အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကား

တာအိုဆရာကြီးတု၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ လင်းယွဲ့သည် တာအိုဆရာကြီးတုက သူ ဟန်ဆောင်နေကြောင်း သိပြီးဖြစ်သည်ကို နားလည်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူနှင့် ရှာလီမှလွဲ၍ တာအိုဆရာကြီးတုသည် ထိုနေ့တွင် ဆူဇီချူး သေဆုံးရန် သေချာကြောင်း သိသော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆူဇီချူးက ယနေ့အထိ အသက်ရှင်နေသေးသည်။

တာအိုဆရာကြီးတုသည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူ့ကို မေးမြန်းပြီး ဖြစ်သည်။ လင်းယွဲ့သည် တာအိုဆရာကြီးတုကို ပါဝင်ပတ်သက်စေလိုခြင်း မရှိသလို သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်များကိုလည်း ဖော်ထုတ်လိုခြင်း မရှိသောကြောင့် သူ မဖြေကြားခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် မနေ့က ရှာလီ ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း သိရှိပြီးနောက် တာအိုဆရာကြီးတုက သူသည် လင်းယွဲ့၏ လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်ဟု သံသယဝင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းယွဲ့ သိသည်...

တာအိုဆရာကြီးတုသည် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ထိခိုက်စေမည်မဟုတ်။

"ရှာလီ"

လင်းယွဲ့သည် ဤအမည်ကို ကြားပြီး တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးယူကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီစွာဖြင့် တာအိုဆရာကြီးတုကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ကျုပ်က အဲဒီအရူးထက် ပိုဆိုးတယ်လို့ ခင်ဗျားပြောချင်တာလား? သူက ကျုပ်ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ၊ ဒါကိုတောင် ခင်ဗျားက သူလုပ်တာ မှန်တယ်လို့ တွေးနေတုန်းပဲလား။ ဇီချူးက အနည်းငယ် လှည့်စားတတ်ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးရအောင် ဘယ်သူမို့လို့လဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကောင်းဖို့အတွက် ငါ ဒါတွေ လုပ်နေတာ"

တာအိုဆရာကြီးတု၏ မျက်နှာထားသည်လည်း အေးစက်သွားပြီး တည်ကြည်စွာ "မင်းကို အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးသား၊ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်တာက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီလို နက်နဲတဲ့ အကြံအစည်တွေရှိတဲ့ မိန်းမတွေက မင်းကိုပဲ ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မပြောဘဲ သူ့မျက်လုံးများသည် တာအိုဆရာကြီးတုကို ခိုင်မာစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ရုတ်တရက် မကျေနပ်သော အသံဖြင့် "ကျုပ် နားလည်ပြီ။ ဆူဇီချူးကို သတ်ဖို့ ရှာလီကို အမိန့်ပေးတာ ခင်ဗျားလား။ ရှာလီက ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ ဇီချူးကို ရုတ်တရက် ဘာကြောင့် လုပ်ကြံတာလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးနေခဲ့တာ။ ခင်ဗျားပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဘာ"

တာအိုဆရာကြီးတုသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် လင်းယွဲ့ကို မျက်နှာညှိုးငယ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် သက်ပြင်းရှည်ရှည်ချကာ အေးစက်စွာ "ဟုတ်တယ်၊ ငါပဲ စီစဉ်ပေးခဲ့တာ။ မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ" ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက သူမမျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် တာအိုဆရာကြီးတုက ဒေါသဖြင့်သာ ပြောနေကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်‌ပေသည်။

"ဒါဆို တကယ်... ခင်ဗျားပဲ"

လင်းယွဲ့သည် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ကာ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇီချူးကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ်..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ တာအိုဆရာကြီးတုကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအချိန်ကစပြီး ကျုပ်တို့ကြားမှာ ဘာမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားကို ကျုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အရက်... ခွေးစာလို့ သဘောထားလိုက်"

"သေရဲတဲ့ ကောင်လေး"

တာအိုဆရာကြီးတုက ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ လက်ချောင်းများကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဝင်းဝင်းလက်လာ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်တစ်ခုက တစ်မုဟုတ်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထောင်ထဲတွင် ခပ်အုပ်အုပ် လျှပ်စီးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ချိတ်၍ ဘာမျှ မပူပန်ဟန်ဖြင့် မျက်နှာထားတည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တာအိုဆရာကြီးတု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော အနက်ရောင်ရွှေရောင် ကြိုးများမှာ ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားသည်။

"အင့်..."

တာအိုဆရာကြီးတုသည် တိုးညင်းသော ညည်းညူသံကို ပြုလုပ်သည်။ သူထုတ်လွှတ်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်သည် မည်သည့်သဲလွန်စမှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြနထိုင်ကျသွားသည်။

လျှပ်စီးသံက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

လင်းယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် နောက်ဆုတ်ကာ သူ့နှလုံးသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေသည်။

ထို့နောက် သူ့လက်ကို အနည်းငယ် တုန်ယင်စွာ မြှောက်ကာ တာအိုဆရာကြီးတုကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုး၍ ပြောလိုက်၏။ "ဟုတ်ပြီ.. ဟုတ်ပြီ! အခုတော့ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို သတ်ချင်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား... အရက်တောင် မသောက်နိုင်တဲ့ အချိန်တုန်းက ခင်ဗျားကို ဝယ်တိုက်ပေးတာ ကျုပ် မဟုတ်ဘူးလား။ အခုကျ ကျုပ်ကို သတ်ချင်‌နေပြီပဲ"

"မင်းရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ အရက်ကို တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီးတစ်ယောက်က တကယ် ဂရုစိုက်တယ်လို့ မင်းထင်နေသလား"

တာအိုဆရာကြီးတု၏ မျက်နှာထားသည် အေးစက်သွား၏။ "မင်း ငါ့လိုပဲ အထီးကျန်ပြီး အကူအညီမဲ့နေတာ မြင်လို့၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို သဘောကျလို့ မင်းကို ဂရုစိုက်ခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ဝိဇ္ဇာအသက်ရှူနည်း ပြန်သင်ပေးပြီး ကျေးဇူးဆပ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

လေထုသည် ခဏတာမျှ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အရည်အချင်းကို နှစ်သက်လို့"

လင်းယွဲ့က ခပ်လှောင်လှောင် ပြောလိုက်သည် "ခင်ဗျားက တကယ် ငတုံးပဲ။ ဂိုဏ်းက နှင်ထုတ်ခံရပြီး နောက်ထပ် မန္တရားတွေ မသုံးတော့ဘူးလို့ ကတိသစ္စာပြုထားပြီး အရက်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံတောင် မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား။ အခုကျ အရည်အချင်းကို နှစ်သက်တယ်လို့ ပြောနေတယ်။ ကျုပ်က ကျင့်ကြံဖို့ အရည်အချင်းမရှိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ ကျုပ်ဆီမှာ ဘာအရည်အချင်းကို မြင်တာလဲ"

သူသည် တာအိုဆရာကြီးတုကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး လှည့်ကာ ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီကို လက်အုပ်ချီကာ "သခင်မ၊ နောက်ထပ် ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး နှစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးပြီးမှ "နောက်ထပ် ပြောစရာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် မင်း အရင်ထွက်ပြီး ဘေးအခန်းမှာ ငါ့ကို စောင့်နေ" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ဦးညွှတ်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် တာအိုဆရာကြီးတုကို နောက်တစ်ချက် မကြည့်တော့ပေ။ ထောင်၏ အေးစက်သော သံတံခါးပွင့်သည်နှင့် သူသည် တိုက်ရိုက်ထွက်သွားသည်။

ဒုန်းဟူသော အသံနှင့်အတူ ထောင်တံခါးက ပြန်ပိတ်သွားသည်။

ထောင်အတွင်း၌ ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီနှင့် တာအိုဆရာကြီးတုတို့သာ ကျန်ရှိပြီး ရုတ်တရက် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် စကားမပြောဘဲ တာအိုဆရာကြီးတုကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တာအိုဆရာကြီးတုသည် စားပွဲဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်ကာ ဗလာကျင်းနေသော အေးစက်သော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာထားသည် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းကာ သူ့မျက်လုံးများတွင် အထီးကျန်မှု၏ အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် နှစ်အနည်းငယ် ပို၍ အိုမင်းသွားပုံရပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

သူသည် တန်ခိုးကြီးသော တာအိုဆရာတော်တစ်ပါး မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

သာမန် အထီးကျန် အဘိုးအိုတစ်ဦးသာ။

သူ၏နှလုံးသားတွင်မူ 'ငါ အဲဒီကောင်လေးကို ကောင်းကောင်း သင်ပေးခဲ့သင့်တယ်၊ ဒါ လူအိုကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ပုံပဲ။ မင်းကြည့်စမ်း အဲဒီလို အရူးအမူးဖြစ်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတာ။ ရုပ်ရည်ကောင်းတာကလွဲရင် မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက အသုံးမဝင်ဘူး...' ဟု တွေးနေသည်။

"တာအိုဆရာကြီးတု"

အေးစက်သော ထောင်အတွင်း၌ ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီ စကားစတင်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ဂိုဏ်းကနှင်ထုတ်ခံရပြီး နောက်ထပ် မန္တရားတွေ မသုံးတော့ဘူးလို့ ကတိသစ္စာပြုထားတဲ့အကြောင်း အခုလေးတင် လင်းယွဲ့က ပြောခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလောက် အလွယ်တကူ လက်နက်ချတာလား"

ကောင်လေးက ဒီအကြောင်းပြချက်ကို သုံးပြီး ငါ့ကို သံသယကင်းရှင်းစေချင်တာပဲ...။ တာအိုဆရာကြီးတုသည် ဤအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ "ကျွန်တော့်လို တာအိုဘုန်းကြီးအိုကြီးတစ်ယောက်က ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ထက် မပိုဘူး၊ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ မန္တရားတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် သုံးဖို့ ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ ရမှာလဲ..." ဟု ပြောသည်။

"ဒါဆို ရှင် ဘာကြောင့် ချင်းတုကို ရောက်လာတာလဲ" ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက မေးသည်။

တာအိုဆရာကြီးတုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ဂိုဏ်းနဲ့ ပိုဝေးဝေးနေချင်လို့၊ အငြင်းပွားမှုတွေနဲ့ ပိုဝေးဝေးနေချင်လို့..."

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မေးသည်။ "အခုလေးတင် မိုးကြိုးငါးချက်ရဲ့ အစစ်အမှန်စွမ်းရည်ကို သုံးတုန်းက သူ့ကို တကယ် သတ်ချင်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ကြောက်အောင် လုပ်ချင်ရုံသက်သက်လား"

တာအိုဆရာကြီးတုသည် ခါးသက်စွာ ရယ်မောကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "အဲကောင်လေးကို ကြောက်အောင် လုပ်ချင်ရုံသက်သက်ပဲပေါ့။ ငါ တာအိုဂိုဏ်းဝင် မဟုတ်တော့ပေမဲ့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ စိတ်နှလုံး နည်းနည်းတော့ ရှိပါသေးတယ်။ သူ့စကားတွေက ဒီလောက် စိတ်ပျက်စရာကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."