သရုပ်ဆောင်ခြင်း

"ဘာ"

လင်းယွဲ့သည် ထိုစကားများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏နှလုံးသားက တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထောင်ထဲက တာအိုဆရာကြီးတု….

ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

အရက်သမားအို၏ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားသော ကျင့်ကြံမှုကို အနောက်မြောက်လမ်းကြား၏ စစ်သူကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မှာလဲ။

သူနားမလည်နိုင်ပေ။

လင်းယွဲ့သည် ဤကမ္ဘာ၏ ကျင့်ကြံသူများ အင်အားအဆင့်များကို မည်သို့ ခွဲခြားထားသည်ကို မရှင်းလင်းသော်လည်း တာအိုဆရာကြီးတု၏ လျှို့ဝှက်ချက်သည် တတိယအဆင့်တွင် ရှိကြောင်း သူသိသည်။

တာအိုအကယ်ဒမီ၏ အကြီးအကဲနှင့် ကျန်ဟူရှိ ပထမတန်းစား ကိုယ်ခံပညာရှင်များနှင့် သက်ဆိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များသည် ပထမအဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။

ဒုတိယအဆင့် လျှို့ဝှက်ချက်သည် ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူအဆင့်ရှိသူများနှင့် သက်ဆိုင်သည်။

တတိယအဆင့် လျှို့ဝှက်ချက်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်သူများသည် ပို၍ပင် မြင့်မားသော အဆင့်တွင် ရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အရက်သမားအို၏ အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံမှုနှင့်ပတ်သက်၍ အချို့သော ခန့်မှန်းချက်များ ရှိသည်။

သို့သော် တစ်ညတည်းသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် အရက်သမားအိုကို တိတ်တဆိတ် ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။

ဤအရာက သူ့အား အလွန်အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

အရက်သမားအိုက ခုခံမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ထိုမျှ လျင်မြန်စွာ တွေ့ရှိမည်ဟု မထင်ထားပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။

ဤလူများ ရှာလီကို မတွေ့သရွေ့ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ကယ်တင်ရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်။

သူ၏အတွေးများသည် ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး လင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းရှည်ရှည်ချကာ သူ့ရှေ့မှ ခန့်ညားထည်ဝါသော စစ်သူကြီးကို ကြည့်ကာ "သခင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်း နားမလည်ဘူးလား" ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူမမျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။

သူမ ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတယ်၊ သူမ ငါ့ကို သံသယဝင်နေတာ ... တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး သံသယတွေကို ဘယ်လိုဖယ်ရှားရမလဲ သေချာစဉ်းစား...

လင်းယွဲ့၏ စိတ်က အလျင်အမြန် ပြေးလွှားနေစဉ် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သက်ပြင်းရှည်ရှည်ချကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် "ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ သခင် ဒီကို အဲဒီသခင်လေး ရှာလီအတွက် ရောက်လာတာနဲ့ တူတယ် မဟုတ်လား" ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် စကားမပြောဘဲ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ဟား၊ ငါ သိပြီးသား..."

လင်းယွဲ့သည် တမင်တကာ စိတ်ပျက်အားလျော့သော ရယ်မောသံကို ပြုလုပ်ကာ "ရှာလီဆိုတဲ့ အရူးက လက်စားချေတတ်တဲ့ အမျိုးအစားဖြစ်ရမယ်၊ အဲဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ အကြောတွေကို ဖြတ်ချင်ခဲ့ပေမယ့် အရက်သမားအိုကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်၊ အခု စစ်သူကြီး ဘိုင်လီရဲ့ အကူအညီနဲ့ သူ လက်စားချေဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်မလာနိုင်မှာလဲ"

"ဟင်"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်သည်။

"ဘာ"

လင်းယွဲ့က အသံနက်နက်ဖြင့် "ကျွန်တော် သခင်နဲ့ ရန်ငြိုးမရှိပါဘူး၊ မြင့်မြတ်တဲ့ သခင်လေး ရှာလီကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက် သူက ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြောသည်။

သူပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီးနောက် လှောင်ပြောင်စွာ "ကျွန်တော် နားလည်ပြီ၊ သခင်လေး ရှာလီတောင် ဥပဒေကို လိုက်နာပုံပေါ်ရမယ် မဟုတ်လား။ သခင်က ကျွန်တော့်ကို ထောင်ထဲထည့်ဖို့ ဘယ်အကြောင်းပြချက်ကို သုံးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ" ဟု ပြောသည်။

"မင်းထင်တာက ရှာလီက မင်းကိုဖမ်းဖို့ ငါ့ကိုပြောခိုင်းတာလား"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူမမျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြရန် အားမထုတ်ဘဲ သူမဘေးရှိ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူကိုသာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသို့မြင်သောအခါ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ချက်ချင်း "လင်းယွဲ့၊ မင်း အများကြီး စဉ်းစားနေတာ၊ ငါတို့ ဒီကို သခင်လေး ရှာလီကြောင့် ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို တွေ့ချင်လို့ တောင်းဆိုထားတဲ့ တာအိုဆရာကြီးတုကြောင့် ရောက်လာတာ" ဟု ပြောသည်။

"တာအိုဆရာကြီးတု"

လင်းယွဲ့က အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ငါတို့ သခင်လေး ရှာလီရဲ့ သဲလွန်စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မတွေ့သေးဘူး"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းခါယမ်းကာ "ဒါပေမယ့် တာအိုဆရာကြီးတုက မင်းကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက် သူသိတဲ့အရာအားလုံးကို ဖော်ထုတ်ဖို့ စဉ်းစားမယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ မင်းကို လာရှာတာ" ဟု ပြောသည်။

ဒါဟာ သူ အသုံးချနိုင်တဲ့အရာပဲ... လင်းယွဲ့ရဲ့ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားပြီး သူသည် ကြီးမားတဲ့ အခက်အခဲတစ်ခုကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရှာလီ ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော်နဲ့ အဘိုးကြီးအတွက် လက်စားချေဖို့ ခင်ဗျားကို စေလွှတ်လိုက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ..."

ထိုသို့ပြောပြီး ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကာ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးသည်။

လင်းယွဲ့သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ အနည်းငယ် ခါးသက်သော အပြုံးဖြင့် "စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော် သိချင်တာက ခင်ဗျား တာအိုဆရာကြီးတုကို ဖမ်းဆီးတဲ့အချိန်မှာ သူ ခုခံခဲ့သလား" ဟု မေးသည်။

"သူ မခုခံဘူး၊ ချက်ချင်း လက်နက်ချတယ်" ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောသည်။

လင်းယွဲ့သည် သူ၏မျက်နှာကို ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားအောင် ကြိုးစားကာ မိမိကိုယ်ကို အထင်သေးစွာ "ဒါဆို သူက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မဖော်ထုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုက သူ့ကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာ..." ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီနှင့် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လင်းယွဲ့သည် ဘာမှမသိရုံသာမက ယခုသူ၏စကားများက တာအိုဆရာကြီးတု၏ အစစ်အမှန်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်ဟု ယုံကြည်နေပုံရသည်။

သူမသိလိုက်သည်မှာ မြို့ဝန်၏အိမ်တော်သည် တာအိုဆရာကြီးတု၏ အစစ်အမှန်ကို သူမအား ကြာမြင့်စွာကတည်းက အသိပေးထားပြီးဖြစ်သည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ "လင်းယွဲ့၊ နောက်ထပ် စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ဘူး၊ စစ်သူကြီးကိုယ်တိုင် တာအိုဆရာကြီးတုကို ဖမ်းဆီးဖို့ အရေးယူခဲ့တာတောင် ငါတို့က သူ့ရဲ့အစစ်အမှန်ကို အရင်ကတည်းက မစစ်ဆေးခဲ့ဘူးလို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား" ဟု ပြောသည်။

ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော် သိပါတယ်...

လင်းယွဲ့သည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထိုအရာကို ယခုမှ သဘောပေါက်လိုက်သကဲ့သို့ မျက်နှာထားမျိုးဖြင့် ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ကောင်လေး၊ နောက်ထပ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် နောက်ထပ် ပြောရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ချက်ချင်း "တာအိုဆရာကြီးတုက မင်းကို တွေ့ချင်တယ်၊ မင်း ငါတို့နဲ့ အမြန်လိုက်လာသင့်တယ်" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွဲ့သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီး "သခင် ခဏလောက် စောင့်ပေးလို့ရမလား" ဟု မေးသည်။

"ဟင်"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီက သူမမျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဇနီး ဒီနေ့ ဆေးမသောက်ရသေးဘူး"

လင်းယွဲ့သည် ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကြည့်ကာ တောင်းပန်ရင်း "ကျွန်တော် သူ့ကို ဆေးတိုက်ပြီးမှ သခင်နဲ့အတူ တာအိုဆရာကြီးတုကို သွားတွေ့ခွင့်ပြုပါလား။ သူ့အခြေအနေက မကောင်းဘူး အချိန်အကြာကြီး မဆိုင်းငံ့နိုင်ဘူး" ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် အိမ်ထဲတွင် အလွန်အားနည်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးရှိနေသည်ကို တကယ်ပင် ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး သူသည် ရှာလီ၏ ဒဏ်ရာရခဲ့သော ဆူဇီချူးဟု အမည်ရသော အမျိုးသမီးဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

သူမသည် လင်းယွဲ့ကို စစ်ဆေးပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ "မင်းရဲ့ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးတဲ့ ဇနီးကို သစ္စာရှိရှိ စောင့်ရှောက်တာက မင်းဟာ စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းရှိသူပဲ သွားပါ" ဟု ပြောသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်"

လင်းယွဲ့သည် လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်ပြီး ချက်ချင်း လှည့်ကာ အိမ်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီနှင့် ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူတို့သည် လင်းယွဲ့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို နောက်မှ ကြည့်နေပြီး လိုက်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မပြသခဲ့ပေ။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီရှိနေသည်ကို မပြောနဲ့တော့၊ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူပင် အိမ်နံရံမှတစ်ဆင့် အသက်ရှူသံကို ကြားနိုင်သောကြောင့် လင်းယွဲ့သည် သဘာဝကျကျ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"သခင် ဒါက မသင့်လျော်ဘူးလို့ ထင်ရပေမယ့် လင်းယွဲ့နဲ့ သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးတဲ့ ဇနီးတို့ဟာ သူတို့ရဲ့အပြစ်မရှိဘဲ ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျရောက်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်" ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။