ဘုန်းတော်ကြီးတု (၂)

သူသည် တာအိုကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့၏မွေးရာပါ နတ်တန်ခိုး စတင်လှုပ်ရှားလာသောအခါ ဤမူးယစ်နေသော အဘိုးအို တာအိုဘုန်းတော်ကြီးအကြောင်း လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ကြားခဲ့ရပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ၏ အထောက်အထားကို နားလည်ခဲ့သည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ချက်သည် တစ်နှစ်ကျော်အတွင်း သူရရှိခဲ့သော တတိယမြည်သံအဆင့် လျှို့ဝှက်ချက် နှစ်ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

"နေ့လယ်ပဲ ရှိသေးတာကို ဘာလို့ ဒီလောက် မူးနေတာလဲ။ ဆရာတု ဦးလေးတု အရက်သမားကြီး"

လင်းယွဲ့သည် ခုံရှည်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်သော်လည်း တာအိုဘုန်းတော်ကြီးအိုသည် အလွန်မူးနေသောကြောင့် သတိမေ့မြောနေပြီး လုံးဝ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသို့မြင်သောအခါ သူသည် နောက်ထပ် စကားများ မပြောတော့ဘဲ ပြုံးလိုက်ကာ သူ့လက်ထဲရှိ အရက်အိုးကို ကောက်ယူ၍ အဖုံးဖွင့်ကာ ညင်သာစွာ လှုပ်ခါလိုက်သောကြောင့် အရက်နံ့က လွင့်ပျံထွက်လာသည်။

မကြာမီ မလှုပ်မလျက် လဲလျောင်း၍ မူးယစ်နေသည့် တာအိုဘုန်းတော်ကြီးမှာ နှာခေါင်းကို ရှုံ့ပွရှုံ့ပွလုပ်၍ အရက်နံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ထထိုင်လိုက်ကာ လင်းယွဲ့၏လက်ထဲရှိ အရက်အိုးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီအရက်က..."

ဆရာတုသည် ကြည်လင်သော အရက်နံ့ကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်ပြီးနောက် "အရက်ကောင်းပဲ အနည်းဆုံး နှစ်ခုနစ်နှစ်ကျော် ကြာအောင် သိမ်းထားတဲ့ ဝါးရွက်စိမ်းအရက်လား" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

"တကယ်ပါပဲ၊ အရက်သမားကြီးရဲ့ နှာခေါင်းကို မလွတ်နိုင်ဘူးပဲ"

လင်းယွဲ့သည် အရက်အိုးကို လှုပ်ခါပြီး အိုးအဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒါ မင်းပဲကိုး ကလေးလေး"

ဆရာတုသည် လင်းယွဲ့ကို ထိုအခါမှ သတိပြုမိပုံရပြီး လင်းယွဲ့လက်ထဲရှိ အရက်အိုးကို ငေးကြည့်ရင်း တံတွေးပင် ကျလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

"ဒီအရက်ကို ဒီက တာအိုဘုန်းတော်ကြီးအိုအတွက် ယူလာတာလား"

"ဘယ်သူ့အတွက် ရှိရဦးမှာလဲ..."

လင်းယွဲ့က ရယ်မောလိုက်၏။ "တပည့်တော်က ဝိုင်မသောက်ဘူးလေ။ ကိုယ်တော့်အတွက်၊ ဒီတာအိုအရက်သမားအိုကြီးအတွက်ပဲပေါ့... ငွေခြောက်ကျပ်တောင် ပေးခဲ့ရတာ"

ဆရာတု၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကြားပြီးကတည်းက သူ့အကြိုက်များကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ သူနှင့် လင်ယွဲ့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်‌ေနပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် သေးငယ်သော ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်တတ်သဖြင့် အရက်သမားဟု ခေါ်ခြင်းကို စိတ်ထဲထားနေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း သူ ဤအရက်သမားအိုကြီးကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့သည်မှာ အသက်ရှင်ရန် အချိန်သိပ်မကျန်တော့သည့် အထီးကျန်အဘိုးအိုတစ်ဦးကို အဖော်ပြုခြင်းဟု သဘောထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"လူကြီးကို သိတတ်တဲ့ကောင်လေးပဲ..."

ဆရာတုက ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းကာ "အရက်ကို ပေးစမ်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် အရက်အိုးကို လှမ်းပေးတော့မည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် သူ့နောက်မှ ခြေသံများနှင့်အတူ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဆရာတု မတွေ့ဖြစ်တာတောင် အတော်ကြာပြီ။ ကိုယ်တော့်အတွက် အရက်အိုးကောင်းကောင်း ယူလာခဲ့တယ်၊ မြည်းကြည့်မလား"

လင်းယွဲ့က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မင်ရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယောကျ်ားပျိုတစ်ဦး တာအိုကျောင်းတော်ထဲသို့ ပြုံးရွှင်စွာ လျှောက်ဝင်လာသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ခါးစည်းကြိုးကို တင်းတင်းစည်းထားပြီး သူ၏ကိုယ်ဟန်အနေအထား တည့်မတ်ကာ ရုပ်ရည်တော်တော်ချောမောသောကြောင့် အစိုးရအရာရှိမိသားစုမှ မင်းမျိုးနွယ် ယောက်ျားပျိုတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူ့နောက်တွင် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ အနက်ရောင်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်တစ်ဦးသည် ဓားတစ်လက်ကို ပိုက်ထားကာ တင်းမာသော အမူအရာနှင့် ရှိနေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်း၍ ထိပ်တန်းသိုင်းလောကသားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

လင်းယွဲ့သည် တစ်ဖက်လူကို မှတ်မိ၏။

တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပြောဆိုဆက်ဆံဖူးခြင်း မရှိသော်လည်း ဤသူသည် ချင်တုမြို့ဝန်အိမ်တော်၏ တတိယမြောက် သခင်လေးဖြစ်ပြီး တာအိုကျောင်းတော်၏ သာမန်တပည့်များအကြားတွင် အတော်လေး နာမည်ကျော်‌ကြောင်း သိပေသည်။ သူ့အမည်က "ရှုမင်လီ" ဖြစ်ကြောင်းလည်း ကြားဖူးထား၏။

ဤသခင်လေး၏ အစောင့်များသည် ပထမတန်းစား သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ပြီး တာအိုကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲသည် တာအိုပညာရပ်တွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ဤအစောင့်နှင့် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှုမင်လီသည် လှပစွာ တံဆိပ်ခတ်ထားသော အရက်အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ဆရာတုထံ ပြုံးရွှင်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

လင်းယွဲ့သည် မသိမသာ ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ဤမြို့ဝန်၏ တတိယမြောက် သခင်လေးသည် လူတိုင်းကို ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် မာနကြီးပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ကာ သူငယ်ချင်းရှားသည်။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး သူသည် ဆရာတုနှင့် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ယနေ့ ရုတ်တရက် ဆရာတုကို အရက်ပေးရန် အဘယ်ကြောင့် စဉ်းစားမိသနည်း။

ရှုမင်လီသည် ဆရာတုထံ လျှောက်သွားပြီး လင်းယွဲ့၏လက်ထဲရှိ အရက်အိုးကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

ထို့အစား သူသည် ဆရာတုကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ပြုံး၍ "ဆရာတု၊ ကိုယ်တော်က ဝိုင်ကို နှစ်သက်သူလို့ ကြားတယ်။ မနေ့က ကျွန်တော့်အိမ်က အရက်ခန်းကို ပြန်ပြင်နေတုန်း နှစ်သုံးဆယ်ကျော် ကြာအောင် သိမ်းထားတဲ့ ဝါးရွက်စိမ်း အရက်အိုးတစ်လုံးကို တွေ့ခဲ့လို့...။ အနံ့က ထူးထူးခြားခြား မွှေးတယ်လို့ နာမည်ကြီးပေမယ့် အရည်အသွေးကိုတော့ သိပ်မသေချာဘူး။ အရက်ကောင်းကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ ကိုယ်တော့်ကို ရုတ်တရက် သတိရတာနဲ့ အရသာစမ်းသပ်ပေးနိုင်မလားလို့ အကူအညီလာတောင်းတာပါ"

"နှစ်သုံးဆယ်ကျော် ဝါးရွက်စိမ်း"

ဆရာတု၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ရှုမင်လီက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ လင်းယွဲ့၏လက်ထဲရှိ အရက်အိုးကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီညီငယ်လေးလည်း ဆရာတုအတွက် အရက်ယူလာတာလား။ အင်း၊ ဝါးရွက်စိမ်းလည်း ဖြစ်နေတာပဲ။ ဘယ်နှစ်နှစ် သိမ်းထားတာလဲ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းယွဲ့သည် ဤမင်းမျိုးနွယ် လူကြီးသည် သူ၏အရက်ကို နှိုင်းယှဉ်ရန် အသုံးပြုလိုကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုသို့သော မောက်မာသော လုပ်ရပ်များသည် ကွာခြားချက်ကို ပေါ်လွင်စေရန် နှိုင်းယှဉ်စရာတစ်ခုရှိမှသာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

သူသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှက်ရသည့်မျက်နှာဖြင့် "ကျွန်တော် ဒါကို ဖူယွဲ့အဆောက်အအုံက ဝယ်ခဲ့တာ၊ ခုနစ်နှစ်ပဲ သိမ်းထားတာ၊ ငွေခြောက်ကျပ်ပဲ ကုန်ကျတယ်။ သခင်လေးရှုရဲ့ နှစ်သုံးဆယ်သားနဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး၊ ပြောရလောက်အောင် မတန်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"...ရပါတယ်၊ တစ်ခုခု ယူလာတာနဲ့တင် တော်တော် စိတ်ရင်းကောင်းတယ်လို့ ပြောလို့ရနေပြီပဲ"

ရှုမင်လီသည် ဤညီငယ်လေးက ဤမျှ လိမ္မာပါးနပ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသောကြောင့် သူသည် အနည်းငယ် အနိုင်ကျင့်သလို ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး "စကားပုံရှိတဲ့အတိုင်း အရက်ဆိုတာ နှစ်ချို့လေလေ အနံ့မွှေးလေလေပဲ။ ခုနစ်နှစ်သား ဝါးရွက်စိမ်းက ရှာရတာ မခက်ခဲပေမယ့် တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ အရက်ကောင်းတစ်မျိုးပဲ။ ဆရာတုလည်း စိတ်မဆိုးလောက်ပါဘူး"

"သခင်လေးရှု ပြောတာ တော်တော် မှန်ပါတယ်"

လင်းယွဲ့က သူ့မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတုတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားလိုက်သည်။

ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာကို မထိုးနဲ့….

ထိုသို့သော သြဇာရှိသော လူငယ်သခင်လေးနှင့်ဆိုလျှင် လမ်းဖယ်ပေးခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

မဟုတ်ပါက ပဋိပက္ခများ တိုးလာပါက အရာများကို ရှင်းလင်းရန် အတော်လေး အခက်အခဲရှိနိုင်သည်။

ရှုမင်လီသည် များများ မပြောဘဲ သူ့လက်ထဲရှိ အရက်အိုးကို ချက်ချင်း ကောက်ယူကာ မြေအိုးအဖုံးကို အနည်းငယ် ဖွင့်ပြီး ဆရာတုကို ပြုံး၍ "ဆရာကြီး မြည်းကြည့်ပါလား"

သို့သော် ဆရာတုသည် မူးဝေနေသော မျက်လုံးများ မှေးမှိတ်ကာ ရှုမင်လီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့လက်ကို ပျင်းရိစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ "မလိုပါဘူး သခင်လေးရှု ကိုယ့်အတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှုမင်လီ အံ့အားသင့်သွားသည်။