ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီ

ချင်းတု၏ မြောက်ဘက် ဆယ်မိုင်အကွာတွင် သစ်တောများနှင့် ချောင်းများကြား၊ နေဝင်ချိန်နှင့် ညနေခင်း၏ အရောင်အဝါတို့နှင့်အတူ တည်ရှိသော အတော်လေး ညင်သာသော တောင်စောင်းတစ်ခု တည်ရှိသည်။

ဆည်းဆာတွင် တောင်စောင်း၏ တောင်ဘက်မျက်နှာပြင်မြင့်တွင် တပ်စွဲထားသော အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော စစ်တဲများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် တဲအမြောက်အမြား ဝန်းရံထားသော ကြီးမားသော အပြာရောင်-မီးခိုးရောင် သားရေတဲကြီးတစ်ခုသည် အလယ်ဗဟိုစစ်တဲဖြစ်ကြောင်း မလွဲဧကန်ပင်။

တဲအတွင်း၌။

"စစ်သူကြီး"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် တဲအတွင်း၌ ရပ်လျက် ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ကျွန်တော် ချင်တုဒေသထဲက သံသယရှိတဲ့ လူတိုင်းကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဆက်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးသင့်တဲ့ သဲလွန်စတော့ ဘာမှ မတွေ့သေးပါဘူး"

အဓိက စားပွဲနောက်တွင် ဆိုဖာကြီးတစ်ခု တည်ရှိသည်။

ဆိုဖာပေါ်တွင် မျက်နှာအများစုကို ဖုံးအုပ်ထားသော ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လျောင်းစောင်းနေပြီး ချောမောသော မေးစေ့နှင့် နှုတ်ခမ်းကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။ သူမ၏ နီရဲသော စစ်ဝတ်ရုံအောက်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်ညှိနေသော ကျပ်သော အတွင်းခံအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။

သံချပ်ကာ သို့မဟုတ် ဦးထုပ်ကို မဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမသည် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ကဲ့သို့ ရဲရင့်မှုနှင့် ပြင်းထန်သော ခံစားချက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမသည် နယ်စပ်တွင် တပ်အင်အား ၁၅၀,၀၀၀ ကို ဦးဆောင်ကာ အနောက်မြောက်ဘက် သူရဲကောင်းတို့ဖြတ်သန်းရာ လမ်းကြားကို ကာကွယ်နေသော စစ်သူကြီး ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီ ပင်။

ထိုအမည်သည် လျန်ကျိုး၏ အနောက်မြောက်ဒေသများတွင် ကြာမြင့်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ပျင်းရိသော အမူအရာဖြင့် လျောင်းစောင်းနေပြီး ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး၏ အစီရင်ခံစာကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေကာ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ တစ်ဝက်ပိတ်ထားသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူ စကားဆုံးသွားသောအခါ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးကို ပြန်ပြင်ကာ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် "မင်း ပြောခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေထဲမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် အခြေအနေကို အတည်ပြုပြီးသား တစ်ခု ပါပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

"အတည်ပြုပြီးပြီလား"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "စစ်သူကြီး ဘယ်သဲလွန်စကို ရည်ညွှန်းနေတာလဲ မသိဘူး" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက တည်ငြိမ်စွာ "ဇွန်လ ၃ ရက်နေ့မှာ ရှာလီဟာ လင်းယွဲ့ရဲ့ အကြောတွေကို ဖြတ်တော့မယ့်အချိန်မှာ ရှာလီရဲ့ အစောင့်က ရုတ်တရက် လင်းယွဲ့ကို လွှတ်ပေးပြီး အားကြီးတဲ့ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရသလို အလျင်အမြန် ရှာလီဘေးကို ပြန်ရောက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ ရှာလီနဲ့အတူ ထွက်သွားတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ခေါင်းညိတ်ကာ "ချင်းတုလို မြို့ငယ်လေးက တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှာ ကျင့်ကြံမှု အနည်းငယ်သာရှိတဲ့ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးအချို့ပဲရှိပြီး ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူအတွက် ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျား စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အစောင့်က ရှာလီသခင်လေးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ မသင့်လျော်ဘူးလို့ ခံစားရပြီး အပြစ်မဲ့သူကို ထိခိုက်စေလိုစိတ်မရှိဘဲ အန္တရာယ်ကို တွေ့ရှိဟန်ဆောင်ပြီး ရှာလီသခင်လေးကို ခေါ်ထုတ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..." ဟု ပြောသည်။

"မင်း မှားနေတယ်"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် စကားဖြတ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ "အဲဒီအစောင့်ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ငါရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ထောက်ပဲ။ သူ့ကို ပေးထားတဲ့အမိန့်က ရှာလီကို ငါကိုယ်တိုင် ရှိနေသလို သဘောထားပြီး သူ့ရဲ့အမိန့်အားလုံးကို လိုက်နာရင်း သူ့ရဲ့လုံခြုံရေးကို သေချာစေဖို့ပဲ" ဟု ပြောသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူက အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုအခါမှသာ သူ နားလည်သွားပြီး "ဒါဆို အစောင့်ဟာ တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ကို တွေ့ရှိခဲ့တာကြောင့် လင်းယွဲ့ကို လွှတ်ပေးပြီး သခင်လေး ရှာလီကို ကာကွယ်ဖို့ ဦးစားပေးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်" ဟု တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ "ဒါကြောင့် လင်းယွဲ့ကိုယ်တိုင်က ပြဿနာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် အဲဒီတာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းထဲမှာ ပုန်းခိုနေတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ရှိရမယ်၊ ငါ့သက်တော်စောင့်က သူရှိနေတာကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ သိပြီး ထိတ်လန့်သွားတာဖြစ်မယ်" ဟု ပြောသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ "စစ်သူကြီးစေလွှတ်လိုက်တဲ့ အစောင့်ဟာ ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး အခြေခံဒြပ်စင်ငါးပါးရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအတားအဆီးကို ကျော်လွန်ပြီးသားပါ။ ဒါပေမယ့် ပြိုင်ဘက်က သူ့ကိုယ်သူ မဖော်ပြဘဲနဲ့တောင် ပြင်းထန်တဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားစေနိုင်ခဲ့တာကြောင့် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့သူဟာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အများကြီး မြင့်မားပြီး ကောင်းကင်ဘုံအတားအဆီးရဲ့ ပိုမြင့်တဲ့ အလွှာကိုတောင် ထိတွေ့ပြီးသား ဖြစ်နိုင်မလား" ဟု ပြောသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး သူမသည် ဆိုဖာ၏အစွန်းကို လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ချင်းတုလို မြို့ငယ်လေးမှာ ဒီလိုလူမျိုးကို ဘယ်လို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာလဲ"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ ခေါင်းခါယမ်းကာ "ဒီလိုလူမျိုးဟာ ကောင်းချီးခံရတဲ့ မြေမှာ တိတ်တဆိတ် မကျင့်ကြံရင်တောင် ပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ စုစည်းစိတ်ဝိညာဉ်မြေမှာ ရှိသင့်တယ် မဟုတ်လား" ဟု ပြောသည်။

"တကယ်တော့ ဘာတွေရှိသေးလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက တည်ငြိမ်စွာ "ဒါပေမယ့် ငါစေလွှတ်လိုက်တဲ့ အစောင့်က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ဖို့နဲ့ ကာကွယ်ဖို့ ကျွမ်းကျင်ပေမယ့် ဘာသဲလွန်စမှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သူ အချိန်မတန်ခင် သေဆုံးသွားမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်၊ ပြီးတော့ တရားခံရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေတာ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အလွန်ထူးဆန်းပြီး ခုခံကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းတာ ဖြစ်မယ်" ဟု ပြောသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော် လင်းယွဲ့ရဲ့ အသက်ရှူသံ၊ နှလုံးခုန်သံ၊ သွေးခုန်နှုန်းနဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဂရုတစိုက် ခံစားမိတယ်။ အားလုံး သာမန်လူသားလိုပဲ" ဟု ပြောသည်။

"မင်း ခံစားမိတာကို သေချာရဲ့လား"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက ဖြည်းညှင်းစွာ "ဒီကမ္ဘာမှာ အမျိုးမျိုးသော ကျင့်ကြံနည်းတွေ ရှိတယ်၊ တချို့က ဖုံးကွယ်ဖို့နဲ့ ပုန်းအောင်းဖို့ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ သာမန်လူသားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ဖို့ မခက်ခဲဘူး" ဟု ပြောသည်။

သူမ ခဏရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် လင်းယွဲ့ရဲ့ မှတ်တမ်းက တော်တော်လေး သန့်ရှင်းတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝကစပြီး သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ သူ တကယ်ပဲ သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အကြီးမားဆုံး ပြဿနာက အဲဒီတာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ရှာလီ ပျောက်ဆုံးသွားတာနဲ့ အဲဒီကျောင်းနဲ့ မလွဲမသွေ ဆက်စပ်နေတယ်"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ "သခင်ကြီး၊ ခင်ဗျားက အဲဒီတာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းကို တပ်ဖွဲ့တွေ စေလွှတ်ပြီး အရေးယူဖို့ ဆိုလိုတာလား" ဟု မေးသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ" ဟု ပြောသည်။

"သခင်ကြီး၊ ပြန်စဉ်းစားပါဦး"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်တု တာအိုဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းပဲ။ သေးငယ်ပေမယ့် တာအိုအဆက်အနွယ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သက်ဆိုင်နေသေးတယ်။ စစ်သူကြီးရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေနဲ့ ချင်တုကို ဝင်လာပြီး နောက်ပိုင်းမှာ အကြောင်းပြချက်အချို့ ရှာတွေ့နိုင်ပေမယ့် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းကို အရေးယူတာက..."

"ဒါတွေ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက တည်ငြိမ်စွာ "ရှာလီရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒါတွေ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ စစ်သူကြီးရာထူးကို ငါ ဆက်လက်မထိန်းနိုင်ရင်တောင် ရှာလီကို ရှာတွေ့ဖို့က မဖြစ်မနေ လိုအပ်တယ်၊ သူ ဒီကိစ္စကြောင့် သေဆုံးသွားရင်... ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားပြီး စစ်သူကြီးသည် ရှာလီသခင်လေးကို ထိုမျှ တန်ဖိုးထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။

စစ်သူကြီးရာထူးကို စွန့်လွှတ်ရသည့်တိုင်အောင်ပင်။

နားမလည်နိုင်ဘဲ "ဒါပေမယ့် သခင်ကြီး၊ အစောင့်ဟာ ကံမကောင်းစွာနဲ့ သေခြင်းတရားကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခင်ဗျား အခုလေးတင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ရှာလီသခင်လေးလည်း..." ဟု မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။