ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီ (၂)

သူ့စကားများ တဖြည်းဖြည်း တိုးလျသွားသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက ဖြည်းညှင်းစွာ "ရှာလီ မသေဘူး။ သူ သေရင် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး သိလိမ့်မယ်၊ သူ့ကို သတ်တဲ့သူလည်း နိဂုံးမလှဘူး။ ဒါကြောင့် သူ အခုထိ အသက်ရှင်နေရမယ်၊ အိမ်အကျယ်ချုပ်ခံထားရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြောသည်။

"သေပြီဆိုရင် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး သိမှာလား"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါ လျှို့ဝှက်ကိစ္စပဲ၊ အပြင်မှာ မပြောနဲ့"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက တင်းမာစွာ "ရှာလီကို ရှာတွေ့နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး နယ်စပ်က စစ်သူကြီးရာထူးလေးက ဘာအရေးလဲ" ဟု ပြောသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပျောက်ဆုံးနေသော သခင်လေး ရှာလီကို စစ်သူကြီးက အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှ အရေးပေးရသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သခင်လေး ရှာလီ၏ အစစ်အမှန်သည် သူထင်ထားသည်ထက်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းပေလိမ့်မည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်"

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ စောင့်ကြည့်နေသော စစ်သား၏ အသံကျယ်ကျယ် ကြားလိုက်ရသည်– "ချင်းတုမြို့ဝန်က စစ်သူကြီးကို လာတွေ့ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါတယ်။ သူတို့က သခင်လေး ရှာလီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခု ရထားတယ်လို့ ပြောပါတယ်"

"ချင်းတုမြို့ဝန်လား"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့"

ခဏအကြာတွင်။

တဲတံခါးကို လှန်ဖွင့်လိုက်ပြီး မှင်ရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်သခင်လေးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်– "ချင်းတုမြို့ဝန်ရဲ့သားလား?"

ရောက်ရှိလာသူမှာ ချင်းတုမြို့ရှိ မြို့ဝန်၏ အိမ်တော်မှ တတိယမြောက် သခင်လေး ရှုမင်လီဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

"ကျွန်တော် ရှုမင်လီပါ၊ စစ်သူကြီး ဘိုင်လီကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ရှု မင်လီသည် ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီ၏ အမည်ကို ကြာမြင့်စွာ ကြားဖူးသော်လည်း သူ့ကို ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သောကြောင့် ခဏမျှ ကြောင်အသွားသည်။

သူ မထင်ထားပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အနောက်မြောက်သူရဲကောင်းတို့ဖြတ်သန်းရာလမ်းကြားကို ကာကွယ်ခဲ့သော ဤစစ်သူကြီးသည် ကောလာဟလများထွက်ပေါ်နေသော ရုပ်ဆိုးပြီး ရိုင်းစိုင်းသော အမျိုးသမီးမဟုတ်ဘဲ ထိုမျှ လှပသော ကိုယ်ဟန်နှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်လား။

ထို့အပြင် မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ပေါ်နေသော သူမ၏မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမသည် ရုပ်ဆိုးသော အမျိုးသမီးမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်။

သူမသည် အားကြီးပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ပျင်းရိစွာ လျောင်းစောင်းနေသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်။

ခဏတာမျှ သူသည် သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ချင်းတုမြို့ဝန်ရဲ့သားလား"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ လျောင်းစောင်းကာ ရှုမင်လီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး "မင်းစကားတွေ မှားနေရင် မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေကို ဒီမှာ ချန်ထားခဲ့ရမယ်" ဟု ပြောသည်။

ရှုမင်လီသည် လျှပ်စီးလက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာသည် သေရောင်ဖြာသွားသည်။

သူသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် "ကျွန်တော် မရိုမသေ လုပ်မိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ ဒေသတစ်ခုကို ကာကွယ်ခဲ့တဲ့ စစ်သူကြီးရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း လေးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့ ခင်ဗျားရဲ့ အစစ်အမှန်ကို တွေ့မြင်ရတော့ ခဏတာ စိတ်လွတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက တည်ငြိမ်စွာ "ငါ့စကားက တောင်လို ခိုင်မာတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ် ပြောင်းလဲနိုင်မှာလဲ" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ရှုမင်လီ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ စို့လာသည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ထိန်းချုပ်ရန် သက်ပြင်းရှည်ရှည်ချရပြီး ရိုသေစွာ "ကျွန်တော့်အဖေကိုယ်စား စစ်သူကြီး ဘိုင်လီကို သခင်လေး ရှာလီကို လိုက်ရှာရာမှာ အရေးပါတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာတဲ့ သတင်းတစ်ခုကို လာရောက်တင်ပြတာပါ" ဟု ပြောသည်။

သူသည် သူတို့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မထားရဲဘဲ ချက်ချင်း "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော့်အဖေဟာ ချင်းတုက တာအိုအကယ်ဒမီရဲ့ ဒုတိယတံဆိပ်တော် ဆရာကြီးတုရဲ့ အစစ်အမှန်အကြောင်းကို မတော်တဆ သိလာခဲ့တယ်" ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ "ဆက်ပြောပါ" ဟု ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ သတင်းအချက်အလက်အရ တာအိုဆရာကြီးတုဟာ ယွမ်ကျိုးရဲ့ တာအိုသန့်ရှင်းရာမြေ 'ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်း' က တာအိုဆရာတော်တစ်ပါး ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ အလွန်များပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာအကြောင်းပြချက်ကြောင့်လဲ မသိဘဲ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းက နှင်ထုတ်ခံရပြီး စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး ဒီမြို့ငယ်လေး ချင်းတုကို ရောက်လာခဲ့တာပါ" ဟု ရှု မင်လီက ပြောသည်။

"ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်း"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေပုံရသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမက "ချင်းတုမြို့ဝန်လို သာမန်ဒေသခံ အရာရှိတစ်ယောက်က ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ တပည့်အကြောင်းကို ဘယ်လိုသိလာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒါ..."

ရှု မင်လီသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ "ငယ်စဉ်က ကျွန်တော့်အဖေမှာ ဆယ်စုနှစ်ကျော်ကြာ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းထဲဝင်ခဲ့တဲ့ ဝမ်းကွဲဆွေမျိုးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်မှာ အဲဒီလူ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတော့ ကျွန်တော့်အဖေက အများကြီး ဖိတ်ကြားပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ် ချင်းတုကို လျှို့ဝှက်လာခဲ့တယ်။ သူက အကယ်ဒမီက တာအိုဆရာကြီးတုကို မှတ်မိသွားတာက တကယ်ကို မတော်တဆပါ" ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး နောက်ထပ်မေးခွန်းထုတ်သည်။

"ဒီရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ တပည့် တာအိုဆရာကြီးတုရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ"

"ဒါ... ကျွန်တော် သိပ်မရှင်းဘူး" ရှု မင်လီက "ဒါပေမယ့် တာအိုဆရာကြီးတုဟာ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းမှာ ရှိတုန်းက အပြင်ဘက်တောင်ထိပ်ရဲ့ တောင်စောင့်အကြီးအကဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"အပြင်ဘက်တောင်ထိပ်ရဲ့ တောင်စောင့်အကြီးအကဲ"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ "တခြားသတင်းတွေ ရှိသေးလား" ဟု မေးသည်။

ရှု မင်လီသည် အနည်းငယ် စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် "မရှိပါဘူး... အို၊ တာအိုဆရာကြီးတုဟာ အကယ်ဒမီမှာ တော်တော်လေး အထီးကျန်ဆန်ပြီး တခြားသူတွေနဲ့ သိပ်မခင်မင်ဘူး၊ သူ့နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းပြီး သူ့ကို အရက်အမြဲတမ်း ဝယ်တိုက်တဲ့ လင်းယွဲ့ကလွဲလို့" ဟု ပြောသည်။

သူ့မျက်လုံးများ ကျန်နေမှာကို ကြောက်ရွံ့ကာ အသုံးဝင်နိုင်မည့် သတင်းအချက်အလက်အားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် နားထောင်ပြီးနောက် တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလျင်အမြန် "ပြီးတော့ လင်းယွဲ့ရဲ့ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးတဲ့ ဇနီး ဆူဇီချူးကို သခင်လေး ရှာလီက ဓားနဲ့ထိုးခဲ့တယ်။ လင်းယွဲ့ ဆူဇီချူးကို ခေါ်ထုတ်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ တာအိုဆရာကြီးတုလည်း ပျောက်သွားတာကို ကျွန်တော် သတိပြုမိတယ်၊ ကူညီဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ထပ်ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ကာ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဒီလောက်ပဲ သိပါတယ်" ရှုမင်လီသည် စိုးရိမ်တကြီး ဦးညွှတ်ကာ "စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော် သိတာအားလုံးကို ပြောပြီးပါပြီ" ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ပြီးမှ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် "တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည်ကို အပြင်ကို လိုက်ပို့ပေးပါ" ဟု ပြောသည်။

ရှု မင်လီသည် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲမှ ကျောက်တုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြုတ်ကျသွားကာ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားသည်။

သူ့ကို 'လိုက်ပို့' ခံရသောကြောင့် သူ့မျက်လုံးများကို ချန်ထားခဲ့ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် 'ဧည့်သည်' အဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီပြီး စစ်သူကြီးသည် သူ့မိသားစု ပြုလုပ်ခဲ့သော ကျေးဇူးကို အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ဆိုလိုသည်။

သူသည် ချက်ချင်း နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီး။ ကျွန်တော် နောက်ထပ် နှောင့်ယှက်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

ထိုသို့ပြောပြီး ရှု မင်လီသည် တဲထဲမှ သတိဝီရိယရှိရှိ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ရှု မင်လီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ "စစ်သူကြီး၊ တာအိုဆရာကြီးတုဟာ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ တပည့်ဖြစ်ပြီး အကယ်ဒမီမှာ ပုန်းအောင်းနေတာမို့ သခင်လေး ရှာလီ ပျောက်ဆုံးသွားတာနဲ့ ဆက်စပ်နေဖို့များတယ်" ဟု ပြောသည်။

သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖော်ပြကာ "ဒါပေမယ့် သူဟာ တာအိုသန့်ရှင်းရာမြေ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းက လာတာမို့ သူ့ရဲ့ တာအိုကျွမ်းကျင်မှုတွေက..." ဟု ပြောသည်။

"ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းဟာ တာအိုသန့်ရှင်းရာမြေတစ်ခုဖြစ်တာကြောင့် သဘာဝကျကျ ထူးခြားတယ်"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက တည်ငြိမ်စွာ "ဒါပေမယ့် သူက အပြင်ဘက်တောင်ထိပ်ရဲ့ တောင်စောင့်အကြီးအကဲသက်သက်ပဲ၊ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းက ဆင်းသက်လာသူတွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ တာဝန်ယူထားတယ်။ သူက အချိန်ကုန်ဆုံးဖို့ စောင့်နေတဲ့ အကြီးအကဲတစ်ဦးပဲ။ သူဟာ အခြေခံဒြပ်စင်ငါးပါးရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအတားအဆီးကို ကျော်လွန်ခဲ့ရင်တောင် အများဆုံး ဒီအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကိုပဲ ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

သူမက ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ပြီး တည်ကြည်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့အမိန့်ကို ကြေညာလိုက်။ ချက်ချင်း ပြင်ဆင်... ဒီည ငါ ကိုယ်ရံတော်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ချုံခိုတိုက်ခိုက်မယ်။ ငါတို့ရဲ့ မြေသားကွန်ရက်အောက်မှာ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ စွန့်ပစ်ခံရတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤသီတင်းကျွတ်လပြည့်ညသည် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် အဝေးဆုံးဖြစ်ရန် သေချာသည်။

...

နောက်တစ်နေ့။

လင်းယွဲ့သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ နေရောင်၏ တည်နေရာကို ကြည့်ရှုပြီး နေ့လည်စာစားချိန် နီးကပ်နေပြီဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သို့သော် မနေ့က ဆေးပြင်းထန်သောကြောင့် အခန်းထဲရှိ 'ဆူဇီချူး' သည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး နေ့လည်မတိုင်မီ နိုးလာမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် ချက်ပြုတ်ရန် ပျင်းရိပြီး မနေ့က ကျန်ခဲ့သော လမုန့်နှင့် ဟင်းလျာများရှိသောကြောင့် သူ၏ဆာလောင်မှုကို ဖြေသိမ့်ရန် 'အသက်ဆက်လက်တည်တံ့စေသော အစားအစာ' အဖြစ် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

"ဒေါက် ဒေါက်"

ခြံဝင်းထဲတွင် ထမင်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ" လင်းယွဲ့က အော်ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူ၏ အသံက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်လာသည်။

"အနောက်မြောက်နယ်စပ်တပ်...။ မနေ့က ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ တံခါးဖွင့်ပေးပါ"

ထပ်ပြီးလား…

လင်းယွဲ့၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏လက်စွပ်မှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သူ့ပါးစပ်ထဲ တိတ်တဆိတ် ထည့်ကာ မျိုချရင်း တံခါးဖွင့်ရန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် သံချပ်ကာစစ်သားအများအပြား ရပ်နေကြပြီး တစ်ဦးစီသည် ခိုင်မာတောင့်တင်းကာ လျင်မြန်သွက်လက်ပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အထင်ကြီးလောက်သော ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်ရှိသော အထူးတပ်ဖွဲ့များဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သံချပ်ကာစစ်သား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် လှံကိုင်ကာ တန်းစီရပ်နေကြပြီး အားလုံးမှာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် စစ်မြေပြင်၏ ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်နှင့် မမြင်နိုင်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုသည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူနှစ်ဦးတွင် တစ်ဦးမှာ မနေ့က သူတွေ့ဆုံခဲ့သော ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူဖြစ်သည်။

ကျန်တစ်ဦးမှာ မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲသော စစ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော၊ သွေးရောင်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော လွှမ်းခြုံထည်ကို ပခုံးပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံထားသော၊ ဆံပင်ကို နီရဲသော ပန်းပွင့်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဦးရစ်သရဖူဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော၊ မျက်နှာတွင် ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးကို ဆောင်းထားသော၊ နက်ရှိုင်းပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးတစ်စုံ၊ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် သေးငယ်သော မေးစေ့ကိုသာ ဖော်ပြထားသော အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဤသူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သို့သော် မျက်နှာဖုံးမှတစ်ဆင့်ပင် မျက်လုံးများနှင့် အဝတ်အစားများက အလွန်အမင်း ရဲရင့်မှုနှင့် အာဏာစက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ဤအမျိုးသမီး၏ နောက်တွင် တည့်တည့်ရပ်နေပြီး သူမ၏ လက်အောက်ခံဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လင်းယွဲ့၏ အကြည့်သည် သူတို့အပေါ် လျှောက်သွားပြီး ဤအမျိုးသမီး၏ အစစ်အမှန်ကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

အနောက်မြောက် သူရဲကောင်းတို့ဖြတ်သန်းရာ လမ်းကြားကို ကာကွယ်ပြီး တပ်အင်အား တစ်သိန်းငါးသောင်းရှိသော အင်အားကြီးမားသော တပ်မကြီးကို အုပ်ချုပ်သော နာမည်ကျော် စစ်သူကြီးဖြစ်သည့် ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီ….

"မင်းက လင်းယွဲ့လား"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူမ၏ မှေးမှိန်သော မျက်လုံးများဖြင့် လင်းယွဲ့ကို အကဲခတ်ပြီး အေးစက်စွာ "တာအိုဆရာကြီးတုက မင်းကို အကျဉ်းထောင်မှာ စောင့်နေတယ်။ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့" ဟု ပြောသည်။