လျှို့ဝှက်ချက်

ချင်တုသည် အနောက်‌မြောက်ဘက်ရှိ ယုံမင်းဆက်၏ သူရဲကောင်းတို့ ဖြတ်သန်းရာ လမ်းကြားနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်းထိစပ်လျက်၊ လျန်ကျိုး၏ မြို့တော်ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ရှေးခေတ်ကတည်းက သဘာဝအားသာချက်များရှိခဲ့ပြီး ဆွေမျိုးသားချင်းများ နေထိုင်ရန် မသင့်လျော်သောနေရာဟု သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ မြေဩဇာကောင်းသော အလယ်ပိုင်းဒေသများကဲ့သို့ မကြွယ်ဝသော်လည်း အလယ်ပိုင်းဒေသမှလူများ ထင်ထားသကဲ့သို့ လူသူကင်းမဲ့သော တောကန္တာရနှင့်တော့ အလွန်ကွာခြားသည်။

ချင်းယွမ်မင်းလက်ထက် ၁၅ ခုနှစ်၊ ဆောင်းဦး။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီးနောက် ချင်တု၏ သဲမှုန်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များအားလုံး ဆေးကြောသွားကာ အပူရှိန်၏ နောက်ဆုံးအရိပ်အယောင်များပါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ချင်ကျွေးလမ်းသည် သူ၏အစစ်အမှန်ပုံစံကို ရှားရှားပါးပါးသာ ပြသလေ့ရှိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်စားခံထားရသော ကျောက်ပြားများသည် နီလာရောင်ဆိုးထားသကဲ့သို့ ကြည်လင်သောကောင်းကင်အောက်တွင် လုံးဝန်းစွာ ထင်ဟပ်နေပြီး ချင်တု၏ အနှစ်သာရကို ပေါ်လွင်စေသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ယနေ့သည်လည်း ဆောင်းဦးမိုးကြောင့် မြေဆီလွှာ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည့် သီတင်းကျွတ်ပွဲတော်နေ့ဖြစ်သည်။

"သတိမေ့လုနီးပါးပဲ ဒီကမ္ဘာမှာလည်း သီတင်းကျွတ်ပွဲတော် ကျင်းပကြတာပဲကိုး..."

လင်းယွဲ့သည် ခြံဝင်းထဲရှိ ခုံရှည်တစ်ခုတွင် ကျောမှီထိုင်ကာ ခြံဝင်းထဲမှ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော ရွှေအယ်လ်မ်ပင်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများသည် အတိတ်ကိုလွမ်းဆွတ်သော ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ဘဝဟောင်းတွင်လည်း သူ၏အိမ်ရှေ့၌ ရွှေအယ်လ်မ်ပင်တစ်ပင် စိုက်ပျိုးထားခဲ့သည်။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ ထိုအပင်သည်လည်း မတူတော့သကဲ့သို့ ကမ္ဘာကြီးလည်း မတူတော့ပေ။

သူစိမ်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူတစ်ပါးနိုင်ငံတွင် ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ပွဲတော်အခါတိုင်း မိသားစုကို လွမ်းဆွတ်သည့်ခံစားချက်က နှစ်ဆတိုးလာသည်။

သူ့ဘဝဟောင်း၏ အလွန်အမင်း ဆက်သွယ်မှုများသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် သူသည် ဤစကားစုအတွက် များစွာခံစားခဲ့ရသည်မဟုတ်ပေ။ ယခု သူ၏ဇာတိမြေသို့ သူဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ကြောင်း သိရှိလိုက်မှသာဖြစ်သည်။

"တစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီပဲ..."

သူက အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ ယခုဆိုလျှင် တစ်နှစ်နီးပါးရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝတွင် သူနေထိုင်ခဲ့သောကမ္ဘာ၏ ချို့ယွင်းချက်များရှိနေသော်လည်း လူ့အခွင့်အရေးအသိစိတ်များမှာ ဤငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းပြီး ရှေးခေတ်ဆန်သော မြေရှင်စနစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းထက် သန်းတစ်ဆပိုကောင်းခဲ့သည်။

တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ…

ဤကမ္ဘာသည် သာမန်ရှေးဟောင်းကမ္ဘာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာကျော်ကျင့်ကြံသူများလည်း ရှိသည်။

ထိုအရာက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်။

သို့သော် ကမ္ဘာကျော်ကျင့်ကြံသူများ၏ တည်ရှိမှုသည် ဤကမ္ဘာ၏ လူတန်းစားဖွဲ့စည်းပုံကို ပိုမိုတင်းကျပ်ပြီး ရက်စက်စေသည်။

ထို့ပြင် သူသည် မည်သည့်ကျင့်ကြံရေးအရည်အချင်းမှမရှိသော သာမန်လူသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအရာက သူ့အတွက် အတော်လေး အကူအညီမဲ့သည်။

"ငါ့မှာ လှည့်စားနည်းတစ်ခုရှိတာ ကံကောင်းတယ်..."

လင်းယွဲ့သည် ပျင်းရိစွာ ရေရွတ်ကာ ကုလားထိုင်တွင် နောက်သို့မှီလိုက်ပြီး "ခဏလေးပဲစောင့်ဦး၊ နောက်မှ ငါ့ရဲ့အရည်အချင်းတွေကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်"

ထိုအချိန်တွင်…

“ဒေါက် … ဒေါက်”

ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ နူးညံ့သော မိန်းကလေးအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယွဲ့ရှောင်လေး၊ အိမ်မှာရှိလားရှင့်"

"ရှောင်ထုန် ခဏလေးစောင့်ဦး၊ ငါတံခါးဖွင့်ပေးမယ်။"

လင်းယွဲ့က ချက်ချင်းထရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူမသည် အိမ်နီးချင်း ဝမ်မိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်ပြီး ဤလမ်းကြားရှိ အိမ်ထောင်စုအနည်းငယ်တွင် သူမနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးသည်။

"အာ...မလိုပါဘူး ယွဲ့ရှောင်လေး၊ တံခါးမဖွင့်ပါနဲ့ဦး။"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ မိန်းကလေးက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

"ကျွန်မက မုန့်လုံးရေပေါ် တစ်ဘူး လာပို့တာပါရှင့်၊ တံခါးကနေပဲ ပြောပြီး ပြန်ပါတော့မယ်၊ ရှင် နောက်မှ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတော့၊ မဟုတ်ရင်... အစ်မဇီချူးက အထင်လွဲသွားနိုင်တယ်..."

လင်းယွဲ့မှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူတစ်ပါးအတွက်မူ သူ၏မိသားစုမှ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမရှိသေးသော 'ဇနီး' တစ်ဦးရှိနေသေးကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

အခြားအမျိုးသမီးများနှင့် သီးသန့်တွေ့ဆုံခြင်းက လုံးဝမသင့်လျော်ပေ။

ထို့ပြင် ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို အနည်းငယ် စွဲလန်းနေကြောင်း သူသိထားသည်။

သူမက 'သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပြစ်ရှိသလို' ခံစားနေရပုံရသည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

လင်းယွဲ့သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးမှတစ်ဆင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ထုန်၊ မုန့်လုံးရေပေါ်လို့ ပြောလိုက်တာလား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မအမေက အခုလေးတင် လုပ်ထားတာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မငြင်းပါနဲ့ရှင်။"

သူမပြောပြီးနောက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ မိန်းကလေးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပုံရပြီးနောက် "ယွဲ့ရှောင်လေး၊ အစ်မဇီချူးရဲ့ရောဂါ ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြာပြီနော် မတွေ့ရတာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အရင်အတိုင်းပါပဲ၊ သူအိပ်ရာထဲမှာပဲ လှဲနေရပြီး သိပ်မနိုးဘူး"

လင်းယွဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ညင်သာသော သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"ယွဲ့ရှောင်လေး ရှင်နဲ့ အစ်မဇီချူးရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တကယ်ကောင်းတာပဲနော်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် သူ့ကို ဂရုစိုက်နေတာ၊ ကျွန်မ သူ့ကို အားကျတယ်... အာ ကျွန်မဆိုလိုတာက..."

မိန်းကလေးသည် သူမ၏ စကားမှားသွားသည်ကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး သူမ၏အသံက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပုံရသည်။

"ကျွန်မ ကျွန်မ သွားတော့မယ်... သီတင်းကျွတ်ပွဲတော်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေရှင်။"

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုမိန်းကလေး၏ အလျင်စလိုဖြစ်နေသည့် ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတော့သည်။

လင်းယွဲ့သည် ခြံတံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ တံခါးဝတွင် ဝါးဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော အစားအစာထည့်သည့် တောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူသည် လမ်းကြားထောင့်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အစားအစာထည့်သည့် တောင်းကို ကောက်ယူကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး သစ်ပင်အောက်ရှိ ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

အစားအစာထည့်သည့် တောင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လင်းယွဲ့က "ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကွမ်တုန်းမုန့်လုံးရေပေါ် မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ ဘာလို့ ပေါင်မုန့်လုံးနဲ့တူနေတာလဲ... ကြာစေ့အနှစ်နဲ့ ဘဲဥအနှစ်ပါတာကို စားချင်ခဲ့တာ..." ဟု တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

သူသည် ပေါင်မုန့်တစ်ပိုင်းကို ဖဲ့ပြီး မြည်းကြည့်လိုက်သည်။ မီးဖိုမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထွက်လာသောကြောင့် ထူးခြားသော အရသာရှိသည်။

ယနေ့သည် တကယ်ပင် သီတင်းကျွတ်ပွဲတော်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်…

"အွန်း..."

ရုတ်တရက် အိမ်နောက်ဖေးမှ အားနည်းသော ညည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူ နိုးနေပြီလား"

လင်းယွဲ့သည် သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် ချက်ချင်းထရပ်ကာ တံခါးဝမှ သဲကာထားသော ကုလားကာကို မြှောက်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

အခန်းတစ်ခုလုံး ဆေးနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအနံ့၏အရင်းအမြစ်မှာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေသော အမျိုးသမီးငယ်ပင်။

သူမသည် အားနည်းစွာ လှဲနေပြီး သူမ၏အသားအရောင်မှာ ဖျော့တော့ကာ သူမ၏မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အထင်းသားပေါ်နေသည်။ အနည်းငယ် ပိန်လှီကာ ကျန်းမာရေးမကောင်းသော်လည်း သူမသည် တစ်ချိန်က လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာနိုင်သည်။

ယခုတွင်လည်း သူမသည် နာမကျန်းဖြစ်နေသော အလှတရားတစ်ပါးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သေးသည်။

"မင်း ရှစ်နာရီပဲ အိပ်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ မကြာခဏ နိုးလာတယ်၊ ဆေးယဉ်လာပုံရတယ်"

လင်းယွဲ့သည် သူမကို ပြုံးပြကာ သူမအိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စောင်ကို လှန်လိုက်ပြီး ပါးလွှာသော အဝတ်အစားမှတစ်ဆင့် သူမ၏အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရှိ အရိုးအဆစ်များကို ညင်သာစွာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးနေသည်။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် အားနည်းသော အမျိုးသမီးငယ်သည် မခုခံသော်လည်း၊ သို့မဟုတ် မခုခံနိုင်သော်လည်း၊ သူမသည် သူ့ကို မုန်းတီးသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏အကြည့်ထဲမှ အမုန်းတရားသည် သူ့အသားကို စားပြီး သူ့သွေးကို သောက်ချင်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ငါ့ကို အဲ့လိုမကြည့်နဲ့၊ ငါလည်း မင်းကိုကြည့်ရတာ တော်တော် စက်ဆုပ်တယ်"

လင်းယွဲ့က သူမ၏အရိုးအဆစ်အမျိုးမျိုးကို စိတ်ရှည်စွာ ဖိနှိပ်ရင်း သူ့ဘာသာသူ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ပြန်ကောင်းလာတာမျိုး မဖြစ်အောင် ငါတို့ စစ်ဆေးရမယ်။"