ငါ့တင်ပါးဘယ်မှာလဲ

သိုးဦးချိုကောင်းကင်ဝိညာဥ် မီးအိမ်က အလွန်အစွမ်းထက်လှသည်။ ချန်ရှီ၏ အခြေတည်ဝိညာဉ်သည် အလင်းမှ သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အလင်းက မှိန်သွား၏။ သို့သော် သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေတာအား ရပ်တန့်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အလင်းရောင်က မကြာမီ ပြန်လည် တောက်ပလာပါလိမ့်မည်။

"မင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒီလို နာကျင်အောင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ"

အဖွားရှားသည် သူ၏ အခြေတည် ဝိညာဉ်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်​တော့​ပေ။

စိတ်ဝိညာဉ်၊ အခြေတည်ဝိညာဥ်နဲ့ နတ်ဝိညာဥ် ဤသုံးပါး ပျက်စီးသွားတာက ကုသရန် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။ ဆေးဆရာတွေတောင် ဒီလိုဒဏ်ရာတွေ ကြုံလာရလို့ အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေကြရ၏။

ထို့ကြောင့် ဝိညာဥ်ပြန်ကြာပန်း ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်သည် မရဏကမ္ဘာတွင်သာ ပေါက်ရောက်နိုင်ကာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။

"ကျွန်တော် စာအုပ် ဖတ်လိုက်တာပါ..."

အဘွားရှားလည်း အံ့သြသွားသည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်ဖတ်တာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်နှင့် အ​ခြေတည် ဝိညာဉ်ကို ဒီလောက်တောင် ထိခိုက်စေနိုင်တယ်တဲ့လား။

ညစ်ညမ်းရုပ်ပုံများ စုစည်းမှု သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းများ သို့မဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းမှ တစ်စုံတစ်ဦးမှ ပြုစုထားသော ကြီးစွာသော ပျော်ရွှင်မှု လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါလား။

အဲဒီလိုစာအုပ်ကို သူမအရင်က ဖတ်ဖူးပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်ခဲ့ပေမယ့် ဒဏ်ရာက ချန်ရှီထက် ပိုပြင်းထန်ပါ၏။

"အစ်မရှား ရှီးကျင်းကို သွားမလား.... ချန်ထန်က ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်တယ်... ကျွန်တော်တို့ အတူတူသွားလို့ရတာပေါ့"

အဘွားရှားက ရယ်ပြီး :"ရှီးကျင်းကို သွားမယ်... ဟား ဟား ငါ ရှီးကျင်းကို မသွားဘူး မင်းအရင်သွား"

သူက လှည့်ထွက်သွားပြီး :“မင်းအဘိုးက မင်းအဖေကို သနားတယ်... အခု မင်းအဖေက မင်းကို သနားသွားပြီ မင်းတို့မိသားစုကိစ္စမှာ ငါ မပါ​တော့ဘူး”

ချန်ရှီ အဘွားကျွမ်းနဲ့ ရွှမ်ရှန်းကိုလည်း အပြင်ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီရက်တွေမှာ ခင်ဗျားတို့ကို နှောင့်ယှက်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်နဲ့ ရှီးကျင်းကို သွားချင်လား"

အနက်ရောင်ဝတ် ရွှမ်ရှန်းက ခေါင်းယမ်းပြသည်။

"ငါထွက်သွားရင် ချန်ယန်တောင်ကလူတွေ ထိတ်လန့်သွားမှာ ကြောက်ရတယ်"

အဘွားကျွမ်းက ပြုံးပြီး :"ငါ့မှာ ငါ့အမြစ်တွေ ရှိတယ်.... ခွင့်မပြုဘဲ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားလို့ရမှာလဲ"

ချန်ရှီ အတော်လေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ လေ့ကျင့်နေတဲ့ နေ့ရက်များအတွင်း သူသည် လျင်မြန်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ခံစားလာခဲ့ရသည်။ အလွန်အစွမ်းထက်သော နတ်သုံးကောင်ဖြစ်သည့် အဘွားကျွမ်း၊ ရွှမ်ရှန်းနဲ့ မယ်မယ်ရှစ်ကျီတို့သည် သူ့နတ်သန္ဓေသားများအဖြစ် ထိုင်နေခဲ့စဥ် သူ၏လေ့ကျင့်မှု အမြန်နှုန်းသည် ရွှေအမြုတေ အဆင့်တုန်းကထက်ပင် မြန်လုနီးပါးပင်။

"တစ်ဆယ်လေး မင်းကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပါ"

အဘွားကျွမ်းက လက်ပြ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့သည်။

ရွှမ်ရှန်း : "မင်းဆုံးရှုံးခဲ့တာတွေကို ပြန်ယူခဲ့"

ချန်ရှီလည်း သူတို့ ထွက်သွားတာကို ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့်။ သူက လှည့်၍ သစ်သားလှည်းကို မှီကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်ရင်း စွင်းယိရှန်းအား ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းစွင်း... သွားရအောင်"

မြင်းလှည်းက လွတ်နေပြီး သစ်သားရထားပေါ်မှာသာ ထိုင်နေတာကို မြင်တော့ စွင်းယိရှန်း တွေးမိသွားသည်။

"ဒီလူငယ်စိတ်က ထူးဆန်းလိုက်တာ.. ရိုးရိုးသစ်သားလှည်းပေါ်မှာ ထိုင်ရတာကို ပိုကြိုက်​နေတယ်"

ချောင်ဝမ်မြို့မှာ မနက်စာစားပြီး ချက်ချင်း ထွက်လိုက်သည်။ ယိုချိုက်ရွာ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ဟူဖေးဖေးနဲ့ နန်းနန်းက ရွာအဝင်ဝတွင် စောင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ရောက်လာတာကို မြင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ လက်ပြနှုတ်ဆက်ကြ၏။

စွင်းယိရှန်း ဟူဖေးဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"မကြာသေးမီ နှစ်​တွေအတွင်းမှာ အစိုးရက အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ နတ်ဆိုးကျင့်​ကြံ​သူတွေကို အင်ပါယာစာမေးပွဲတွေမှာ ပါဝင်ခွင့်မပြုတဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေလည်း ရှိခဲ့တယ်... ကျေးလက်တောရွာက မြေခွေးတစ်ကောင်က နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို အောင်ရင် တရားရုံးက မေးမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမယ့် ရှီကျင်းမှာ စာမေးပွဲတက်ဖြေဖို့က နည်းနည်းတော့ ရဲရင့်လွန်းတယ်"

ဟူဖေးဖေးက အံ့သြသွားပြီး သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြန်မေးလေသည်။

"ကျွန်မရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အမှန်ကို ရှင် ပြောပြနိုင်တယ်ပေါ့?"

ချန်ရှီလည်း အလွန်အံ့သြသွားသည်။ ဟူဖေးဖေးက လူသားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားတာကြောင့် မိန်းကလေး၏ ပင်ကိုယ်အသွင်ကိုမူ မမြင်နိုင်ပေ။

စွင်းယိရှန်း ဘယ်လိုလုပ်မြင်ရလဲ။

"သခင်ကြီးချန်ထန်က ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ကိုးစားပြီး ပြောင်းလဲမှုတွေကို စောင့်ထိန်းနိုင်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာတံဆိပ်ဖြစ်တဲ့ တတိယမျက်လုံးတံဆိပ်ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ရမှာပါပဲ... မိန်းကလေးဟူ ရှီးကျင်းကိုသွားရင်တောင် မင်းနယ်ချဲ့စာမေးပွဲ မဖြေနိုင်ဘူး... မြေခွေးတွေက ခင်ပွန်းကို ရွေးပြီးရင် မင်းတို့အားလုံး နယ်ချဲ့စာမေးပွဲ မဖြေကြ​တော့ဘူးမလား... မင်းအိမ်မှာ မင်းခင်ပွန်းကို စောင့်လို့မရဘူးလား?"

ဟူဖေးဖေး အံ့သြသွားကာ: "ကျွန်မတို့ မြေခွေးမျိုးနွယ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကိုလည်း သိတယ်!"

"သခင်ကြီးချန်ထန်က အဲဒါကို ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်... ကျုပ်က မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတော့ အဲဒါကို မှတ်သားထားတာပါ..."

ဟူဖေးဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ စံပြခင်ပွန်းကို ရှာမတွေ့လို့ ဟူမိသားစုရဲ့ အဖွားမဖြစ်နိုင်တော့ဘူး... ရှီကျင်းကို သွားပြီးတော့ ကိုယ်တိုင် ထိပ်တန်း ပညာရှင်ဖြစ်ဖို့ နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို ဖြေနိုင်တယ်...ပြီးရင် အဲဒီမြေခွေးတွေကို သေတဲ့အထိ ပြန်ပြီး အရှက်ခွဲပစ်မယ်!"

စွင်းယိရှန်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ချန်ရှီက ဘာမှပြန်မပြောသောကြောင့် ဟူဖေးဖေးကို ပြန်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ချန်ရှီသည် ဟူဖေးဖေးနဲ့ နန်းနန်းက သစ်သားလှည်းဖြင့် လိုက်ဖို့ စီစဥ်နေစဉ် မြင်းလှည်းစီးဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။

စွင်းယိရှန်းက သစ်သားလှည်းကို လိုက်စီးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါ၏။

"သခင်ငယ်ချန်.. ဒီမြေခွေးမလေးနဲ့ ဝေးဝေးမှာနေဖို့ သတိရပါ"

ချန်ရှီ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့်: "လူကြီးမင်းစွင်း.. ဘာလို့ဒီလိုပြောတာလဲ"

"မြေခွေးမိန်းမတွေက နာမည်ဆိုးရှိတယ်... လူသားတွေက အသက်တိုတယ်၊ မြေခွေးတွေက အသက်ရှည်တယ် မြေခွေးတွေက လေ့ကျင့်ပြီး အနှစ်တစ်ထောင်လောက် အသက်ရှင်လေ့ရှိပါတယ်... လူသားပညာရှင်နဲ့ လက်ထပ်ပြီးရင် အသက် ၂၀ နဲ့ ၃၀ အကြာမှာ လူသားက အိုမင်းလာပြီး ရုပ်ဆိုးလာတော့ မြေခွေးမိန်းမက သူတို့ကို စွန့်ပစ်သွားလိမ့်မယ်... တချို့ကျတော့လည်း ကလေးမွေးပြီးတာနဲ့ မြေခွေး​လေးကို စွန့်ပစ်ပြီး ခင်ပွန်းကိုတောင် စွန့်ပစ်လိုက်ကြတာ"

ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး "မြေခွေးမိန်းကလေးတွေနဲ့ လက်ထပ်တဲ့ ယောက်ျားတော်တော်များများကို ငါတွေ့ဖူးတယ်.... သူတို့ အစက အင်ပါယာစာမေးပွဲတွေမှာ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တွေ ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မြေခွေးမိန်းကလေးတွေရဲ့ စွန့်ပစ်တာ ခံလိုက်ရတော့ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ သူတို့ မောပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး အစာစားချင်စိတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်... သူတို့တွေက တရားဝင်ရာထူးမှာတောင် အနာဂတ် မရှိခဲ့ကြဘူး။"

ချန်ရှီ: "ကျ​နော့်အဘိုးက မြေခွေးမျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းမို့လို့ သူ့ကို ရှီးကျင်းကို ခေါ်သွားချင်တာပါ..."

စွင်းယိရှန်းလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "ဒါဆို ကျုပ် စိတ်ချသွားပါပြီ" လို့ ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။

ချန်ရှီကို ခေါ်ရန် စွင်းယိရှန်း ယူဆောင်လာသော ရထားလုံးနှင့် မြင်းများက တရားဝင်စံနှုန်းများဖြစ်သည်။ သံချပ်ကာ၊ မြင်းသင်္ကေတများနှင့် ဘီးအချက်အချာများပေါ်တွင် နတ်ခရီးသွား အဆောင်စာလုံး၊ ရထားလုံးအောက်၌ တိမ်တိုက်ပုံစံများပါရှိပြီး မြင်းများသည် နဂါးသွေးပါသော အထူးမျိုးစိတ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ လေနှင့် မိုးတိမ် အဆောင်စာလုံးများအပြင် လျို့တင်လျို့ကျာတို့ကို မြင်းခွာပေါ်တွင်လည်း ရေးထိုးထားသည်။

ရထားလုံး​သည် တိမ်များပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးနေကာ တစ်နေ့လျှင် မိုင်သုံးထောင်လောက် သွားလာရလည်း ပြဿနာမရှိပေ။

သူသည် အစက ချန်ရှီ၏ သစ်သားလှည်းက လိုက်မမီနိုင်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သစ်သားတွန်းလှည်း၏ အမြန်နှုန်းသည် တရားဝင်စံရထားလုံးထက် ပိုမြန်နေတာ တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူစိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် အစိုးရစာတိုက်လမ်းတစ်လျှောက် ခရီးထွက်ခဲ့ကြပြီး ဟန်ကုံးတောင်များကို ဖြတ်ကာ မဟူရာမြို့ခရိုင်တွင် မွန်းတည့်ချိန်၌ အနားယူကြသည်။ စာတိုက်ရှိ ကျွန်များသည် မြင်းများကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ အစာ ကျွေးမွေးပေးကြသည်။

အချို့သော အပြေးသမားများသည် ခရီးဝေးခရီးများအတွက် တာရှည်အသုံးဝင်စေရန် ရထားလုံးများအတွက် အဆောင်စာလုံးများ ဆွဲပေးသော အဆင့်နိမ့် မှော်ဆရာများ ဖြစ်ပေမည်။

စွင်းယိရှန်းသည် ချန်ရှီ၏ သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ခြေရာခံပေးရန် အရာရှိများအား ခိုင်းစေချင်သော်လည်း ချန်ရှီသည် လှည်းပေါ်မှ ထူးခြားဆန်းပြားသော သားရဲအသား ဆယ်ကီလိုဂရမ်ကျော်ကို ထုတ်ယူနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သစ်သားတွန်းလှည်း၏ ကိုယ်ထည်သည် ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီး ၎င်း၏ပါးစပ်ကြီးအား ဖွင့်ဟလိုက်ကာ ထူးခြားဆန်းပြားသော သားရဲအသားကို တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချပစ်လိုက်လေ၏။

"တောင်ပိုင်းကျောင်း အဆောင်ပညာ?"

စွင်းယိရှန်း အလွန်အံ့သြသွားသည်။ သူ ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး သစ်သားတွန်းလှည်းကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ရှီ: "တောင်ပိုင်းကျောင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာအကြောင်း သိလား"

"သခင်ကြီးချန်ထန်က တောင်ပိုင်းနဲ့ မြောက်ပိုင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာတွေအကြောင်း ပြောပြဖူးပါတယ်... သခင်ငယ်ချန်က ကျောင်းနှစ်ကျောင်းရဲ့ အဆောင်စာလုံးတွေကို ပေါင်းစပ်ထားတာလား"

သစ်သားလှည်းပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို ကြည့်ပြီး အလွန်အံ့သြသွားမိသည်။

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး :"ဒါတွေအားလုံးက ကျနော်ပိုင်တဲ့ဟာတွေပဲ... ဘာလို့ မြောက်နဲ့တောင် ခွဲနေရမှာလဲ"

စွင်းယိရှန်းက ဒါကိုကြားတော့ ရှင်းပြသည်။

"သခင်ငယ်ချန်က တောင်ပိုင်းကျောင်းနဲ့ မြောက်ပိုင်းကျောင်းက ဆရာတွေက အချိန်အကြာကြီး သတ်ဖြတ် ရန်ဖြစ်နေကြမှန်း မသိလို့ဖြစ်မယ်... မြောက်ပိုင်းကျောင်းက တောင်ပိုင်းကျောင်းကို ကြည့်ပြီး သူတို့က ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူဆိုးတွေလို့ ထင်တယ်... တောင်ပိုင်းကျောင်းကတော့ မြောက်ပိုင်းက ခေတ်ဟောင်းနဲ့ ပျော့ညံ့တယ်လို့ ထင်ပြီး အပေါ်စီးကနေ ငုံ့ကြည့်တတ်​ကြတယ်..."

သူတို့ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားကြပြီး ညနေပိုင်းတွင် မိုးပျံကျောက်ခရိုင်မှ မိုင်တစ်ရာသာဝေးသော တောင်ပိုင်းရေကန်၏ တောင်ဘက်ကမ်းစပ်ရှိ ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

နောက်ကျနေပြီမို့ စာတိုက်မှာပဲ တစ်ည အိပ်လိုက်၏။

ညဘက်တွင်တော့ ချန်ရှီသည် တောက်လောင်သော မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်နေခဲ့ကာ စွင်းယိရှန်းနဲ့ တခြားလူ၏ အသံကို ကြားလိုက်သည်။

"... လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်နဲ့ သခင်ငယ်က ရှီးကျင်းကို သွားနေပါပြီ"

"ရှီးကျင်းမှာ မငြိမ်းချမ်းဘူး သူကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇ၀တ်မှုတွေကို ဖော်ထုတ်နေကြတယ်... မိသားစု ၁၃ စုက အဓိက ရေစီးကြောင်းတွေပဲ... လူတော်တော်များများက သူ့ကို သတ်ချင်နေကြတယ်!"

မိုင်တစ်ထောင် အသံပို့အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ တစ်ဖက်တွင် ချန်ထန်ရဲ့ အသံကို တိုးတိုးလေး ကြားလိုက်ရသည်။

"လမ်းပေါ်က တစ်ယောက်ယောက်က မင်းတို့ကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ အခွင့်အရေး ယူသွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်တာ..."

"သခင်ငယ်ကိုကာကွယ်ဖို့ ဒီငယ်သား အစွမ်းကုန် လုပ်ပါ့မယ်!"

"မင်းကိုယ်မင်း ကာကွယ်နိုင်ရင် ရပြီ... ပြိုင်ဘက်က အရမ်းသန်မာပြီး မင်း သူ့ကို မကာကွယ်နိုင်ရင် သူ့ကို စွန့်ပစ်ပြီး ရှီးကျင်းကို ပြန်လာခဲ့လိုက်ပါ... ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ဘူး မင်းကို ငါ အယုံကြည်ရဆုံးလူပဲ မင်းကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် ထားရတာထက် ငါ သူ့ကိုပဲ အဆုံးရှုံးခံလိုက်မယ်"

……

ချန်ရှီ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့နှင့် ခြံထဲသို့သွားကာ အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးကို သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ်မှ ဆွဲထုတ်ကာ ဘယ်လို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းရမလဲ ဆိုတာသာ အသေအချာ လေ့လာ​နေခဲ့သည်။

အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးဟာ စကားတစ်ခွန်း ပြောပြီးကတည်းက သတိမေ့မြောသွားခဲ့သည်။ အသက်ရှူမဝသလို ဖြစ်​နေသော်လည်း ဒဏ်ရာပေါ်ရှိ အသားများနှင့် သွေးများက လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီသည် အဆောင်နတ်ထျန်းကျီး၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို စစ်ဆေးရန် လရောင်ကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။

၎င်းသည် အရပ်ရှည်ပြီး အားကြီးသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော လက်နက်ရှစ်လက်ပါ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား ဖြစ်ကြောင်း "အဆောင်လက်ဖွဲ့ဖန်တီးရတနာ စာအုပ်" က ဆိုထားသည်။ သူသည် လက်နက်မျိုးစုံကို ကျွမ်းကျင်ပြီး အဝေးပစ်နှင့် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ထူးချွန်သူဖြစ်သည်။ မိုင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော အချင်းဝက်ရှိသော နတ်တစ္ဆေ နယ်မြေကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးရဲ့ လက်များက ကျိုးသွားခဲ့ပါပြီ။ မှော်ပညာ သို့မဟုတ် လက်နက်များကို အသုံးပြုဖို့နေနေသာ လုံး၀ ကြံ့ခိုင်မှု မရှိ​တော့ပေ။ နတ်တစ္ဆေဘုံလို အရာမျိုး မရှိနိုင်ပါ။

"ဟင်?"

လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော လရောင်သည် အမှန်တကယ် စုစည်းကာ အလင်းရောင် တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဆင်းနေတာ မြင်လိုက်ရသည်။ ဤလရောင် အနှစ်သာရများသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ပေါ် ကျရောက်ပြီးနောက် စုပ်ယူခံရသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လရောင်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် အဆောင်နတ်ထျန်းကျီး၏ ဒဏ်ရာပေါ်ရှိ အသွေးအသားများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်ကောင်းလာတာကို ချန်ရှီ သတိပြုမိ​​လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးက ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ကျိုးပဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှ အလွန်ပြင်းထန်သော ရောင်ဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ရှီ ပတ်လည်ရှိ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများသည် ပေါက်ကွဲပြီး ချက်ခြင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။

ဟေးကော် လှည်းအောက်မှာ အိပ်နေခဲ့၏။ ဖိအားတွေဝင်လာပြီး သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားလို့ မရဏကမ္ဘာကို ထွက်ပြေးမလို့ အချိန်ယူတော့မည်။ ဤအခိုက်တွင် လှည်းပေါ်တွင် ထည့်သွင်းထားသော ခေါင်မိုးက အလိုအလျောက် ပွင့်သွားကာ ကောင်းကင်ဘုံယစ်ပုလ္လင် ကျိုးထျန်းတကျောက် အစီအရင်သည် သစ်သားလှည်းနှင့် ဟေးကော်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ဖုံးအုပ်ထားသည်။

"ရှောင်ဝူ!"

အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးသည် ချန်ရှီကို မျက်လုံးများ ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ ကြည့်ရင်း။

"ငါတို့ သေတဲ့အထိ တိုက်ကြတာပေါ့!"

ချန်ရှီ အသက်ရှုကြပ်လာပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ကောင်းကင်ကြီးက ရုတ်တရက် မှောင်သွားတာ မြင်လိုက်ရသည်။ မိုင်ဒါဇင်များစွာသော အချင်းဝက်အတွင်း လရောင်သည် မျဉ်းတစ်ကြောင်းထဲသို့ စုရုံးဝင်ရောက်ကာ ကျိုးပဲ့နေသော အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးရဲ့ စစ်မှန်သော စွမ်းအင်က ပြင်းထန်လှသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာပြီး ချန်ရှီကို သတ်ရန် သူ၏ မျက်လုံးများမှ နတ်အလင်းများကို ထုတ်ပစ်တော့မည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချန်ရှီရှေ့မှာ ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ပုံတစ်ပုံ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက သူ့နတ်ဝိညာဥ်ကို စာတိုက်ရုံး တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ တာအိုဘုံကျောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ဆို့ဖို့ ကြိုးစားရင်း နတ်အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါ၏။

ဗုန်း!

လေထုက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး အလွန်တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင်တော့ ချန်ရှီသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုဟာ လျင်မြန်စွာ ပူလာကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားတာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ခြေလက်များ၊ အတွင်းအင်္ဂါများ၊ ဝိညာဉ်များနှင့် အခြေတည်ဝိညာဉ် အရာအားလုံး တုန်လှုပ်သွား၏။ ဒါတွေအားလုံး မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ တုန်လှုပ်နေတဲ့ ခံစားမှုက ပျောက်ကွယ်သွားပေမယ့် အခုနက အလင်းရောင်က တောက်ပလွန်းနေသဖြင့် ချန်ရှီ သူ့မျက်လုံးတွေကို ခဏအတွင်း ပြန်မဖွင့်နိုင်ခဲ့ပေ။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်မှသာ သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့သူဟာ စွင်းယိရှန်းကလွဲလို့ တခြားသူမဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ နတ်ဝိညာဥ်သည် ဆယ်ပေကျော်မြင့်ပြီး တာအိုစွမ်းအင် အကွက်သည် လေးလံပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုပင် အဆောင်နတ်ထျန်းကျီး၏ အကြည့်များက သူ၏ စွမ်းအားနယ်မြေထဲသို့ ဖြတ်ကာ တစ်ဝက်နီးပါး ထိုးဖောက်ပစ်ခဲ့သည်။

သူ့လက်တွေက မည်းနေပြီး အဆက်မပြတ် တုန်နေ၏။ သူ့နတ်ဝိညာဉ်၏ လက်များသည် အရည်ပျော်လုနီးပါးဖြစ်ကာ လက်ငါးချောင်းပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် လှုပ်နေသော အဖြူရောင်အရိုးများကို မြင်နေရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှလည်း သွေးများ စီးကျနေသည်။ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားတာ သိသာပါ၏။

ချန်ရှီ နောက်ကြောင်း ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ စာတိုက်ဂိတ်တံခါးက ပေါက်ကွဲသွားပြီ။ အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် ကြီးမားသော ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး စာတိုက်လမ်းကို မိုင်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအထိ ထိုးဖောက်ပစ်ခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်များ အငွေ့ပျံသွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ စာတိုက်စခန်းသည် မြို့၏အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေခဲ့ရာ အဆောင်နတ်ထျန်းကျီး၏ အကြည့်များသည် ခရိုင်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်မသွားခဲ့ပေ။ မဟုတ်ပါက သူ့တိုက်ခိုက်မှုသည် မရေမတွက်နိုင်သော အသေအပျောက်များကို ဖြစ်သွား​စေနိုင်သည်။

ချန်ရှီ ထိတ်လန့်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးက ထအော်လာ၏။

"မြန်မြန် ထွက်သွား! ရှောင်ဝူ မင်းကို ငါတိုက်မယ်!"

သူ့ခေါင်းထက်မှာ လရောင်က မှိန်သွားပြန်သည်။

စွင်းယိရှန်းလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ငါ့ဘဝက ပြီးသွားပြီ!"

အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးထံမှ ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို သူ ခုခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဒုတိယ တိုက်ခိုက်မှုကို သေချာပေါက် မခုခံနိုင်တော့ပေ။

ချန်ရှီ မစဉ်းစားဘဲ သူ့လက်တစ်ဖက်က ထီးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ထီးက တဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားပြီး တစ်ဧကအရွယ် ကောင်းကင်ကို ပိတ်ဆို့ကာ အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးကို ထီးအောက်တွင် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

လရောင်မရှိတော့ အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးရဲ့ မျက်လုံးထဲက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အလင်းတန်းတွေလည်း တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားခဲ့သည်။

"ရှောင်ဝူ ငါ့ကို သေအောင် တိုက်ခိုက်စမ်းပါ!"

ချန်ရှီ : "ငါ ရှောင်ဝူ မဟုတ်ဘူး..."

အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးရဲ့ မျက်လုံးများထဲမှ အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သတိတချို့ ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

"မင်းက ချန်ထန်လား... ချန်ထန် မင်းအဖေက မင်းကို ပြန်လာစေချင်​နေ​တယ်"

ချန်ရှီ သူ့ကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြပြီးတာနဲ့ သူ ထီးထဲက နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းပြီး မရဏကမ္ဘာကို ပို့လိုက်မလို့ ပြင်ထားပြီးသား။

"ငါ ချန်ထန် မဟုတ်ဘူး ငါက ချန်ရှီ..."

အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးက ချန်ရှီကို သေချာ ကြည့်လိုက်ပြီး။

"မင်းက ချန်ထန် မဟုတ်ဘူး..ယ မင်း သူ့ထက်ငယ်တယ်... မင်း ခေါင်းတလားထဲက တစ်ဆယ်လေးပဲ မင်း အသက်ရှင်နေသေးလား"

ချန်ရှီ အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။ ထိုအခိုက် ၎င်းဟာ အသိပြန်ဝင်လာကာ လက်မောင်းရိုးကျိုးနေတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

"တင်ပါးဘယ်မှာလဲ... ငါ့ခြေထောက်တွေ ဘယ်မှာလဲ"

သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး ချန်ရှီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဝူ! မင်းပဲ! ငါ့တင်ပါးကို ပြန်ပေးစမ်း! ငါမင်းကို တိုက်မယ်!"

"ငါ ရှောင်ဝူ မဟုတ်ဘူး... ချန်ရှီ!"

အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးရဲ့ မျက်လုံးများထဲက အနီရောင်အလင်းများ မှိန်ဖျော့သွားပြန်သည်။

"မင်းက ခေါင်းတလားထဲက တစ်ဆယ်လေးပဲ... မဟုတ်ဘူး မင်းက ချန်ထန်ပဲ... ချန်ထန် မင်းအဖေက မင်းကို အိမ်ပြန်စေချင်တယ်"

ချန်ရှီ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ချလိုက်သည်။ ဒီအဆောင်နတ် ထျန်းကျီးက ဦးနှောက်ပျက်သွားပုံပဲ။

"အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးက လရောင်ရဲ့အနှစ်သာရကို စုပ်ယူတယ်... အဲဒါက သူ့ရဲ့ ပြန်လည်နာလန်ထမှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်တယ်... လရောင်က သူ့ရဲ့တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းကို ထိခိုက်စေခဲ့တာပဲ ဖြစ်မယ်... ဟုတ်တယ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ဖန်တီးရတနာမှာ အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးက ထိန်းချုပ်ဖို့ အရမ်း ခက်ခဲတယ်လို့ ပြောထားတယ်...သတိမထားရင် အဆောင်နတ်က ကိုယ့်ကို ပြန်ထိန်းချုပ်ပြီး သခင်ကို ရုပ်သေးရုပ် လုပ်ပစ်လိမ့်မယ်"

ဒါကို တွေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့ခေါင်းနောက်မှာ သေးငယ်တဲ့ ဘုံကျောင်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူသည် အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးအပေါ် အလင်းတစ်ခု ထွန်းတောက်ခဲ့ရာ ၎င်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူသာ ဟွာရှရဲ့ လရောင်ကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မကောင်းမှုကနေ အသွင်ပြောင်းပြီး ရူးသွပ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယခု ဘုံကျောင်းထဲမှာက နေ့ဘက်ဖြစ်၍ နေရောင်က ထွန်းလင်းနေ၏။ ချန်ရှီသည် အဆောင်နတ်ထျန်းကျီး ဘုံကျောင်းထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ဘုံကျောင်းထဲ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ခေါင်းကြီးတဲ့မိန်းမ!"

နတ်ကွန်းထဲရှိ မယ်မယ်ရှစ်ကျီကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဟစ်အော်၏။

"မင်းကိုး! ငါ့သခင်နဲ့ ငါ ရှောင်ဝူကို မင်းရှေ့မှာတင် နှိမ်နင်းခဲ့တာကို ငါမှတ်မိတယ်... မင်းရဲ့တန်ခိုးကို ငါတို့ခိုးပြီး ရှောင်ဝူကို ချိတ်ပိတ်လိုက်တာ! မင်းဘယ်ကထွက်လာတာလဲ ငါ့တင်ပါးကို တွေ့သေးလား"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီကလည်း အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဖိနှိပ်ရန် လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။ ချန်ရှီ အမြန်ဝင်တားလိုက်ပြီး။

"မယ်မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားပါဦး... သူ့ကိုအခု အပြစ်ပေးလိုက်ပြီ"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီက ဒေါသတကြီးနဲ့ :"ဒီထူးဆန်းတဲ့ အကောင်နဲ့ အဘိုးကြီးက ငါ့ရဲ့စွမ်းအားကို ခိုးယူသွားလို့သာ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ခွန်အားကို ဒီလောက် အကြာကြီး ဆုံးရှုံးလိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး!"

"အဲဒီလူကြီးက ကျနော့်အဘိုးပဲ"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ ဒေါသသည်လည်း ချက်ချင်းကို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြုံးပြလာ၏။

"မြေးက အဘိုးနဲ့ တူတာပဲ... သံတမန်ရဲ့ အဖိုးကလည်း ကြီးမြတ်မှာပဲ..."

"ကျနော် ထျန်းကျီးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ဒီမှာ ထားခဲ့မယ်... သူ့ကို စောင့်ကြည့်ထားပေးပါ ထွက်မပြေးစေနဲ့.... သူ အရူး မဖြစ်သွားရင် ခင်ဗျားတို့ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရပြီ"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီက အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကိုသတ်ချင်ပေမယ့် သည်းခံနေရဆဲ။ ချန်ရှီသည် အဆောင်နတ်ထျန်းကျီးကို အခြေချ​ပေးပြီးနောက် သူချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး စွင်းယိရှန်းကို သွားကူလိုက်သည်။

စွင်းယိရှန်း လက်များက တုန်ခါနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျုပ်ခါးမှာချိတ်ထားတဲ့ အိတ်ထဲမှာ ကြွက်သားကြီးထွားဆေး တချို့ရှိတယ်... သခင်ငယ်ချန် ကျေးဇူးပြုပြီး လိမ်းပေးပါဦး။"

ချန်ရှီသည် ကြွက်သားကြီးထွားမှု အားကောင်းစေသော ဆေးကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်။ ဆေးက ရေနဲ့ပျားရည် ရောစပ်ထားသလို ပျော်ဝင်သွားကာ စွင်းယိရှန်းလက်ပေါ် လိမ်း​ပေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ဒီလိုဆေးမျိုးက အသုံးမဝင်ပေ။ စွင်းယိရှန်းမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစား​နေရသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တောင့်ခံထားကာ ချွေးတလုံးလုံး စီးကျနေသည်။

ချန်ရှီဟာ ဒီလိုဒဏ်ရာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသလို ဘယ်လို ကုသရမလဲဆိုတာလည်း မသိနေခဲ့။

စွင်းယိရှန်းက ဝေဒနာကို တောင့်ခံရင်း ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ ဆိုလာသည်။

"စိတ်ဝိညာဉ် ဒဏ်ရာရတာက များ​သောအားဖြင့် ဝိညာဉ်ပျက်စီးမှုကြောင့် ဖြစ်တာ... ဆေးဝါးကောင်းကောင်းက ရှာရခက်တယ်..."

ချန်ရှီရဲ့ မျက်လုံးများ တောက်ပလာ၏။

"ဒါဆို သိုးချို ကောင်းကင်ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို ကုသဖို့ သုံးလို့ရတယ်လေ.... ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး မီးတောက်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် နွေးထွေးသွားအောင် လုပ်လို့ရတယ်... လူကြီးမင်းစွင်းရဲ့ တာအိုနတ်ဝိညာဥ် ပြီးမြောက်သွားပြီမလား... ကျင့်ကြံမှု ဘယ်လောက်လဲ"

"နတ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ပါ"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။ နတ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်က နယ်ပယ်တွင် လူတစ်ဦးသည် မိသားစုကြီးထဲက ဖြစ်ပါက သူသည် ပြည်နယ်၏ ဘုရင်ခံအဖြစ် စေလွှတ်ခံရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ စွင်းယိရှန်းက မိသားစုကြီးတွေထဲက မဟုတ်တာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

စွင်းယိရှန်း: "သခင်ငယ်... လူကြီးမင်းချန်ထန် နဲ့ ကျုပ်က အတန်းဖော်တွေပါ... နှစ်ယောက်ဟလုံးက ရှင်းရှန်က... ကျောင်းတက်ပြီး အင်ပါယာ စာမေးပွဲတွေ အတူတူတက်ကြတယ် သူ့ရာထူးတိုးလာပြီးနောက် ကျင့်စဥ်နဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို သင်ပေးခဲ့လို့ ကျုပ် ဒီနေ့လို အောင်မြင်ခဲ့တာ"

ချန်ရှီ ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"ချန်ထန်ရဲ့ အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ ရှီးကျင်းမှာ ဘာလုပ်နေလဲ"

"သူက အခု ကွမ်ဟွေ့သိုလှောင်ရုံနဲ့ ကွမ်ကျီးသိုလှောင်ရုံကို တာဝန်ယူရတဲ့ အခွန်ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ညာလက်ထောက်ဝန်ကြီး ဖြစ်လာပါပြီ... ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာတော့ အဲဒီနှစ်မှာ နယ်ချဲ့စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရှီးကျင်းကို သူနဲ့အတူ သွားတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ နယ်ပယ်က သိပ်မကွာခြားတော့ပါဘူး... နောက်ပိုင်း သူ့အဆင့်ကို ကျုပ်လည်း မသိတော့ပါဘူး"