ဘုန်းတော်ကြီးတု (၃)

သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး ဤမူးယစ်နေသော တာအိုဘုန်းတော်ကြီးက မျက်စိရှေ့တွင် နှစ်သုံးဆယ်သား အရက်ကို မြင်သည့်တိုင်အောင် တကယ်ပင် ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ရှုမင်လီက အလျင်အမြန် စကားဆိုလိုက်သည်။

"ဒီတပည့်တော်က အရက်ကို သိပ်မကြိုက်တတ်ပါဘူး။ ဒီ သက်တမ်းသုံးဆယ်ရှိတဲ့ အရက်ကောင်းလေးကို အလကား ဖြုန်းတီးမိမှာ စိုးရိမ်လို့ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကိုပဲ အရသာခံကြည့်ဖို့ မေးကြည့်ချင်တာပါ"

"ယူသွားပါ"

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် ခုံရှည်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေပြီး "ဒီနှစ်သုံးဆယ်သား ဝါးရွက်စိမ်းအရက်က အနံ့အရသာပျက်သွားပြီ၊ အရက်အသစ်နဲ့ ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းလောက်မှ မရောရင် သောက်မကောင်းတော့ဘူး။ အဲဒီလောက် အရက်အသစ်တွေ ရောရမှတော့ အရက်အသစ်ပဲ ဝယ်သောက်တာ ပိုကောင်းတော့မှာပေါ့"

သူက ပြောရင်းနှင့် လင်းယွဲ့ဘက်သို့ လက်ဆန့်တန်းပြီး "လင်း မင်းရဲ့ အရက်အိုး ငါ့ကို ပေးစမ်း၊ ဒီတာအိုဘုန်းတော်ကြီးအိုရဲ့ အရက်အာသာက အရသာမရှိတဲ့ အဲဒီလို ခမ်းနားတဲ့ အရာတွေကို မကြိုက်ဘူး"

လင်းယွဲ့က မျှော်လင့်ထားသော အပြုံးဖြင့် မျက်လုံးများ ပိတ်ကျအောင် ပြုံးရင်း သူ၏ အရက်အိုးကို တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

သူသည် ပေးအပ်ရင်း "အရက်သမားအိုကြီး၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အရက်အကြောင်း နားမလည်ဘူးလို့ ထားတာလေ၊ အခုလိုဆိုတော့ ဂျုံဖွဲနုအကောင်းစား မစားတတ်တဲ့ ဝက်ဝံနဲ့ မတူသွားဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရက်အိုးကို ယူကာ တစ်ငုံတည်းဖြင့် တစ်ဝက်ခန့် သောက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ဒါမှ စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းတာ"

ရှုမင်လီသည် သူ့ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ့လက်ထဲရှိ အရက်ကောင်းကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့သည် ဝက်ဝံဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံသောအခါ သူ ဘာလုပ်နိုင်တော့မှာလဲ။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူသည် ဦးညွှတ်ကာ “တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုက ဒီလို အရက်ကို ပိုကြိုက်တာဆိုတော့ နောက်တစ်ခါ အရက်ကောင်းရရင် ကိုယ်တော့်ဆီကို အရသာခံကြည့်ဖို့ ထပ်လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။

"သွားတော့ သွားတော့"

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး အသေးစိတ်ရှင်းပြလိုပုံ မပေါ်ပေ။

ရှုမင်လီသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ လင်းယွဲ့ကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နောက်လှည့်ကာ သူ၏အစောင့်များနှင့် ပြန်ထွက်သွားသည်။

"ခရီးချောမွေ့ပါစေ သခင်လေးရှု"

လင်းယွဲ့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အရာရာကို ရိပ်မိနေပြီပင်။

သခင်လေးရှုသည် ဤအရက်သမားအိုကြီး၏ သရုပ်မှန်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် သိရှိသွားသောကြောင့် သူ့အကြိုက်လက်ဆောင်များ တမင်ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးသည် အရက်ကို နှစ်သက်သော်လည်း သူ့အကြိုက်များကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် အသုံးမဝင်ကြောင်း ရှုမင်လီ မသိခဲ့ပေ။ သူသောက်ရသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်မှာ လင်းယွဲ့က သူ့ကို ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက အထင်သေးခံရပြီး ပြန်သွားခဲ့ရသည်။

ရှုမင်လီ အတော်အသင့် ဝေးကွာသွားသောအခါ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဝိုင်အိုးကို လှည့်ပတ်ကစားပြီးနောက် လင်းယွဲ့ကို မရေမရာ ပြုံးပြကာ "မင်း ချမ်းသာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတာအိုဘုန်းတော်ကြီးအိုအတွက် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အရက်ကို ဝယ်ပေးတယ်၊ ဘာလိုချင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာများ ဖြစ်နိုင်ဦးမလဲ"

လင်းယွဲ့သည် ကွေ့ဝိုက်၍ မပြောဘဲ တိုက်ရိုက်သာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြောနေကျကိစ္စပဲလေ... ကိုယ်တော်က အခေါက်တိုင်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောပေမဲ့ မွေးရာပါ အရည်အချင်းမရှိဘဲ ကျင့်ကြံဖို့က တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "မင်း လက်မလျှော့ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "မင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်‌သွေးကြောတွေ မရှိလို့ ကျင့်ကြံလို့ မရဘူး။ နည်းလမ်းတွေ ရှိပေမယ့် မင်းအနေနဲ့ဆိုရင်တော့ နည်းလမ်းမရှိဘူးလို့ပဲ ပြောရမယ်" ဟုပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး "ဘယ်နည်းလမ်းတွေလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ပြောပြပါဦး၊ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ အရက်ယူမလာတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဥပမာအားဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကြောတွေကို ဖွင့်ပေးနိုင်တဲ့ အလွန်ရှားပါးတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရတနာတွေ ရှိတယ်" တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုက ပျင်းရိစွာ ပြောသည်။

"ဒါမှမဟုတ် ဒဏ္ဍာရီတွေအရ ကောင်းကင်ဘုံက ကျင့်ကြံသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ လောကီထက်မြတ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကြောတွေကို ဖွင့်ပေးနိုင်ပြီး မင်းကို ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတွေတောင် ပေးနိုင်တယ်"

သို့သော်လည်း သူက အငွေ့တလူလူ အရှိန်တက်လာသည့် စကားလမ်းကြောင်းကို ရေအေးလောင်း၍ ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒီနည်းလမ်းတွေဟာ မရှိသလောက်ပဲ"

လင်းယွဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံက စွမ်းအားရှိသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို သူ မမျှော်လင့်သလို တစ်ခါမျှပင် မတွေးဖူးပေ။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရတနာများကို သူ တွေးဖူးသည်။

သို့သော် ထိုနှစ်၌ သူကြားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက် နှစ်ရာကျော်တို့တွင် အလွန်ရှားပါးသော ရတနာတစ်ခုနှင့် ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရတာနတို့အကြောင်း မည်သည့်အရာမျှ ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သူ ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေရဦးမည်ဟု ထင်သည်။

"အိပ်မက်မက်မနေနဲ့"

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "မင်းက သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ တော်တော်လေး သက်တောင့်သက်သာ နေနေရတာပဲ မဟုတ်လား။ ငါသင်ပေးထားတဲ့ အသက်ရှူသွင်း၊ အသက်ရှူထုတ် နည်းလမ်းကို ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံ၊ တခြားလူတွေဆီက သင်ယူတာထက် အများကြီး ပိုအသုံးဝင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းကာ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် "အကြီးအကဲက ဒီနေ့ သာမန်တပည့်တွေကို ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ဘာကြောင့် ခေါ်ခိုင်းတာလဲ။ ချင်တုမှာ နယ်စပ်က အဆင့်မြင့်စစ်အရာရှိတစ်ယောက်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေတယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် သူ့မျက်လုံးများကို မှေးကာ သူ့ကို အကဲခတ်ပြီးမှ "အနောက်မြောက်လမ်းကြားကို စောင့်ရှောက်တဲ့ စစ်သူကြီးပဲ၊ သူရှာချင်တဲ့သူက..."

သူသည် ခဏရပ်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် အရိပ်အမြွက်ပြောလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကျော်က မင်းအမုန်းဆုံး အဲဒီတိုင်းတစ်ပါး မင်းမျိုးမင်းနွယ်ပဲ"