ရှာလီ

"အာ"

လင်းယွဲ့၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူသည် အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်ကာ "ကိုယ်ခံပညာရှင်ကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ထားရှိထားတဲ့ ဖျားနာနေတဲ့ လူငယ်မင်းမျိုးမင်းနွယ်အကြောင်း ပြောနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုက လင်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့သခင်လေးက မာနကြီးပြီး အာဏာရှင်ဆန်တယ်၊ တကယ့်ကို ရွံစရာ‌ကောင်းတာပဲ”

လင်းယွဲ့သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အသံကို နှိမ့်ကာ "အနောက်မြောက်နယ်စပ်တပ်က အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်က သူ့ဆီက ဘာတွေ လိုချင်နေတာလဲ။ ဟိုသခင်လေးက အဲ့ဒီအရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အဆက်အနွယ် ဖြစ်နေပြီးတော့ သူ့အမှားကို သိသွားလို့ ပြန်ခေါ်ဖို့ ရောက်လာတာများလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် မဖြေဘဲ လင်းယွဲ့ကို အပေါ်အောက် ထပ်ကြည့်ကာ "မင်း တကယ် မသိဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်"

လင်းယွဲ့က အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် "ဘာကို သိရမှာလဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ တိုးတိုးလေး "ကောင်းပြီ အဲဒီလိုပဲ၊ မင်း ဘာသိသိ၊ တခြားလူတွေ ဘာမေးမေး၊ ဒါ မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ မှတ်ထား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ "အရက်သမားအိုကြီး၊ ခင်ဗျား အရက်ဘယ်‌လောက်တောင် သောက်ထားတာလဲ။ ဘာ‌တွေပြောနေမှန်းတောင် မသိ‌တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မသိတာ ကောင်းတယ်"

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "အဲဒီလူ ပျောက်သွားတာ နှစ်လကျော်ပြီ၊ ဒါကြောင့် နယ်စပ်တပ်က အဲဒီအရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်က သူ့သဲလွန်စကို လိုက်ရှာဖို့ ရောက်လာတာ။ သူတို့ ချင်တုကို အပေါ်အောက် လှန်လှောရှာဖွေပြီးမှ ရပ်တန့်မယ့်ပုံပေါ်တယ်"

"ပျောက်သွားတာလား" လင်းယွဲ့က အံ့သြစွာဖြင့် "တကယ်လား" ဟု ပြောသည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုက သူ့ကို ကြည့်ကာ သတိပေးသည်။ "ဘာဖြစ်ဖြစ် ဒါ မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ မှတ်ထား"

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော့်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး"

လင်းယွဲ့သည် တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ကာ "အဲဒီမင်းမျိုးနွယ် လူငယ်သခင်လေးမှာ အားကောင်းတဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင်က ကာကွယ်ပေးထားတာ၊ သူ ချင်တုမှာ အကြိုအကြားမကျန် လျှောက်သွားနိုင်တယ်၊ ကျွန်တော်လို သာမန်လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ရန်စရဲမှာလဲ"

သူ ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "ခဏလေး... အရက်သမားကြီး၊ အဲဒီသခင်လေး ပျောက်သွားတာ ကျွန်တော့်နဲ့ ဆိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား။ အဲဒါက ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေတောင် စိတ်လိုလက်ရ ကာကွယ်ပေး‌နေတဲ့သူလေ၊ ကျွန်တော်က ကိုယ်ခံပညာကိုတောင် တစ်ခါမှ မကျင့်ကြံဖူးတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်၊ ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို ထိနိုင်မှာလဲ။ ခင်ဗျား မူးနေပြီလား" ဟု ပြောလိုက်မိသည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းကာ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါ အရက်များများ သောက်ထားတယ်၊ ငါပြောတာကို မူးယစ်ပြီး ရမ်းသမ်းပြောတာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ပြောကာ သူသည် အရက်အိုးကို ပိုက်၍ ခုံရှည်ပေါ်သို့ မှီကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့၏ အကြည့်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုအနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး သူသည် သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ၊ မူးနေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနိုင်သေးတာလဲ။ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်"

"ခဏ‌နေဦး"

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုက သူ့ကို ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟင်"

လင်းယွဲ့လည်း လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်လိုက်သည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် သူ့မျက်လုံးများ မှိတ်ထားလျက် ခုံရှည်ပေါ်တွင် မှီထိုင်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ "မင်းအတွက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "အကြံဉာဏ်" ဟု မေးလိုက်သည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုက သူ့ဘာသာသူ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငယ်ရွယ်ပေမယ့် ကိစ္စတွေကို ရင့်ကျက်ပြီး ချောချောမွေ့မွေ့ ကိုင်တွယ်တတ်တယ်၊ မင်းရဲ့ကန့်သတ်ချက်တွေကို သိတယ်၊ ပြီးတော့ အရာတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တယ်။ ငါ တော်တော် စိတ်အေးရတယ်"

ဤသို့ပြောပြီး သူသည် လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် မင်းက စိတ်ခံစားမှုလွန်ကဲပြီး အငြိုးအတေးထားတတ်တယ်။ ဒါဟာ မင်းရဲ့အားသာချက်ရော အားနည်းချက်ရောပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းဟာ ကမ္ဘာကျော်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ပိုမိုရှုပ်ထွေးတဲ့ တိုက်ပွဲတွေအတွက် အထူးသင့်တော်တာ မဟုတ်ဘူး။ နောင်မှာ လိုအပ်ရင် သည်းခံပါ၊ ထင်ပေါ်အောင် လုပ်ဖို့ မစွန့်စားပါနဲ့၊ ဘေးကင်းစွာ နေထိုင်တာက တခြားအရာတွေထက် ပိုအရေးကြီးတယ်"

နားထောင်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "ကိုယ်တော်က နောက်ဆုံးစကားပြောနေသလို လုပ်နေတာပဲ။ ဒါတွေအားလုံး ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနေတာလဲ" ဟု မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခုပါ"

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ် မှိတ်ကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ရင်း "ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ မင်း သွားတော့၊ အိပ်ချင်နေတဲ့ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးအိုကို မနှောင့်ယှက်နဲ့" ဟု စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ပြီးမှ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ အတွင်းခန်းမဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်သွားသည်။

သူထွက်သွားပြီးနောက် တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတုသည် သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကာ "ငါ မှားတွက်မိတာလား။ သူ မဟုတ်တာ တကယ်ဖြစ်နိုင်လား။ ဒါပေမယ့် သူ့အပြင် တခြားဘယ်သူက ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲ" ဟု တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ အတွင်းခန်းမ၌။

ထိုအချိန်တွင် ခန်းမထဲတွင် ချင်တု၏ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှ သာမန်တပည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ စုရုံးရောက်ရှိနေပြီး သုံးယောက် သို့မဟုတ် ငါးယောက်စီပါသော အဖွဲ့ငယ်များဖွဲ့ကာ စကားပြောဆိုရယ်မောနေကြပြီး အသင်းအဖွဲ့အမျိုးမျိုး ခွဲခြားထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူတို့အနက် ပြည်နယ်ဝန်၏ တတိယမြောက် သခင်လေးဖြစ်သော ရှုမင်လီသည်လည်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော သာမန်တပည့်များအနက် အချမ်းသာဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများစွာကို ဆွဲဆောင်ထားသည်။

လင်းယွဲ့သည်လည်း ဤအဖွဲ့ငယ်တစ်ခုထဲသို့ ရောနှောဝင်ရောက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုပေါင်းသင်းနေပြီး သဟဇာတဖြစ်သော လေထုတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။

ဤအဖွဲ့ငယ်ထဲမှ လူများသည် မိသားစုနောက်ခံအခြေအနေ အတော်လေး သာမန်ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူတို့အကြားတွင် အထူးအဆန်းမဟုတ်သောပုံစံဖြင့် ပေါ်လာသည်။

မကြာမီ လူအနည်းငယ်သည် အတွင်းခန်းမ၏ နောက်ဘက်တံခါးမှ ရုတ်တရက် ဝင်လာကြသည်။

သူတို့အား ဦးဆောင်သူမှာ အပြာရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော၊ ယွမ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသော၊ မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် တာအိုကျင့်ကြံသူများ၏ ပုံမှန်လွန်ကဲသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသော အလယ်အသက်အရွယ် တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးဖြစ်သည်။ သူ့နောက်တွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ တပည့်အချို့ လိုက်ပါလာသည်။

ဤအလယ်အသက်အရွယ် တာအိုဘုန်းတော်ကြီးသည် ချင်တု တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်း အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာကျော်ကျင့်ကြံသူဟု မယူဆသော်လည်း ချင်တုတွင် သူသည် အတော်လေး ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သြဇာရှိပြီး ချမ်းသာသော လူအများအပြားသည် ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် နည်းလမ်းများကို လေ့လာရန် မျှော်လင့်ကာ သူ့ကို မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူက ကျန်းမာပြီး အသက်ရှည်ရှည်နေထိုင်လိုမည်မဟုတ်သနည်း။

သို့သော် အထူးခြားဆုံးမှာ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ အကြီးအကဲဘေးတွင် လျှောက်လာသော အမျိုးသားဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းကာ နဂါး သို့မဟုတ် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းပြီး တည်ငြိမ်သော ယုံကြည်မှုအငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ၏အသားအရေသည် သဘာဝတရား၏ အထိအတွေ့ခံထားရသော ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည်။ သူ၏မျက်နှာထားမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော်လည်း သူ၏မျက်ခုံးတွင် မသိမသာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု၏ အရိပ်အယောင်ရှိပြီး သူသည် စစ်မြေပြင်နှင့် ရင်းနှီးသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

သံချပ်ကာ သို့မဟုတ် စစ်ဝတ်ရုံကို မဝတ်ဆင်ထားဘဲ အနက်ရောင် လွှမ်းခြုံထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူသည် စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ အကြီးအကဲသည် သူ့ကို အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံပြီး တန်းတူရည်တူ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်မည့်အစား ဤအမျိုးသားအတွက် လမ်းပြပေးနေသကဲ့သို့ ပို၍ပင်ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် လွှမ်းခြုံထည်ဝတ် အမျိုးသား ဝင်လာသောအခါ အရင်က ဆူညံနေသော အတွင်းခန်းမသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေပုံရကာ မည်သူမျှ စကားဆက်ပြောရန် စိတ်မပါတော့ပေ။

အတွင်းခန်းမက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ အကြီးအကဲသည် လူအုပ်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ရောက်ရှိနေသော သာမန်တပည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "အားလုံးပဲ ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုအတွက်ကြောင့်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။