖြစ်ပေမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ဦးလေးအား ၎င်းတို့ဖြင့်လွှတ်ထား၍မဖြစ်ပေ။ ဦးလေးတွင် သာမန်ထူးခြားလွန်ကဲသောအရည်အချင်းများရှိပါသော်လည်း ထိုသူများက မည်သို့ညစ်ပတ်ကြမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

"ဒီမှာတကယ်ပြောချင်တာလား"

ယခုတစ်ခေါက်တွင် ရွှယ်လီသည် စစ်ထူယွင်အား စိတ်ထဲတွင်မထားတော့ပေ။ သူ့အားမကြည့်ဘဲ အတွေးထဲတွင်သာနစ်မြောနေသော လင်းစစ်ယောင်ကိုလှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ရွှယ်လီက တစ်ခုခုပြောခါနီးတွင် ခေတ္တမျှရပ်လိုက်၏။

"သက်သေ"

လင်းစစ်ယောင် ရုတ်တရက်ခေါင်းမော့လာကာ အခြားသူ၏မျက်လုံးကိုကြည့်ကာမေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားပြောနေတဲ့အကြောင်းနဲ့ပက်သက်ပြီး သက်သေရှိလား"

ရွှယ်လီက သူ့အား နန်းတော်ထဲရှိသီးသန့်အခန်းသို့ခေါ်ကာ ပုံပြင်ဆန်သောဇာတ်လမ်းအားနားထောင်စေခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ရွှယ်လီပြောမည့်အကြောင်းအား ခန့်မှန်းပြီးဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လှည့်လို်ကကာ အဝေးသို့လျှောက်သွားပြီး နောက်ထပ်နားထောင်ရန်ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူသည် မည်သူ့သားဖြစ်နေသည်ဆိုသောအချက်အား ဂရုမစိုက်ပါ။ သူ့တွင်ရှုပ်ထွေးလှသောဇစ်မြစ်ရှိသည်ဆိုသည်ကိုလည်းအရေးမထားပါ။ ကလေးဘဝထဲကစွန့်ပစ်ခဲ့သည်ဆိုသောအချက်လက်ခံရန် ဆန္ဒနည်းနေကာ သူ့အား ယုံကြည်အောင်လုပ်ရန် အကြောင်းရင်းတစ်ခုသာလိုအပ်ပေသည်။ မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ကြောင့် မိသားစုကစွန့်ပစ်ခဲ့သည်ဖြစ်ပါစေ ကြိုမပြောနိုင်သောအကြောင်းရင်းမျာကို ခေါင်းခါကာ ၎င်းတို့၏ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ပေသည်။

"ရှိတာပေါ့။ မင်းမယုံဘူးဆိုရင် ငါနဲ့အတူ သွေးတပ်ဖွဲ့ကိုပြန်လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်"

ရွှယ်လီက ဂရုတစိုက်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် နားထောင်ရန်ဆန္ဒရှိသည်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးကိုဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူပေမည်။

"မလိုဘူး။ အိမ်အမြန်ပြန်မှဖြစ်မှာမလို့"

လင်းစစ်ယောင်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"အဲ့လိုဆို ယွဲ့ခိုင်မြို့မှာတွေ့ကြမယ်"

ညရောက်လျှင် တည်းခိုးခန်းတစ်ခုရှာကာ ၎င်း၏ရှင်းပြချက်များသည် မည်မျှခက်ခဲကာ တိုင်းတာ၍မရသည်ကို နားထောင်ရပေမည်။ သူ၏လက်ခံမှုဖြင့် ထိုက်တန် မထိုက်တန်ကို ကြည့်ရပေမည်။ (၂၅)နှစ်တာမျှမိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် ထူးချွန်ထက်မြက်လှသည့် မင်းကြီးနှင့်မိဘုရားဖြစ်နေသောမိဘများက ၎င်းအားစကားလာပြောသောအခါတွင် အမှန်ပင်ကြောင်အမ်းသွားပေသည်။ သူသည် အေးစက်ကာ ဂရုဏာကင်းမဲ့သောလူသတ်နတ်ဘုရားဖြစ်နေပါသော်လည်း ထိုအကြောင်းအား သိသောအခါတွင် ထွက်ပြေးကာ ပုန်းနေချင်မိသည်။ ၎င်းတို့အား ရင်မဆိုင်ချင်ခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြိ"

ရွှယ်လီက နားထောင်လိုက်သည်။ သူသည် လင်းစစ်ယောင်ကိုကြည့်ကာခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက

"ယွဲ့ခိုင်မြို့မှာ မင်းကိုမတွေ့မချင်း ပြန်မှာမဟုတ်ဘူး"

……

“ဦးလေး!”

လမ်းပိတ်ထားသောထိုငါးယောက်သည် တဖြည်းဖြည်းဖြင့် လမ်းထဲမှတောထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ၎င်းတို့သည် ယွဲ့ခိုင်မြို့သို့သွားရာတွင် စကားပြောလာကြ၏။

စစ်ထူယွင်က လင်းစစ်ယောင်အား အပူတပြင်းဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ယွဲ့ခိုင်မြို့ရောက်မှ ဆက်ပြောကြမယ်"

လင်းစစ်ယောင်က လှည်းဆိသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။ သူက လိုက်ကာကိုဆွဲကာ အထဲသို့ဝင်သွားပေသည်။

စစ်ထူယွင်သည်မူ ခေါင်းတခါခါဖြင့် မိမိလှည်းဆီသို့ပြန်သွားသည်။ ဦးလေးသည် ထိုနေရာတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ သူအဆင်ပြေသည်ပြောလျှင် အမှန်ပင်အဆင်ပြေသင့်ပေသည်။

"သွားကြမယ်"

စစ်ထူယွင်က အော်ကာသတိပေးလိုက်သည်။ မြင်းလှည်းလေးစီးသည် တောင်ဘက်ဆီသို့ ဆက်လက်ခရီးနှင့်ခဲ့ကြ၏။

"ဘာလဲ။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

လင်းစစ်ယောင်တစ်ယောက် လှည်းထဲသို့ဝင်လာလျှင် ဝင်လာချင်းပင် စုရွှေလျန်က သူ၏လက်ကိုဆွဲကာ စိုးရိမ်တစ်ကြီးဖြင့်မေးနေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

သူမသည် သူ့အတွက်စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် လင်းစစ်ယောင်ပျော်သွား၏။ သူက လက်ကိုလှည့်ကာ သူမအား ဆွဲကာထွေးပွေ့ထားလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

၎င်းတို့ပြောသည်သာ အမှန်ဖြစ်လျှင် ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော်....

"အဲ့ဒီလူတွေက..."

စုရွှေလျန်တစ်ယောက် ညည်းတွားမိလိုက်သည်။ သူမသည် လှည်းပြတင်းပေါက်ထောင့်မှချောင်းကြည့်ကာ ၎င်းတို့ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်ဖြစ်နေကြသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ဝေးနေသောကြောင့် သူမသည် ၎င်းတို့ပြောနေသောအကြောင်းအရာများကို မကြားရပေ။

သို့သော်လည်း သူမက ထိုသူများကို မှတ်မိ၏။ ၎င်းတို့သည် နန်းမြို့တော်သို့သွားရာလမ်းတွင် ဖြတ်သွားခဲ့သော ယွဲ့ခိုင်မြို့စားသောက်ဆိုင်တွင်တွေ့ခဲ့သောသူများဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည် သွေးတပ်ဖွဲ့မှဖြစ်ကြောင်း ယွင်အာ ကပြောခဲ့ပေသည်။

"သူတို့တွေနဲ့ဘာမှမပက်သက်ဘူး"

လင်းစစ်ယောင်က သူမခေါင်းပေါ်တွင်မေးတင်လိုက်ကာ အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှထိုမိန်းကလေးနှင့် ကစားပြီးသည့်နောက် အိပ်မောကျသွားကြသည့်အမြွှာလေးများမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်သူနှင့်မျှ မပက်သက်မဆက်နွယ်ပေ။ သူနှင့် သွေးသားပက်သက်မှုရှိသောထိုနှစ်ဦးနှင့် သူ့အားအသက်ကယ်ခဲ့သောသူများလည်းအပါအဝင်ပင်ဖြစ်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ခဲ့တာ ကောင်းပါတယ်"

စုရွှေလျန်က သူပြောသည်ကိုသာနားထောင်နေကာ ဘာမျှထပ်မမေးတော့ချေ။ သူကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မိသည်။

"အားယောင် နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ ရှင်ပျော်ရဲ့လား"

သူမက သူ့ပုခုံးပေါ်တွင်မှီကာ အသံခပ်တိုးတိုးလေးဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့မေးရတာလဲ"

သူမကိုကြည့်နေသည်ကိုရပ်လိုက်ကာ မျက်ခုံးကြုပ်လိုက်မိ၏။

"မင်းကရော"

သူက နောက်မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ပျော်ရွှင်မှု၏အခြေခံဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မတော့ အရမ်းပျော်တယ်။ အရင်က တစ်ခါမှမတွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးတဲ့ပျော်ရွှင်မှုမျိုးပဲ"

သူမ၏နှုတ်မှ ဖြည်းညှင်းသာယာစွာပြောလိုက်သော်လည်း မြဲမြံနေခြင်းတွယ်ကပ်နေသည်။

သူမသည် စုရွှေလျန်ဆိုသောဘဝတွင် တစ်ဘဝလုံးအပ်ချုပ်ခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

အတိတ်တွင် သူမသည် ပန်းထိုးကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် အဘိုးနှင့်အဖေ၏ချစ်ခင်မှုအား ခံခဲ့ရသည်။ သူမလက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် သူမအားမည်သို့ပင်ဆက်ဆံပါစေ ကိစ္စမရှိပေ။ ထိုသူသည် သူမ၏အရည်အချင်းကြောင့်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမထိုနေရာသို့ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။ စူကျိုးပြည်နှင့် လွန်စွာမှကွဲပြားခြားနားသောနေရာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ သူမစိတ်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းမှနေ၍ သူမစိတ်သက်သာရာရခဲ့သည်။ သူမလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အာဏာကြီးလှသော စုမိသားစု၏ ဖိအားဒဏ်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စူကျိုးပန်းထိုးလုပ်ငန်းနှင့် သူမကိုယ်တိုင်ဆီမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

မိမိဘာသာကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်သော လက်ရှိဘဝရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အားယောင်နှင့်လက်ထပ်ကာ ဖန်းဟွာမြို့တွင်အခြေချပြီး အမွှာလေးများအား မွေးခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်း နေ့ရက်တိုင်းတွင် သူမသည် စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

မိဘများက မျှော်လင့်မထားစွာဖြင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များဖြစ်နေပါသော်လည်း ရိုးရှင်းသောပျော်ရွှင်မှုမှထွက်လာရန်ဖိအားမပေးခဲ့သော မိဘများ၏မေတ္တာကိုခံစားခဲ့ရသောကြောင့် သူမကံကောင်းပေသည်။

"မင်းပျော်နေရင်ပြီးပြီ"

လင်းစစ်ယောင်က သူမအား ကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏လှပသောနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးအား ငုံ့ကာစုပ်နမ်းလိုက်သည်။ ပြင်းပြနက်ရှိုင်းသောအနမ်းက သူမအား အသက်ရှုကင်းမဲ့အောင် ပြုလုပ်ပေးလိုက်ပေသည်။

"ရှင်ကရော။ ရှင်ကျွန်မကို ခုထိပြန်မဖြေရသေးဘူး"

သူ၏စိတ်ထဲတွင်ရှိသောအကြောင်းအရာများကိုသိသောကြောင့် တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်းသိပြီးသားပါ"

သူက သူမ၏မေးစေ့လေးကိုကိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ဆုံးရှုံးမှုများဖင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရသောယောင်္ကျားမျိး မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမတစ်ဦးတည်းသည်သာ နှလုံးသားထဲရှိအချစ်အား မြေတောင်မြှောက်ပေးနိုင်လေသည်။

“အားယောင်…"

သူမက သူ၏လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်ကာ နာမည်ခေါ်လိုက်သည်။ ယေဘုယျအဖြေမျိုးဖြင့် သူမ မကျေနပ်နိုင်သေးပေ။

"ဟင်"

သူက အခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းကာ သူမ၏အင်္ကျီထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။ ကလေးမွေးပြီးသည့်နောက်တွင် သူမ၏တောင်တန်းတောင်ထိပ်လေးများသည် လုံးမွတ်ကာပြည့်ဝိုင်းနေကြ၏။

"မလုပ်နဲ့..."

သူမ၏နွေးထွေးမှုအားထိုးဖောက်လိုက်သော သူ၏အေးစက်စက်နှုတ်ခမ်းများက ၎င်းတို့ လှည်းထဲတွင်ရှိနေကြသည်ကို အမှတ်ရသွားစေကာ ဘေးတွင်ရှိသောအမြွှာလေးများကိုလည်း သတိရသွား၏။

"ဘယ်သူမှမသိပါဘူး"

လင်းစစ်ယောင် ကတီးတိုးလေးပြောလိုက်၏။ ရင်ဘတ်ထဲတွင်လှိုင်းထန်နေသောဆုံးဖြတ်ချက်က သူမအားခေါ်သွားရန် တိုက်တွန်းနေပေသည်။

"ဒါပေမဲ့"

ထိန်းမနိုင်သိန်းမရဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ သူမဒယီးဒယိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ငြင်းဆိုခြင်းနှင့် ရုန်းကန်မှုများက သူ၏နားထဲတွင် နူးညံ့ကာသိမ်မွေ့သောညီးသ့လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ"

မေးနေဆဲဖြစ်သည်ကို သူသိည်။ ထို့နောက် သူ၏အားနေသောလက်တစ်ဖက်က သူမ၏ထူထဲသောစကတ်ရှည်အား တွန်းလှန်လိုက်ပြီး သူမ၏ပန်းပွင့်လေးအား တွားသွားသွားကာ နွေးထွေးကာစိုစွတ်စေသည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမအားကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏အဝတ်များကိုလည်း ချွတ်လိက်ပြီး သူမအား သူ့ပေါင်ပေါ်တွင်ထိုင်စေကာ သူ၏ခါးအား ကိုင်ထားစေသည်။ သူမခန္ဒာကိုယ်က ဖြောင့်မတ်သွားသည်။ နှစ်ဦးလုံးသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှုနေကြကာ သူသည် ယခုတွင် သူမထဲ၌ ပြည့်ကျပ်နေပြီဖြစ်၏။

“အားယောင်…”

ပြေးနေသောလှည်းက စတင်လှုပ်ရမ်းလာကာ သူမသည် ထိုသို့မျိုး တစ်ခါမျှမကြုံခဲ့ဖူးပေ။ သူမသည် စတင်ညီးတွားနေမိတော့၏။

"မြဲမြဲကိုင်ထား..."

သူ၏လျှာထိပ်လေးသည် သူမ၏အထိမခံသောနားအား ကလိနေသည်။ သူမအား အားကောင်းသောလှိုင်းများဖြင့် တစ်ခေါက်ပြီးတစ်ခေါက် တိုက်ခိုက်နေကာ သူမ၏ရမ္မက်သွေးကြွနေသောညည်းညူသံလေးများအား အရသာခံနေတော့၏။

***