စံအိမ်သခင်က အနှောက်အယှက်ကြီး ဝင်ပေးပြီ

ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့်ဘုံကျောင်းသည် ရှင်းရှန်နဲ့မဝေးသော ချင်းကျိုးတွင် တည်ရှိသည်။ သစ်သားလှည်း၏ အမြင့်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် သုံးရက်မှ ငါးရက်အတွင်း ရောက်နိုင်သည်။

ထိုဘုံကျောင်းကို မသွားခင်မှာ ချန်ရှီအတွက်က လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးသည်။ သူအိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဟေးကော်၊ အဘွားကျွမ်းနဲ့ မယ်မယ်ရှစ်ကျီက သူ့ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဟေးကော်နဲ့ အဘွားကျွမ်းက မီးမွှေးပြီး ချက်ပြုတ်​နေကြစဥ် မယ်မယ်ရှစ်ကျီက အဝတ်များကို လျှော်ဖွပ်​ပေးသည်။

"ဟေးကော်! သွေးမရှိတော့ဘူး!"

ချန်ရှီ လှမ်းအော်လိုက်စဥ် ဟေးကော်က အသားညှပ်နေတာ ဖြစ်သည်။ ဒါကိုကြားတော့ သူ့ခြေသည်းတွေကို အလျင်အမြန်သုတ်ပြီး ခွေးနက်သွေးပန်းကန်လုံး ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ချန်ရှီ သစ်ကြံပိုးခေါက်ကို ရောစပ်လိုက်ပြီး သစ်သားလှည်းပေါ်မှ စာလုံးများပေါ် ထပ်ဆွဲလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရတနာနှစ်ပါးဖြစ်သည့် တရားသူကြီး၏ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံ၊ ဟေးကော်သွေးတို့နှင့်အတူ သစ်သားတွန်းလှည်း၏ စွမ်းအားသည် ပိုမိုအားကောင်းလာ၏။ သစ်သားလှည်းသည် ဆိုးညစ်သော ဝိညာဉ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ဝိညာဉ်အသိ ရရှိသွားပုံရသည်။

ဒါပေမယ့် ဉာဏ်ရည်က သိပ်မမြင့်သေးချေ။

သစ်သားလှည်းရဲ့ အဆိုးဆုံးအရာမှာ သူ့အတွက် နေ့တိုင်း နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ပေးနေရတာပါပဲ။ အမွှေးနံ့သာကို စုပ်ယူလိုက်သော်လည်း ၎င်းအတွက် အသုံးဝင်မဝင် သူ မသိရသေးပေ။

ချန်ရှီ: "မင်းကိုယ်တိုင် ပုံဆွဲနည်းကို သိရင်တော့ ငါလည်း ဒုက္ခအများကြီး သက်သာမှာပဲ..."

သစ်သားလှည်းပေါ်မှ လက်များ ပေါက်လာတတ်တာမို့ ခြေရာခံ​ ဆွဲပေးရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော်လည်း စာလုံး ခြေရာခံခြင်းမှာ သူ့စိတ်ကို အာရုံစူးစိုက်ထားရပြီး တစ်ချက်တည်း ဆွဲရန် လိုအပ်သော မှော်ဆရာ၏ အလုပ်ဖြစ်သည်။ သစ်သားလှည်းက ဒါကို မလုပ်နိုင်တာ ထင်ရှားပါ၏။

ချန်ရှီ ၎င်းကို တစ်ကြိမ်ခြေရာခံပြီး သစ်သားတွန်းလှည်းတွင် ကောင်းကင်မျက်လုံး သင်္ကေတအချို့ကိုလည်း ​​ထောင့်နံရံလေးခုနှင့် အောက်ခြေတစ်ခုစီတွင် တစ်ခုစီထည့်ထားလိုက်သည်။

သစ်သားလှည်း၏ နံရံလေးဘက်တွင် လက်သီးဆုပ်အရွယ် ကြီးမားသော မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူ့မှာ မျက်လုံးမရှိခဲ့ပါ။ သူ့ရဲ့ ဦးတည်ရာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကိုပဲ အားကိုးနိုင်ခဲ့သည်။ ယခု မျက်လုံးငါးလုံးရှိပြီမလို့ မြင်သမျှကို စူးစမ်းချင်နေ၏။

ချန်ရှီ ပုံဆွဲပြီးတာနဲ့ တရားသူကြီးရဲ့ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဒါကို ရက်နည်းနည်းလောက် ချေးပြီးရင် ပြန်ပေးလို့ရပြီ... တခြားဘာဆွဲရမလဲ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဆိုရင်ရော?"

သူ့နှလုံးက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ တရားသူကြီး၏ နဂါးမုတ်ဆိတ် စုတ်တံနဲ့ ဟေးကော်သွေးဖြင့် ရေးဆွဲထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကရော ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်လေမလဲ။

သူစဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ အပြင်ကနေ ဆောင်းယွီရဲ့ အသံထွက်လာသည်။

"... ချန်ကျဲယွမ်က သူ့အိမ်မှာမရှိဘူး သခင်ဝူဝမ့် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သွားလိုက်ပါ..."

ချန်ရှီလည်း ဒါကိုကြားတော့ မှောင်စပြုလာတဲ့ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မဆောင်းယွီ သခင်ဝူဝမ့် ရောက်လာပြီ ဆိုမှတော့ ငါ အိမ်မှာပဲ ရှိတယ်ပြောလိုက်ပါ"

ဆောင်းယွီ: "အရှင်ဝူဝမ့် ရောက်လာတာ အချိန်ကောင်းပါပဲ... ဆရာကြီး ကျဲယွမ် အခုလေးတင်ပဲ အိမ်ပြန်ရောက်နေပါပြီ"

အရှင်ဝူဝမ့် : "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းမပျို... မင်းသာ ငါ့ဝူဝမ့်မြို့ကိုသွားမယ်ဆိုရင် နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်အတွင်း လျှာက ကျိန်းသေပေါက် ပျောက်သွားမှာပါ"

ချန်ရှီ သူ့အဝတ်အစားတွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အရှင်ဝူဝမ့် ကျေးဇူးပြုပြီး အစ်မဆောင်းယွီကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ ကျနော် သူ့ကို ဒီလိုပြောဖို့ မှာထားလို့ပါ..."

အရှင်ဝူဝမ့်လည်း ဒေါသထွက်ပြီး ရှင်းပြဖို့ တောင်းဆို​တော့မယ့် အခိုက်မှာပဲ ချန်ရှီက သူ့ကို အပြုံးလေးနဲ့ နှုတ်ဆက်လေ၏။

"အရှင်ဝူဝမ့် မသိလို့ ကျွန်တော် နဂါးမုတ်ဆိတ်မွေးတံဖျားကို ရှာဖို့အတွက် တောင်ပိုင်း​ရေကန်ကြီးမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာ...ဒီရတနာကို ရဖို့အတွက် ကျနော့်အသက်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြလို့ မနည်း လွတ်မြောက်လာခဲ့ရတာ...ဒါတောင် အရှင်ဝူဝမ့်က ညသန်းခေါင်ကြီး ကျနော့်ကို လာလာနှောင့်ယှက်နေတယ်... ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးသင့်ဘူးလား?"

ဒါကိုကြားတာနဲ့ အရှင်ဝူဝမ့်ရဲ့ ဒေါသတွေလည်း ပျောက်သွားခဲ့သည်။

"ငါ စိတ်မရှည်လွန်းသလို ဖြစ်သွားတာပါ"

ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"စံအိမ်သခင် အရှင်ဝူဝမ့်အတွက် နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံနဲ့ ဘဝက ဆက်စပ်နေတာပါ... စံအိမ်သခင်လည်း ဒီရတနာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေနေတာမို့ အမြတ်အစွန်းတွေ ဆုံးရှုံးမှာတွေကို စိုးရိမ်နေတာပါ...ကျနော် စံအိမ်သခင်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာ ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက်ငြင်းရင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့ ခင်ဗျား ရင်ထဲမှာ နာကြည်းမှုတွေ ခံစားနေရမှာပေါ့.. စံအိမ်သခင် မလာရင်တောင် တရားသူကြီးရဲ့ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံ ပြန်ပေးဖို့ ဒီညပဲ ဝူဝမ့်မြို့ကို သွားမလို့ လုပ်နေတာ"

အရှင်ဝူဝမ့်က သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရိုးသားတဲ့ စကားကြောင့် ငါ ရှက်လိုက်တာနော်... ဘုရင်ကျန်း မင်း ငါ့အိမ်မှာ ရှိနေရင် မင်းလျှာကို ထိန်းနိုင်မလား မသိဘူးနော်"

ချန်ရှီ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ရာ အရှင်ဝူဝမ့်ကလည်း ကျယ်လောင်စွာ လိုက်ရယ်မောလေ၏။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဒေါသတွေလည်း လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် တရားသူကြီး၏ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံ၊ နက်ရှိုင်းနဂါးရွေ့ဓားနဲ့ ဟွာကိုက်ထီးတို့ ထားရှိရာ ပင်မခန်းမရှိ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်မှာတော့ သစ်သားလှည်းက သူ့အတွက် အမွှေးတိုင်တွေ မီးရှို့နေ၏။

အရှင်ဝူဝမ့်က နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေး​ကြည့်​နေသည်။ စုတ်တံ၌ ဝိညာဉ်မရှိ။ ချန်ရှီက စုတ်တံကို အာဟာရဖြည့်သွင်းရန် သူ၏သွေးနှင့် စွမ်းအင်ကို ဘယ်သောအခါမှ အသုံးမပြုခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ချန်ရှီကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘုရင်ကျန်း!"

ချန်ရှီ လက်ခါယမ်းရင်း။

"ကျ​နော်တို့နှစ်ယောက်လုံးက ကောင်းကင်နန်းတော်က ဆိုတော့ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး... ဒီမှာ စာရေးကြည့်ပါလား"

အရှင်ဝူဝမ့် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ဒီနေရာက ဟွမ်ဖောရွာ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ တစ်ခုခုမှားရင် အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နိုင်တာမို့ ရွာထဲက ချက်ချင်း ထွက်သွား၏။

ချန်ရှီသည်လည်း တရားသူကြီး၏ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံ စွမ်းအားကို သိချင်သောကြောင့် ရွာထဲမှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

အရှင်ဝူဝမ့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်နေပေမယ့် သူ တိတ်တိတ်လေး ရွတ်နေတဲ့ ဂါထာကို ဘယ်သူမှ မသိကြပါ။ လူ့စကားနှင့်တူသော်လည်း မရဏကမ္ဘာမှ သရဲတစ္ဆေ စကားပြောသံနှင့်ပင် တူသည်။

အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာကာ မည်းမှောင်နေ၏။ သခင်ဝူဝမ့်၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ပေရာနှင့်ချီ၍ မြင့်သောကြောင့် ချန်ရှီ မြင်ဖူးသမျှထဲ အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံကို ကိုင်ထား၏။ စုတ်တံသည် ပေဒါဇင်များစွာ ရှည်လျားပြီး အဖျားက စိမ်းပြာနဂါး၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူမွှေးနှင့် တူ​ပေသည်။

သခင်ဝူဝမ်၏ ဝိညာဉ်က ဘောပင်ကို ရွှေ့လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မြေကြီးတုန်ခါ၊ လျှပ်စီးလက်၊ မိုးခြိမ်းသံ၊ သရဲတစ္ဆေများ အော်သံနှင့် နတ်များ၏ အော်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းကင်က သွေး​တွေ ထွက်ကျလာကာ မြေပြင်မှ သွေးစိမ့်ထွက်လာတာမို့ အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

၎င်းဟာ ချန်ရှီလက်ထဲမှာလည်း အလွန်အစွမ်းထက်ပေမယ့် ချန်ရှီရဲ့ အကန့်အသတ်နဲ့ ကျင့်ကြံမှုကြောင့် ဤရတနာ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် အရှင်ဝူဝမ့်သည် နှစ်ပေါင်း ၁၄၀၀ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး သူ၏ မှော်အစွမ်းများသည်လည်း အလွန်အစွမ်းထက်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် တရားသူကြီး၏ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံက ၎င်း၏စွမ်းအား အများစုကို ထုတ်လွှတ်နိုင်လေသည်။

သူ့လက်ထဲ စုတ်တံကို ကိုင်ထားရင်း သူသည် မရဏကမ္ဘာ၏ ကြီးမားသော စည်းမျဉ်းများကိုပင် အသက်သွင်းခဲ့ပြီး ဝူဝမ့်မြို့ မြင်ကွင်းက သူ့နောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဝူဝမ့်မြို့ရဲ့နောက်မှာတော့ မရဏကမ္ဘာကြီးကနေ တက်လာပြီး ဝူဝမ့်မြို့ဆီ ဦးတည်ပျံသန်းနေတဲ့ မြေကြီးတစ်ခု ရှိနေပါ၏။

အဲဒါတွေက လျှာဆွဲငရဲရဲ့ အပိုင်းအစတွေပါပဲ။

ချန်ရှီသည် ပန်းရှန်းဂိုဏ်းချုပ် ပိုင်လီမုကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည့် ကုန်းမြင့်ကလည်း လျှာဆွဲငရဲ၏ အပိုင်းအစပဲ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအပိုင်းအစသည် ဝူဝမ့်မြို့နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် တစ်ခုတည်းသော အပိုင်းအစ​တော့ မဟုတ်သေးချေ။

ဒီမြေအောက်ကမ္ဘာကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်က မြေအောက်ကောင်းကင်မှာ သူတို့ဘက်ခြမ်းကို ပျံသန်းလာနေတဲ့ ခမ်းနားပြီး လှပတဲ့ မြေတွေရှိလေသည်။

အုံ့မှိုင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရောင်ဝါတွေနဲ့ ပြည့်နေပေမယ့် တောင်တန်းတွေ၊ မြစ်တွေကို သယ်ဆောင်ထားတဲ့ ဒီမြေတွေဟာ ခမ်းနားနေဆဲပါပဲ။

အရှင်ဝူဝမ့်လည်း ဤအပြောင်းအလဲကို မမျှော်လင့်ထားပုံပင်။ သူ အံ့သြပြီး ပျော်သွားစဥ် ရုတ်​တရက်​ပင်​ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပုံဖြင့် မျက်​နှာ​အမူအရာ ပြောင်းသွား​တော့သည်​။

"မကောင်းတော့ဘူး!"

အသံဆုံးတာနဲ့ ရုတ်​တရက်​ ​ပျောက်​ကွယ်​သွားလေသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ အ​မှောင်​​လေများ တိုက်​ခတ်​လာကာ ​အောက်​ကမ္ဘာထဲသို့ လွင့်စင် ​ပျောက်​ကွယ်​သွားခဲ့သည်​။

ချန်ရှီ ကြည့်လိုက်တော့ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ မြေအောက်တိုက်ကြီးတွေမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးရှိတဲ့ နတ်ဘုရားတွေ ရှိနေသည်။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မီးခိုးတွေ၊ လျှပ်စီးကြောင်းတွေ၊ မှောင်မိုက်တဲ့ အလင်းရောင်တွေ လျှံထွက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပေ၏။

ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပြင်းထန်သော ကြွက်သားများဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်လာသည့် သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ ရှိသလို၊ မရဏကမ္ဘာကို ခြေချထားတာ၊ အရိုးဖြူနဂါးကြီးများကို နင်းလာတာ သို့မဟုတ် တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများပေါ်တွင် စီးလျက် နေရာတိုင်းကို တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေကြလေသည်။

မရဏကမ္ဘာကို ဖြတ်သွားသည့် တစ္ဆေစွမ်းအင်များ သယ်ဆောင်လာသော သံကြိုးများလည်း ရှိသေးသည်။ ၎င်းတို့က ရုတ်တရက် အနက်ရောင်စ ပါးအုံးမြွေများဖွယ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

လျှာဆွဲငရဲ၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မရဏသရဲများနှင့် နတ်များ နိုးထလာခဲ့ပြီး ဤလှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည့်သူကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့​ကြသည်။

"အရှင်ဝူဝမ့်... ခင်ဗျားတော့ ကြီးကြီးမားမား အရှုပ်အထွေးတွေ ဖန်တီးမိပြီထင်တယ်..."

ချန်ရှီလည်း သံသယစိတ်နှင့် ရှုပ်ထွေးနေ၏။ မရဏကမ္ဘာမှ သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ ရှာဖွေနေတဲ့ နေရာက သူ့လက်နဲ့ရေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့နေရာပါပဲ။ မရဏကမ္ဘာမှ တရားသူကြီး၏ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံက ပွင့်နေပြီး မပိတ်သေးချေ။

တစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ သူ့ဆီ ပြေးလာတာ မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ရှီရဲ့ မျက်နှာအရောင်လည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အခုအချိန်မှာ စုတ်တံထိပ်ဖျားကို မှင်ထူထူထဲ နှစ်မြှုပ်ထားပုံရသည်။ ၎င်းက ယင်နှင့်ယန်ကမ္ဘာကို ပိုင်းခြားကာ အာကာသအတွင်း စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခုကို အမြန်ရေးဆွဲခဲ့သည်။

"ဘုရင်ကျန်း ငါအရင်ဆုံး ရက်နည်းနည်းလောက် ပုန်းလိုက်ပါဦးမယ်!"

အရှင်ဝူဝမ့် အသံက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ရှီလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "ခင်ဗျားမှာ အသိတရား ရှိသေးတာပဲ" ဟုသာ တိုးတိုးလေး ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

"အဲဒီ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေက အရှင်ဝူဝမ့်ကို လိုက်ဖမ်းပြီး သတ်တော့မှာပဲ... ဘာလို့ လိုက်ဖမ်းပြီး သတ်နေကြတာလဲ"

ချန်ရှီ လေးလေးနက်နက် အတွေးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ အရှင်ဝူဝမ့်သည် နှစ်ပေါင်း ၁၄၀၀ ကျော် နေထိုင်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သက်ရှိလောကမှ မရဏလူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပေမယ့် မရဏကမ္ဘာမှ တရားသူကြီး၏ စုတ်တံကို ကိုင်ထားသောကြောင့် ၎င်းကို ပြန်​ပေးသင့်သည်။

သို့သော် အားကျိုး ပြောသည့်စကားအရ မရဏကမ္ဘာတွင် အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသည်။ မရဏကမ္ဘာရှိ သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများစွာတို့ အသတ်ခံရပြီး လေထဲတွင် ကြိုးဆွဲချခံခဲ့ရချိန်၌ လျှာဆွဲငရဲသည်လည်း အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အရှင်ဝူဝမ့်ကို လိုက်ဖမ်းသော သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ မူလအစမှာ အနည်းငယ် သံသယဖြစ်စရာ ဖြစ်လာသည်။

ညဘက်ရောက်တော့ ချန်ရှီ ဝူဝမ့်မြို့တည်ရှိရာ ချိုင့်ဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လတက်လာသောအခိုက်အထိ ဝူဝမ့်မြို့ဟာ ပျက်စီးနေသော တံတား၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် မပေါ်လာခဲ့ပေ။ သူ တစ်ညလုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ဝူဝမ့်မြို့က လုံးဝ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

"ဝူဝမ့်မြို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ... သခင်ဝူဝမ့်လည်း ပျောက်သွားတယ်..."

ချန်ရှီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ခုခုကို ယောင်ဝါးဝါး ခံစားနေရသည်။ သခင်ဝူဝမ့်ကို လိုက်ဖမ်းနေသည့် သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များက အလွန် များပြားပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သည်။ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလားဟု တွေးတောမိသည်။

"တရားသူကြီးရဲ့ စုတ်တံကို ပြန်ယူလိုက်ရုံနဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ကြီး ဖြစ်သွားတယ်... ဒီတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေက တရားသူကြီးရဲ့ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံကို ဘာလို့ ဒီလောက် မဆုတ်မနစ် လိုက်ရှာနေကြတာလဲ"

ချန်ရှီ တွေး​ကြည့်လိုက်မိသည်။ တရားသူကြီး၏ နဂါးမုတ်ဆိတ်စုတ်တံ တစ်ချောင်းက လိုက်ဖမ်းတဲ့ ပြဿနာ များစွာကို ဖြစ်စေလေသည်။ တွေးရင်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ် ချောက်ချားသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံသခင် ပေါ်ထွန်းလာပါက ကောင်းကင်ကို ပိတ်ဆို့မည့် သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ လိုက်ဖမ်းခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ရက်အတော်ကြာ ဆက်တိုက် လာပေမယ့် ချန်ရှီ ဝူဝမ့်မြို့ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ဤတစ္ဆေမြို့သည် ရုတ်တရက် အငွေ့ပျံသွားသလိုမျိုး သခင်ဝူဝမ့်သည်လည်း ပြန်ပေါ်မလာတော့ပေ။ သေလားရှင်လားလည်း မသိရ။

ချန်ရှီသည် ဘုရင်ကျန်း၏ သင်္ချိုင်းသို့သွားကာ မိုးကြိုးကျောက်စိမ်းကျင့်စဥ်ကို ကူးယူကာ ရက်အနည်းငယ်ကြာ လေ့လာပြီး ၎င်းကိုကျွမ်းကျင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယိုချိုက်ရွာ အပြင်ဘက်ရှိ ဟူမိသားစုအိမ်သို့ မောင်းသွားခဲ့သည်။

ဟူမိသားစုမှ မိန်းကလေးများစွာသည် စောစောထကာ သီချင်းဆိုကခုန်နေကြ၏။ သူလာတာကိုတွေ့တော့ အားလုံးက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"ကျဲယွမ်... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို တွေ့ဖို့လာတာလား မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ"

"ကျွန်တော် ဖေးဖေးကို လာရှာတာပါ... သူမ ဘယ်မှာလဲ"

သူတို့ ချန်ရှီကို အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

"ဖေးဖေး မနိုးသေးပါဘူး... ဆရာကြီးအတွက် သူ့ကို နှိုးပေးဖို့ လိုသေးလား"

"မင်းတို့ကို ဒုက္ခမပေး​တော့ပါဘူး... ကိုယ့်ဘာသာ နှိုးလိုက်မယ်"

ချန်ရှီ ပြေးဝင်လာတော့ စောင်ထဲတွင် ခေါင်းနှစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ရှီ တစ်ဖက်ကို လှန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဖေးဖေးကိုတွေ့တော့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခုက နန်းနန်း ဖြစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရမှ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ဟူဖေးဖေးက မျက်လုံး ဖွင့်ဖွင့်ချင်း မှင်တက်သွားလေ၏။

"နင်ကဘာလို့ ဒီမှာရှိနေတာလဲ... အခုထွက်သွား... နင့်ငါ့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်လာတာ... တခြားမြေခွေးကောင်မလေးတွေက ငါ့ကိုရယ်လိမ့်မယ်!"

ချန်ရှီလည်း အိပ်ငိုက်နေတဲ့ နန်းနန်းကို အိပ်ယာပေါ် ပြန်တင်​ပေးလိုက်သည်။

"နိုးရင် ထတော့ ငါမင်းကိုပြောစရာရှိတယ်"

ဟူဖေးဖေးက စောင်ကိုဖွင့်ပြီး သူ့ဘေးက လွတ်နေတဲ့နေရာကို ပုတ်​ပြလိုက်သည်။

"ဒီမှာ စကားပြောရအောင်လေ...ဝင်ချင်လား? အတွင်းထဲမှာ နွေးနေတာပဲ"

မြေခွေးမိန်းကလေးတွေရဲ့ တခစ်ခစ်ရယ်သံတွေကို အပြင်မှ ကြားနေရ၏။ တချို့ ပြတင်းပေါက်အောက်မှာ ပုန်းအောင်းပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွန်းထိုး နှောင့်ယှက်နေကြသည်။

ဟူဖေးဖေး ရှက်ရွံ့စွာ မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ရန် စောင်ကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်ပစ်လိုက်ပြီး။

"ဘာလို့ ခိုးနားထောင်နေတာလဲ ငါတို့က ညီအစ်မတွေလေ... စေတနာထားစမ်းပါ ငါ့အခန်းထဲကို လာနားထောင်ကြ! ငါက အပြစ်ကင်းစင်တယ်! နင်တို့ နားထောင်မှာကို မကြောက်ဘူး"

မြေခွေးမိန်းကလေးများသည် ရယ်မောကာ လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး အဝေးကနေ မကြားကြားအောင် လှမ်းပြောလေသည်။

"ဝင်ချင်လား?"

နောက်ထပ် မြေခွေးမိန်းကလေးက :"အထဲမှာ နွေးနေတာပဲတဲ့!"

"ဟဲဟဲ ဘယ်ကနွေးတာလဲ အသေးစိတ်ပြောပြပါဦး..."

"ပူလား ဆိုတာကို ခံစားကြည့်ချင်လိုက်တာ!"

ဟူဖေးဖေး မျက်နှာ​ကြီး နီမြန်းလာပြီး ချန်ရှီကို နှင်ထုတ်လိုက်​တော့သည်။ နန်းနန်းနဲ့အတူ အဝတ်အစားများ လဲဝတ်ကာ ရေချိုးပြီးနောက်မှ ချန်ရှီကိုတွေ့ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် တောင်ပိုင်းရေကန်တွင် သူမြင်ခဲ့ရသည်နှင့် ကြားခဲ့ရသည့်အရာများနှင့် အရှင်ဝူဝမ့်ကို မရဏသရဲတစ္ဆေများက အမဲလိုက်နေကြောင်း အကျဉ်းချုံး ပြောပြခဲ့သည်။

"နန်းနန်းက ကောင်းကင်ဘုံသခင် တရားမျှတမှုသခင်ပဲ... သူမကိုတွေ့သွားရင် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်”

ဟူဖေးဖေး : "အရှင်ဝူဝမ့် ဘယ်မှာလဲ?"

"သူက သူ့ဘဝအတွက် ပြေးနေတုန်းပဲ... ဝူဝမ့်မြို့ကိုပါ သူနဲ့အတူ ယူသွားတော့ ဝူဝမ့်မြို့လည်း ပျောက်သွားတယ်။ နန်းနန်း ဒီရက်ပိုင်း ပုံမှန်ပဲလား"

"သာမန်မိန်းကလေး တစ်ယောက်လိုပါပဲ"

"တရားမျှတမှုသခင်က မရဏကမ္ဘာကနေ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရပြီး သက်ရှိလောကမှာ လူပြန်ဝင်စားခဲ့ရတယ်... နန်းနန်း ကောင်းကင်ဘုံ တရားမျှတမှုသခင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်ရလာအောင် ဘယ်လို ကူညီရမလဲ မသိဘူး..."

ဟူဖေးဖေး : "မှတ်ဉာဏ်ကို ဘယ်လိုပြန်ယူရမလဲဆိုတာ မသိပေမယ့် အဖြူအမည်း တမန်တွေကတော့ သိမှာပဲ...အဖြူအမည်းတမန်က နန်းနန်း အန္တရာယ်ထဲ ကျရောက်မှ ထွက်ပေါ်လာမှာ... အဲဒါကြောင့် နန်းနန်းကို အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် လုပ်နေရလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီညီအကိုနှစ်ယောက်က အသေရိုက်သတ်ပစ်လိမ့်မယ်"

အရိုက်ခံရသော မယ်မယ်ရှစ်ကျီ အကြောင်းကို သူတွေးပြီး အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

"အကြီးအကဲ ရှောင်လျောင်ကို ခြိမ်းခြောက်ခိုင်းရင်ရော? အကြီးအကဲက အရမ်းအစွမ်းထက်ပါတယ်"

ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းပြန်သည်။

"ဦးလေးဟူကို သွားမရှာနဲ့... ဦးလေးဟူပါ အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်... မကြာခင် ငါထွက်သွားဦးမှာ ဆိုတော့ ထားလိုက်ဦး"

ဟူဖေးဖေး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"အခုမှ ပြန်လာပြီး အပြင်ထွက်တော့မလို့လား... နန်းနန်းက နင့်ကိုလွမ်းနေတာ"

"လီထျန်းချင် ​​ပြသနာတချို့ ကြုံ​နေရတယ်.. ငါ ရက်နည်းနည်း နှောင့်နှေးနေခဲ့တာ သူ အဆင်ပြေရဲ့လား မသိဘူး စကားမစပ် ဒီမှာ ဂျင်ဆင်း မြက်သီးနှစ်လုံးရှိတယ်.. အဲဒါတွေကို ဦးလေးဟူကို ပေးလိုက်ပါ"

သူသည် ဂျင်ဆင်းအသီးနှစ်လုံးကို ချန်ထားခဲ့ကာ ဟူမိသားစုခြံဝင်းထဲက အမြန်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဟူမိသားစုခြံ အပြင်ဘက်တွင် လှေသမားတစ်ဦးသည် ဝါးတိုင်တစ်ခုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်တွင် ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ချန်ရှီလည်း လှေသမားကို မြင်သောအခါ သက်သာရာရသွားပြီး သူ့အား အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ လှေသမားကလည်း သူ့ကိုကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ပြုံးပြ​သည်။

ချန်ရှီခမျာတော့ သူ့ရယ်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ သူက အဖွားကျွမ်းနေရာကို ရထားလုံးနဲ့ မောင်းထွက်သွားကာ ဘုံကျောင်းငယ်လေးကနေ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ အဖွားကျွမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသေး၏။

ချန်ရှီ ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း ခဏလောက် ကြည့်ပြီးနောက်တွင် သူ မဝံ့ရဲသေးပေ။ သူသည် ၎င်းဟာ နတ်သန္ဓေသားအဖြစ် ပြန်ပေးဆွဲရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်ကာ ချင်းကျိုးကိုသာ တိုက်ရိုက် ထွက်သွားခဲ့သည်။

"အဖွားကျွမ်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အများကြီး တိုးတက်လာတာပဲ!"

မြွေကြီးမှာ အဖွားကျွမ်းကို ပြန်တွေ့ရသောအခါ အံ့သြ မဆုံးနိုင် ဖြစ်နေသည်။

အဖွားကျွမ်းလည်း တော်တော် ဂုဏ်ယူနေသည်။ သူမသည် နတ်သန္ဓေသားအဖြစ် ဖမ်းစားခံရပုံအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒီညီမငယ်လေးက သူ့ရဲ့ဘုံကျောင်းတော် နတ်ကွန်းကနေ အများကြီးရခဲ့ပါတယ်... ရလဒ်အနေနဲ့တော့ ကျွန်မရဲ့ ကြီးထွားမှုဟာ ခုန်ပျံကျော်လွှားပြီး တိုးတက်လာတာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်တွေတောင် သန့်စင်သွားပါပြီ... အခုကစပြီး နတ်ဆိုးဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"

ဒါကိုကြားတော့ မြွေကြီးသည် သူမကို ချီးကျူးစကားဆိုပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသဖြင့် လျှောက်တွေးပစ်သည်။

"ငါ တစ်ဆယ်လေးကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတယ် ငါလည်း သူ့အဖိုးရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ။ ဘာလို့ ငါ့ကို လာမဖမ်းတာလဲ... သူက ငါ့ထက် အဘွားကျွမ်းနဲ့ ပိုရင်းနှီးလို့များ​လား"

ချင်းကျိုးက ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့် ဘုံကျောင်းတွင် လီထျန်းချင်သည် နားမလည်နိုင်သော လူသတ်မှုတစ်ခုကြောင့် ရုတ်တရက် နိုးလာသောအခါ ညလယ်တောင် အိပ်ပျော်နေပြီ။ သူ မတွေးဘဲ ငေါက်ကနဲ ထလိုက်သည်။

"တင်း--"

ဘုံကျောင်း၏ တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး ရုတ်တရက် သူအိပ်နေသော နံရံတွင် သွေးအမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းကြီး နံရံမှ လှိမ့်ဆင်းကာ သွေးများစွာ ထွက်ကျလာသည်။

လီထျန်းချင် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ ကောင်းကင်မျက်လုံး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို အသုံးပြု၍ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တစ်ညလုံး မအိပ်ရဲတော့ဘဲ တိတ်တိတ်လေး စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့ ထိုင်နေခဲ့၏။

"တစ်ဆယ်လေး မင်းဘာလို့ မလာသေးတာလဲ... မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတချို့က ငါကို ပစ်မှတ်ထားပုံရတယ်ကွ!"

ဒီလိုလုပ်နေတာက ဘုံကျောင်းထဲက စည်းစိမ်ဥစ္စာ နတ်ဘုရားမဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားရပါသည်။ နတ်ဘုရားက သူ့ကိုတောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့​သေးသည်။