ငရဲသို့ တတိယအ​ကြိမ် ဆင်းခြင်း

ရေနှုတ်ခမ်းဝရွာ၊ အားကျိုး၏ အနတ္တလေဟာပြင်ဘုံတွင် သူ၏ဝိညာဉ်သည် အဝေးမှ လှမ်းကြည့်၍ ရှီးစီမာနဲ့ တခြားသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ​စောင့်​ကြည့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ရှီးစီမာ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရသော်လည်း အနှီအဖြစ်အပျက်မှာ သူ့အသိအာရုံထဲမှ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိပေ။

"အဘွားရှားနဲ့ တခြားသူတွေက ဒီနားမှာ တစ်လျှောက်လုံး စောင့်နေကြတာပဲ"

အားကျိုး တိတ်တိတ်လေး တွေးကြည့်လိုက်သည်။

"အနီးနားမှာ ပတ်ပြေး​နေတဲ့ သူရှိတယ်လို့ ခံစားနေရတာ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး"

ထို့နောက် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

"အားကျိုး!"

အဒေါ်အားယင်က လက်ထဲမှာ မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး လှမ်းအော်သည်။

"ဒီနှစ်တွေထဲ အပြင်မှာ ရှင်ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သေးလဲ ပြောပြ!"

အားကျိုးလည်း ခေါင်းငုံ့ကာ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ့အော်သံက အတွင်းခန်းကနေ ထွက်လာပြီး အဒေါ်အားယင်က သူ့ကို နှိပ်စက်နေသလိုပင်။ ချန်ရှီ၊ ချောင်ဟူနဲ့ ရှောင်ဝေတို့မှာ ခြံအပြင်ဘက်ကနေ ဆူညံသံများကို နားထောင်ရင်း စိုးရိမ်မှုအပြည့်ဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

အားကျိုးက ထိုအရည်အချင်းများကို မည်သည့်နေရာကနေ သင်ယူခဲ့ကြောင်း မသိသော အဒေါ်အားယင်က သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်း​နေခဲ့သည်။

"အမေက အဖေ့ကို ဒီလောက်ထိ ရိုက်နှက်ဆုံးမတာ မရှိဖူးဘူး"

ရှောင်ဝေက စိုးရိမ်တကြီး ပြောတာကြောင့် ချန်ရှီလည်း အတော်လေး စိတ်ပူသွားသည်။ အားကျိုးသည် သူ့မိသားစုကို ကိစ္စတော်တော်များများ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ သိသာထင်ရှားပြီး ဤတစ်ကြိမ်မှ ရှင်းပြရတာက သူမအတွက် လက်မခံနိုင်စရာပင်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချန်ရှီသည် အားကျိုးရဲ့ ပျားလှည်းနောက်သို့ ​ပြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။ အားကျိုးရဲ့မျက်နှာက နီရဲနေ၏။ သူ့အဒေါ်ရဲ့ အရိုက်ခံရပုံမပေါ်ဘဲ ဆုပေးခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။

ချန်ရှီ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ကမ္ဘာက ရှုပ်ထွေးလွန်းပြီး သူကသာ စိုးရိမ်လွန်ရကြောင်း သဘောပေါက်သွားကာ စိတ်ထဲတွင်သာ ညည်းညူလိုက်​တော့သည်။

သူတို့ တနန်ရေကန်ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်လာသောအခါ အားကျိုး သူ့ကိုယ်သူ မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ ပျားများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများသည် အမြင့်တစ်မီတာထက် ပိုမြင့်သော နတ်ဆိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းတို့၏ အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော တိမ်မည်းများသဖွယ် ပျံသန်းသွားကြသည်။

ပျားလှည်းက မြေအောက်ကမ္ဘာက ပျားတပ်မှူး အဖြစ်​ပြောင်း၍ ပျားတိမ်တိုက်ထဲ၌ လှည့်ပတ်ကာ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ဦးလေးအားကျိုး... ဘယ်လိုလုပ် မြေအောက်တမန် ဖြစ်လာတာလဲ"

"ပျားမွေးမြူရင်း..."

ချန်ရှီမှာ ပျားမွေးမြူခြင်းဖြင့် မြေအောက်တမန် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့အဘိုးနဲ့ ငါနောက်ဆုံး ခရီးထွက်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကိုရှာဖို့ မြေအောက်ကမ္ဘာကို သွားခဲ့တာပဲ... အဲဒါက ငါတို့ တတိယအကြိမ် မြေအောက်ကမ္ဘာကို သွားတာလို့ ပြောရမယ်"

ချန်ရှီ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ဦးလေးအားကျိုးကလည်း သူ့အဘိုး ချန်ယင်တူးနဲ့အတူ သူ့ကို ရှာဖို့ မရဏကမ္ဘာကို လိုက်ခဲ့ဖူးတာလား။

"အရင်နှစ်​ကြိမ်ကတော့ အဘိုးကြီးချန်က မြေအောက်ကမ္ဘာကို သူတစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တာ.. သူက ငါတို့ကို မပတ်သက်​စေချင်ဘူး..."

အားကျိုးက အတိတ်ကို ပြန်ပြောပြချင်စိတ် ပေါ်လာပုံပင်။

"အဲဒီတုန်းက မင်းအဘိုး ရှီးကျင်းမှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုဆင်နွှဲပြီး ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တယ်... ပထမအကြိမ် ဘာမှ မပြင်ဆင်ဘဲနဲ့ သွားတော့ သေလုမြောပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာ သူ အဲဒီမှာပဲ သေတော့မလို့.. ဒုတိယအကြိမ် မြေအောက်ကမ္ဘာကို ရောက်သွားတော့ သူက မင်းကိုရှာဖို့ လုံလောက်တဲ့ အင်အားမရှိခဲ့​ပြန်ဘူး တတိယအကြိမ်မှာတော့ ငါတို့ကိုပါ ခေါ်တယ်... စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက်ပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ပျားအုံများသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားကာ အူလှိုက်သည်းလှိုက်နှင့် တစ်ဖက်သို့ အပြေးအလွှား သွားကြသည်။

အားကျိုး၏နှလုံးသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး။

"သူတို့က ဝရမ်းပြေးကို ရှာတွေ့သွားပြီး လိုက်ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ.."

ချန်ရှီ စေ့စေ့နားထောင်သည်။ သူသည် ထွက်ပြေးလာသူ ဝရမ်းပြေးကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူ့အဖိုး၏ မရဏ မြေအောက်ကမ္ဘာဆီ ခရီးများစွာ သွားနေရသည့်အတွက် အလွန်စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။

“ဘယ်ခြောက်ယောက်လဲ”

"ရေကန်ကြီးငါးခုရဲ့ လူဆိုးကြီးခြောက်ယောက်လေ... သူတို့က ကောင်းကင်နန်းတော်လို့လည်း ခေါ်တဲ့ ကောင်းကင်တရားရုံးက နည်းပြ၊ ကမ္ဗည်းထွင်းသမား၊ ကောင်းကင်မြေခွေး၊ ဆိတ်စိမ်း၊ စုန်းမကြီး အဘွားရှားနဲ့ ပျားလုပ်သား... ငါက သူတို့အထဲမှာ အငယ်ဆုံးဆိုတော့ နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲ... ဒါတွေက ငါတို့ကိုယ်တိုင်ပေးခဲ့တဲ့ ကုဒ်နာမည်တွေ... ငါတို့ကို ခေါ်လို့မရတဲ့ တခြားနာမည်ပြောင်တွေလည်း ရှိသေးတယ်"

"အဲဒီတစ်ခါတုန်းက ငါတို့ မရဏကမ္ဘာကို သွားတော့ အဘွားရှားက လမ်းပြပေးတယ်... သူမကို ဝိညာဥ်ရှာလော်ရှားလို့ ခေါ်တယ် ပြီးတော့ သူမက မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမား... ဒါပေမယ့် သက်ရှိလောကမှာတော့ မဟုတ်ဘူး သူမက နေရာတိုင်းမှာ သရဲတစ္ဆေလေးတွေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး မင်းရဲ့နေရာကို လိုက်ရှာတယ်.... မရဏကမ္ဘာမှာ သခင်တွေ အများကြီးရှိတယ်... တစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်​တ​စ္ဆေတွေကလည်း နေရာတိုင်းမှာ ရှိပေမယ့် အဲဒီကိုသွားတဲ့ အချိန်တုန်းက အရမ်းထူးဆန်းတယ်... သရဲနဲ့ နတ်တစ္ဆေတွေ အများကြီး မတွေ့ရဘူး... ”

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးလည်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

"မရဏကမ္ဘာမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား?"

အားကျိုး ခေါင်းညိတ်ပြီး :"တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်သွားတယ်...ငါတို့ရောက်တော့ ကောင်းကင်မှာ ချိတ်ဆွဲခံထားရတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်အလောင်း​တွေ အများကြီးကို တွေ့လိုက်ရတယ်... သူတို့ရဲ့ မေးစေ့ ဒါမှမဟုတ် ရင်ဘတ်တွေကို ချိတ်နဲ့ဖောက်ပြီး ကောင်းကင်ကနေ တွဲလောင်းကျနေကြတာ..."

ချန်ရှီရဲ့နှလုံး ပြင်းထန်စွာဖြင့် နှစ်ခါ ခုန်သွားခဲ့သည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ကြီးကြီးမားမား အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး သရဲနှင့် တစ္ဆေများစွာ ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရသည်။ မေးစေ့ကို ချိတ်နဲ့ ချိတ်ကာ ကောင်းကင်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ဒီအလောင်းတွေက ပြစ်ဒဏ်စီရင်ပြီးနောက် လူအများရှေ့မှာ ချိတ်ဆွဲပြသထားသလိုပင်။

"ငါတို့ မရဏကမ္ဘာမှာ တန်ခိုးကြီးတဲ့ ရန်သူ၊ တစ္ဆေနတ်ဘုရားတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်... အဲဒီကောင်က အရပ်ရှည်ရှည်၊ သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တောင့်တောင့်တင်းတင်း ကြွက်သားတွေ ရှိတယ်... သူ သရဲတစ္ဆေနဲ့ နတ်တွေကို သတ်ဖြတ်သွားတာက အိတ်ထဲက တစ်ခုခုကို ထုတ်ယူလိုက်သလို အလွယ်လေးပဲ..."

အားကျိုး၏ မျက်လုံးထောင့်များ မှိတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနှစ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်ရတာက သူ့အား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေတာ ထင်ရှားသည်။ သူ့လို သခင်ကြီးသည်ပင်လျှင် တန်ခိုးကြီးသော တစ္ဆေနတ်ဘုရားနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါတွင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားမဲ့မှုကို ခံစားမိသေးသည်။

"သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... ထူးဆန်းပြီး အစွမ်းထက်တယ် သူရဲ့ ပစ်မှတ်က ငါတို့ မဟုတ်ဘဲ တခြား သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေပဲ... သူတို့ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ နယ်မြေထဲကို ငါတို့က ကျူးကျော် ဝင်ရောက်မိခဲ့တာ..."

အားကျ်ုးက ဒီလိုပြောတဲ့အခါ ခေတ္တရပ်ပြီး ပဟေဋ္ဌိအကြည့်နဲ့ ပါးစပ်ကနေ ထူးထူးခြားခြား အသံထွက်ပြီး ထွက်ပြေးလာတဲ့ ပျားတွေနဲ့ အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ပျားတိမ်တိုက်က အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ ချန်ရှီလည်း ပျားတိမ်တိုက်ရဲ့ ပြေးလမ်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရေကန်ပေါ်တွင် မျောနေသည့် လှည်းတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါဟာ သူ့ကိုယ်ပိုင် သစ်သားလှည်းလေးပါပဲ။

သစ်သားတွန်းလှည်းကို အဘွားရှားနှင့် ဟေးကော်တို့က ရေကန်ပေါ်တွင် မျောပါနေကြသည်။ သူတို့သည် ချန်ရှီကို လိုက်ရှာဖို့ ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ပျားအုံများရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

တစ္ဆေဘုရင်ငါးပါးသည် သစ်သားလှည်းကို ဖုံးအုပ်ကာ ပျားများနှင့် အင်းဆက်များ၏ အမြင်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ယခု သစ်သားလှည်းသည် လက်ခြောက်လက် တိုးလာကာ ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားရင်း အရူးအမူး လှော်ခတ်နေ၏။ သွေးထွက်နေသော ပါးစပ်ကိုလည်း ဖွင့်ကာ လျှာကို ညှစ်ထုတ်ကာ ရေထဲတွင် ကျောက်ချထားသလို သစ်သားလှည်းကို ရှေ့သို့ တွန်းတင်နိုင်အောင် လုပ်ရင်း လှည့်ပတ်နေလေသည်။

ဟေးကော်က လှည်းနောက်ဘက်တွင် နေရာယူကာ သစ်သားလှည်းကို အမြန်တွန်းနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေပုံဖြင့် ရေမျက်နှာပြင်ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ မှုတ်နေသည်။ သို့သော် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လှိုင်းလုံးများက သူတို့ကို သစ္စာဖောက်နေ၏။ ပျားများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများသည် လှိုင်းဂယက်များနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ကြပြီး ဖမ်းမိလုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။

ပျားများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများသည် ပျားသခင်ရဲ့ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ရဲ့ လိုက်ဖမ်းနေခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ ပျားသခင်​ကြီးရဲ့ ရထားလုံးကို ဝိုင်းရံကာ အတောင်များကိုခတ်ရင်း မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

အဘွားရှားလည်း သက်ပြင်းချကာ တစ္ဆေဘုရင်ငါးပါးကို သိမ်းယူပြီးနောက် အံကြိတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

"လူယုတ်မာ.... နင် သိပ်ရက်စက်ပြီး အကြင်နာမဲ့တာပဲ! ငါတို့ရဲ့ ခင်မင်မှုကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူး!"

ပျားလှည်းပေါ်တွင်တော့ ချန်ရှီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဆို၏။

"အဘွားရှားက မရဏကမ္ဘာထဲမှာ နာမည်ဆိုးရှိတယ်... ဦးလေးအားကျိုးက မရဏတမန်... ပျားတွေနဲ့ အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေ အားလုံးက မြေအောက်စစ်သားတွေပဲ... အဘွားရှားကို ဖမ်းချင်နေကြတာ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး"

အားကျိုး ယခင်အကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ပြောပြလာခဲ့သည်။

"အဲဒီတစ္ဆေနတ်ဘုရားကြီးရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက တကယ်ကို ပြင်းထန်တာ... သူ့ကိုဝိုင်းထားတဲ့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကလည်း အံ့မခန်းပဲ အစွမ်းထက်ပြီး အံ့သြလောက်တဲ့ မှော်လက်နက်မျိုးစုံက လေထဲမှာ တိုက်မိပြီး တိုက်ပွဲဝင်နေကြတာ... ငါတို့က စစ်မြေပြင်ထဲ ဝင်သွားမိတာလေ တိုက်ပွဲမှာ မပါဝင်ခဲ့ပေမယ့် တစ္ဆေတွေကို အချိန်မရွေး သတ်ပစ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီးသား... အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဘိုးကြီးချန်က တစ်ဆယ်လေးကို တွေ့လိုက်တယ်လို့ ပြောလာတယ်..."

ချန်ရှီ အံ့အားသင့်သွားပြီး :"အဘိုး ကျ​နော့်ကိုတွေ့တာလား?"

အားကျိုး ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "သူက မင်းကိုမြင်တယ်လို့ ပြောတယ်... အဲဒီအချိန်မှာ မင်းက အဆင့်မြင့်ဆုံး တစ္ဆေနတ်ဘုရားရဲ့ ဦးခေါင်းပေါ်မှာ ရပ်နေတာပဲ... ဒါပေမယ့် ငါမင်းကို မတွေ့လိုက်ဘူး အဘွားရှားလည်း မတွေ့ဘူး ချင်းယန်နဲ့ ကောင်းကင်မြေခွေးကလည်း မင်းကိုမတွေ့ဘူးလို့ပြောတယ် နောက်တော့ အဘိုးကြီးချန် မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေလို့ လျှောက်မြင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါတို့က သံသယဝင်သွားတယ်..."

ချန်ရှီက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အားကျိုး : "မင်းအဘိုးက ဟုတ်မဟုတ် မခွဲခြား​တော့ဘဲ စစ်မြေပြင်အလယ်ကို အမြန်ပြေးသွားခဲ့​တာ... ငါတို့လည်း စိုးရိမ်တော့ သူနဲ့အတူ အပြေးအလွှား သွားကြတာပေါ့... အဲဒီ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ခွန်အားက ငါတို့ထက် ပို​မြင့်တယ် ပြေးဝင်ဖို့ကလည်း အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်"

သူတို့သည် ချန်ယင်တူးနောက်သို့ လိုက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှော်ပညာနှင့် မှော်လက်နက်များ၏ သက်ရောက်မှုကို တွန်းလှန်ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဗည်းထိုးသမားက ချန်ယင်တူးပြီးရင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရခဲ့သည်။

အဘွားရှား၊ ချင်းယန်နဲ့ ကောင်းကင်မြေခွေးတို့ အားလုံးလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ကြသည်။

ချန်ယင်တူးသည် သူနောက်တစ်ကြိမ် အမြန် ပြေးသွားခဲ့လျှင် ထိုညီအစ်ကိုဟောင်းများနှင့်အတူ သေရမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် သူ မျက်ရည်ကျကာ ပြန်လာခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့အနက် အားကျိုးက ငယ်ရွယ်ပြီး လူတိုင်း၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံရသောကြောင့် ဒဏ်ရာအနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သူသည် လူအားလုံးကို ဝိုင်းထားရာကြားမှ ကယ်ထုတ်ခံရပြီး အသက်ရှင်နေသော လောကသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

"​ပြန်ခါနီးမှာ တစ္ဆေနတ်ဘုရားတစ်ပါး လဲကျပြီး ငါ့ရှေ့မှာပဲ သေသွားတာ... မသေခင်မှာ သူက ငါ့လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခဏအကြာ သေသွားတာပဲ.... သူ့လက် လွှတ်ပြီးတာနဲ့ ငါ့လက်ထဲမှာ ရတနာတံဆိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်... ငါ သက်ရှိလောကဆီ ပြန်ရောက်လာပြီး အခြေချနေထိုင်ပြီးနောက်မှာ ပျားမွေးမြူရေး ဆက်လုပ်ခဲ့တယ်... အဲဒီပျားတွေနဲ့ အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေဆီ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ အခါမှာတော့ အားလုံးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ..."

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ နားမလည်နိုင်သော နတ်တန်ခိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမွေးမြူထားသော ပျားများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများသည် အလွန်ကြီးမားလာပြီး လေးလံသော ယင်စွမ်းအင်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ပျားလှည်းသည် မြေအောက်ကမ္ဘာက စစ်သူကြီး၏ ရထားလုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့သည် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ စစ်သူကြီးအသစ်ကို ဝိုင်းရံကာ၊ အတောင်ပံခတ်ကာ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ပျံသန်းကာဖြင့် ယင်းနဲ့ယန် ကမ္ဘာများကြားတွင် ပျံသန်းသွားကြသည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာရှိ ပျားစစ်သူကြီးများ၏ နေအိမ်သည် ၎င်းတို့၏ ပျားအုံဖြစ်ပြီး တနန်ဟူကန်နှင့် မြေအောက်ကမ္ဘာရှိ နန်မင်ပင်လယ်တို့သည် ၎င်းတို့၏ နယ်မြေဖြစ်သည်။ မြေအောက်ပျားတမန်နဲ့အတူ ၎င်းတို့သည် ယင်းယန်ကမ္ဘာ၏ အမိန့်ကို စောင့်ထိန်းကြသည်။

ဤသည်မှာ မြေအောက်တမန်၏ မူလအစဖြစ်သည်။

သူ့အရည်အချင်းတွေကြောင့် အမည်မတွင်ခဲ့ဘဲ ထိုတိုက်ပွဲကို တွေ့ကြုံပြီးနောက်မှသာ မတော်တဆ တမန်အသစ် ဖြစ်လာခဲ့ပါ၏။

မြေအောက်တမန် ဖြစ်လာပြီးနောက် သူသည် မရဏကမ္ဘာ၏ စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာရန်၊ ရာဇ၀တ်ကောင်များကို ဖမ်းဆီးရန်နှင့် မရဏကမ္ဘာရဲ့ စည်းမျဉ်းများကို ကာကွယ်ရမယ် ဆိုတာ သိလာသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မကောင်းမှုများစွာကို ကျူးလွန်ပြီး မရဏက လူများကို အကြိမ်ကြိမ် စိန်ခေါ်ခဲ့သည့် အဖွားရှားလိုလူများက မရဏတမန်များ အလိုရှိသော စာရင်းထဲတွင် ပါဝင်​ပေသည်။ သက်ရှိလောကတွင် ကျင်လည်သောအခါ ထိုသို့သောလူများကို ရံဖန်ရံခါ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်။ ပျားများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများက ၎င်းတို့ကို ဂရုစိုက်မည် ဖြစ်သောကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ဝင်လှုပ်ရှားဖို့ မလိုအပ်ချေ။

အဘွားရှား ပျားများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ လိုက်ရှာခြင်းမှ အကြိမ်ကြိမ် လွတ်မြောက်နိုင်သည့် အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ အားကျိုးက သူမအား လွှတ်လိုက်ခြင်းကြောင့်သာ။ မဟုတ်ပါက အဘွားရှားမှာ ဦးခေါင်းကို ချိတ်နှင့် ထိုးဖောက်ပြီး မရဏတမန်၏ အိမ်ကြီးအပြင်ဘက်က လူမြင်ကွင်းတွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရလောက်ပြီ။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ဖမ်းပြီးနောက် အဖွားရှား ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အားကျိုးကို အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်သော်ခည်း သူ့ကို နှုတ်ဖြင့်သာ ဝေဖန်ခဲ့သည်။

"သူမ တနန်ကန်ကြီးဆီကို ရောက်တိုင်း ငါ့အမိန့်အရ ပျားတွေနဲ့ အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေဆီ လိုက်ဖမ်းခံရတယ်..."

အားကျိုးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောသည်။

ရေကန်ကြီး၏ လူကြီးလူကောင်း ခြောက်ယောက်စလုံး နီးပါးသည် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်သော ဓားပြများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဒါကြောင့် ထိုအချိန်မှစ၍ အားကျိုးလည်း အခြားသူများနှင့် ဝေးကွာလာခဲ့သည်။

"ငါ မရဏတမန် ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်မှာ နောက်ထပ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်.... ချင်းယန် သေသွားတာ..."

အားကျိုး ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ သူ့စကားကြောင့် ချန်ရှီခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး "ဦးလေးချင်းယန်... သူက သေပြီလား" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါ၏။ အားကျိုးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်​ပြလိုက်သည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာထဲက တိုက်ပွဲတွင် ချင်းယန်က အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာအပြင်းထန်ဆုံး ခံခဲ့ရသည်။ အားကျိုး လူတိုင်းကို သက်ရှိလောကသို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် ချင်းယန်က တစ်ယောက်တည်းသာ ထွက်သွားပြီး လူတိုင်းထံမှ ပုန်းရှောင်သွားခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ခွဲအကြာတွင် ချန်ယင်တူး သူ့ကိုတွေ့ရှိသောအခါမှ သူ့သူငယ်ချင်းဟောင်း ဆုံးပါးသွားကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူ့ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်လွန်းတော့ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ချန်ယန်တောင်က သူ့​မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ပြေးကာ ခဏတာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ချန်ယင်တူးက သူ့အလောင်းကို တူးပြီး နေလှန်းပြီး အလောင်းကို အသေကောင်နဲ့ အစားထိုးတဲ့နည်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့နောကိ ရွာထဲက ကန့်ညောင်နေရာမှာ အစားထိုးပြီး ရွာနတ်အဖြစ် အယောင်ဆောင်ကာ နံ့သာပေါင်းကို စုပ်ယူကိုးကွယ်စေကာ နတ်တစ္ဆေ မဖြစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့ရသည်။ အမွှေးတိုင်တွေ တောက်လောင်နေသရွေ့တော့ သူဟာ နတ်ဆိုးဖြစ်နေပေမယ့် ရှင်သန်နိုင်ပါ၏။

ရေကန်ကြီးငါးကန်ရဲ့ လူကြီးလူကောင်း ခြောက်ယောက်ထဲမှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်ယောက်က ကောင်းကင်မြေခွေးပင်။ ကောင်းကင်မြေခွေးသည် အသက်ကြီး၍ သေဆုံးသွားသောကြောင့် ချန်ယင်တူးက သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် နတ်တစ္ဆေဘုံတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

ချင်းယန်က တိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ချန်ယင်တူးသည် သူ့နေရာနှင့်သူ အသက်ရှည်စေရန် နံ့သာပေါင်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

အားကျိုး ချန်ရှီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ရှီမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်လိုက်တာကြောင့် အားကျိုးက ခေါင်းယမ်းပြီး ပြောလေ၏။

"ချင်းယန် သေဆုံးတာက မင်းနဲ့မဆိုင်ပါဘူး... မင်းကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်ပြောစရာ မလိုပါဘူး... ငါတို့အားလုံး မင်းအဖိုးရဲ့ ကြင်နာမှုကို လက်ခံယူထားတဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေပဲ...အဲ့တော့ ထုံးစံအတိုင်း ငါတို့က သူ့ကို ကူညီဖို့ ငါတို့အသက်ကို စွန့်စားရလိမ့်မယ်... ငါတို့က မင်းကို ကူညီပေးနေတာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီ: "ကျနော့်အဘိုး... ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို ကျနော် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

ပျားလှည်းသည် မြေအောက်ပျားအိမ်တော်ထဲ မောင်းဝင်လာသည်။ ညစ်ညမ်းသော တာအိုဝါဒီ ရွှဲတောက်ရန်က စံအိမ်အပြင်ဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရကာ အေးစက်သော လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်းနေသည်။ ချန်ရှီ ထိုလူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မယ်မယ်ရှစ်ကျီကို အပြင်မှာ မဆွဲထားဘူး... ဒါက ဦးလေးကျိုး ငါ့ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ"

သူတို့ အိမ်ကြီးထဲသို့ ၀င်သွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် မယ်မယ်ရှစ်ကျီကို ပျားနှင့် အင်းဆက်အုပ်စုတစ်စုက စောင့်ကြပ်နေကြတာ တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ ချန်ရှီကို တွေ့လိုက်သောအခါ ချက်ချင်း အော်ဟစ်တော့သည်။

"ငါက မင်းရဲ့သခင်ငယ်လေးနဲ့ တစ်အုပ်စုတည်းလို့!"

ချန်ရှီ အားကျိုးကို ကြည့်ပြီး အားကျိုးက လက်ဝေ့ယမ်းပြ၏။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီလည်း ချန်ရှီ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချနိုင်သွားခဲ့သည်။

“အရှင်သံတမန်... သူတို့က ငါ့ကို အဆိပ်ခတ်ရုံတင်မကဘူး ကြာပွတ်နဲ့လည်း ရိုက်တယ်!!”

သူမင မကျေနပ်ချက်ဖြင့် အော်ဟစ်​နေခဲ့သည်။

"အရိုးဖြူတောင်တန်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ စုပ်ယူဖို့ ခင်ဗျားကို တစ်ခါသတိပေးခဲ့သားပဲ... ဒါပေမယ့် နားမထောင်ဘဲ လုပ်နိုင်ပါတယ်ဆိုပြီး အခိုင်အမာ ပြောနေခဲ့တာလေ.. အရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်"

"ငါ့ရဲ့ခွန်အားကို ပြန်ရအောင် နန်မင်ပင်လယ်ရဲ့ အရိုးဖြူတောင်ကို စုပ်ယူဖို့ မင်းပဲ တောင်းဆိုခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မပြောနဲ့!"

ချန်ရှီ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပျားများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲက စကားပြောဆိုမှုကို ပျားများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများက မကြားရတော့ပေ။ မဟုတ်ပါက လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် အပြစ်ပေးခံရပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထပ်နာကျင်ရလိမ့်မည်။

"အရှင်သံတမန်.... မင်းက မရဏတမန်ရဲ့ တူပဲလေ.... ဒီမိန်းမပျို နန်မင်းက အရိုးဖြူတောင်ကို စုပ်ယူခွင့်ပြုပါလို့ သူတို့ကို ပြောပေးနိုင်မလား... အဲဒါကို အဲဒီနေရာမှာ ထားလည်း အသုံးမှမဝင်တာကို..."

သူမက စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ပြောလာသည်။

"ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ တိုးလာတယ် ဆိုလိုတာကတော့ သံတမန်ရဲ့ စွမ်းအားတွေလည်း တိုးလာနိုင်တယ်... အရိုးနည်းနည်းပါးပါးက ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်ရှီ သူမရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုကို လျစ်လျူရှုပစ်ခဲ့သည်။

လူတစ်ဦးသေဆုံးပြီးနောက် ၎င်း၏ အစားအသောက်၊ အဝတ်အစား၊ အမိုးအကာနှင့် သွားလာရေးသည်လည်း မသေဆုံးမီနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သင့်သည်။ တောင်တရုတ်ပင်လယ်အောက်ရှိ အရိုးဖြူတောင်သည် လူသေများ၏ အရိုးများ ဖြစ်သည်။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီသည် သင်္ချိုင်းတွင်းတူးခြင်းထက် အပြစ်နည်းသော အရိုးများကို စုပ်ယူခဲ့သည်။ အုတ်ဂူများကို ဤသင်္ချိုင်းတွင်းမှ ထုတ်ယူ၍ အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ကာ စုပ်ယူပစ်လျှင် သီလကို အလွန်ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

သူသည် ယခင်က မရဏကမ္ဘာ၏ စည်းမျဉ်းများကို မသိသောကြောင့် မယ်မယ်ရှစ်ကျီကို အလိုလိုက်ခဲ့သည်။ အခု သူသိသွားပြီမလို့ သဘာဝအတိုင်း သူမကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ခွင့်မပြုနိုင်တော့ချေ။

သို့သော် မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ ကျင့်ကြံမှုက ယခုတစ်ကြိမ်မှာ အမှန်တကယ် တိုးတက်လာပြီဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ နတ်ကွန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေတဲ့ သူမရဲ့ ချီစွမ်းအင်များင တဟုန်ထိုး ခုန်တက်လာနေတာ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ အခြေတည်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းသည်လည်း ပို၍ ချောမွေ့လာသည်။

အားကျိုးနဲ့အတူ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မယ်မယ်ရှစ်ကျီကို ပြန်ခေါ်ဖို့ပင်။ အားကျိုးက သူ့ကို မြေအောက်ကမ္ဘာကနေ လွှတ်ပြီး တနန်​ရေကန်ကြီးထဲကို ပြန်ပို့​ပေးလိုက်သည်။

"ဒီချောက်ကမ်းပါးက သမိုင်းမတင်မီ ခေတ်က အကြွင်းအကျန်တွေ.. မင်းအဘိုးနဲ့ ငါအရင်က လာခဲ့ဖူးတယ်... ထိပ်မှာ သန့်ရှင်းတဲ့ ဘုံကျောင်းတစ်ခု ရှိတယ်... မင်းတနန်ကန်ကြီးမှာ ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဘာလို့ သွားမကြည့်တာလဲ..."

"အဲဒီအကြွင်းအကျန်က အတိအကျ ဘာလဲ?"

အားကျိုးက ခေါင်းခါပြသည်။

"မသိဘူး... မင်းအဘိုးနဲ့ ငါ အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာပြီးပြီ မြေထဲက ကွဲသွားခဲ့တဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်ပေမယ့် ဘုရင်ကျန်းခေတ်တုန်းက တံဆိပ်ခတ်ထားတာ တွေ့ရတယ်... အပေါ်က သန့်ရှင်းတဲ့ ဘုံကျောင်းက အဲဒါကို ဖိနှိပ်ထားတာ ဖြစ်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဘုံကျောင်းထဲမှာတော့ နတ်ဘုရား မရှိတော့ဘူး"

ချန်ရှီ လေးလေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါ၏။ အားကျိုး ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်ပြီး ပြောပြသည်။

"ငါ မရဏကမ္ဘာကို တတိယအကြိမ်သွားတုန်းက မင်းကိုမတွေ့ခဲ့ပေမယ့် နေရာတကာမှာ လူတွေကိုသတ်ခဲ့တဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားကို အခုထိ အမှတ်ရနေတုန်းပဲ...ငါ မရဏကမ္ဘာရဲ့ စစ်သူကြီးဖြစ်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာလည်း သူ့ကိုတွေ့ခဲ့တယ်... သူက ငါ့ကိုလိုက်ရှာနေတာ"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားပြီး "ဦးလေးကို လိုက်ရှာနေတာလား?"

"ကံကောင်းချင်တော့... ငါက အသက်ရှင်နေတဲ့ တစ္ဆေစစ်သူကြီး ဆိုပါတော့ ငါ မရဏကမ္ဘာကနေ ထွက်ခွာပြီး သူ့ကို ရှောင်ဖို့ သက်ရှိလောကကို ပြန်သွားနိုင်တယ်လေ... ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မရဏကမ္ဘာမှာ အရေးကြီးတဲ့ ရုပ်တုတွေ အများကြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း မရဏကမ္ဘာထဲက သရဲတစ္ဆေဆီက ကြားခဲ့တယ်..."

ချန်ရှီရဲ့ နှလုံးခုန်သံသည် လျင်မြန်စွာ စတင်ခုန်လယခဲ့ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် ထုံမွှမ်းသော နာကျင်မှုကို ခံစားလာခဲ့ရသည်။ ရင်ဘတ်က အစိမ်းရောင်လက်သည်းက သူ့နှလုံးသားထဲ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျုံ့ဝင်သွားလို့ တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်လာသလိုပင်။