ချင်ဖုန်းမြို့

နောက်တစ်နေ့ နံနက် အရုဏ်ဦးတွင် လင်မိသားစုနေအိမ်၏ ကြီးမားသော ဖွဲ့စည်းမှုအပြင်ဘက်၌။

အဘိုး လင်ရှိကုန်း၊ ဖခင် လင်ရှင်းရုံ၊ မိခင် ရန်ယွီဆွမ်းနှင့် ညီမ လင်ထျန်ရွေတို့သည် လင်ထျန်မင်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်ရှိနေကြသည်။

ရန်ယွီဆွမ်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။ မည်သူမျှ သတိမထားမိသောအခါ သူမသည် လျှို့ဝှက်စွာ လင်ထျန်မင်အား မသိရသော ပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေသော သိမ်းဆည်းအိတ်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

မနေ့ညက ထပ်ခါထပ်ခါ ညွှန်ကြားထားသော်လည်း အဘိုး လင်ရှိကုန်းသည် အဆုံးမရှိသော သတိပေးချက်များကို မပေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"သတိထားဖို့ မှတ်ထား၊ မင်းရဲ့ဆေးဖော်စပ်တာနဲ့ ကျင့်ကြံတာကို မပေါ့ဆနဲ့..."

"ဟုတ်ပါပြီ အဖေ။ ထျန်မင်က ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ နောက်ကျနေပြီ။ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ထွက်သင့်တယ်" ဟု လင်ရှင်းရုံက စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် တိုက်တွန်းပြောကြားသည်။

လင်ရှိကုန်း၏ မျက်နှာက နီရဲသွားပြီးမှ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း အသက်ကြီးမှ မသင့်တော်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြနေတာပဲ။ သွားပါတော့ ထျန်မင်၊ ငါတို့ကို စိတ်မပူနဲ့၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအပေါ် အာရုံစိုက်ပြီး တစ်နှစ်ပြည့်တာနဲ့ ငါတို့ကို ပြန်လာတွေ့"

"ဟင်..."

လင်ထျန်မင်၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပြီး သူသည် ခိုင်မာသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် ပြောသည်။

"အဘိုး၊ အဖေ၊ အမေ၊ ညီမလေး၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပြီး ကြိုးစားကျင့်ကြံပါ့မယ်။ မကြာခင် ပြန်လာဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်။ အားလုံး ဂရုစိုက်ကြပါ"

ဤသို့ပြောပြီး သူသည် သူ၏စိမ်းလန်းသော ဝါးဓားကို ထုတ်ယူကာ ဓားသွားပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး မရဲတရဲဖြင့် လေထဲသို့ တက်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။

စိမ်းလန်းသော ဝါးဓားပေါ်တွင် ရပ်နေသောအခါ လေသည် သူ၏အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်စေသည်။ တောင်များနှင့် မြစ်များကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းနေစဉ် လင်ထျန်မင်သည် ခံစားချက်များစွာ ရောထွေးနေသည်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် မိသားစုနေအိမ်မှ စောစီးစွာ ထွက်ခွာရန်၊ နိုင်းပြည်တိုက်ကြီးကို လှည့်လည်ရန်၊ ကြီးမားသော မြစ်များနှင့် တောင်များကို မြင်တွေ့ရန်၊ မျိုးနွယ်စုအားလုံး၏ သူရဲကောင်းများကို မျက်မြင်တွေ့ရှိရန် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

နေတစ်ဝက်ခန့်သာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူသည် သူ၏မိသားစုကို လွမ်းဆွတ်လာခဲ့သည်။ မရဲတရဲနှလုံးသားဖြင့် သူသည် ချင်ဖုန်းမြို့သို့ သွားရာလမ်းကိုသာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းမြို့သည် စိမ်းလန်းသော ဝါးတောင်မှ ပေခြောက်ရာကျော်ဝေးသည်။ အရှိန်အပြည့် ပျံသန်းခြင်းနှင့် သူ၏အရှိန်ဖြင့် နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ငါးရက်စောစီးစွာ ထွက်ခွာခြင်းသည် အချိန်များစွာရရှိစေသောကြောင့် လမ်းတွင် အလျင်စလိုလုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

တစ်ဝက်တစ်ရက် ဓားဖြင့် ပျံသန်းပြီးနောက် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ တစ်ဝက်ကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်သော အခြေအနေများအတွက် သူသည် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ တစ်ဝက်ကို အရေးပေါ်အခြေအနေများအတွက် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာသစ်သို့ သူ၏ပထမဆုံး ဝင်ရောက်မှုတွင် သတိထားခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး အချိန်စောသေးသောကြောင့် ခရီးဆက်လက်မသွားမီ ပြန်လည်သက်သာရန် အန္တရာယ်မရှိပေ။

ရှေ့တွင် အကျယ်ပေဆယ်ပေရှိသော မြစ်ငယ်တစ်ခုပါသော ချိုင့်ဝှမ်းငယ်တစ်ခုရှိပြီး သူသည် ထိုသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီး သူသည် ရန်ယွီဆွမ်းပေးသော သိမ်းဆည်းအိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အတွင်း၌ လင်ရှင်ဆေး သုံးလုံး၊ ဟွေယွမ်ဆေး တစ်လုံး၊ ဟွာဒူဆေး တစ်လုံးနှင့် အနိမ့်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်မျက် လေးဆယ်လုံး ပါဝင်သည်။

သိမ်းဆည်းအိတ်ထဲရှိ ဆေးရည်များနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်မျက်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏အတွေးများ ပေါများလာသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ဖခင် လင်ရှင်းရုံ ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ချီစွမ်းအင်မြှင့်တင်ခြင်းအဆင့် ခုနစ်သာရှိပြီး ထူးခြားသော ကျွမ်းကျင်မှုများ မရှိသော သူ၏မိခင်သည် သူနှင့် သူ၏ညီမလေး ကျင့်ကြံရန်အတွက် အရင်းအမြစ်များကို မကြာခဏ ပံ့ပိုးပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏ဖခင်သည် စိမ်းလန်းသော ဝါးတောင်တွင် မကြာခဏ မရှိဘဲ ဂရုစိုက်ကြောင်း များများ မပြသသော်လည်း တိတ်တဆိတ် ပါဝင်လှူဒါန်းနေခဲ့သည်။

ဤအတွေးကြောင့် လင်ထျန်မင်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ခြင်းပင်။

သူသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းအိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ သူ၏လက်ရှိပိုင်ဆိုင်မှုများကို စာရင်းချုပ်ခဲ့သည်။

သူ၌ လက်ရှိတွင် လင်ရှင်ဆေး ဆယ်လုံး၊ ဟွေယွမ်ဆေး လေးလုံး၊ ဟွာဒူဆေး နှစ်လုံးနှင့် အနိမ့်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်မျက် လေးဆယ်လုံးအပြင် အစာရှောင်ဆေး ဆယ်လုံးအတွက် လုံလောက်သော ဆေးပင်များနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဇာစ်မြစ်ဆေးပစ္စည်း အုပ်စု သုံးဆယ့်ငါးစု ရှိသည်။

ပထမအဆင့် အထက်တန်းတိုက်ခိုက်ရေး မန္တန်စာရွက် နှစ်ခု၊ ပထမအဆင့် အထက်တန်းကာကွယ်ရေး မန္တန်စာရွက် နှစ်ခု၊ ဒြပ်စင်မီးပုလင်း တစ်လုံးနှင့် သူ၏အဘိုး စုစည်းထားသော ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံ တစ်စုံ။

သူ၌ ချင်ကျိုးနှင့် ကျိကျိုး၏ မြေပုံများလည်းရှိပြီး အဓိကနိုင်ငံများ၏ တောင်တန်းများ၊ အလယ်အလတ်မှ အကြီးစား မိသားစုဂိုဏ်းများ၏ နယ်မြေနှင့် မိသားစုနေထိုင်ရာနေရာများ အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည်။

စိမ်းလန်းသော ဝါးတောင်၏ လင်မိသားစုကို မြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားထားသော်လည်း ထင်ရှားသောနေရာမဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်မျက် ရာနှင့်ချီ၍ တန်ဖိုးရှိသော ဤပိုင်ဆိုင်မှုသည် ချီစွမ်းအင်မြှင့်တင်ခြင်းအဆင့် ခုနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်ရှိသော လင်မိသားစု ကျင့်ကြံသူများ ပိုင်ဆိုင်သည်ထက် များစွာ ပိုများနိုင်သည်။

ပထမအဆင့် အရည်အသွေးမြင့် မန္တန်စာရွက် လေးခု၊ တိုက်ခိုက်ရေး နှစ်ခုနှင့် ကာကွယ်ရေး နှစ်ခုသည် ချီစွမ်းအင်မြှင့်တင်ခြင်းအဆင့် ကိုးရှိသော ကျင့်ကြံသူနှင့် မတွေ့ဆုံသရွေ့ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုများလိမ့်မည်။

မြေပုံကို ယူကာ သူ၏တည်နေရာကို ဂရုတစိုက် ခွဲခြားသိမြင်သည်။ သူသည် ပေတစ်ရာ ပျံသန်းခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပေတစ်ရာအရွယ်အစားရှိသော တောင်တန်းငယ်တစ်ခုဖြစ်သည့် ဂျင်ယွီတောင်ပေါ်တွင် ရှိသင့်သည်။

သူသည် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုများကို စီစဉ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တရားထိုင်ကာ ကျင့်ကြံမှု စတင်ခဲ့သည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် ပြန်လည်သက်သာလာပြီးနောက် သူသည် ခရီးဆက်လက်ထွက်ခွာကာ အရှေ့ဘက်သို့ ဆက်လက်ပျံသန်းခဲ့သည်။

သုံးရက်ကြာသွားသည်။

ပေအတော်များများ ကျယ်ဝန်းသော မြို့တစ်မြို့သည် တဖြည်းဖြည်း မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကျယ်ပြောသော စပါးခင်းများ ပြည့်နှက်နေသော လွင်ပြင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တောင်ကုန်းတစ်ခုကိုပင် မမြင်ရဘဲ အလွန်ပွင့်လင်းသော မြင်ကွင်းကို ပေးစွမ်းသည်။

ဤနေရာ၏ လေထုကို ခံစားမိသောအခါ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် စိမ်းလန်းသော ဝါးတောင်ထက် များစွာ နည်းပါးကြောင်း၊ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပင် အားမကောင်းနိုင်ကြောင်း သူခံစားမိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူ၌ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်နှင့် လင်ရှင်ဆေးများစွာ ရှိသောကြောင့် ကျင့်ကြံမှုအတွက် လေ့လာခြင်းကိုသာ အားကိုးပါက အကျိုးသက်ရောက်မှုက ကျေနပ်ဖွယ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

စိမ်းလန်းသော ဝါးတောင်သည် လိုယွမ်တောင်တန်းတွင် တည်ရှိသည်။ သူတို့၏ဘိုးဘေးလက်ထက်တွင် မိသားစုသည် ဒုတိယအဆင့် အထက်တန်းဖွဲ့စည်းမှုကို တည်ဆောက်ရန် အလွန်အကျွံ ကုန်ကျခဲ့ပြီး သူ၏ မူလစိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းနိုင်သော စွမ်းအားကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အဆင့်ကို သိသိသာသာ တိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းမြို့သည် လောကီကမ္ဘာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နည်းပါးခြင်းသည် အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ခဏတာအတွင်း သူသည် မြို့ပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ အိမ်များ ထူထပ်စွာ စီတန်းနေပြီး စနစ်တကျ လမ်းများနှင့် လင်မိသားစု၏ သာမန်အရပ်သားများ မော့ကြည့်ကာ အံ့သြခြင်းနှင့် အားကျခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းနေကြသည်။

မြို့၏ လမ်းကြောင်းတိုင်းတွင် မီတာထောင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော၊ အမြင့်ပေအတော်များများရှိသော မြို့ရိုးတစ်ခုရှိပြီး အလယ်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသော တံခါးတစ်ခုရှိသည်။

အနီရောင် စန္ဒကူးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော၊ အလျားပေအတော်များများရှိပြီး အနံတစ်ပေရှိသော ဆိုင်းဘုတ်တွင် ချင်ဖုန်းမြို့အတွက် စာလုံးကြီး သုံးလုံး ရေးထိုးထားသည်။

မြို့လယ်ခေါင်တွင် မြို့တစ်ခုလုံး၏ အမြင့်ဆုံးနှင့် အခန့်ညားဆုံးသော တာဝါတစ်ခုရှိပြီး အထပ်ငါးထပ်ရှိကာ စကျင်ကျောက်ဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားသည်။ သူ၏ မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ နံရံများက အထူးမျက်စိကျစရာဖြစ်သည်။

လင်ထျန်မင်သည် မနေခဲ့ဘဲ အပေါ်ထပ်သို့ တည့်တည့်သွားလိုက်သည်။

နာရီဝက်မပြည့်မီ လင်ထျန်မင်သည် အပေါ်ထပ်ရှေ့ရှိ ရင်ပြင်တွင် တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အပေါ်ထပ်မှ အသက်ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိသော၊ ချီစွမ်းအင်မြှင့်တင်ခြင်းအဆင့် ငါးရှိသော၊ လင်မိသားစု၏ ဦးလေးတော်စပ်သူ လင်ရှင်းချဲ့ဆိုသူ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။

ယခင်က နှစ်ဦးသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုများစွာ မရှိခဲ့ပေ။

လင်ထျန်မင်သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကာ ပြောသည်။

"တူတော်မောင်က ဦးလေးတော်အား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပါတယ်"

လင်ရှင်းချဲ့သည် မာန်မာနမထားဘဲ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ ပြောသည်။

"အဲဒီလို ထုံးစံတွေ မလိုပါဘူး တူတော်မောင်။ ခရီးပန်းလာခဲ့ရမှာပေါ့၊ ခဏလောက် အနားယူဖို့ အထဲကို ကြွပါ။"

လင်ထျန်မင်သည် မငြင်းဆန်ဘဲ နှစ်ဦးသား အတူ အပေါ်ထပ်၏ ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

မထွက်ခွာမီ လင်ရှင်းချဲ့သည် အနီးရှိ လင်မိသားစု သာမန်အရပ်သားများကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

"ခန်းမကြီးအတွက် စားသောက်ဖွယ်ရာ တစ်ခု ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ မြို့ဝန်ကိုလည်း ဆင့်ခေါ်လိုက်ပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့"

လင်မိသားစုမှ သာမန်အရပ်သားသည် တုံ့ပြန်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ခန်းမကြီးအတွင်း လင်ရှင်းချဲ့သည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ထုတ်ယူပြီး နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောဆိုကြသည်။

လင်ရှင်းချဲ့က ချိုသာစွာ ပြောသည်။

"ငါ့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်တာဝန်ကို လွှဲပြောင်းယူမယ့်သူက တခြားမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်မယ်လို့ အစက ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမယ့် ငါတို့ လင်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်တဲ့ မင်းဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး၊ တကယ်ကို ဘယ်သူ့မျှော်လင့်ချက်နဲ့မှ မတူဘူး။"

လင်ထျန်မင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး နှိမ့်ချစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဝေနိုင်ငံမှာ ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတာနဲ့ ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူစရာလို့ မပြောရဲပါဘူး၊ ချင်ကျိုး ဒါမှမဟုတ် ယွမ်ကျိုးနဲ့ ဆွမ်းကျိုးလို ပိုကြီးတဲ့ ဒေသတွေမှာဆိုရင် ပြောစရာမရှိတော့ပါဘူး။"

လင်ရှင်းချဲ့သည် များများမပြောတော့ဘဲ ချင်ဖုန်းမြို့အကြောင်းကို လင်ထျန်မင်အား စတင်မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းမြို့သည် လင်မိသားစု၏ သာမန်အရပ်သားများ စုဝေးရာ အဓိကနေရာငါးခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူဦးရေ တစ်သိန်းနီးပါးရှိသော အလယ်အလတ်အရွယ်အစားရှိကာ မြို့တည်ဆောက်ခြင်း သမိုင်း နှစ်ပေါင်းငါးရာကျော်ရှိပြီး လင်မိသားစုအတွက် အရေးပါသော သာမန်အရပ်သားအရင်းအမြစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိသော မျိုးနွယ်စုဝင်များစွာကို ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်သည်။

နောက်နှစ်နှစ်အကြာတွင် မျိုးနွယ်စု၏ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် စစ်ဆေးခြင်း အခမ်းအနား ကျင်းပမည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါတွင် ချင်ဖုန်းမြို့ရှိ သင့်လျော်သော အသက်အရွယ်ရှိ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို စစ်ဆေးရန်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိသူများကို မိသားစုပိုင်နက်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ကာ ကျင့်ကြံရန် လူများ ရောက်ရှိသင့်သည်။

ချင်ဖုန်းမြို့သည် ဂျင်ကျိုး၏ ဟွမ်ယန်နိုင်ငံနယ်မြေအတွင်းရှိ လေဆင်နှာမောင်းတောင်တန်းသည် လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော ဒေသ၏ တောင်ဘက် ပေငါးရာအကွာတွင် တည်ရှိသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ အနိမ့်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများသည် လမ်းမှားကာ ချင်ဖုန်းမြို့၏ အုပ်ချုပ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတတ်သည်။ သတိထားရန်နှင့် ဂျင်ကျိုးနယ်မြေအတွင်းသို့ မဆင်မခြင် ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် မှတ်သားထားပါ၊ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များသည် ချင်ကျိုး၏ အဆင့်များထက် များစွာ သာလွန်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး မိသားစုအတွက် ပြဿနာမဖန်တီးပါ သို့မဟုတ် ရန်သူများ မဖန်တီးပါနှင့်။

အနောက်ဘက် ပေသုံးရာအကွာတွင် ဝေနိုင်ငံ၏ ချင်ကျိုးရှိ ဇီယွမ်တောင်တန်း၏ အဆုံးဖြစ်သည်။ ပေတစ်ထောင်ပတ်လည်တွင် ကျင့်ကြံသူမိသားစုများ မရှိပါ။ ဇီယွမ်တောင်တန်းတွင်လည်း နတ်ဆိုးသားရဲများစွာရှိသောကြောင့် ချင်ဖုန်းမြို့မှ ပေတစ်ရာထက် ပိုဝေးဝေး မသွားသရွေ့ အန္တရာယ်မရှိပါ။

လင်ရှင်းချဲ့သည် နာရီဝက်ခန့် စကားပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်မိသားစု သာမန်အရပ်သားများသည် ဟင်းလျာများနှင့် အဖျော်ယမကာ ဆယ်မျိုးကျော်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ စားသောက်ရင်း ချင်ဖုန်းမြို့အကြောင်းကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်မပြည့်မီ အသက်ငါးဆယ်ကျော်ပြီး ဆံပင်ဖြူနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လူငယ်နှစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

သုံးဦးစလုံး ဒူးထောက်ကာ တညီတညွတ်တည်း ပြောကြသည်။

"ချင်ဖုန်းမြို့သို့ ကြွရောက်တော်မူသော ဘိုးဘေးကြီးကို ကြိုဆိုပါတယ်။"

အဘိုးအို စကားမဆုံးမီ လင်ထျန်မင်သည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ သုံးဦးစလုံး လေထဲတွင် မြောက်တက်ကာ ရပ်လိုက်ကြသည်။

အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် သုံးဦးစလုံး မျက်နှာနီရဲကာ အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။

လင်ထျန်မင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ဒီလို ထုံးစံတွေ မလိုပါဘူး။ ဦးလေးတော်က ချင်ဖုန်းမြို့အကြောင်းကို ကျွန်တော့်ကို လုံလောက်စွာ ရှင်းပြပြီးပါပြီ။ နောက်သုံးနှစ်မှာ ကျွန်တော် ဒီမှာ တပ်စွဲပြီး ချင်ဖုန်းမြို့ကို ကာကွယ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းပါ့မယ်။"

ထို့နောက် လင်ထျန်မင်သည် အဘိုးအိုအား သူကိုယ်တိုင်နှင့် အခြားမျိုးနွယ်စုဝင်များကို မိတ်ဆက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာက တောက်ပလာပြီး သူ စတင်ပြောတော့သည်။

"ကျွန်တော်က ချင်ဖုန်းမြို့က လင်မိသားစုရဲ့ သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် မျိုးနွယ်စုဝင် လင်ရှင်ဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် မြို့ဝန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါတယ်။"

"ဒါတွေက ကျွန်တော့်သားတွေ လင်ရှန်နဲ့ လင်ဟိုင်ပါ။ နှစ်ယောက်စလုံး အတော်ပါးနပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ သွားလာရတာ ခက်ခဲလာပြီ။ ဘိုးဘေးကြီးကို အနီးကပ် လုပ်ကျွေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို နားလည်ပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ကို ဘာမဆို လွတ်လွတ်လပ်လပ် အမိန့်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု သူသည် သူ၏သားများဘက်သို့ လှည့်ကာ ထပ်ပြောသည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏သားများကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

"မင်းတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၊ ဘိုးဘေးကြီးကို အပြည့်အဝ လုပ်ကျွေးဖို့ အသင့်ပြင်ထားကြ။ ဘာအမှားအယွင်းရှိရှိ မိသားစုစည်းကမ်းနဲ့ အရေးယူခံရမယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်ရှန်နှင့် လင်ဟိုင်တို့သည် ထင်ရှားစွာ စိုးရိမ်နေကြပြီး သူတို့ခေါင်းကို ခါးခါးသီးသီး ညိတ်ကာ ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။

လူအများရှေ့တွင် လင်ရှင်းချဲ့သည် အပေါ်ထပ်၏ ကန့်သတ်ချက်များအတွက် ထိန်းချုပ်မှုအမှတ်အသားကို လင်ထျန်မင်အား လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် သုံးဦးသားကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား ညစာကို ဆက်လက်စားသုံးကြပြီး ဝိုင်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် လင်ရှင်းချဲ့သည် လင်ထျန်မင်အား နှုတ်ဆက်ကာ တစ်ညတာ အနားယူပြီး အရုဏ်ဦးတွင် မျိုးနွယ်စုပိုင်နက်သို့ ပြန်ကာ အစီရင်ခံရန် ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

လင်ထျန်မင်သည်လည်း ရိုသေစွာ ခွက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ဦးလေးတော်အား ခရီးချောမွေ့စေရန် ဆုတောင်းပေးပြီးနောက် နှစ်ဦးသား သက်ဆိုင်ရာ အခန်းများသို့ ပြန်ကာ အနားယူခဲ့ကြသည်။

သုံးရက်ကြာ မမောမပန်း ခရီးသွားပြီးနောက် လင်ထျန်မင်သည် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးချမ်းသွားသောအခါ သူသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လင်ရှင်နှင့် လင်ဟိုင်တို့သည် အပေါ်ထပ်အပြင်ဘက်တွင် ခြေတစ်လှမ်းမျှ မခွာဘဲ စောင့်နေခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လင်ထျန်မင်သည် ဦးလေးတော် လင်ရှင်းချဲ့ကို ပေအတော်များများအထိ လိုက်ပို့ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ချင်ဖုန်းမြို့ မျိုးနွယ်စုပိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေဆယ်ပေပတ်လည် လှည့်ပတ်စစ်ဆေးကာ လုံခြုံရေးကို သေချာစေပြီးနောက် အပေါ်ထပ်ရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။