ဖြတ်သန်းခြင်း

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ အတွင်းခန်းမသည် လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမျှ သဘောတူကြောင်း အသံမပြုရဲကြပေ။

ရှာလီဟူသော မင်းမျိုးနွယ်သည် တကယ်ပင် မာနကြီးပြီး အာဏာရှင်ဆန်ကာ ခန့်မှန်းရခက်သော ဒေါသများထွက်တတ်ပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လမ်းပေါ်ရှိ အပြစ်မဲ့သူများကို ရန်ပြုတတ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။

ချင်းတုရှိ အဆိုးဆုံးသော မင်းမျိုးနွယ်များပင် သူ့လောက် မဆိုးသွမ်းကြပေ။

သို့သော် သူသည် အမှန်တရားဖြစ်သော်လည်း အနောက်မြောက်နယ်စပ်စစ်သူကြီး၏ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးရှေ့တွင် မည်သူက သူ့အမှားများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝေဖန်ရဲမှာလဲ။

"ဆိုးသွမ်းစွာ ပြုမူနေသလား။ စိတ်ထား ခန့်မှန်းရခက်သလား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် ဤရှာလီ၏ စိတ်နေသဘောထားကို အနည်းငယ် ရင်းနှီးသည်။

အစပိုင်းတွင် စစ်သူကြီးသည် ကိုယ်ရံတော်နှင့်အတူ ရှာလီကို တွေ့ရှိသောအခါ သူသည် ရှက်တတ်ပြီး ကြောက်ရွံ့တတ်သော ပုဂ္ဂလိကကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏အကြည့်သည် အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်နေကာ အခြားသူများကို မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ မည်သည့်အခါမဆို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါတိုင်း ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။

စစ်သူကြီး အမိန့်ပေးသည်အထိ။

ရှာလီကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သော ကျောင်းသားများနှင့် သူတို့၏မိသားစုများအားလုံးကို ဖမ်းဆီးကာ သူ့ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ရှာလီရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်ရန် တုန်ရီစွာ လဲကျခဲ့ကြသည်။

ရှာလီ တောင့်တင်းသွားသောအခိုက်အတန့်မှစ၍ သူသိသည်။

ဤကြောက်ရွံ့တတ်သော လူငယ်က ပြောင်းလဲတော့မည်ပင်။

သို့သော် သူ အတိအကျ ဘာသို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

သူသည် တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းသို့ မလာမီတွင် ပြည်နယ်ဝန်နှင့် ချင်တုမြို့တော်၏ စစ်သူကြီးမှတစ်ဆင့်လည်း စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ထိုလူများသည် ရှာလီ၏ အမှားအယွင်းများကို လုံးဝဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြသည်။

သူ့ရှေ့တွင် သူ့ကို ဝေဖန်ရန် သူတို့က ဝန်လေးနေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

ဤအတွေးဖြင့် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည် လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ရှာလီရဲ့ အပြုအမူက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုဆိုတာကို တခြား ဘယ်သူ သက်သေပြနိုင်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လူအုပ်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်မလာဘဲ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး၏ အတွေးများကို မသိသောကြောင့် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို မည်သို့သေချာနိုင်မည်နည်း။

တစ်စုံတစ်ယောက် ထင်ရှားပေါ်လွင်လာပြီး ဤအရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို စိတ်ဆိုးစေပါက ဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်နေခြင်း မဟုတ်ပေလော။

ခဏတာ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ အတွင်းခန်းမသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စကားပြောတော့မည့်အချိန်တွင် လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် သက်သေပြနိုင်ပါတယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း လှည့်ကြည့်ကြပြီး ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏အမူအရာမှာ တည်ကြည်ကာ ချော့မော့ခြင်း သို့မဟုတ် ပြုံးရွှင်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုသူမှာ လင်းယွဲ့ပင်။

"မင်း သက်သေပြနိုင်တယ်"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည် လင်းယွဲ့ကို အနည်းငယ် စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီး "ရှာလီက ဆိုးသွမ်းစွာ ပြုမူတယ်၊ စိတ်ထား ခန့်မှန်းရခက်တယ်၊ လမ်းပေါ်က အပြစ်မဲ့သူတွေကိုတောင် ရိုက်နှက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါ အမှန်ပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ "ဆရာကြီး၊ ရှာလီရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ အပြုအမူတွေဟာ သာမန်ဆိုးသွမ်းတာ၊ စိတ်အခန့်မသင့်လို့ ဖြစ်တာတင် မဟုတ်ပါဘူး။ အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေကို ရိုက်နှက်တာ တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ် မကတာမို့ အမြင်ရှင်းရှင်း ဆုံးဖြတ်‌ပေးပါ ဆရာကြီး။ လူတစ်ယောက်ကို မေးမြန်းဖို့ လွှတ်လိုက်ရုံနဲ့ အားလုံး ရှင်းလင်းသွားပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

လူအုပ်သည် သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုကြလိုက်ကြသည်။ လင်းယွဲ့အနေဖြင့် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးအပေါ် ထိပါးမိမည်ကို မကြောက်ရွံ့ဘဲ ထိုမျှ ရဲတင်းစွာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုရဲသည်ကို မမျှော်လင့်မိကြချေ။

လင်းယွဲ့ စကားဆုံးပြီးနောက် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

သူသည် ဤကိစ္စနှင့် ဝေးဝေးနေပြီး မပါဝင်သင့်ကြောင်း နားလည်သည်။

သို့သော် သူသည် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် သက်သေခံရန် ခေါ်ယူခံရမည်မှာ သေချာသောကြောင့် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီးပုံစံနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားကို အာရုံစိုက်ကာ "မင်း ဆင်းသွားလို့ရပြီ။ မင်းပြောတာ အမှန်ဆိုရင် မင်းကို ထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ်ကောင်းကောင်း ချီးမြှင့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော အမျိုးသားသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်မှု၏ အရိပ်အယောင်ကို ပြသသော်လည်း သူသည် အလျင်အမြန် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေကာ ဦးညွှတ်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး" ဟု ပြောသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သွယ်သော အမျိုးသား ထွက်သွားပြီးနောက် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည် လင်းယွဲ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး "မင်းမှာ သတ္တိအနည်းငယ် ရှိတာပဲ။ ဒီမှာ ခဏစောင့်နေပါဦး၊ နောက်ပိုင်း မေးစရာတွေ ရှိသေးတယ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မပြောဘဲ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဦးညွှတ်ပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး၏ အကြည့်သည် လူအုပ်ကို အကဲခတ်ကာ "ဇွန်လ ငါးရက်နေ့မှာ ရှာလီကို တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းအပြင်ဘက်မှာ ဘယ်သူ မြင်ခဲ့လဲ" ဟု မေးသည်။

မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်သည်ကို တွေ့သောအခါ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည် အနည်းငယ် ခေါင်းခါယမ်းကာ ဆက်ပြောသည်။

"နောက်မေးခွန်း၊ ဒီတာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းထဲမှာ ရှာလီနဲ့ ရန်ငြိုးထားသူ ဒါမှမဟုတ် သူ့နဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်ဖူးသူ ဘယ်သူ သိလဲ"

"ဆရာကြီး"

"ဆရာကြီး"

သူသည် ဤသို့ပြောသည်နှင့် လူအချို့သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ကာ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ကြသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည် ခြောက်သွေ့စွာ "တစ်ယောက်ချင်း" ဟု ပြောသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ဝဖီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ကြည့်ကာ "မင်း အရင်သွား" ဟု ပြောသည်။

အနည်းငယ် ဝဖီးသော အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏မျက်နှာကို ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း ပျော်ရွှင်မှု၏ အရိပ်အယောင်ကို ထင်ရှားစွာ ပြသနေပြီး အခြားသူများမှာ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ မလိုလိုလားလား နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

"ဆရာကြီးကို ပြန်ကြားလျှောက်ထားပါတယ်"

အနည်းငယ် ဝဖီးသော အမျိုးသားသည် ရိုသေစွာ "ဇွန်လ ၃ ရက်နေ့မှာ ဒီတာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ရှာလီနဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီအချိန်က အခြေအနေအရ သူတို့ ရန်ငြိုးထားနိုင်ခြေရှိပုံရတယ်" ဟု ပြောသည်။

"အို ဘယ်သူလဲ"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးက ချက်ချင်း မေးသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ဝဖီးသော အမျိုးသားသည် မဝေးမလှမ်းတွင် ရပ်နေသော လင်းယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် "ဆရာကြီး၊ ဇွန်လ ၃ ရက်နေ့မှာ ရှာလီနဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်ခဲ့တဲ့သူက လင်းယွဲ့ပါ" ဟု ပြောသည်။

"လင်းယွဲ့"

သူ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကာ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးသည် သူ မကြာသေးမီက အသိအမှတ်ပြုခဲ့သော ရဲရင့်သော လူငယ်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့မြင်ပြီး သူ့မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူက အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်။

အခြားသူများက ရှောင်ဖယ်ကာ ရှာလီကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စွပ်စွဲရန် မဝံ့ရဲကြသော်လည်း ဤလူငယ်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းရုံသာမက တုံ့ဆိုင်းမှု သို့မဟုတ် ချွင်းချက်မရှိဘဲ သေချာစွာ ကတိသစ္စာပြုခြင်းသည် အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ထိုသူသည် ရှာလီကို အစောပိုင်းကတည်းက မုန်းတီးနေသည် ထင်ပါရဲ့။

"အဲဒီနေ့က ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ အမှန်အတိုင်း အကုန်ပြောပြပါ" ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးက တင်းမာစွာ ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ထို့နောက် အနည်းငယ် ဝဖီးသော အမျိုးသားက "အဲဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်နဲ့ လင်းယွဲ့အပါအဝင် တခြား သာမန်တပည့်အချို့က ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံနည်းကို သင်ယူနေကြတယ်။ နေ့လည်စာစားချိန်မှာ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက လင်းယွဲ့အတွက် အစားအသောက် ယူလာပေးပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ အဝင်ဝနားမှာ ထမင်းစားကြတာကို လူအတော်များများ မြင်တွေ့ခဲ့ကြတယ်" ဟု ပြောသည်။