ဘုန်းတော်ကြီးတု

နေသည် မွန်းလွဲပိုင်းကို ကျော်လွန်၍ အနောက်ဘက်သို့ စတင်ဆင်းသက်လာသည်။

နေသည် အနောက်ဘက်သို့ ရောက်လုဆဲဆဲအချိန်တွင် လင်းယွဲ့၏ခြံဝင်းတံခါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါက်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လာရောက်သူမှာ အသက် ၁၄-၁၅ နှစ်အရွယ်ရှိ တာအိုဘုန်းကြီးငယ်လေးဖြစ်ပြီး တာအိုဝတ်ရုံနှင့် ခေါင်းစည်းကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မြို့ရှိ တာအိုကျောင်းတော်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လင်းယွဲ့သည် သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့မြင်ဖူးပြီး တာအိုကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲကို လုပ်ကိုင်ပေးသော တာအိုဘုန်းကြီးလေးဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

ယုံမင်းဆက်သည် ဘုရားသခင်၏ မင်းဆက်ဖြစ်ကြောင်း ဂုဏ်ယူပြီး အားလုံးအတွက် ပွင့်လင်းကာ ဘာသာသုံးပါးမှ လူများကို အမြဲတမ်း လေးစားစွာ ဆက်ဆံပြီး တာအိုကျောင်းတော်များ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းများနှင့် အကယ်ဒမီများကို နေရာတိုင်းတွင် တည်ထောင်ကာ ဘာသာသုံးပါးမှ လူများကို တရားဝင် ခေါ်ယူခဲ့သည်။

ချင်းတုတာအိုကျောင်းတော်တွင် ရာထူးတစ်ခုကို ရယူထားသော တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါးသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်သော ကမ္ဘာကျော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း တာအို၏ စွမ်းရည်အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အစပိုင်းတွင် လင်းယွဲ့သည် တာအိုဘာသာကို လေ့လာရန်အတွက် တပည့်လက်ခံသည့် သတ်မှတ်ချက်အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော တာအိုကျောင်းတော်သို့ ပညာသင်ယူရန် သွားခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူထံတွင် ကျင့်ကြံရန် အရည်အချင်းမရှိသောကြောင့် သာမန်တပည့်သာ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ကျန်းမာရေးနှင့် ကြံ့ခိုင်ရေးအတွက် အသက်ရှူကျင့်ကြံခန်းတစ်ခုကို သင်ယူရန် ငွေပေးခဲ့ရသည်။

သူ၏ ကျန်းမာရေးသည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး ဘာမှမလုပ်သည်ထက် သာသေး‌သော်လည်း စစ်မှန်သော ကမ္ဘာကျော်ကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တိမ်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

"ဒကာလေးလင်း၊ အကြီးအကဲက သတင်းစကားပါးလိုက်တယ်။ မျောက်အချိန်မတိုင်ခင် တာအိုကျောင်းတော်ကို ရောက်လာပေးပါတဲ့"

တာအိုဘုန်းကြီးလေးက အလွန်ယဉ်ကျေးသည်။

ဒကာလေးလင်းသည် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ မဟုတ်သော်လည်း မကြာခဏ အရက်မူးနေတတ်သော လက်ထောက်တံဆိပ်တော်ထိန်းက သူ့ကို အတော်လေး စိုးရိမ်ကြောင်း သိထားသည် မဟုတ်ပါလား။

"အို ဘာကိစ္စလဲ"

လင်းယွဲ့က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်တော် သေချာမသိဘူး။ နယ်စပ်တပ်က အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ချင်တုကို ရောက်လာပုံရတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေတာထင်တယ်"

တာအိုဘုန်းကြီးလေးက အနည်းငယ် မသေချာသော လေသံဖြင့် ပြောပြသည်။

သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ...။

လင်းယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

သို့သော် သူ့မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "နားလည်ပါပြီ။ တပည့်တော် မကြာခင် ရောက်လာခဲ့မယ်။ ကိုယ်တော် အထဲဝင်ပြီး ရေလေးဘာလေး သောက်ဦးမလား"

"မလိုတော့ပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒကာလေးလင်း"

တာအိုဘုန်းကြီးလေးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲက လူဝတ်ကြောင်အားလုံးကို အမြန်ဆုံး အကြောင်းကြားဖို့ ညွှန်ကြားထားတယ်။ ကိုယ်တော် အကြောင်းကြားရမယ့် လူတွေ ကျန်သေးတယ်"

"ကောင်းပါပြီ၊ သွားပြီး အလုပ်များလိုက်ပါဦး"

လင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "တပည့်တော် မိသားစုကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပြီးတာနဲ့ သွားလိုက်မယ်"

တာအိုဘုန်းကြီးလေးသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အိမ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ "ဒါနဲ့ မစ္စဆူရဲ့ အခြေအနေ ဒီရက်ပိုင်း တိုးတက်လာသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သိပ်မတိုးတက်သေးဘူး။ တစ်ရက်ချင်းစီပဲ ကြည့်သွားရမှာပဲ"

လင်းယွဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒကာ‌လေးက တော်တော်လေး သနားကြင်နာတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ အကျိုးခံစားရမှာ သေချာပါတယ်"

တာအိုဘုန်းကြီးလေးက နူးညံ့သော နှစ်သိမ့်စကားတစ်ခွန်း ပြောကြားပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

လင်းယွဲ့သည် ခြံဝင်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးစင်းကာ သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"အကျိုးခံစားရမယ် ဟုတ်လား..."

ခဏအကြာတွင် သူသည် ရုတ်တရက် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ကြိုးဟောင်းသည် အားနည်းသောနေရာတွင် ပြတ်သည်၊ ကံဆိုးမိုးမှောင်သည် ဆင်းရဲသောသူကို အမြဲရှာဖွေသည်၊ ဘာအကျိုးခံစားမှုလဲ..."

ထို့နောက် တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် သူသည် လှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

မကြာမီ အိမ်ထဲမှ အားနည်းသော ညည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီ လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် လင်းယွဲ့ တစ်ယောက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာလိုက်သည်။

တံခါးကို မပိတ်မီ သူသည် အိပ်ရာအောက်မှ ဆွဲထုတ်ထားသော ကောက်ရိုးခြောက်တစ်ပိုင်းကို တံခါးအောက်ခြေရှိ အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထိုးထည့်ပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။

...

ချင်တုရှိ တာအိုကျောင်းတော်တွင်။

ဤတာအိုကျောင်းတော်သည် သာမန်နေအိမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းတစ်ခုသာရှိပြီး အခြားနည်းဖြင့် ကွာခြားမှုမရှိဘဲ ထိုဇိမ်ခံအိမ်ကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပို၍ပင် ရိုးရှင်းပြီး အလှဆင်မှုကင်းမဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ချင်တုသည် နယ်စပ်မြို့ငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ချင်တုတာအိုကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲပင်လျှင် အဋ္ဌမအဆင့်ရှိ တာအိုအရာရှိတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ထူးချွန်သော အောင်မြင်မှုများရှိသော စစ်မှန်သော ကမ္ဘာကျော်ကျင့်ကြံသူများသည် တရားရုံးနှင့် ပူးပေါင်းရန် ဆန္ဒမရှိသကဲ့သို့ ထိုကဲ့သို့သော မြို့ငယ်ရှိ တာအိုအရာရှိများကိုလည်း ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ သို့မဟုတ် စည်ကားသော ဒီဟုန်မြို့တော်၏ မြို့တော်ရှိ တာအိုကျောင်းတော်တစ်ခုသာလျှင် အမှန်တကယ် အောင်မြင်သော ကမ္ဘာကျော်ကျင့်ကြံသူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပေမည်။

"တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတု... အရက်မူးနေပြန်ပြီလား"

လင်းယွဲ့သည် အရက်အိုးတစ်လုံးနှင့် တာအိုကျောင်းတော်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသောအခါ ခြံဝင်းထဲရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်တွင် ခုံရှည်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုခုံပေါ်တွင် အင်္ဂါလေးပါး ဆန့်တန်းလျက်၊ မျက်လုံးများမှိတ်ထားကာ အိပ်ပျော်နေပုံရသည့် အလွန်ပျင်းရိသော အနေအထားဖြင့် အသက်ကြီးကြီး တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး လှဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တာအိုဝတ်ရုံမှာ ကြာမြင့်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် စုတ်ပြဲပြီး အရောင်မှိန်နေကာ သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ဟွန်ယွမ်ပဝါကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ချည်နှောင်ထားပြီး ကိုက်အနည်းငယ်အကွာအဝေးမှပင် သိသာထင်ရှားသော အရက်နံ့ပြင်းပြင်း ထွက်နေသည်။

သူသည် တာအိုဘာသာဝင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ အရက်ကို နှစ်သက်သော မူးယစ်သမားတစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်။

ဤမူးယစ်နေသော တာအိုဘုန်းတော်ကြီးသည် ချင်တုတာအိုကျောင်းတော်၏ လက်ထောက်တံဆိပ်တော်ထိန်းဖြစ်ပြီး တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတု ဟု ခေါ်ကြသည်။

သို့သော် ကျောင်းတော်တွင် လေ့လာရန် ရောက်လာသော လူဝတ်ကြောင် တပည့်များက ဤလက်ထောက်တံဆိပ်တော်ထိန်းကို တွေ့မြင်သော်လည်း မည်သူမျှ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ခြင်း သို့မဟုတ် မင်္ဂလာပါဟု မပြောခဲ့ကြပေ။

ထို့အစား သူတို့အားလုံး သူ့ကို ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။

သို့မဟုတ် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

တာအိုကျောင်းတော်တွင် လေ့လာရန် ရောက်လာသူများမှာ အများအားဖြင့် ချမ်းသာသော မိသားစုများမှဖြစ်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော နောက်ခံအခြေအနေများမှ များစွာပါဝင်သည်။

သူတို့အများစုသည် ဤဒုတိယအကြီးအကဲသည် အရက်ကျွန်ဖြစ်ကာ တာအိုကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ချိန်မှစ၍ မည်သည့် တာအို၏ စွမ်းရည်ကိုမျှ မပြသခဲ့သလို ကိုယ်ခံပညာလည်း မတတ်ကြောင်း ကြားသိခဲ့ကြသည်။ သူသည် မရေမရာသော ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ပြီး အခြေခံ တာအိုအသက်ရှူနည်းများကိုပင် ကျွမ်းကျင်စွာ မသင်ကြားပေးနိုင်ပေ။

သို့သော် သူသည် လျန်ကျိုးမြို့ရှိ အချို့သော ကမ္ဘာကျော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ဆက်နွယ်မှုရှိသောကြောင့် လက်ထောက်တံဆိပ်တော်ထိန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အကြီးအကဲသည် သူ၏ အမြဲမူးယစ်ကာ ပျော်ပါးနေသော အပြုအမူများကို ကိုင်တွယ်ရန် ပျင်းရိသောကြောင့် သူ၏ကျောင်းတော်လစာကို ယူကာ ရက်ပေါင်းများစွာ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေခွင့်ပေးထားသည်။

အစပိုင်းတွင် ဤမူးယစ်နေသော တာအိုဘုန်းတော်ကြီးသည် သတင်းအချက်အလက်မသိသော လူဝတ်ကြောင် တပည့်များထံမှ အရက်အတွက် ငွေအချို့ကို လိမ်လည်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်း သူ့ကို ရှောင်ဖယ်လျစ်လျူရှုထားကြတော့၏။

အမှန်စင်စစ် မင်းမျိုးမင်းနွယ် အိမ်ထောင်စုများမှ အစောင့်များသည် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်ခံပညာရှင်များဖြစ်သောကြောင့် သာမန် မူးယစ်နေသော တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကို ကြောက်ရွံ့မည်မဟုတ်သည်မှာ မထူးဆန်းလှချေ။

သူတို့၏သဘောထားက မလေးစားရာရောက်လျှင်ပင် အရေးပါမည်လား။

တကယ့်အာဏာမရှိဘဲ ပျင်းရိခွေခေါက်နေသော လက်ထောက်တံဆိပ်တော်ထိန်းတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲကပင် သူ့ကို သဘောမကျသည်ဖြစ်ရာ ဘာကို ကြောက်ရမည်နည်း။

ဤသည်မှာ ကျောင်းတော်ရှိ လူအများစု၏ ခံစားချက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်းယွဲ့က ထိုသူတို့ထဲတွင် မပါဝင်ချေ။