အခန်း ၁၅၁၃

အပိုင်း (၁၅၁၃)

“ငါ့ ခေါင်းတွေနာလိုက်တာ။”

နက်မှောင်လျက်ရှိနေသည့်ပတ်ဝန်းကျင်တည်နေရာထဲမှာတော့ ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့်မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏။သူသည်လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ခေါင်းကိုဆုပ်ကိုင်ကာဖြင့်လက်တစ်ဖက်မှာတော့ခါးထောက်ထားလျက်ရှိ၏။ မျက်နှာပေါ်တွင်တော့အလွန်နာကျင်နေသည့်အမူအရာမျိုးက ဖြစ်တည်နေသည်။ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခံရခြင်း၏ ခံစားချက်သည်အလွန်ပင်စူးရှလွန်းလှ၏။

လက်ရှိအခြေအနေတွင်နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ တိုးဝင်ရောက်ရှိနေမှု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည် ဆိုလျှင်တောင်မှခံစားရသည့်နာကျင်မှုကတော့တည်ရှိလို့နေခဲ့သေးသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်”

ရောင်မုန့်ယဉ်သည်လည်း သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်ကာဖြင့်ပြောလိုက်၏။ “ဒါ ဘယ်နေရာကြီးလဲ။”

မြင်ကွင်းများ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုမည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့နှစ်ယောက်သည်အနီရောင်ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုပေါ်တွင်တည်ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည်လည်း နီရဲလျက်ရှိကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းလွန်းလှသည်။

ပုံမှန်အတိုင်း စကားပြောလျက်ရှိနေသည့်မိန်းကလေးကို မြင်ရသည့်အချိန်မှာတော့ ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်စိတ်သက်သာရာ ရသွားမိ၏။ သူသည်ပတ်ဝန်းကျင်တည်နေရာကြီးကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ရှုကာဖြင့်ဇဝေဇဝါဖြင့်ပြောလိုက်၏။ “ငရဲပြည်လား။”

အဝေးကောင်းကင်ယံမှာတော့အလင်းတန်းများသည်တဖြည်းဖြည်းနှင့်ဖြစ်တည်လာခဲ့ပြီး တည်နေရာတစ်ခုလုံး သည်ကလည်း ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ဖြစ်တည်နေ၏။ ဤနေရာတွင်သက်ရှိသတ္တဝါများ နေထိုင်ခြင်းမရှိနိုင်သည့်လောကကြီးတစ်ခုဟု အားလုံးကို ခံစားရစေသည်။

“ငါ့အထင်မမှားဘူးဆိုရင်”

တည်ငြိမ်သည့်မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသော သက်လတ်ပိုင်းလူက ခန့်မှန်းလိုက်မိ၏။ “ဒါက အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကြီး ၁၀ ဂိုဏ်းနဲ့အဓိကဂိုဏ်းအသီးသီးကို ပူးပေါင်းပြီးတော့စည်းခတ်ခဲ့တဲ့နတ်ဆိုး တည်နေရာကြီးပဲဖြစ်ရမယ်။”

မည်သူဖြစ်သနည်း။

ဤလူသည်သန္ဓေနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်သူ ၉ ယောက်ထဲမှတစ်ယောက်ဖြစ်၏။ပြောရမည်ဆိုလျှင်လက်ရှိအခြေအနေတွင် ကျွင်းချောင်ရှောင်း၏ ဘေးနားတွင်ရောင်မုန့်ယဉ်တစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ပေ။ တစ်ခြားသော ၈ ယောက်တို့သည်လည်း ဤတည်နေရာသို့တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့၏ နာမည်များကို မသိရှိချေ။ထို့ကြောင့်အမျိုးသား ၄ ယောက်အား ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄ ဟု နာမည်ပေးထား မည်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးများကိုလည်း ၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄ ဟု နာမည်ပေးထားမည်။

“နတ်ဆိုးတည်နေရာကြီးလား။”

ကျွင်းချောင်ရှောင်းက ကြောင်အသွား၏။ ထိုသို့တည်နေရာသည်အနောက်ပင်လယ်ထဲတွင်စည်းခတ်ခံထားရသည့်တည်နေရာ မဟုတ်ပါလား။ အဘယ့်ကြောင့်ဤတည်နေရာသို့သူတို့ရောက်ရှိသွားရသနည်း။

အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ဖြင့်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ရောင်မုန့်ယဉ်အပါအဝင်ပင်အားလုံးသောသူများသည်အစီ အစဉ်အတိုင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်ဖြစ်သော်လည်း ကုန်းရှန့်မှာတော့အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ပုံမှန်အရဆိုလျှင်သူသည်ဤတည်နေရာတွင်ပေါ်ပေါက်လာသင့်သည့်လူမျိုးမဟုတ်ချေ။သို့ပေမဲ့ ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။ဆာဗာကို ခိုးယူထားသည့်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့်တစ်ခြားသောသူများနှင့် တန်းတူပင်အမှီလိုက် နိုင်သည့်ဂုဏ်သတ္တိမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်လျက်ရှိနေသည်။

အမျိုးသားနံပါတ် ၁ပြောလိုက်၏။ “ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကျော်က စည်းခတ်ခံထားရတယ်ဆိုပေမဲ့ရှေးမှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင်ဒါက ကျိန်းသေပေါက်နတ်ဆိုးတည်နေရာနယ်မြေကြီးပဲ။”

“နတ်ဆိုးတည်နေရာနယ်မြေကြီးဆိုမှတော့ဘာလို့နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေက မရှိရတာလဲ။” အမျိုးသားနံပါတ် ၂ ကပြောဆိုလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို သုံးသပ်ရမည်ဆိုလျှင်အသက် ၆၀ နှင့် ၇၀နီးပါးခန့်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။

“ပြောနေစရာတောင်မလိုဘူးလေ။”

အမျိုးသမီးနံပါတ် ၁သည်လျှောက်ထွက်လာကာဖြင့်သူ၏ အမဲရောင်ဆံနွယ်များအား အနောက်ဘက်သို့ပင့်တင်ကာ ပြောလိုက်၏။ “နတ်ဆိုးဘိုးဘေးကြီး သေဆုံးသွားတဲ့အချိန်မှာ ဒါကြီးက အချိန်အကြာကြီး စည်းခတ်ခံထားရလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

ဤအမျိုးသမီး၏ အသံသည်နားထောင်လို့ကောင်းလှပေ၏။ သူမကို ကြည့်ရှုရသည်မှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်နှင့် ဖြစ်၏။ သူမသည်ပထမတန်းစား အလှအပပိုင်ရှင်ဟု သုံးသပ်၍ရနိုင်၏။ ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်အမှတ်တမဲ့ဖြင့်လှမ်းကာကြည့်ရှုလိုက်၏။သို့ပေမဲ့သူမ၏ အလှကို ချီးကျူးခဲ့ခြင်းမရှိချေ။ဤလူ ၈ ယောက်တို့အားလုံးသည်နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤတည်နေရာသို့ရောက်ရှိလာသည့်လူများထဲတွင်သူတစ်ယောက်တည်းသည်သာ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်မဟုတ်ခြင်းပင်။ လက်ရှိအခြေအနေမှာတော့သိုးအုပ်ထဲတွင်ရောထွေးလျက်ရှိနေသည့်ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

ဟုတ်ပေ၏။ သန္ဓေနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ၈ယောက်တို့သည်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်မိနေကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံး သည်နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများဖြစ်သည်။အဘယ့်ကြောင့်သာမန်လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံသည့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သည်သူတို့နှင့်အတူ ရောထွေးကာ တည်ရှိလို့နေသနည်း။

“ကောင်မလေး။”

ကျွင်းချောင်ရှောင်းက ပြောလိုက်၏။ “သွားကြရအောင်။”

ဤအရာသည်နတ်ဆိုးတည်နေရာနယ်မြေကြီးဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုခဲ့ပြီးပြီဖြစ်၏။ထို့ကြောင့်ရောက်ရှိလာခဲ့ ပြီးပြီ ဆိုမှတော့တည်နေရာတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကာ ကြည့်ရှုရပေလိမ့်မည်။သူ၏ တပည့်အမွေဆက်ခံနိုင်ရန်အတွက်အမွေအနှစ် တစ်ချို့တစ်လေကို ရရှိကောင်းရရှိနိုင်၏။

သန္ဓေနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ၈ယောက်တို့သည်လည်း စတင်ကာ လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။သို့ပေမဲ့ ၎င်းတို့သည်တည်နေရာအသီးသီးဆီသို့ ဖြန့်ကျက်ပြီးသည့်နောက်တစ်ယောက်ချင်းစီသာ သွားလာရန်စဉ်းစားခဲ့ကြ၏။အနည်းဆုံး ကောင်းမွန်သည့်အရာများကို တွေ့ရှိသည်ဆိုလျှင်မိမိပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ်သတ်မှတ်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

“အားလုံးပဲ။”

ကျွင်းချောင်ရှောင်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့ကို အကြံပေးမယ်။ဒါက နတ်ဆိုးနယ်မြေကြီးလေ။ တကယ်လို့မထင်မှတ်ထားတဲ့ထောင်ချောက်တွေနဲ့တစ်စုံတစ်ခုတွေကို ကြုံလာပြီဆိုလို့ရှိရင် အတူတူ လှုပ်ရှားတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ဒါမှခင်ဗျားတို့ရဲ့အသက်တွေမဆုံးရှုံးရမှာ။”

ကျွတ်

အမျိုးသားနံပါတ် ၃သည်အေးစက်စက်ဖြင့် နှာခေါင်းကို ရှုံ့ကာဖြင့်အရှေ့ဆီသို့သာ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

တခြားသောသူများသည်လည်း ကျွင်းချောင်ရှောင်း၏ စကားကို လေးလေးနက်နက်မခံယူကြချေ။တစ်ယောက်တည်း သာလျှင်ဆက်လက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြ၏။သူတို့သည်မတူညီသည့်တည်နေရာဆီသို့အသီးသီးခွဲထွက်သွား၏။

ကုန်းရှန့်သည်ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “အင်း …. နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတွေအကုန်လုံးက မောက်မာလွန်းကြတာလား။”

“ဂိုဏ်းချုပ်”

ရောင်မုန့်ယဉ်က ပြောလိုက်၏။ “ဒီတည်နေရာကြီးကို ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ကြီးမားတယ်။ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ။”

သန္ဓေနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ၈ယောက်တို့အသီးသီးထွက်ခွာသွားသည်ကို အတည်ပြုပြီးသည့်နောက် ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်ရတနာရှာသည့်ပစ္စည်းကို ထုတ်ယူကာဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့။ဒီထဲမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေထိန်းသိမ်းထားတဲ့နေရာရှိရမယ်။”

သူသည် အဘယ့်ကြောင့်တစ်ဖက်လူများအား တစ်စုတစ်စည်းတည်း သွားရောက်ရန်အကြံပေးခဲ့ရသနည်း။ အဓိကအားဖြင့်သန္ဓေနတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်သူအားလုံးသည်အတော်အသင့်တော့အားကောင်းလွန်းလှ၏။အနည်းဆုံး အဆင့် ၄ ၊အဆင့် ၅ နှင့်အဆင့် ၆အမြုတေပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်များကို ပိုင်ဆိုင်နေခဲ့ကြ၏။ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်း၍ လုပ်ဆောင်ရင်း ဤလူများအားလုံးကို ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ခေါ်ဆောင်ရန်သူ စဉ်းစားထားခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သို့ပေမဲ့တစ်ဖက်လူများသည်သူ့အား သဘောမတွေ့သည်ဖြစ်သည်မို့ကောင်းမွန်သည့်အရာပစ္စည်းများ ကို တစ်ယောက်တည်းသာ အရယူရန်စဉ်းစားခဲ့ကြ၏။

ဒွီ ….။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းပြီးသည့်နောက်ရတနာရှာသည့်ပစ္စည်းသည်အသက်ဝင်သွားခဲ့တော့၏။သို့ပေမဲ့သံလိုက်အိမ်မြှောင်တွင် ပြသင့်နေသော အလင်းတန်းများသည်တဖြတ်ဖြတ်လင်းလက်လျက်ရှိနေပြီး တည်နေရာ အနှံ့ကို ပြေးလျက်ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့်ထင်ရှားသည့်အမွေအနှစ် မရှိဟု သတ်မှတ်ရပေမည်။

ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်စိတ်ဓာတ်တကျ ဖြင့်ပြောလိုက်မိ၏။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူးလား။”

စနစ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီ ရတနာရှာတဲ့ပစ္စည်းဆိုတာ အောက်နယ်မြေက ဝယ်ယူခဲ့တာလေ။ အထက်နယ်မြေမှာ အသုံးမဝင်နိုင်ဘူး။ ဒီတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ဒါကို အစားထိုးလိုက်တော့။”

“တော်စမ်း။”

ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်မျက်လုံးပင်ချာချာလည်သွားမိ၏။ ရတနာရှာသည့်ပစ္စည်းသည်အသုံးမဝင်သော်လည်း သူ့အနေနှင့် ဘာမှဆက်လုပ်၍မရနိုင်သည့်အခြေအနေမျိုးတော့မဟုတ်ချေ။ထို့ကြောင့်မျက်စိကို မှိတ်ကာဖြင့်သွားချင်သည့်တည်နေရာဆီသို့နံကြားထောက်ကာ ရွေးချယ်လိုက်တော့၏။ “ကောင်မလေး။ ဒီလမ်းအတိုင်းသွားရအောင်။”

စနစ်သည်ဆွံ့အသွားမိသည်။ “မင်းကိုမင်း ဘာမြန်းထင်နေလဲ။”

ဆွစ်

ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်အသာ လေပေါ်သို့ခုန်တက်လိုက်၏။သို့ပေမဲ့သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်အောက်ဆီသို့ ပြန်လည်ပြုတ်ကျလာသည်။

ဆွစ်ဆွစ်

အကြိမ်အနည်းငယ်ထပ်မံကာ ခုန်လိုက်၏။သို့ပေမဲ့အောက်ဆီသို့ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြင့် ပြုတ်ကျလာခဲ့၏။

ခွီ

ရောင်မုန့်ယဉ်သည်မနေနိုင်ဘဲ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

“………..”

ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျသွားမိ၏။

“ဒီမှာရှိနေတဲ့ကောင်းကင်တာအိုရဲ့စနစ်က အထက်နယ်မြေရဲ့နေရာနဲ့တောင်သိပ်ပြီး မကွာခြားတာလား။”

“မကွာခြားပါဘူး။”

“ဘာလို့ငါတို့ပျံလို့မရရတာလဲ။”

စနစ်ကပြောလိုက်၏။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ပျံသန်းမှုကို တားဆီးထားတဲ့အစီအရင်တစ်မျိုးမျိုးရှိနေလို့ပေါ့။”

“ကောင်းပြီ။”

ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်ခေါင်းကိုခါယမ်းကာပြောလိုက်သည်“ကောင်မလေး …. သက်တန့်အလင်းတောင်ပံကို ထုတ်လိုက်။”

“ကောင်းပါပြီ။”

ရောင်မုန့်ယဉ်သည်သူမ၏ ပခုံးများကို လျင်လျင်မြန်မြန်ဖြင့်လှုပ်ခါလိုက်၏။ရောင်စုံအတောင်ပံတစ်ခုသည်သူမ၏ ကျောဘက်တွင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ ပြီးနောက်ထိုတောင်ပံများကို ခတ်ကာဖြင့်လေထဲသို့ပျံတက်လိုက်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်”

“ငါတို့ပျံနိုင်ပြီလေ။”

ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့အတားအဆီးအစီအရင်ဆိုတာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေပျံသန်းမှုကို တားဆီးထားနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့သဘာဝတွေကို ဆန့်ကျင့်ပြီးတော့သွားလာနိုင်တဲ့ဒီအတောင်ပံကတော့အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပျံသန်းလို့ရနိုင်တာပဲ။”

လက်ရှိအခြေအနေမှာတော့သူသည်အလုံးစုံ လွတ်လပ်သည့်လူတစ်ယောက်အဖြစ်လှည့်လည်သွားလာနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆွစ်

သက်တန့်ရောင်တောင်ပံများသည် ဖြန့်ကျက်ပြီးသည့်နောက်အပေါ်ဘက်သို့ပျံတက်သွား၏။ ၎င်းတို့နှစ်ယောက်သည်အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲကာဖြင့်ကောင်းကင်ယံအထက်သို့ပျံသန်းလျက်ရှိ၏။ တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့်သူတို့သွားသည့်လမ်းသည်အမျိုးသားနံပါတ် ၃သွားသည့်လမ်းနှင့် တူညီလျက်ရှိ၏။

ထို့ကြောင့်ဤလူသည်အံ့အားသင့်သည့်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုကာဖြင့်မယုံကြည်နိုင်သလို ပြောလိုက်မိသည်။ “ဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပျံနိုင်ရတာလဲ။”

……..

ကျွင်းချောင်ရှောင်း နှင့်ရောင်မုန့်ယဉ်တို့တည်ရှိသည့်နေရာသည်အနီရောင်မြက်ခင်းပြင်ကြီး တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးအနေနှင့် မြက်ခင်းပြင်ကြီးထဲတွင်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်မှာ နာရီအနည်းငယ်ကြာမြင့်ခဲ့၏။ ပြီးသည့်နောက်သီးသန့်ဆန်လှသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

ဤတည်နေရာသည်ကျယ်ပြောလှသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပုံမှန်တောအုပ်ပုံစံမျိုးနှင့်တော့အနည်းငယ် ခြားနားနေ၏။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော်တောအုပ်၏အရှေ့တွင်ကျောက်မျှော်စင်ကြီးများ တည်ရှိလို့နေသောကြောင့်ပင်။

“ဂိုဏ်းချုပ်”

ရောင်မုန့်ယဉ်က ပြောလိုက်၏။ “ဒီ ကျောက်မျှော်စင်ကြီးက ဘာလုပ်တာလဲ။”

“အင်း … ကင်းစောင့်တာနေမှာပေါ့။” ကျွင်းချောင်ရှောင်းက ခန့်မှန်းလိုက်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်”

ရောင်မုန့်ယဉ်သည်အရှေ့ဆီသို့လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်“အရှေ့မှာ မြို့တစ်မြို့ရှိပုံပေါ်တယ်။”

ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်အသာလှမ်းကာ ကြည့်ရှုပြီးသည့်နောက်သူ၏ မြင်ကွင်းအရှေ့ဘက်တွင် မြို့တစ်မြို့နှင့်ဆင်တူသည့်အရာများ တည်ရှိနေ၏။ ထိုမြို့၏အပြင်ဘက်တွင်တောင်နှင့်မြစ်များသည်သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်လို့ နေခဲ့သည်။ ထိုအရာကြီးတစ်ခုလုံးကို ခြုံ၍ ကြည့်ရှုရမည်ဆိုလျှင်မြေပေါ်တွင်ထိုင်လျက်ရှိနေသည့်ကျားကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်ဆင်တူနေလေ၏။

“ဒါက လူသားတွေရဲ့အဆောက်အဦပုံစံမျိုးနဲ့လည်း မတူညီဘူး။ ဒါက နတ်ဆိုးနယ်မြေတည်နေရာကြီးပဲ ဖြစ်နေမလား။”

သူတို့ပြောနေရင်းမှ အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး မြို့၏ အထက်ကောင်းကင်ယံဆီသို့ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြ၏။ မြို့ကြီးတစ်ခုလုံးသည်ကျောက်နှင့်ဖန်တီးပြုလုပ်ထား၏။ မြို့၏နံရံများ၊ မြို့၏ဂိတ်တံခါးများ၊ အတွင်းပိုင်း အဆောက်အဦများအားလုံးသည်လည်း ကျောက်များဖြင့်ဖန်တီးပြုလုပ်ထား၏။ ဤအရာမှာတော့လူသားများ ၏ အဆောက်အဦပုံစံနှင့် ဆင်တူနေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်”

ရောင်မုန့်ယဉ်က ပြောလိုက်၏။ “မြို့ထဲမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူးပဲ။”

မြို့သည်မသေးကွေးလှချေ။သို့ပေမဲ့ မြို့၏လမ်းထဲတွင်မည်သူမှမရှိချေ။အခြေအနေတစ်ခုလုံးသည်သရဲကားများထဲမှသရဲများသာ နေထိုင်ကျက်စားသည့် မြို့ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်ဆင်တူနေသည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ။”

ကျွင်းချောင်ရှောင်းသည်ဇဝေဇဝါဖြစ်မိနေ၏။ “ဒီနေရာက ပြင်ပအားအင်တစ်ခုခုကြောင့် ထိခိုက်ထားတာမျိုးလည်းမရှိဘူး။ ဘာလို့ဒီမှာ သက်ရှိတစ်ယောက်တောင်မတွေ့ရတာလဲ။”

“မဟုတ်သေးဘူး။”

စနစ်က ပြောလိုက်သည်။ “ခုနက လက်ခံသူဖြတ်လာတဲ့တောအုပ်ထဲမှာလည်း ဘယ်တိရစ္ဆာန်မှမရှိဘူး။ အားလုံးက သေသွားတာလား။”

လက်ရှိအခြေအနေမှာတော့ ကျွင်းချောင်ရှောင်း၏ အမူအရာသည်အနည်းငယ်ပျက်ယွင်းလို့လာခဲ့၏။သူသည်စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံများကို ဖြန့်ကျက်ကာ တည်နေရာတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အချိန်မှာတော့ မြို့၏အပြင်ဘက်တည်နေရာတွင်စစ်တပ်ကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေကြောင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုစစ်တပ်ကြီးတည်ရှိရာ မြေပြင်ပေါ်တွင်တော့လက်ထဲ၌ ထက်ရှလှသည့် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ချပ်ဝတ်အပြည့်နှင့် ကျောက်ရုပ်များတည်ရှိနေ၏။ ၎င်းတို့သည်အလွန်များပြားလှသည့်လူအရေအတွက်တော့မဟုတ်ချေ။သို့ပေမဲ့တစ်သောင်းနီးပါးခန့်ရှိသည်။

…….

အပြင်ဘက်ယစ်ပူဇော်ရာ တည်နေရာထဲမှာတော့အကြီးအကဲအစောင့်အရှောက်သည်အချိန်အတော်ကြာ စိတ်ဓာတ်ကျလျက်ရှိနေသည်ဆိုသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်တော့အပြုံးတစ်ခုတည်ရှိနေ၏။ သူက ပြောလိုက်မိ၏။

“စည်းအစီအရင်ကို ချိုးဖြတ်ပြီးတော့ အထဲကို ဝင်နိုင်ပြီ။ ဒါဆိုရင်အထဲမှာ ရှိနေတဲ့စစ်သည်တစ်သိန်း ကျော်က ကျိန်းသေပေါက်နေ့အလင်းကို ပြန်မြင်ရတော့မှာပဲ။ အဲအချိန်ရောက်လာပြီဆိုရင်ငါတို့ရဲ့ဘိုးဘေးကြီးက သူ့ရဲ့လက်ကို ဖြန့်ကားပြီးတော့အထက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခါနိုင်စွမ်းရှိလိမ့်မယ်။”