ဖြတ်သန်းခြင်း (၂)

"အဲဒီနောက် မကြာခင်မှာပဲ သခင်လေး ရှာလီဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူ အစောင့်နဲ့အတူ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းကို ရောက်လာခဲ့တယ်"

သူသည် မျက်နှာထားတည်ငြိမ်နေသော လင်းယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်– "အဲဒီအချိန်တုန်းက သခင်လေး ရှာလီဟာ ဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ အဝင်ဝကို ဖြတ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ဘာဖြစ်သွားလဲ မသိပေမယ့် ရုတ်တရက် လင်းယွဲ့ရဲ့ ထမင်းဘူးကို တိုက်မိသွားပြီး အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့တောင် တိုက်ခိုက်ဖို့ စတင်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အစောင့်ကို လင်းယွဲ့ကို ချုပ်ကိုင်ခိုင်းပြီး အဲဒီအမျိုးသမီးကို ဓားနဲ့ထိုးခဲ့တယ်"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြီး လင်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူငယ်၏မျက်နှာသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဒေါသသည် တားဆီးမရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဲဒီနောက်..."

အနည်းငယ် ဝဖီးသော အမျိုးသားက ပြန်ပြောပြသည်။

"သခင်လေး ရှာလီက အဲဒီအမျိုးသမီးကို ဓားနဲ့ထိုးပြီးတဲ့နောက် ရုတ်တရက် အော်ရယ်လိုက်တယ်။ သူက လင်းယွဲ့ရဲ့ လက်နဲ့ခြေထောက်က အကြောတွေကို ဖြတ်ပြီး မသန်စွမ်းဖြစ်အောင် လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်လဲ မသိဘူး၊ သူ ရုတ်တရက် လက်လျှော့ပြီး ထွက်သွားတယ်"

"ဘာ"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "သူ ရုတ်တရက် လက်လျှော့လိုက်တာလား။ မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးသည်။

အနည်းငယ် ဝဖီးသော အမျိုးသားသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ "ဘာဖြစ်သွားလဲ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူ အစောင့်က ရုတ်တရက် လင်းယွဲ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သခင်လေး ရှာလီဘေးကို ပြန်ရောက်သွားတယ်။ သူ တစ်ခုခု တီးတိုးပြောပြီး ရှာလီကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ထုတ်သွားပုံရတယ်"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"သခင်ကြီး"

ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်ဟန်အနေအထား တည့်မတ်သော၊ အနက်ရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်သခင်လေးတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

သူသည် လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်ပြီး "အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် ပိုနီးနီးကပ်ကပ် မြင်ခဲ့ရပြီး အရာတွေကို ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီအခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ ခန့်မှန်းချက်အချို့လည်း ရှိတယ်" ဟု ပြောသည်။

သူသည် မြို့ဝန်၏ အိမ်တော်မှ တတိယမြောက် သခင်လေး ရှုမင်လီဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

"အို၊ ချင်တုမြို့ဝန်ရဲ့သားလား"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ပြောစမ်းပါဦး" ဟု ပြောသည်။

ရှုမင်လီက ချက်ချင်းပင် "အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူ အစောင့်က လင်းယွဲ့ကို လွှတ်ပေးပြီးတဲ့နောက် သူဟာ သတိဝီရိယအလွန်ရှိပုံရပြီး ရန်သူကြီးတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရသလို ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူက အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို ခံစားမိပုံရပြီး ရှာလီကို ခေါ်ထုတ်သွားတယ်" ဟု ပြောသည်။

"အန္တရာယ်ကို ခံစားမိတာလား"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။

သူသည် ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူ အစောင့်သည် စစ်သူကြီး၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်ပြီး ရှာလီကို လိုက်ပါရန် တာဝန်ပေးအပ်ထားကြောင်း၊ သဘာဝကျကျ ရှာလီ၏ လုံခြုံရေးကို အဓိကထား တာဝန်ယူထားကြောင်း သိသည်။

ကိုယ်ခံပညာရှင် ဖြစ်လာပြီးနောက် လူတစ်ဦး၏ လူသတ်လိုသော စိတ်ထားနှင့် အကျပ်အတည်းများကို ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းသည် အလွန်ထက်မြက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို သူခံစားမိသောကြောင့် လင်းယွဲ့ကို လွှတ်ပေးပြီး ရှာလီ၏ လုံခြုံရေးကို ဦးစားပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအန္တရာယ်က ဘာလဲ။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူ၏ အကြည့်သည် ရုတ်တရက် လင်းယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ့ကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးသော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သော ဘာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ထိုလူငယ်၏ အသက်ရှူသံ၊ နှလုံးခုန်သံနှင့် အငွေ့အသက်ကို အလွယ်တကူ ခံစားနိုင်ပြီး သူသည် ကိုယ်ခံပညာကိုပင် မကျင့်ကြံဖူးသော သာမန်လူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်သည် ဤလူငယ်မှ မဟုတ်ပေ။

ဒါဆို ဘယ်ကလာတာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် အခြားကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရှိနေပြီး အစောင့်က ခံစားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား... ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးသည် လင်းလက်သွားပြီး သူသည် လင်းယွဲ့ဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။

"လင်းယွဲ့၊ ဟုတ်လား"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် လင်းယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ တည်ကြည်စွာ "အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မင်း အသိဆုံးပဲ။ သခင်လေး ရှာလီက မင်းကို ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲ" ဟု မေးသည်။

လင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းရှည်ရှည်ချပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ "ဘာကြောင့်လဲ။ ကျွန်တော်လည်း သိချင်တယ်။ ကျွန်တော် သူမနဲ့ ထမင်းစားနေတာပဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မစော်ကားဘူး။ အဲဒီအရူးက ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် အရူးတစ်ယောက်လို ပြေးဝင်လာပြီး သူမကို ဓားနဲ့ထိုးသတ်ချင်သေးတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူးလို့ ပြောတယ်... ဆရာကြီး၊ ဘာကြောင့် ဒါတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ပြောပြနိုင်မလား" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူ၏အသံသည် အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး အသံမကျယ်ပေ။

သို့သော် လူတိုင်းသည် သူ၏နှလုံးသားတွင် ဝှက်ထားသော မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသကို ကြားနိုင်ပြီး သူ၏အတွင်း၌ မငြိမ်းသက်နိုင်သော မီးကို ခံစားနိုင်သည်။

"သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူး"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် ရှာလီကို ပထမဆုံး တွေ့မြင်ခဲ့သော အချိန်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

စစ်သူကြီးသည် သခင်လေးရှာလီကို အရှက်ရစေသော လူအားလုံးကို ဖမ်းဆီးစေပြီးနောက် ရှာလီသည် အစေခံကဲ့သို့ မိန်းကလေးတစ်ဦးထံ လျှောက်သွားကာ မျက်ရည်များစွာဖြင့် သူမ၏လုပ်ရပ်များကို နောင်တရသလားဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရှာလီသည် တုန်ယင်စွာ ဓားကို ကောက်ယူကာ ထိုအမျိုးသမီးဘေးရှိ ချမ်းသာသော လူငယ်သခင်လေးတစ်ဦးကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး ရှာလီ၏မျက်နှာတွင် သွေးများ ပေကျံသွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ရှာလီ၏ခြေထောက်များကို ပွေ့ဖက်ကာ ငိုကြွေးပြီး တောင်းပန်နေသည်။ ရှာလီသည် သူမကို မသတ်ဘဲ ဓားကို လွှင့်ပစ်ကာ ယိမ်းယိုင်စွာ ထွက်သွားသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူက ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

သူသည် လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ကာ အတွင်း၌ သက်ပြင်းချပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် "မင်း အပြစ်မဲ့နိုင်ပေမယ့် ငါက အမိန့်ကို လိုက်နာနေရုံပဲ။ အဲဒီအစောင့်က မင်းကို ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲဆိုတာ သေချာစဉ်းစားပါဦး" ဟု ပြောသည်။

"ကျွန်တော် မသိဘူး"

လင်းယွဲ့သည် တိုးညှင်းစွာ "ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ သွေးသားစိတ်ရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို ဒီလို မတရားတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် နောက်ဆုံးစကားကို မပြောဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်။

“ဒါကြောင့် အစောင့် သေသွားတယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူသည် စစ်သူကြီး၏ ယုံကြည်ရသူကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း ထိုသူသည် စစ်တပ်မှဖြစ်သောကြောင့် အနည်းဆုံး သွေးသားစိတ်အနည်းငယ် ရှိသင့်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အခြားဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုပင်။

အစောင့်သည် ရှာလီကို ကာကွယ်ရန် အမိန့်ကို လိုက်နာနေရုံသာဖြစ်ပြီး လင်းယွဲ့နှင့် ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို မြင်သောအခါ ကျား၏လက်ပါးစေအဖြစ် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ အားကြီးသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ လင်းယွဲ့ကို လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ဤသို့တွေးတောရင်း ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားသည်။

သို့သော် သူသည် အစောင့်နှင့် ရှာလီတို့ နောက်ပိုင်းတွင် မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို စစ်သူကြီးထံ တင်ပြရန် လိုအပ်ပြီး စစ်သူကြီးအား ဆုံးဖြတ်ချက်ချခွင့်ပြုရမည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီးအဖြစ် သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့် ရာစုပိုင်ရှင်မဆို ဤရှာလီ၏ ဇာစ်မြစ်ကို မည်သူမျှ မသိသောကြောင့် စစ်သူကြီးသည်လည်း သူ့ကို အသိအကျွမ်းဟောင်းတစ်ဦး၏သားဟုသာ ခေါ်သည်။

သို့သော် သူ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးသားပင်ဖြစ်လင့်ကစား စစ်သူကြီးသည် ထိုမျှ လျှော့ပေါ့ပေးမည်မဟုတ်သလို သူ၏ယုံကြည်ရသူကိုလည်း ထိုမျှ အနီးကပ် အမြဲစောင့်ရှောက်ခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်းအတွက် ရှင်းလင်းသည်။

"လင်းယွဲ့"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် သူ၏အတွေးများကို စုစည်းကာ လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး "မင်းနဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ ဘယ်လိုပတ်သက်လဲ" ဟု မေးသည်။

လင်းယွဲ့သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တိုးညှင်းစွာ "သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်နီးချင်းဟောင်း၊ အခုတော့... သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးတဲ့ ဇနီးပါ" ဟု ပြောသည်။

"မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးတဲ့ ဇနီး"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘာပြောရမှန်း မသေချာသော်လည်း ဘာမပြောသင့်သည်ကို သိသောကြောင့် ဆက်မေးသည်။ "သူ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ ပြီးတော့ သူ အခု ဘယ်မှာလဲ"

လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ "ရှာလီရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော့်ဇနီး ဆူဇီချူးဟာ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေက မသက်သာဘဲ တစ်နေကုန် သတိလစ်နေပြီး အခု ကျွန်တော့်အိမ်မှာ လဲလျောင်းနေပါတယ်။ သူမကို မေးမြန်းဖို့ ကျွန်တော် ခေါ်လာစေချင်ပါသလား" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် သူ့ကို ကြည့်ကာ "မလိုဘူး" ဟု ပြောသည်။

သူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ "မင်းမှာ မကျေနပ်ချက်တွေရှိတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းသာ ရှာလီကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီနိုင်ရင် စစ်သူကြီးက မင်းကို ဒုက္ခမပေးတဲ့အပြင် ဆုတောင် ချီးမြှင့်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ မင်း ဇနီးကို ကုသဖို့ နည်းလမ်း ရှာနိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မပြောဘဲ သူ၏မျက်လုံးများတွင် မသိမသာ အေးစက်မှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

...

မကြာမီ ထိုမေးမြန်းခြင်းသည် ရလဒ်မထွက်နိုင်တော့ဘဲ ပြီးဆုံးသွားပြီး ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူ ထွက်သွားသည်။

တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ အကြီးအကဲသည် လူအများအား အသုံးမဝင်သော ချိုသာသော စကားအချို့ကို ပြောကြားပြီးနောက် သာမန်တပည့်များစွာကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ ဆေးပင်အချို့ဝယ်ရန် တမင်တကာ လမ်းလွှဲသွားခဲ့သည်။

သူအိမ်သို့ရောက်ပြီး တံခါးတွင် ချိတ်ထားသော ကြေးသော့ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူထွက်ခွာသွားခါနီးတွင် တံခါးအက်ကွဲကြောင်း၌ တမင်တကာ ထည့်ထားခဲ့သော ကောက်ရိုးခြောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

“တစ်ယောက်ယောက် ဒီကို လာသွားတယ်”

သို့သော် လင်းယွဲ့သည် ဘာကိုမှ မမြင်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြုမူကာ သော့ကို ပုံမှန်အတိုင်း ဖွင့်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားသည်။

အိမ်ထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ပြင်းထန်သောအနံ့များ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် သတိလစ်နေဆဲပင်။

လင်းယွဲ့သည် သူထွက်ခွာသွားခါနီးတွင် တမင်တကာ ခေါက်ထားခဲ့သော စောင်၏ထောင့်သည် ယခု ဖြန့်ထားသည်ကိုလည်း သတိပြုမိသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က သူမ၏ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရန် စောင်ကို လှန်ကြည့်ခဲ့ခြင်းပင်။

လင်းယွဲ့သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်ကာ စောင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်ပြီး ပိတ်ပါးဖြင့် ပတ်ထားသော သူမ၏ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မရင်းနှီးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ အနံ့ကို ခပ်ရေးရေး ရလိုက်သည်။

ပိတ်ပါးအောက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ ယခင်က ရောင်ရမ်းပြီး ပြည်တည်နေခဲ့သော သူဖြတ်ထားသော ဒဏ်ရာတွင် အလွန်ပါးလွှာသော ဆေးမှုန့်အလွှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မကြာသေးမီက တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ဆေးလာထည့်ပေးသွားပုံရသည်။

ရုတ်တရက် လင်းယွဲ့သည် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူ၏ နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို သတိရသွားပြီး ဆေးထည့်ပေးခဲ့သောသူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားချိန်မှ လင်းယွဲ့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်အထိ အချိန်များစွာရှိပြီး အနည်းဆုံး နာရီဝက်ခန့်ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာကို လမ်းစဉ်အဖြစ် ခံယူထားသော ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ထိုကဲ့သို့ အကွာအဝေးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ဝက်ခန့် တည်ချိန်ထက်ပင် နည်းသောအချိန်ယူရပြီး သူ၏စကားများ မှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ သူ့ထက်စောရောက်ကာ အတည်ပြုရန် လုံးဝဖြစ်နိုင်သည်။

ရိုးရှင်းသော တံခါးသော့နှင့်ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ကျွမ်းကျင်သော သူခိုးကိုပင် မကာကွယ်နိုင်ဘဲ အင်အားကို ပိုးသားကဲ့သို့ သန့်စင်ထားသော ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် စိန်ခေါ်မှုပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူ သို့မဟုတ် သူစေလွှတ်လိုက်သော တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အထူးလာရောက်စစ်ဆေးပြီး ဆေးထည့်ရန် အဆင်ပြေစေရန် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ လင်းယွဲ့ မြင်တွေ့လိုသော အခြေအနေအတိအကျဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထွက်ခွာသွားခါနီးတွင် သူမသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် နိုးထကာ မည်သည့် ချို့ယွင်းချက်ကိုမဆို ဖော်ထုတ်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် သူမကို နက်ရှိုင်းသော မေ့မြောခြင်းသို့ ရောက်စေရန် ဆေးကို နောက်တစ်ကြိမ် တမင်တကာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ လူတိုင်း မင်းဟာ ဆူဇီချူးလို့ ယုံကြည်ကြလိမ့်မယ်"

လင်းယွဲ့သည် အိပ်ရာပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးငယ်ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။