သရုပ်ဆောင်ခြင်း (၂)

"ဒီကမ္ဘာမှာ မမျှော်လင့်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့သူတွေ တကယ်ပဲ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာလား"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီ၏ မျက်လုံးများသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆက်လက်၍ "လင်းယွဲ့က ရှာလီ ပျောက်ဆုံးမှုနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ မင်း တကယ် ယုံကြည်နေတာလား" ဟု မေးသည်။

"သခင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် အံ့အားသင့်စွာ "လင်းယွဲ့ရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ရတာ သူ ဘာမှ မသိဘူးဆိုတာ ရှင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ နှလုံးခုန်သံနဲ့ အသက်ရှူသံကိုတောင် ခံစားမိတယ်၊ လိမ်ညာတဲ့ လက္ခဏာ မတွေ့ရဘူး" ဟု မေးသည်။

"ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံလေးတစ်ခုပဲ"

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူမ၏ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သော မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး "သူဟာ အနည်းငယ် ဉာဏ်တိမ်ပြီး မိုက်မဲစွာ လိမ္မာပုံပေါ်ပေမယ့် ဘာကြောင့် တာအိုဆရာကြီးတုရဲ့ မျက်နှာသာကို သူတစ်ယောက်တည်း ရခဲ့တာလဲ" ဟု မေးသည်။

...

အခန်းအတွင်း၌။

လင်းယွဲ့သည် အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဆေးရည်အနည်းငယ်ပါသော ပန်းကန်ငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် 'ဆူဇီချူး' ၏ လည်ပင်းကို ထောက်ကာ ဆေးရည်ကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုက်နေသည်။

ဤဆေးရည်သည် အမှန်ပင် အပူကို လျော့ကျစေပြီး ရောင်ရမ်းမှုကို သက်သာစေကာ အနည်းငယ် သက်သာရာရစေသည်။

သို့သော် အဓိကအားဖြင့် သူသည် အခြားဆေးမှုန့်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ရန် လုပ်ဆောင်သည်။

သူသည် တာအိုဆရာကြီးတုနှင့် တွေ့ရန် အကျဉ်းထောင်သို့ သွားခဲ့ပြီး ဘယ်အချိန် ပြန်လာမည်ကို မသေချာပေ။ ဆူဇီချူး နိုးလာပါက အခက်အခဲဖြစ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် အရိုးပျော်ဆေးမှုန့်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ရေကို နောက်တစ်ကြိမ် ထည့်သွင်းရမည်ဖြစ်သည်။

နှစ်ခုစလုံးသည် ဒုတိယအဆင့် လျှို့ဝှက်ချက်မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အံ့ဖွယ်ဆေးများဖြစ်ပြီး သာမန်ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူများနှင့် ဘာသာသုံးပါး၏ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများအပေါ်ပင် ထိရောက်သည်။

အရိုးပျော်ဆေးမှုန့်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အင်အားကို အသုံးပြုသော တာအိုကျင့်ကြံသူများအပေါ် သိသိသာသာ မသက်ရောက်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်သော ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူများအပေါ် အထိရောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး သံမဏိကဲ့သို့သော အရိုးများကိုပင် သာမန်လူသားထက် ပိုမိုပျက်စီးလွယ်သောအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ရေ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းစွာ 'အိပ်စက်ခြင်း' ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးသည်မှာ သူသည် အရောင်မဲ့ပြီး အရသာမဲ့ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်ကိုသာ သက်ရောက်မှုရှိကာ ဆေးပညာရှင်တစ်ဦးပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သော အရာမရှိပေ။

ဆေးတိုက်နေစဉ် လင်းယွဲ့က သူ၏နောက်တစ်ဆင့်ကို စဉ်းစားနေသည်။

သူ၏ ယခုပြုမူခဲ့သော လုပ်ရပ်သည် ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီကို လှည့်စားရာတွင် အောင်မြင်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

အထက်စီးရသူ၏ ချို့ယွင်းချက်မှာ အခြားသူများအား ဖမ်းဆုပ်ကာ ထိုးထွင်းမြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် လူသားတို့၏ မာနဖြစ်သည်။

သူ၏ မိုက်မဲပြီး အပေါ်ယံဆန်သော မိမိကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်သည့် လုပ်ရပ်သည် သူ့ကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု ထင်စေကာ ယုံကြည်နိုင်စွမ်းကို ပိုမိုတိုးစေသည်။

သူသည် လိမ်ညာသည့်အခါ နှလုံးခုန်နှုန်း၊ အသက်ရှူသံနှင့် သွေးစီးဆင်းမှုကို မဖော်ထုတ်ရန် 'နှလုံးထိန်းချုပ်ဆေး' ကိုလည်း အထူးသောက်ခဲ့သည်။

ဤဆေးရည်သည် ပထမအဆင့် လျှို့ဝှက်ချက်မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ဆေးဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်များအား တိုးတက်မှုရရှိချိန်တွင် အလွန်အကျွံ နှလုံးခုန်ခြင်းကို ရှောင်ရှားကာ ဒဏ်ရာမရရှိစေရန် ကူညီရန် ရည်ရွယ်သည်။

သူသည် ကိုယ်ခံပညာကို များများစားစား ကျင့်ကြံထားခြင်းမရှိသော်လည်း နှလုံးထိန်းချုပ်ဆေးကို ရရှိပြီးကတည်းက တစ်ခါမျှ မသုံးခဲ့ဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အသုံးဝင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

"ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့ပေမယ့် သံသယတွေကတော့ မပြေလည်သေးဘူး"

လင်းယွဲ့သည် ဆေးတိုက်နေစဉ် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။

"အရက်သမားအိုက ငါ့ကိုပဲ မျက်နှာသာပေးတယ်၊ ဒါက ငြင်းမရတဲ့ အမှန်တရားပဲ။ အခု သူ လက်နက်ချပြီး ငါ့ကို အထူးတွေ့ချင်တယ်ဆိုတော့ သူ ငါ့ကို သံသယကင်းရှင်းစေချင်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"သေချာစဉ်းစားကြည့်ရအောင် ငါဘာကို လျစ်လျူရှုထားမိသေးလဲ။ ဘာတွေကို အသုံးချလို့ရသေးလဲ..."

ခဏအကြာတွင် သူသည် ဆေးအားလုံးကို တိုက်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် 'ဆူဇီချူး' ကို အိပ်ရာပေါ်တွင် သတိဝီရိယရှိရှိ ပြန်လှဲစေပြီး သူမ၏ဆံပင်နှင့် ပါးပြင်ကို သပ်ရပ်နေဟန်ဆောင်ကာ ဆေးကြွင်းအနည်းငယ်ကို သူမ၏နှုတ်ခမ်းအတွင်းပိုင်းတွင် တိတ်တဆိတ် သုတ်လိမ်းပေးပြီး စောင်ထောင့်များကို ပုံမှန်အတိုင်း ခေါက်ကာ ထရပ်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ တံခါးကို နောက်မှ သော့ခတ်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး ဘိုင်လီ စောင့်နေတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လင်းယွဲ့သည် ခြံဝင်းတံခါးသို့ ရောက်လာပြီး ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီကို ဦးညွှတ်ကာ "သာမန်လူက ဆေးတိုက်ပြီးပါပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်" ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် "မင်းဇနီး ဓားနဲ့ထိုးခံရပြီး အဆုတ်အကြောနဲ့ ကျောရိုးကို ထိခိုက်သွားတယ် မဟုတ်လား။ လေဖြတ်တာကို ကုသရခက်ပေမယ့် အပူအဆိပ်အတောက်ကို တာအိုဆရာကြီးတုက ကူညီလိုရင် ဖြေရှင်းဖို့ မခက်ခဲသင့်ဘူး မဟုတ်လား" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွဲ့သည် သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။

လေဖြတ်ခြင်းက ခေတ်သစ် လေဖြတ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းပင်။

အပူအဆိပ်အတောက်သည် ဒဏ်ရာရောင်ရမ်းခြင်းဖြစ်ပြီး သာမန်ရောင်ရမ်းမှုကို လျော့ပါးစေသော ဆေးပင်များဖြင့်သာ သက်သာစေနိုင်ပြီး ခေတ်သစ် ပဋိဇီဝဆေးများကဲ့သို့ ရောင်ရမ်းမှုကို အပြည့်အဝ ပျောက်ကင်းစေနိုင်စွမ်းမရှိပေ။

သို့သော် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အပူအဆိပ်အတောက်သည် မဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အပူအဆိပ်အတောက်ကို ဖြေရှင်းရန် တာအိုဆရာကြီးတု၏ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းသည် ရှောင်လွှဲ၍မရသော သံသယတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ကြိုတင်ရေးဆွဲထားပြီးဖြစ်သည်။

"ဖြေရှင်းဖို့ မခက်ခဲဘူးလား"

လင်းယွဲ့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သော မျက်နှာထားကို ပြသကာ တိုးတိုးလေး "ဒါပေမယ့် တာအိုဆရာကြီးတုက ဒီအပူအဆိပ်အတောက်ဟာ သူ့အတွက်တောင် ခက်ခဲတယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့ပြီး စောစော လက်လျှော့ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် မနေနိုင်ဘဲ "စစ်သူကြီး ဘိုင်လီ ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက တာအိုဆရာကြီးတုက ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ အပူအဆိပ်အတောက်ကို သက်သာစေနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အသံတည်ငြိမ်စွာ "သူက ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းက တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၊ ဆေးဝါးနည်းပညာမှာ အတော်အသင့် ကျွမ်းကျင်တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ လုပ်နိုင်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်၊ တာအိုအကယ်ဒမီတစ်ခုလုံးမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သူ မျက်နှာသာပေးတယ်၊ ဘာကြောင့် မင်းကို မကူညီဘဲ နေမှာလဲ" ဟု ပြောသည်။

"ဒါ..."

လင်းယွဲ့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပုံရသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူသည် သက်ပြင်းရှည်ရှည်ချကာ ဦးညွှတ်ပြီး "ကျေးဇူးပြုပြီး စစ်သူကြီး ဘိုင်လီ ကျွန်တော့်ကို တာအိုဆရာကြီးတုကို ခေါ်သွားပေးပါ" ဟု ပြောသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူမမျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်မေးခွန်းများ မမေးဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း "သွားကြစို့" ဟု ပြောသည်။

...

မကြာမီ သူတို့သည် ချင်းတုထောင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထောင်ကို သံချပ်ကာစစ်သားအင်အားများစွာဖြင့် အလွန်အမင်း ကာကွယ်ထားပြီး တစ်ဦးစီသည် အသက်အင်အားများ ပြည့်ဝနေသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များဖြစ်ကာ ထိုမျှ အထူးချွန်ဆုံးသော စစ်အင်အားရှိရန် ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီ၏ ကိုယ်ရံတော်များ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

သူတို့သည် မြေအောက်နက်ရှိုင်းသော လှေကားထစ်များကို ဖြတ်သန်းသွားလာစဉ် ထောင်အတွင်းရှိ ကင်းလှည့်သူများ၏ စောင့်ကြည့်မှုသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ သွားလာသည်နှင့်အမျှ တိုးမြင့်လာသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေသောကြောင့် ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ်ပင် ထောင်ဖောက်ထွက်ရန် မစွမ်းနိုင်ပေ။

တိတ်တဆိတ် သူတို့သည် ထောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အခန်း၏ တံခါးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထောင်တံခါးသည် အေးစက်ပြီး ခိုင်ခံ့သော သံမဏိဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား ပြုလုပ်ထားပြီး နံရံများ၊ မျက်နှာကျက်များနှင့် ကြမ်းပြင်များကို အလွန်ထူထဲသော သံမဏိဖြင့် သွန်းလောင်းထားသည်။

ထိုသို့သော ခိုင်မာသောနေရာ၌ ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူများပင် လွတ်မြောက်ရန် ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ဒုန်းဟူသော အသံနှင့်အတူ လေးလံခိုင်မာသော အခန်းတံခါးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ချူသည် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေပြီး ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် သူမ၏ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များဖြင့် လင်းယွဲ့ကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် လွှမ်းမိုးနေသည်။

လင်းယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် တာအိုဆရာကြီးတုကို နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့မြင်ခဲ့သည်။

တာအိုဆရာကြီးတုသည် စားပွဲတစ်ခုတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေပြီး စားပွဲပေါ်တွင် အေးစက်နေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက် တင်ထားသည်။

အခြားအကျဉ်းသားများနှင့်မတူဘဲ သူသည် သံခြေကျင်းများ မဝတ်ဆင်ထားဘဲ ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်ရွှေရောင် ပါးလွှာသော ဝါယာကြိုးများသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားပြီး သူ့ကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ပုံရသည်။

သို့သော် လင်းယွဲ့သည် ဤဝါယာကြိုးများသည် မာနာကို ဖိနှိပ်ရန် အသုံးပြုဖွယ်ရှိသည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

"မင်း ရောက်လာပြီပဲ"

တာအိုဆရာကြီးတုက လင်းယွဲ့ကို အနည်းငယ် ပြုံးပြသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် အနည်းငယ် ပျင်းရိဟန်ရှိပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ချိတ်ကာ ပိတ်ထားသော အခန်းတံခါးကို မှီရင်း တည်ငြိမ်စွာ "ပြောချင်တာပြော၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ရှေ့မှာပဲ ပြော" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ မျက်လုံးများသည် တာအိုဆရာကြီးတုကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်နှာသည် တည်ကြည်စွာ "တာအိုဆရာကြီးတု၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံခဲ့ဘူးလား" ဟု မေးသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

တာအိုဆရာကြီးတု၏ မျက်လုံးများက တစ်ခုခုကို ခံစားမိသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်။

လင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းရှည်ရှည်ချကာ "အဲဒီတုန်းက ဇီချူးကို ဘာကြောင့် မကယ်တင်ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားသိတယ်၊ အပူအဆိပ်အတောက်ကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလို့ ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို လိမ်ပြောခဲ့တာလဲ။ သူမက ခင်ဗျားကို မရိုမသေလုပ်လို့ သူမကို သေခွင့်ပေးလိုက်တာလား" ဟုဆိုကာ သူ့အသံက ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး စိတ်ခံစားမှုများ ပိုမိုပါဝင်လာသည်။

တာအိုဆရာကြီးတုသည် သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ "မင်း သိသွားပြီလား" ဟု မေးသည်။

သူသည် ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "စစ်သူကြီး ဘိုင်လီ ကျွန်တော်က လင်းယွဲ့ကို ခေါ်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို တွေ့ခိုင်းဖို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်၊ သူ့ကို ဒါတွေပြောဖို့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" ဟု မေးသည်။

ဘိုင်လီ ဖုန်းကျီသည် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် စပ်စုနေမိတာ" ဟုသာ ပြောသည်။

တာအိုဆရာကြီးတုသည် လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ့မှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရည်ရွယ်ချက်တွေရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီမိန်းကလေးက ငါ့ကို မရိုမသေလုပ်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူက မင်းနဲ့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားရလို့ပဲ။ မင်းက အရမ်း ရိုးသားပြီး သူက အရမ်း လှည့်စားတတ်တယ်။ သူက မင်း တာအိုအကယ်ဒမီကို ဝင်ခွင့်ရလို့သာ မင်းကို ထမင်းပို့ပေးတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား" ဟု ပြောသည်။

သူ၏အသံက အေးစက်သွားပြီး "ရှာလီတောင် သူ့ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ခဲ့တယ်။ မင်းက မမြင်နိုင်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။

သူ တကယ်မြင်ခဲ့သည်။

သူသည် လင်းယွဲ့၏ လုပ်ရပ်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်ခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့...

သူသည် ဆူဇီချူးကို ကယ်တင်ရန် ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ၏ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူမကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် ဆူဇီချူး သေဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။