ရှာလီ (၂)

ချက်ချင်းပင် တာအိုကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲက ထိုအမျိုးသားနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီလူကြီးမင်းဟာ အနောက်မြောက်ဘက်နယ်စပ် သူရဲကောင်းဂိတ်တံခါးကနေ လာတာ၊ နယ်စပ်စစ်သူကြီးရဲ့ လက်ထောက်ပဲ။ သူက ငါတို့ရဲ့ ချင်တုတာအိုကျောင်းတော်ကို ကိစ္စအချို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ရောက်လာတာမို့ မင်းတို့အားလုံး အကောင်းဆုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

နယ်စပ်ရှိ စစ်သူကြီး၏ လက်ထောက်…။

ခန်းမအတွင်းရှိ လူဝတ်ကြောင် တပည့်များစွာသည် ထိုအမျိုးသားကို ငေးကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ချင်တုသည် အနောက်မြောက်ဘက်နယ်စပ် သူရဲကောင်းဂိတ်တံခါးနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်လျက်ရှိသောကြောင့် ရောက်ရှိနေသူ အတော်များများက တစ်သိန်းငါးသောင်းရှိသော နယ်စပ်တပ်၏ တသောင်းချီတပ်မှူးတိုင်းသည် စစ်မှန်သော ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

စစ်သူကြီး၏ လက်ထောက်ကို ထိုတပ်မှူးများထဲမှ ရွေးချယ်သည်။

သိုင်းလောကမှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် ကိုယ်ခံပညာ ထူးချွန်ပြီး သူတို့၏ ပညာရပ်ကို အသေးစိတ် ပြီးပြည့်စုံ‌အောင် ကျင့်ကြံထားနိုင်ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သာမန်ကိုယ်ခံပညာရှင်များသာဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူများနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ကိုယ်ခံပညာရပ်ကို အထူးပြု ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် တာအိုသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူများ၏ ဒဏ္ဍာရီလည်း ရှိနေပေသေးသည်။

မှောင်မိုက်သော သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အလေးချိန်များစွာကို ရုတ်သိမ်းနိုင်သော ခွန်အားဖြင့်သာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များသာ တပ်များကို အုပ်ချုပ်ရန်နှင့် တသောင်းချီတပ်မှူးရာထူးကို ရယူရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသည်။

ချင်းတုမြို့ဝန်ပင် ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ အလွန်ယဉ်ကျေးရမည်ဖြစ်သည်။ ချင်တုတစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်လျှင် ကိုယ်ခံပညာဖြင့် တာအိုသို့ ဝင်ရောက်ရန် လုံလောက်သော အားကောင်းသည့် ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကိုမျှ ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

တစ်ဖက်တွင် လင်းယွဲ့သည် လူအုပ်ထဲတွင် ဤထူးချွန်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာသည် အခြားသူများကဲ့သို့ အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာကို ပြသနေပြီး သူ၏နှလုံးသားက တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေသည်။

နယ်စပ်တပ်က နောက်ထပ် ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး…။

နောက်ဆုံးသေဆုံးသွားသော ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူသည်လည်း နယ်စပ်တပ်မှ လာပုံရသည်။

"လူကြီးမင်းတို့"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည် လူတိုင်း၏အကြည့်ကို ခံယူရင်း တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် စကားစတင်ပြောကြားသည်။

"ကျုပ်နာမည်က ချူ...။ ဒီတစ်ခေါက် ချင်တုတာအိုကျောင်းတော်ကို စစ်သူကြီးရဲ့ အမိန့်နဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ သဲလွန်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ရောက်လာတာပဲ"

ပြောနေစဉ် သူသည် သူ၏ဝတ်ရုံအတွင်းမှ စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ချက်ပုံတူတစ်ခုကို ဖြန့်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုကြသည်။

ထိုပန်းချီကားထဲတွင် အတော်လေး ပိန်လှီသော လူငယ်တစ်ဦးသည် တန်ဖိုးကြီးသော ပိုးသားဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ခေါက်ယပ်‌တောင် ကိုင်ကာ ခပ်ရွံ့ရွံ့အမူအရာဖြင့် ရပ်နေသည့်အသွင် အသေးစိတ် ပုံဖော်ထားပြီး မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ အသက်ဝင်လှကာ နဖူးတွင် အမာရွတ်တစ်ခု ပါရှိသည်။

"ဒီလူ့နာမည်က 'ရှာလီ' တဲ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကျော်က သူ ချင်တုကို အချိန်အတော်ကြာ လာလည်ခဲ့တယ်။ ဇွန်လ ၁ ရက်နေ့မှာ ဒီလူဟာ အကယ်ဒမီမှာ အသက်ရှည်ဆေး ကျင့်ကြံနည်းကို လာမေးခဲ့ပြီး အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူ အစောင့်တစ်ယောက် လိုက်ပါလာခဲ့တယ်"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးချူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများက လူအုပ်ကို အကဲခတ်ရက်း "မင်းတို့ အနည်းအကျဉ်း မှတ်မိလောက်တယ် မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ရောက်ရှိနေသော သာမန်တပည့်များစွာသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်ကသာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မရောက်ရှိခဲ့သူ အများအပြားရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုမှုများတွင် ထိုအကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်မှာလဲ။

ဇွန်လ ၁ ရက်နေ့တွင်..

ပုံတူထဲမှ လူငယ်မင်းမျိုးနွယ်သည် မာနကြီးစွာဖြင့် အကယ်ဒမီထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူစကားပြောသည်နှင့် အကယ်ဒမီ၏ အသက်ရှည်ဆေး ကျင့်ကြံနည်းအားလုံးကို ငှားရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး သူ၏ ပြောဆိုသည့်ပုံစံသည် အမိန့်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

အကြီးအကဲသည် ထိုအချိန်တွင် သဘောတူနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အကယ်ဒမီကို ကာကွယ်နေသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များအား ထိုလူကို ချက်ချင်းနှင်ထုတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မင်းမျိုးနွယ် လူငယ်သခင်လေး၏ အစောင့်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနှင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချဉ်းကပ်လာသော ကိုယ်ခံပညာရှင်သုံးဦး လဲကျသွားခဲ့ပြီး အများစုမှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင် မသိလိုက်ကြပေ။

အကယ်ဒမီကို ကာကွယ်နေသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် သိုင်းလောကတွင် အထူးအထိပ်အမြတ် မဟုတ်သော်လည်း ပထမတန်းစား တိုက်ခိုက်ရေးသမားများဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ချက်ချင်း လဲကျသွားခဲ့သည်။

ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသူများသည် ထိုအချိန်တွင် မင်းမျိုးနွယ် လူငယ်သခင်လေး၏နောက် လိုက်ပါလာသော အစောင့်သည် ကိုယ်ခံပညာဖြင့် တာအိုသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော အားကောင်းသည့် ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့ကြသည်။

တသောင်းချီတပ်များကို အုပ်ချုပ်နိုင်သော ထိုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် သာမန်အစောင့်တစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍကို ဝမ်းသာအားရစွာ ပါဝင်မည်လား။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် မင်းမျိုးနွယ် လူငယ်သခင်လေးသည် အရေးပါသော နောက်ခံအင်အား ရှိရမည်ဟု နားလည်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲသည် အကယ်ဒမီ၏ တန်ဖိုးထားသော အသက်ရှည်ဆေး ကျင့်ကြံနည်းများကို ထုတ်ပေးကာ ထိုမင်းမျိုးနွယ် လူငယ်သခင်လေးကို ငှားရမ်းခွင့်ပြုရုံသာမက ကိုယ်တိုင် လမ်းညွှန်မှုပင် ပေးရန် တောင်းဆိုခံခဲ့ရသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မင်းမျိုးနွယ် လူငယ်သခင်လေးသည် လုံလောက်စွာ သင်ယူပြီးပုံရကာ အကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ယခုမူ သူ ပျောက်ဆုံးသွားပုံရ၏။

ဤသို့တွေးတောရင်း ရောက်ရှိနေသူများက ပို၍ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာကြသည်။

ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ထားရှိသော မင်းမျိုးနွယ် လူငယ်သခင်လေးသည် ထူးဆန်းစွာဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခြင်း…။

သူက မသမာသော လုပ်ရပ်တစ်ခု၏ သားကောင် ဖြစ်သွားလေသလော။

ထိုကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ နောက်ခံအင်အားကောင်းသော မင်းမျိုးနွယ် လူငယ်သခင်လေးကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သူက ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲမှာလဲ။

ထို့အပြင် ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူ အစောင့်သည်လည်း ဘာသဲလွန်စမှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသလော။

ဤအတွေးဖြင့် ရောက်ရှိနေသူ အများအပြားသည် ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားမိသည်။

အကယ်၍ ရန်ငြိုးသည် အင်အားကြီးနှစ်ခုအကြားတွင် ရှိပါက ထိုကဲ့သို့ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အနှောင့်အယှက်များတွင် ပါဝင်ခြင်းသည် အကူအညီပေးရန်ပင်ဖြစ်စေ ဒုက္ခရောက်စေနိုင်သည်။

"စစ်သူကြီးက အမိန့်ပေးထားတယ်"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် လူတိုင်း၏ အတွေးကို ရိပ်မိပုံရသည်။ တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် လူအုပ်ကို အကဲခတ်ရင်း "အသုံးဝင်တဲ့ သဲလွန်စပေးတဲ့သူတိုင်းကို ရွှေများစွာ ဆုချီးမြှင့်မယ်၊ ပြီးတော့ သခင်လေးရှာလီရဲ့ သဲလွန်စကို တွေ့တဲ့သူဆိုရင် စစ်သူကြီးရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်လာပြီး သူ့အနားမှာ ခစားနိုင်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် သာမန်တပည့်များစွာသည် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူကို အံ့အားသင့်စွာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ထင်ရှားနေသည်။

အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်အတွက် ရွှေများစွာ ဆုချီးမြှင့်မည်ဟူသော စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ရောက်ရှိနေသူ အများအပြားကို တပ်မက်စေရန် လုံလောက်သည်။

အများစုမှာ ချမ်းသာသော မိသားစုများမှဖြစ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ရွှေကြွယ်ဝမှုသည် လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။

မြို့ဝန်၏သားကဲ့သို့ ရွှေဖြင့် မလှုပ်မရှားနိုင်သော လူအနည်းငယ်အတွက်မူ အနောက်မြောက်ဘက်နယ်စပ် သူရဲကောင်းဂိတ်တံခါးကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခံထားရသော စစ်သူကြီး၏ တပည့်ဖြစ်လာနိုင်သည့် အလားအလာသည် သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် မနာလိုစိတ်၏ မီးပွားတစ်ခုကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကဲ့သို့သော စစ်သည်တော်များသည် အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်ရှိ ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူများဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်သိန်းငါးသောင်းရှိသော တပ်မကြီးကို အုပ်ချုပ်သော စစ်သူကြီး၏ တိုက်ရိုက်တပည့်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်းသည် သာမန်လူတစ်ဦးပင် ချင်တုမြို့ဝန်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အလွန်အမင်း လေးစားမှုကို ခံယူရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် မိမိတို့၏မိသားစုအတွက် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ပင် ဂုဏ်သတင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သည်။

သူသည် ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးချူ စကားဆုံးသည်နှင့် အကယ်ဒမီ၏ ခန်းမသည် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

"အားလုံး ငြိမ်ကြပါ"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးချူက အေးစက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။

"နောက်တစ်ခုက မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးပါမယ်။ အသေးစိတ်နဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ သဲလွန်စရှိတဲ့သူတွေ ရှေ့ထွက်ပြီး ပြောပါ။ သေချာသိထားတာ မရှိရင်တောင် စိတ်ထဲထင်ထားတဲ့ သဲလွန်စရှိရင် ရှေ့ထွက်လာပါ"

ထိုအခါမှသာ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ပထမမေးခွန်း"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူ၏ အကြည့်သည် ရောက်ရှိနေသူများကို ဖြည်းညှင်းစွာ အကဲခတ်သည်။ "သခင်လေးရှာလီကို နောက်ဆုံး အကယ်ဒမီမှာ တွေ့ခဲ့တာက ခြောက်လပိုင်းရဲ့ ငါးရက်နေ့ပါ။ အဲဒီနေ့မှာ အကယ်ဒမီအပြင်ဘက်မှာ သူ့ကို ဘယ်သူ မြင်ခဲ့လဲ"

လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်ကြပေ။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တုံ့ဆိုင်းစွာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သတိထားစွာ "ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးချူ၊ ခြောက်လပိုင်းရဲ့ ငါးရက်နေ့မှာ ကျွန်တော် အကယ်ဒမီအပြင်ဘက်က အဝေးကနေ သခင်လေးရှာလီကို ခဏတာ တွေ့လိုက်တယ်။ အဝေးကြီးဖြစ်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေမယ့် သူ့အဝတ်အစားကို ကြည့်ရင် သခင်လေးရှာလီ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောသည်။

"အို"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးချူက ချက်ချင်း "ဘယ်နေရာမှာလဲ" ဟု မေးသည်။

"လေကြာရုံဘေးက လမ်းမှာပါ" ဟု ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်တုန်းက သခင်လေးရှာလီမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူ အစောင့် မပါတာ ထူးဆန်းတယ်"

"အစောင့် မပါဘူး"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာဖြင့် "ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ စစ်သူကြီးရဲ့ အမိန့်အရ ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူ အစောင့်က သခင်လေးရှာလီကို အနီးကပ် လိုက်ပါရမယ်။ ကာကွယ်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် မရှိနိုင်မှာလဲ။ မင်း သခင်လေးရှာလီကိုယ်တိုင်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား" ဟု ပြောသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားက အံ့အားသင့်သွားသည်။

တပ်ကို အုပ်ချုပ်သော ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စစ်ဆေးခြင်းကို ခံရခြင်းသည် မည်မျှ ဖိအားများကြောင်း မှန်းဆနိုင်သည်။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် "ဒါ... ဒါ၊ ကျွန်တော် သိပ်မသေချာဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သခင်လေးရှာလီကို အကယ်ဒမီမှာ အရင်က အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးတယ်။ အဝတ်အစားနဲ့ အရိပ်အယောင်က... မှားစရာ မရှိဘူးထင်တယ်..." ဟု ပြောသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားကို ကြည့်ပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ "အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မေးသည်။

"ဒါ... ကျွန်တော် လေကြာရုံကို သွားလည်ဖို့ပဲ"

ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဒါပေမယ့် ရုံအပြင်ဘက်က လမ်းမှာ ကျွန်တော် အဝေးကနေ သခင်လေးရှာလီ အဲဒီဘက်က လာတာကို မြင်ပြီး ဆက်မသွားရဲဘူး" ဟု ပြောသည်။

"ဘာလို့ မသွားရဲတာလဲ" ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူ၏ အသံသည် အေးစက်သည်။

ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "အမှန်အတိုင်း ပြောရမလား" ဟု မေးသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "အမှန်အတိုင်း ပြော" ဟု အမိန့်ပေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားက အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်တော် ကြားတာက သခင်လေးရှာလီ ချင်တုကို ရောက်လာကတည်းက အနည်းငယ် စိတ်မတည်ငြိမ်ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေတယ်၊ လမ်းပေါ်က အပြစ်မဲ့သူတွေကို ရမ်းသမ်း ရိုက်နှက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ကျွန်တော် ကြောက်လို့... ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မချဉ်းကပ်ရဲဘူး..."