ဂျင်ဆင်းနှင့် အနီရောင်အသီးလေး ဘုံကျောင်းငယ်၊ ပြန်လည်နုပျိုခြင်းနှင့် အသက်ရှည်ဆေး

နှစ်ရက်အကြာတွင် ချန်ရှီ ချန်ယန်တောင်သို့ ပြန်​ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုည ဟွမ်ဖောရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ခေါင်းကြီးကြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်သည် ချန်ယန်တောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဟွမ်ဖောရွာဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့လည်ပင်းမှာ မီးပုံးခေါင်းနဲ့ မီးပုံးတစ္ဆေနောက်က လိုက်လာခဲ့၏။

တစ္ဆေငယ်လေးက ဟွမ်ဖောရွာအပြင်ဘက်ကို ရောက်သော် ကန့်ညောင် ဆောင်းယွီကို အမွှေးတိုင်တွေ မီးရှို့ကာ ပူဇော်လိုက်သည်။

"အစ်မဆောင်းယွီ...ချန်ကျဲယွမ် ပြန်လာပြီလား"

ဆောင်းယွီက အမွှေးတိုင်ကို လက်ခံပြီးနောက် "ဆရာကြီး ချန်ကျဲယွမ်က ဒီမှာမရှိပါဘူး မင်းပြန်လို့ရပြီ" လို့ ပြောလိုက်တာကြောင့် တစ္ဆေငယ်လေးက တုံ့ပြန်ပြီး မီးပုံးတစ္ဆေကို ခေါ်ကာ သတင်းပို့​ဖို့ လှည့်ပြန်သွားလေသည်။

ချန်မိသားစု။

ချန်ရှီသည် ထီးခေါင်မိုးပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံယစ်ပုလ္လင် အစီအရင်ကို ခြေရာခံရန် နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံကို သုံးနေခဲ့သည်။ ဆောင်းယွီနဲ့ သရဲတစ္ဆေငယ်တို့ရဲ့ စကားပြောသံကို ကြားတဲ့အခါ ဟေးကော်ကို လှည့်ပြောလိုက်၏။

"အရှင်ဝူဝမ့်က အနှစ် ၁၄၀၀တောင် စောင့်နေခဲ့တာလေ... နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် စောင့်လိုက်ရလို့ ဘာဖြစ်မှာလဲ? ငါပြန်လာတာနဲ့ သူက ငါ့ကို တိုက်တွန်းဖို့ တစ္ဆေငယ်လေး​တွေကို လွှတ်တောင် လွှတ်လိုက်သေးတယ်"

ဒီတစ်ခါ တနန်ရေကန်ကို သွားရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တရားသူကြီးရဲ့ နဂါးမုတ်ဆိတ် စုတ်တံကို ရှာဖို့၊ ဝူဝမ့်လှံနဲ့ တစ်ထပ်တည်းဖြစ်အောင် ပြုပြင်ဖို့၊ စုတ်တံကို ဖန်တီးပြီး အရှင်ဝူဝမ့်ရဲ့ အသက်ကို ရှည်စေဖို့အတွက် ဖြစ်ပါ၏။

တနန်ရေကန် ခရီးစဉ်အတွင်း ချန်ရှီ များစွာရရှိခဲ့သည်။ သူသည် တရားသူကြီး၏ စုတ်တံကို ရှာတွေ့ရုံသာမက နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် သင်္ချိုင်းတွင်းတူးခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသည့် သခင်ငယ် လက်အောက်က ပန်းရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက အင်အားကြီးတစ်ခုကိုလည်း ဖယ်ရှားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သခင်ငယ်၏လက်အောက်ရှိ အခြားအဓိကအင်အားစု ဖြစ်သော ဖူကျန့်နန်းဆောင်ဘက်ကလည်း အကြီးအကျယ် အကြပ်ရိုက်ခဲ့သည်။ ဒါတင်မကပဲ မယ်မယ်ရှစ်ကျီသည် သူမရဲ့ပုံစံအစစ်အမှန်ကို ပြန်လည်ရရှိဖို့ ခြေတစ်လှမ်း ပိုနီးနေပါပြီ။

အခု မယ်မယ်ရှစ်ကျီသာ သူ့ဦးခေါင်းကို ဖြုတ်လိုက်ရင် ကျန်ခန္ဓာကိုယ်ဟာ သာမန်မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ တူညီပြီး ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ချေ။ သူသည် သူတော်စင်ဘုရင် ခိုင်းကျန်းကို ရည်ညွှန်းပြီး နတ်ဘုရားများကို ပြန်လည်ပေါင်းစည်းကာ သမိုင်းမတင်မီက ရုပ်ကြွင်းများဆီမှ နားလည်မှုအချို့လည်း ရရှိခဲ့​သေးသည်။

ဒါပေမယ့် ပိုအရေးကြီးတာက ချန်ရှီဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ မရဏတမန် အားကျိုးနဲ့လည်း တွေ့ခဲ့ပါသေးသည်။ အားကျိုးက သူ့ဦးလေးလိုပါပဲ။ အားကျိုးနဲ့ အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ သူ့အတွက် အပန်းပြေဆုံးနေ့တွေပင်။

အရှင်ဝူဝမ့်က သူ့ကိုရှာဖို့ လူတွေကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့အခိုက်မှာ သူဟာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အနားယူဖို့ အချိန်မရှိသေးပါ။ တရားသူကြီး၏ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံကြောင့်မို့ အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားကာ နတ်ဆိုးလေးကို နှင်လွှတ်ရန် ဆောင်းယွီကို တမင်တကာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

"တရားသူကြီးရဲ့ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံက အရမ်းအသုံးဝင်တယ်..."

ချန်ရှီ ထီးခေါင်မိုးကိုဆွဲကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဟေးကော်အား လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ထီးပေါ်က ကောင်းကင်ဘုံယဇ်ပုလ္လင် အစီအရင်အတွက် ခွေးနက်သွေးများ အလွန်အကျွံ သုံးစွဲရသဖြင့် ဟေးကော်လည်း ၎င်း၏သွေးများကို ညှစ်ထုတ်ခဲ့ရသည်။ ယခုတော့ ထူးခြားဆန်းပြားသော သားရဲအသားတစ်ပိုင်းကို နှစ်ကိုက် ကိုက်ယူကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီမှာ အပြစ်တင်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အသံတိတ်ဖြင့် ဆက်လက်စစ်ဆေးခဲ့ရာတွင် သူ အိပ်ပျော်နေ​သေးသဖြင့် သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

သူသည် လှည်းမောင်းနေစဉ် အရိပ်ရရန် သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ်တွင် ထီးကို တပ်ဆင်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် ထီးသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး အချိန်မရွေး ဆွဲထုတ်၍ မှော်လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

၎င်းသည် အဆောင်စာလုံးကလာသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဤရတနာ၏ စွမ်းအားသည် သာမန်မှော်လက်နက်များထက် အားမနည်းချေ။ အသက်သွင်းပြီးနောက် ဧကပေါင်းများစွာ လွှမ်းခြုံထားနိုင်၏။

အထက်မှ ဖြိုခွင်းနိုင်သော နတ်ဘုရား ၁၂၀၀ ရှိသည်။ လေ၊ မိုး၊ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးကြောင်းအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ၎င်းကို အပြင်းထန်ဆုံး အခြေတည်ဝိညာဥ် စွမ်းအားနယ်မြေ ဟုခေါ်နိုင်သည်။

နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အနှီဓားသည် ထီးအောက်တွင် ယင်းနဲ့ယန် ကမ္ဘာများကြား ပြေးလွှားနေမှာ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် ချန်ရှီဟာ သူနဲ့နယ်ပယ်တူဆိုရင် သူ့ကိုအနိုင်တိုက်ဖို့ မအောင်မြင်နိုင်ဘူးဟု ဆိုနိုင်သည်။

နတ်ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ်မှ တန်ခိုးကြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရတနာထီး၏ လွှမ်းခြုံမှုထဲသို့ ချိုးဖောက် ဝင်လာနိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များနေသေးပြီး သတိမပြုမိပါက အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။

"သစ်သားတွန်းလှည်း အတွက်ကတော့ အဆောင်စာလုံး အသစ်လိုတယ်... ကာကွယ်ရေးအပြင် လေ၊ မိုး၊ မိုးကြိုး၊ လျှပ်စီး၊ ရေနဲ့ မီးဘေးရန်က ကာကွယ်ဖို့ အဆောင်စာလုံး လျို့တင်လျို့ကျာ အကာအကွယ်ကို ထည့်ထားလိုက်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ"

ချန်ရှီ ဟေးကော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ဒီနေ့တော့ အလုပ်မဖြစ်​သေးဘူး"

နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း ဟေးကော်ခမျာ စာရင်းမ၀င်သေးဘဲ သွေးမညှစ်ထုတ်နိုင်တော့ပေ။

ချန်ရှီသည် သူ့အဘိုး၊ ကန့်ညောင်နဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်ကို ဂါဝရပြုပြီးတာနဲ့ သူ ချက်ချင်းပဲ ဆန်းကြယ်တောင်ကြီးဆီကို မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

"တစ်ဆယ်လေး ပြန်လာပြီ!"

အဘွားကျွမ်းရဲ့တဲကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ သူမက လှမ်းအော်လေ၏။

"မင်းဘယ်ကို မြန်မြန်သွားနေတာလဲ"

ချန်ရှီ သူမကို အမွှေးတိုင်တွေနဲ့ ပူဇော်ပြီး "ဂျင်းဆင်းလေးတွေကို သွားတွေ့မယ်" လို့ ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။

အဖွားကျွမ်း: "ကျင့်ကြံသူတချို့ မကြာသေးမီက ရောက်လာကြသေးတယ်...ကော်ကော်တို့ သဲလွန်စတွေကို တွေ့သွားတော့ အသီးတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး အသက်ရှည်ဆေးလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ!"

ဂျင်ဆင်းနှင့် ဝိညာဥ်ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို အထူးပြုသော တောင်များတွင် ဂျင်ဆင်းစုဆောင်းသူများ မကြာခဏ လာတတ်သည်။ သူတို့က နတ်ဆေးအဖြစ် မွေးမြူထားသော ဝိညာဉ်ရေးဆေးများနှင့် အမြစ်များကို များသောအားဖြင့် ရွေးချယ်ကြသည်။ နုတ်ပြီးရင် မြို့ကို ပို့၍ သက်တမ်းတိုးချင်တဲ့ မြို့က သခင်တွေဆီ ရောင်းချကြလေသည်။

ချန်ယန်တောင်တွင် ထိုသို့သော ဧည့်သည်များစွာ ရှိပါသည်။

ချန်ရှီ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ​ပြန်မေးသည်

"သူတို့ ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲ"

ရုတ်တရက် အဖွားကျွမ်းရဲ့ စကတ်အောက်မှ ခေါင်းပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် တောထဲက ပိန်လှီသော ဂျင်ဆင်းသစ်သီး​လေးများပဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် စကတ်အောက်မှ တွားသွားကာ ချန်ရှီခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဘောင်းဘီ ခြေထောက်များတစ်လျှောက် တက်လာကြသည်။ တချို့က ပုခုံးပေါ်ထိုင်၊ တချို့က ခေါင်းနောက်မှာ အိပ်ကြပြီး အချို့က အင်္ကျီစတွေမှာ ချိတ်ဆွဲကုန်ကြသည်။

ချန်ရှီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဂျင်ဆင်းမြက်တစ်ပင်လည်း ရှိနေ၏။ ၎င်းက ချန်ရှီမျက်နှာကို ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပုတ်ခတ်ပြောဆိုနေသော်လည်း ချန်ရှီအား ဤကာလအတွင်း သူကောင်းကောင်း စားရဲ့လားဟု မေးနေသယောင်ပင်။

သူသည် သူတော်စင် သန္ဓေသားအဖြစ် မွေးမြူသောအခါ ဆာလောင်မှုကြောင့် အကြိမ်များစွာ မူးလဲဖူးသည်။ ကော်ကော်တို့က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ၎င်းတို့၏ ဂျင်ဆင်းအသီးများကို မှီခိုအားထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤဂျင်ဆင်းအရုပ်များက အစာနဲ့ပတ်သက်ရင် အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိသည်။

"အချိန်မှန်စားပါတယ်!"

ချန်ရှီ အဘွားကျွမ်းဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"အဘွား... သူတို့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့တာက ရေရှည်ဖြေရှင်းချက်မဟုတ်ဘူး ကျနော့်ခေါင်းနောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှာ နေရောင်ခြည်ရှိတယ် ဘုံကျောင်းရှေ့မှာ မြေကွက်တစ်ကွက် ရှိတယ်... ဂျင်ဆင်း​တွေကို ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှာ အရင်နေခွင့်ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်"

အဖွားကျွမ်း: "အရမ်းကောင်းတယ်... သူတို့ဆူညံနေတော့ ငါလည်း အခုတလော စိတ်ရှုပ်နေရတာ... အခု မင်းသူတို့ကို ခေါ်သွားရင်တော့ ငါ ဒုက္ခအများကြီး သက်သာသွားတာပေါ့!"

ချန်ရှီလည်း အနည်းငယ် ဟိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲက နတ်အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ ထိုဂျင်ဆင်းမြက်ရုပ်များကို ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အပေါက်တစ်ပေါက်စှလျှင် မုန်လာဥနီတစ်လုံးလို ခေါင်းကြီးအရုပ်များက ဘုံကျောင်းအပြင်ဘက်က မြေကွက်ထဲတွင် စိုက်ထားပြီး ဦးခေါင်းများသာ ထွက်နေသည်။

သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းကြီးထဲမှ နေရောင်ခြည်များ တောက်ပလာပြီး သူတို့အပေါ်သို့ တောက်ပသွားသည်။ ဦးခေါင်းကြီး အရုပ်များသည် အရပ်တစ်မီတာထက် ပိုမြင့်သော ဂျင်ဆင်းမြက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အနီရောင် အသီးအနှံအချို့ကိုပါ တွဲလောင်းချထားသည်။

ချန်ရှီသည် ဂျင်ဆင်းကို မွေးမြူရန်အတွက် နေ၊ လနှင့် ကြယ်များ၏ အပြုသဘောဆောင်သော ယန်စွမ်းအင်ကို စုဆောင်းလိုသောကြောင့် ရွှေနန်းတော်၏ တံခါးရှစ်ပေါက်ကို အသက်သွင်းခဲ့သည်။ နေ၊ လနှင့် ကြယ်များသည် ကြွယ်ဝသော အနှစ်သာရအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ သူမြင်နေရပြီး ဂျင်ဆင်းဆီသို့ စီးဆင်းသွားသည်။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကလည်း များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အစွန်းရှစ်ပါးရွှေနန်းတော်ကို လည်ပတ်သောအခါ အလင်းသုံးပါးကျင့်စဥ်ရဲ့ အမြန်နှုန်းသည်လည်း ယခင်ကထက် 50% မှ 60% ပိုများလာသည်။

ချန်ရှီနှလုံးသားက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အဖွားကျွမ်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘွားဘွား တောင်းပန်ပါတယ်"

အဘွားကျွမ်း သူမ၏ အာရုံကို မစုစည်းရသေးတဲ့ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လှည့်ပတ်သွား​လေသည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ အခြားအချိန်နှင့် နေရာတို့မှ ကုသိုလ်အလင်းရောင် သုံးမျိုးရဲ့ အင်အားတစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဘုံကျောင်းငယ်တစ်ခု၏ နတ်ကွန်းပေါ်တွင် သူမကိုယ်သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤဘုံကျောင်းထဲတွင် သူမခန္ဓာကိုယ်ထက်၊ ဦးခေါင်းထက် အဆများစွာပိုကြီးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည့် အခြားနတ်ကွန်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ မှော်စွမ်းအားများသည် အလွန်ကြီးမားသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးထက် သာလွန်သေးသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

ချန်ရှီ၏ဦးခေါင်း နောက်ကွယ်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်လေး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမသဘောပေါက်သောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ချန်ရှီရဲ့ ယန်စွမ်းအင်ကို ထိန်းညှိနိုင်ရန် မယ်မယ်ရှစ်ကျီရဲ့ စံနမူနာအတိုင်း လိုက်လုပ်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအင်သည် ဘိုးဘွားပိုင်မြေ ဖြစ်သည့် ဟွာရှပြည်မှ ဆင်းသက်လာခြင်းပင်။ ၎င်းသည် အလွန်သန့်ရှင်းပြီး မကောင်းတဲ့ စွမ်းအင် အနည်းငယ်မှ မပါဝင်ပါ။ အဘွားကျွမ်းသည် ယန်စွမ်းအင်ကို ထိန်းညှိရန် ချန်ရှီကို ကူညီနေချိန်တွင် သူမစုပ်ယူထားသော မကောင်းသော စွမ်းအင်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် သန့်စင်လာတာ ခံစားလာရသဖြင့် သူမ အံ့သြပြီး ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

"ချန်ရှီက အရမ်းတော်တဲ့ ကလေးပဲ"

ချန်ရှီသည် အဘွားကျွမ်းနဲ့ မယ်မယ်ရှစ်ကျီက သူ့ရဲ့ ယန် စွမ်းအင်ကို ထိန်းညှိပေးနေတာကြောင့် သူ့ကို လေ့ကျင့်ရန် ကူညီပေး​နေသည့် သဘောဖြစ်ကြောင်း လက်ခံထားသည်။ ဂျင်ဆင်းမြက်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်မှုအပြင်၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာလည်း အရူးအမူး တိုးတက်လာခဲ့သည်။

"မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားက ဒီလောက်အရှိန်နဲ့ ကျင့်နိုင်ပါ့မလား"

ချန်ရှီ တစ်ယောက်တည်း တွေးနေမိ​ပြန်သည်။

ရုတ်တရက် ဘုံကျောင်းငယ်က တဒုန်းဒုန်း မြည်လာကာ နတ်အလင်းများ တဟုန်ထိုး လျှံထွက်လာသည်။ တစ်ဆက်တည်း ဘုံကျောင်းအတွင်းက နေရာလွတ်သည် အမှန်တကယ် ကြီးထွားလာခဲ့ပေ၏။

ဒီလို အပြောင်းအလဲမျိုး အရင်က တစ်ကြိမ် ကြုံဖူးပြီးသားပါ။ ဘုံကျောင်းငယ်သည် စက်ဝိုင်းတစ်ခု တိုးလာပြီး အပိုနတ်ကွန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ချန်ရှီ မအံ့သြတော့ပေမယ့် အခြားနတ်ကွန်းတစ်ခု ရှိလာပြီလို့ တွေးလိုက်တော့ သူစိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

နောက်ထပ် ဘုံကျောင်းတစ်ခု ရှိတာက နောက်ထပ် နတ်သန္ဓေသားတစ်ဦး ရှိတော့မှာနဲ့ ညီမျှသည်လေ။

နတ်သန္ဓေသားသုံးကောင်။ ၎င်းတို့တစ်ခုစီသည် မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားလောက် မကောင်းသော်လည်း၊ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက နတ်သန္ဓေသားသုံးကောင်သည် မွေးရာပါ တာအိုသန္ဓေသားထက် သာလွန်​နေမှာ သေချာပါသည်။

ဘုံကျောင်းငယ်ထဲက ထူးဆန်းသော အသံများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ အတွင်းပိုင်းနေရာသည် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ညာဘက်ခြမ်းတွင် အပိုနတ်ကွန်းတစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။

နတ်ဝိညာဥ် သုံးခုရှိသည်။ အလယ်မှာ ထိုင်​နေတာက မယ်မယ်ရှစ်ကျီ ဖြစ်ပြီး ဘယ်ဘက်မှာ အဘွားကျွမ်း ထိုင်နေ၏။ ညာဘက်ကတော့ ဗလာဖြစ်နေပါသေးသည်။ ချန်ရှီ စိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ ဂျင်ဆင်းမြက်ရုပ်လေး ပျံတက်လာပြီး နတ်ကွန်းပေါ် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဂျင်ဆင်းမြက်၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်သည် မမြင့်မားသဖြင့် ရရှိနိုင်သည့် အမြတ်များမှာလည်း အကန့်အသတ်နဲ့ ရှိ​လေသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ တခြားကလေးတွေကလည်း ဘုံကျောင်းအပြင်ဘက် မြေပြင်ကနေ ထွက်လာကြပြီး နတ်ကွန်းထဲကို ပြေးဝင်ထိုင်ဖို့ တွန်းတိုက်ကုန်ကြသည်။

ချန်ရှီလည်း အံ့သြသွားသည်။ ဤဂျင်ဆင်းမြက်ရုပ်များ စုစည်းထားတဲ့အခါ မထင်မှတ်ပဲ အကျိုးသက်ရောက်မှု အလွန် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူရဲ့လေ့ကျင့်မှု အရှိန်က ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ဟေးကော် ညနေအထိ အနားယူပြီးမှ အနည်းငယ် သက်သာလာသည်။ သူသည် လျောင်းစက်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အပြင်မှပြန်လာသော ချန်ရှီက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်ရန်အတွက် ထူးခြားဆန်းပြားသော သားရဲ အသားများစွာကို ယူဆောင်လာတာ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ နွေးထွေးသွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာချင်ရင် သွေးပြန်ထုတ်ရ​တော့မယ့် စိတ်ကူးက စိတ်ပူရပြန်သည်။

ချန်ရှီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ :"... ဟေးကော်... မင်း ငါ့ရဲ့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးကို လေ့ကျင့်ဖို့ ဝင်မလား မင်းမှာ နတ်ဝိညာဥ်ရှိလား ငါ့ဘုံကျောင်းထဲမှာ နတ်ကွန်းအသစ်တစ်ခု ရှိတယ် မင်းစမ်းကြည့်မလား "

ဟေးကော် ထွက်သွားချင်ပေမယ့် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် စာအုပ်ကို ချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ဟေးကော်သည် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အလင်း တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ပျောက်သွားပြီး ဘုံကျောင်းငယ်လေး၏ တတိယနတ်ကွန်းထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

မူလကတည်းက နတ်ကွန်းထဲတွင် ဂျင်ဆင်းမြက်ရုပ်များစွာ ရှိခဲ့သောကြောင့် နေရာအနှံ့ ညှစ်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။

ဟေးကော် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ခြေဖဝါး၊ ဦးခေါင်းထိပ်၊ နှလုံးသားငါးခုကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ မျက်နှာမူကာ နတ်ကွန်းထဲတွင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ခွေလျက် ထိုင်နေ၏။ သူ့ဘာသာသူ လေ့ကျင့်နေချိန်ထက် ပိုမြန်တဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေ တဟုန်ထိုး တက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဝုတ် ဝုတ်!" ဟေးကော် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

"ခွေးက ဘာလာဟောင်နေတာလဲ"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီ တော်တော် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

အဘွားကျွမ်းကတော့ ဟေးကော်ဘက်ကို အသာလှမ်းပြော၏။

"ခွေးလေး... ငါတို့ ပူးပေါင်းရင်တောင် သူ့ကို မတိုက်နိုင်ဘူး တိတ်တိတ်နေရအောင်!"

ချန်ရှီက ကုတင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ တစ္ဆေစာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ ကျန်တော့ကာ ဟေးကော်ကိုတော့ ဘယ်မှာမှ မမြင်ရချေ။ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဘုံကျောင်းထဲ ဝင်သွားတာ ထင်ရှားပါသည်။

"ထူးဆန်းတယ်.... ဘုံကျောင်းငယ်လေးက ဝိညာဉ်တွေကိုပဲ လက်ခံတာ ရုပ်ခန္ဓာကို လက်ခံတာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ဒီတစ်ခါတော့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးက တော်တော် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။

ထိုစဥ် ရွာအပြင်ဘက်မှ တစ္ဆေအသံ ထွက်လာပြန်၏။

"... အစ်မဆောင်းယွီ.. ချန်ကျဲယွမ် ပြန်ရောက်ပြီလား "

"ချန်ကျဲယွမ်က သူ့အိမ်ကို မပြန်သေးဘူးလို့ ပြောတယ်"

တစ္ဆေငယ်လေးလည်း မီးပုံးနှင့်အတူ မပျော်မရွှင် ​ပြန်ထွက်သွားလေသည်။

တစ်ညအကြာတွင် ချန်ရှီ နံနက်ခင်းပိုင်း ရေချိုးပစ်လိုက်သည်။

ဟေးကော် ဘယ်အချိန်တုန်းက ချက်ပြုတ်ဖို့ သူ၏ ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲမှ လွတ်ထွက်သွားသလဲ မသိလိုက်ပေ။ အဘွားကျွမ်းကလည်း ဟေးကော် ချက်ပြုတ်ရာမှာ ကူညီပေးခဲ့ပါ၏။ ချန်ရှီသည် သူ့အဘိုး၊ ကန့်ညောင်နဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်ကို ဂါရဝပြုပြီး ပြန်လာချိန်မှာတော့ ဟင်းက ချက်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

ဟေးကော်နဲ့ အဘွားကျွမ်းသည် သူ၏ဘုံကျောင်းငယ်လေးဆီသို့ ပြန်လာပြီး လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ချန်ရှီ စားသောက်ပြီးနောက် ဟေကော်က သူ့အား ခွေးနက်သွေး တစ်ပန်းကန် ချန်ထားပေးခဲ့တာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှာ လေ့ကျင့်ရတာက ပိုထိရောက်ပုံပင်။ မဟုတ်ပါက ဟေးကော်က သွေးလှူဒါန်းရန် အစပျိုးမည် မဟုတ်ချေ။

"ဘာလို့ အဖွားကျွမ်းက အိမ်ပြန်ဖို့ မပြောပါလိမ့်"

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသော်လည်း အဖွားကျွမ်းသည် အိမ်မပြန်​သေးသောကြောင့် လေ့ကျင့်ရန် အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုဟု တွေးထားလိုက်သည်။

"အဘွားကျွမ်း အိမ်ပြန်ဖို့ မစောင့်နိုင်​တော့ရင် ဆန်းကြယ်တောင်ကြီးကို ဘုံကျောင်းငယ်လေးဆီ ခေါ်သွင်းလိုက်မယ်..."

သူ အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ ဆန်းကြယ်တောင်ကြီးက အာကာသမှ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ပင် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းသူ ဖြစ်သည်။ ဒီဘုံကျောင်းထဲကို ခေါ်သွင်းလိုက်ရင် သူ ဒေါသထွက်မှာမလား မသိချေ။

ညစာစားပြီးနောက် ချန်ရှီသည် သစ်သားတွန်းလှည်းနှင့် ခေါင်မိုးကို ဆက်လက် ရေးဆွဲခဲ့သည်။ နေ့ခင်းဘက်တွင် ဟေးကော်နဲ့ အဘွားကျွမ်းက ထွက်လာပြီး ချန်ရှီအတွက် နေ့လယ်စာ ချက်ပေးသည်။

သူတို့ ဘယ်လောက် သတိထားနေလဲဆိုတာ မြင်တော့ မယ်မယ်ရှစ်ကျီက လှောင်ပြောင်လေ၏။

"ချော့မော့တတ်သူတွေရေ... ဒီလှည့်ကွက်လေးတွေနဲ့ သံတမန်ရှေ့မှာ မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်လား... ဟမ့် သံတမန်က ဒီလိုနိမ့်ကျတဲ့ လူမလို့လား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ စိတ်မချမ်းသာတော့ချေ။

သူမက ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲရှိ နတ်သုံးပါးအနက် အကောင်းဆုံး အနေအထားကို သိမ်းပိုက်ထားခဲ့သည်။ သူမတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ရှိသော်လည်း အစွန်းအထင်းများစွာ ရှိသည်။ သူမသည် မာနကြီးပြီး ကြိမ်ဖန်များစွာ ဘဝင်မြင့်ခဲ့ကာ ချန်ရှီကို သတ်ပစ်မည်ဟုပင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဖူးသည်။

အခုတော့ ဟေးကော်နဲ့ အဘွားကျွမ်းတို့ရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုက သူမရဲ့ အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းရခက်တယ်လို့ ခံစားရစေသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ဟေးကော်နဲ့ အဘွားကျွမ်းတို့ ချန်ရှီအတွက် ညစာ​ပြင်ရန် ထွက်လာကြစဥ် သူမလည်း ရှက်ရွံ့စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

"နင်တို့ နှစ်ယောက်... ငါ ကူညီစရာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား"

ဟေးကော်က သူမကို မော့ကြည့်ပြီး ဟင်းပွဲတွေကို ညွှန်ပြလာသည်။ မယ်မယ်ရှစ်ကျီလည်း ရေတွင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပန်းကန်များကို ဆေးပေးရင်း ကူညီခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက် ချန်ရှီရဲ့ သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ မယ်မယ်ရှစ်ကျီသည် ဗဟိုနတ်ကွန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ပိုမိုယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့၏။

ညစာစားပြီးသောအခါတွင် တစ္ဆေငယ်နှင့် မီးပုံးတစ္ဆေတို့သည် ရွာဝင်ပေါက်တွင် တစ်ဖန်ရောက်လာသည်။

"... ချန်ကျဲယွမ် သူ့အိမ်မှာ မရှိဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သွားကြပါ"

သုံးရက်၊ ငါးရက်လောက် ကြာတဲ့အထိ ညတိုင်း ဝူဝမ့်မြို့မှ သရဲတစ္ဆေလေးများနှင့် မီးပုံးသရဲတစ္ဆေများက လာရောက်မေးမြန်းကြပြီး တူညီသော အဖြေကိုသာ ရရှိကြသည်။

သခင်ဝူဝမ်သည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကောင်းကောင်း မအိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အဲဒီညက သူ အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ ချန်ရှီက တရားသူကြီးရဲ့ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံကို နေ့တိုင်း အမွှေးတိုင်တွေ မီးရှို့ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်ရင်း သူ့ကိုယ်ပိုင် ချီနဲ့ သွေးတွေကို တရားသူကြီးရဲ့ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံကို ကျွေးမွေးနေခဲ့သည်။

သူ ၎င်းကို တောင်းဆိုလာသောအခါ တရားသူကြီး၏ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံသည် အသက်ဝင်လာပြီး အသက် ၂၈ နှစ် အရွယ်၊ သိမ်မွေ့ပြီး လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"အရှင်... နေ့တိုင်းကျွန်မကို လာမတွေ့ပါနဲ့ တစ်ဆယ်လေး ကျွန်မကို အထင်လွဲမှာ ကြောက်တယ်"

အရှင်ဝူဝမ့်မှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ နိုးထလာကာ ရုတ်တရက် ထထိုင်ရင်း အသက်ရှူမဝ ဖြစ်လာသည်။

"ငါတို့ နှောင့်နှေးလို့ မရတော့ဘူး မနက်ဖြန် ငါကိုယ်တိုင် သွားမေးမယ်..."

အဲဒီနေ့မှာပဲ ချန်ရှီဟာ တရားသူကြီးရဲ့ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံနဲ့ နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားကို အမွှေးတိုင်တွေ ပူဇော်နေစဥ် သူ့ခေါင်းနောက်ကနေ လန်းဆန်းတဲ့ရနံ့ကို ရုတ်တရက် အနံ့ခံလိုက်ရပါ၏။ ဘုံကျောင်းထဲသို့ အမြန်ဝင်ကြည့်လိုက်ရာ ဂျင်ဆင်းကလေးများ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ခေါင်းပေါ်၌ အနီရောင် ဂျင်ဆင်းသစ်သီး ၃ လုံး သို့မဟုတ် နှစ်လုံး သီးနေတာ မြင်လိုက်ရသည်။

ဤနေ့ရက်များတွင် ချန်ရှီသည် မယ်မယ်ရှစ်ကျီ၊ အဘွားကျွမ်းနဲ့ ဟေးကော်တို့ကို အားကိုးပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးရဲ့ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဤဂျင်ဆင်းပင်လေးများကို လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာစေကာ ခွန်အားကို တိုးမြင့်စေခဲ့တာကြောင့် ယခင်ကထက် ဂျင်ဆင်းအသီးများစွာကို ထုတ်ပေးလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ကန်းကျစ်ရွာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

"အဘွား... ဒီကမ္ဘာမှာ သက်တမ်းတိုးပေးနိုင်တဲ့ မှော်အပင်တွေ ရှိလား"

အဘွားရှား: "သက်တမ်းကို တိုးစေနိုင်တဲ့ မှော်ဆန်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ရှိတယ် ဒါပေမယ့် သူတို့ သက်တမ်းကို တစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်လောက်ပဲ တိုးနိုင်တယ် အကုန်လုံးက အရမ်းစျေးကြီးတယ်... ကိုယ်တိုင် ရောင်းရင်တောင် မတတ်နိုင်ဘူး ဒီမှော်ဆေးပင်နဲ့ ဆေးဖော်စပ်ထားတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆေးနည်းတွေက မိသားစုကြီးတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ တပေါက်ကော်ဘုံကျောင်းလို သန့်ရှင်းတဲ့နေရာတွေမှာပဲ ရနိုင်တာ... သာမာန်လူတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မလဲ"

သူမသည် ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ပြုံးကာပြော​ပြသည်။

"ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေနဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆေး သန့်စင်နည်းရှိတာတောင် ဆရာတော်ဝါးခါးက အသက် ၁၃၀ ၁၅၀လောက်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်တယ်... အသက်ကို ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် အနှစ် ၂၀ ပေါင်းထည့်နိုင်ရင်တောင် အများကြီး ကြိုးစားအားထုတ်ရမှာ မထိုက်တန်ပါဘူး.. ဒီဆယ်စုနှစ်နည်းနည်းလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝနဲ့ နေထိုင်လို့ရတယ်"

ချန်ရှီက ဂျင်ဆင်းအသီးကို ထုတ်ယူပြီး ပြလိုက်သည်။

"အဖွား ဒါ​လေး စမ်းကြည့်ပါလား!"

"ဒါက ဂျင်ဆင်းကလေးတွေရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ပေါက်နေတဲ့ အသီးမလား... ငါစားဖူးတာ ကြာပြီလေ။ အဖွားကျွမ်းနဲ့ ငါ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ် ငါ သေတော့မှာ စိုးရိမ်လို့ စားဖို့ နည်းနည်း ပေး​သေးတယ်.... သိပ်အသုံးမဝင်ပါဘူး"

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး။

"နောက်တစ်လုံး စားကြည့်!"

အဘွားရှားလည်း သူ့ရဲ့ကြင်နာမှုကို မငြင်းဆန်ချင်တာကြောင့် ဂျင်ဆင်းအသီးကို မျိုချလိုက်သည်။

"အသက်ရှင်ဖို့ ၂၄ နှစ်ပဲကျန်တော့တာ... လအနည်းငယ် ထပ်​ပေါင်းထည့်လိုက်တော့ ဘာကွာခြားသွားမှာမလို့လဲ..."

ဆေးအာနိသင် ပျက်သွားသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဂျင်ဆင်းအသီးက အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသလိုပင်။ အဘွားရှား လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထရပ်လိုက်သည်။

"တစ်ဆယ်လေး... မင်း ငါ့ကို ဘာစားခိုင်းလိုက်တာလဲ"

သူမအသက် ၂၄ နှစ်သာ ကျန်ရှိတော့ပေမယ့် ဆံပင်ဖြူပြီး အရေးအကြောင်းတွေရှိတဲ့ အသားအရေရှိတဲ့ အဘွားကြီး ဖြစ်နေပါပြီ။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ​ပြန်ငယ်လာသည်။

အသားအရည်က တဖြည်းဖြည်း တောက်ပြောင်လာပြီး ဆံပင်များက ငွေရောင်မှ အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းသွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အရပ်ရှည်လာသည်။ ခါးကုန်းကုန်းကြီး မရှိတော့ပေ။

အချိန်က သူမအတွက် ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။ သူမသည် အဘွားအိုတစ်ဦးမှ သူမ၏စိတ်ဝိညာဉ်လို ဧကရာဇ်သမီးတော်အဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်မှ သုံးဆယ်၊ အနှစ်ငါးဆယ်၊ အနှစ်ရှစ်ဆယ်၊ အနှစ်တစ်ရာနှင့် အနှစ်နှစ်ရာအထိ စိုးရိမ်ဖွယ်ရာနှုန်းဖြင့် သူမ၏ သက်တမ်းသည်လည်း တိုးလာခဲ့သည်။

သူမ၏ သက်တမ်းသည် နှစ် ၅၀၀ သို့တိုးလာသောအခါ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"အဲဒါ မမှန်ဘူး... မဟုတ်သေးဘူး!"

အဘွားရှားမှာ အံ့အားသင့်ပြီး ပျော်နေပေမယ့် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သူမကိုယ်သူမ ပြန်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါနေမိ၏။

"ဒီအဘွားကြီးက...."

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဘွားက ငယ်ပါသေးတယ်... ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဘွားကြီးလို့ ခေါ်စရာ မလိုပါဘူး"