ချင်းကျိုး၊ ဓား​ပြခေါင်းဆောင်

ချင်းကျိုးသည် ရှင်းရှန်မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ရှန်ကျိုးနဲ့ ဆွေ့ရှန်းကျိုးဖြင့် ပိုင်းခြားထားသည်။

ရှန်ကျိုးနဲ့ ချင်းကျိုးကို ဆက်သွယ်ထားသည့် ရေလမ်းတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းက ပြည်နယ်နှစ်ခုကိုဖြတ်၍ ချင်းကျိုးပြည်နယ် မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနိုင်သည်။

ချန်ရှီက ထိုပြည်နယ်မြို့တော်တွင် တစ်ညတာ အနားယူခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် သူသည် ပြည်နယ်များကြားတွင် ခရီးသည်နှင့် ကုန်တင်သင်္ဘောများစွာ သွားလာနေသည့် မြစ်ကမ်းနားဆိပ်ခံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လှေအမြောက်အများကြားတွင် ကမ်းနားတွင် ဆိုက်ကပ်နေသော အပျော်စီး လှေတစ်စင်းရှိပြီး လှေသူမလေးက ကမ်းကို မျှော်ကြည့်နေ၏။

ချန်ရှီသည် တရားမျှတမှုသခင်လိုပဲ အရေးကြီးသောကြောင့် အဖေနှင့်သမီးက အလုပ်ခွဲလုပ်နေရသည်။ တစ်ယောက်က တရားမျှတမှုသခင်ကို စောင့်ပြီး ကျန်တစ်ယောက်က ချန်ရှီကို စောင့်ကြည့်သည်။

ချန်ရှီကို စောင့်ရှောက်ရန် သူမတွင် တာဝန်ရှိပေသည်။

ချင်းကျိုးဆီသွားမယ့် ဤခရီးစဉ်အတွက် ရေလမ်းပို့ဆောင်ရေးမှာ အဆင်ပြေဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အပျော်စီးလှေကို ရှန်ကျိုးမြစ်ထဲသို့ စောစောရွှေ့ကာ ချန်ရှီကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်ရှီက သူမမျက်လုံးထဲသို့ တကယ် ဝင်ရောက်လာသည်။ လှေသူမလေးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် လှေကားဆီသို့ ပြန်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကြည်နူးစရာ လှေကို မြင်ရင် သေချာပေါက် လာလိမ့်မယ်... ငါ သူ့ကို နောက်ပြောင်ပြီး မတော်တဆ တွေ့ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်မယ်"

အပျော်စီးလှေထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရေပက်သံ ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရပြီး လှေသမား အများအပြားရဲ့ တအံ့တသြ အော်ငေါ့ကာ ချီးမွမ်းသံများကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ အပြင်ကို အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်စဥ် လုံးဝ ဆွံ့အသွားသည်။

ချန်ရှီ၏ သစ်သားလှည်းသည် ရှန်ကျိုးမြစ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားလေသည်။ ချန်ရှီနှင့် ခွေးနက်သည် သစ်သားလှည်းပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ လူငယ်က သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ်ရှိ ခေါင်မိုးကို တွန်းဖွင့်လိုက်စဥ် သစ်သားဘီးများက လှည့်ကာ သင်္ဘောကျင်းမှ ထွက်သွားလေသည်။

လှေမိန်းကလေးသည် အဝေးသို့ သွားနေသော သစ်သားတွန်းလှည်းကို ဆွံ့အစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လှည်းအောက်မှာ လေနတ်ဘုရားရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူသည် ထန်းရွက်ပန်ကာကိုလည်း ကိုင်ထားသေးကာ လေပြင်းတစ်ချက်ကို နှိုးဆော်လိုက်ရင်ပဲ သစ်သားလှည်းက ရေထဲတွင် အလွန်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွား​လေသည်။ ၎င်း၏အမြန်နှုန်းသည် မြစ်အတွင်းရှိ တခြားသင်္ဘောများ၏ အမြန်နှုန်းထက်ပင် ပိုမြန်သေး၏။

"ငါ... မလို​တော့ဘူးလား?"

နှစ်ရက်အကြာတွင်တော့ ချန်ရှီ ချင်းကျိုးပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူသည် လီထျန်းချင် ပေးပို့လာသော စာကိုထုတ်ကာ နောက်ဘက်လှည့်၍ ပထဝီဝင်မြေပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ တောင်များကို မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။

လီထျန်းချင် ရေးဆွဲသော ပထဝီဝင်မြေပုံအရဆို ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့် ဘုံကျောင်းသည် ချင်ကျိုး ပြည်နယ်မြို့တော်ထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ ဘယ်ဘက်ကမ်းရှိ တောင်ခြေရင်းတွင် ရှိသည်။ ကျေးလက်မှာ ရိုးရိုးဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကို သူတွေ့ခဲ့သည်။ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ငါးဖမ်းလှေအချို့လည်း ထိုနေရာတွင် ဆိုက်ကပ်ထား၏။

သစ်သားလှည်းသည် ဆိပ်ကမ်း လှေကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ လှည်းပေါ်ရှိ ရေညှိနဲ့ အစွန်းအထင်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ ချန်ရှီ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သစ်သားလှည်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ပုံက အလုပ်ကို နည်းနည်းတော့ ရင်းနှီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မနီးမဝေးတွင် မြို့တစ်မြို့ရှိပြီး ယမန်အပြေးသမား အများအပြားသည် မြို့ပြင်တွင် သတိပေးချက် တင်ထားကြသည်။

ပေါက်ပြား ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ယမန်အပြေးသမား တစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို စတီးဓားဖြင့် ဖိကာ ဖမ်းမိထားခဲ့သည်။

ထိုလူလည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ ထပ်ခါထပ်ခါ တောင်းဆိုနေလေသည်။ သို့သော် ထိုလူက သတိပေးချက်ကို ဖတ်ရင်း ယမန်အပြေးသမားရဲ့ လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ ဖိချလိုက်လေသည်။

"သူက ရာဇ၀တ်ကောင် မဟုတ်ဘူး..."

ထိုလူက ရယ်ပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ယမန်အပြေးသမားကို ထွက်သွားဖို့ ပြောလိုက်သည်။

ချန်ရှီလည်း ကြော်ငြာဘုတ်ကို ပြေးကြည့်လိုက်သည်။ အကြောင်းကြားစာ အများစုမှာ လူဆိုးဂိုဏ်းများအတွက် ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ အဝါရောင်ပြောင်းသွားပြီး အချို့မှာ အင်္ဂါရပ်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်အောင် စုတ်ပြဲသွားပါပြီ။ အချို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကပ်ထားတာကြောင့် ဝရမ်းပြေးသူ တစ်ဒါဇင်ကျော်က ထူထဲသော အကွက်များသဖွယ် ပေါ်လာသည်။

အမြန် ကြည့်လိုက်တာတောင် ကြော်ငြာသင်ပုန်းပေါ်တွင် အလိုရှိ ကြေညာစာတမ်းတွေက သုံးရာမှ ငါးရာအထိ ရှိနေတာ တွေ့ရ၏။

အလိုရှိစာများထဲမှ တစ်ခုမှာ ဝမ်အာ့နျို အမည်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက် ဖြစ်သည်။ ထိုသူက ဘေးအိမ်မှ ပေါက်ပြားခိုးယူကာ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး ယခု ထွက်ပြေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ရွက်မှာတော့ ဝမ်အာ့နျိုကို တကယ် သေဒဏ်ပေးလိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရတော့ အံ့သြသွားမိသည်။

ခရိုင်တရားသူကြီး၏ ကုလားထိုင်ကို ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်ပေါက်ခဲ့သော ဖောင်ကျင့် အမည်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ရှိခဲ့သည်။ သေဒဏ်ချမှတ်ခံခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မုဆိုးမ ယွဲ့ရှို့အာသည် အောက်မေ့ဖွယ် အခမ်းအနား မပြီးသေးခင် နောက်အိမ်ထောင်ပြုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည်လည်း သေဒဏ်ချမှတ်ခံခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ထွက်ပြေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှို့တျယ်ကျူးသည် လယ်ကွင်းအတွင်းရှိ ပျိုးပင်ဆယ်ပင်ကျော်ကို နင်းမိပြီး ငွေငါးဆင့် ဒဏ်ရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ ပြစ်ဒဏ်ကို လက်မခံလို့ သေဒဏ်ချမှတ်ခဲ့ပေမယ့် အခု ပြေးနေ၏။

……

ယမန်အပြေးသမားများကလည်း သူ့ကို သတိထားမိသည်။ သူက စာသင်သား ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသည်ကို မြင်လျှင် ယဉ်ကျေးစွာ မေးလာသည်။

"ကျွိရန်... ဘယ်လူဆိုးဂိုဏ်းကို မှတ်မိလဲ... သူ့ကိုဖမ်းနိုင်ရင် ယမန်က ငွေ ၁၀၀ ချီးမြှင့်လိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ: "ကျွန်တော်က ရှင်းရှန်ပြည်နယ်က ပညာတော်သင်တစ်ယောက်ပါ ဥပဒေကို လိုက်နာပါတယ် ဓားပြတွေနဲ့တွေ့ရင် ဆုငွေကောက်ဖို့ အစိုးရရုံးကို ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်... ဒါနဲ့ ဝေတန့်ရွာကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ သိလားဗျ!"

"ဝေတန့်ရွာလား? ဒီလမ်းအတိုင်း ဆယ်မိုင်လောက်လျှောက်ရင် တောင်လမ်းကို တွေ့လိမ့်မယ်... ခုနစ်မိုင် ရှစ်မိုင်လောက် လမ်းလျှောက်ရင် ပတ်ပတ်လည်မှာ ကျူပင်တွေနဲ့ ရေကန်တစ်ခုကို တွေ့လိမ့်မယ် ဝေတန်ရွာက ချင်းကျိုးမြို့ကို မျက်နှာမူထားတယ်"

ချန်ရှီ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

သစ်သားလှည်းနဲ့ ခွေးနက်ကြီး ထွက်သွားတာကို ယမန်အပြေးသမား အများအပြားက စောင့်ကြည့်​နေခဲ့ကြပြီး ဖမ်းဝရမ်းထုတ်တာကို စစ်ဆေးခဲ့ပေမယ့် ချန်ရှီနဲ့ ဆင်တူတဲ့ မျက်နှာကို ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် ဝမ်းနည်းစွာသာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြလေသည်။

ချန်ရှီ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ လမ်းနှစ်ဘက်စလုံးတွင် သစ်သားတုံးများစွာ ရှိကာ လက်ဝါးကပ်တိုင် ပုံစံဖြစ်သည်။ တိုင်တစ်ခုစီတွင် အင်္ကျီမပါသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးကို တွဲလောင်းချထားသည်။ သူတို့ထဲက တချို့က အသက်ရှင်နေသေးပြီး တိုးတိုးလေး ငိုနေ၏။ ၎င်းတို့သည် ရာဇ၀တ်မှုများ ကျူးလွန်ခဲ့သော အကျဉ်းသားများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နေက ပူပြင်းတာကြောင့် အကျဉ်းသားတွေလည်း ရေဓာတ်ခန်းခြောက်သွားရာ လူသေအလောင်းတွေက မည်းမှောင်နေ၏။ ချန်ရှီ ဖြတ်သွားသောအခါတွင် ကျယ်လောင်သော အသံကို ကြားရပြီး အနက်ရောင် ယင်ကောင်များ အလောင်းများကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

လမ်းလျှောက်လာရင်း ယင်ကောင်တွေ ပြန်ပျံသွားတဲ့အခါ မည်းတူးနေတဲ့ အလောင်းသာ ကျန်ခဲ့၏။

ယမန်အပြေးသမား နှစ်ဦးသည် အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လည်ပင်းတွင် ကြိုးဖြင့်ပတ်ကာ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်အောက်တွင် ကြိုးဆွဲချနေတာကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သစ်ပင်မှာ ကြိုးဆွဲချခံရသူသည် ခြေထောက်တွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ကျောက်ပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။

"ဘာပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲ့လဲ" ချန်ရှီက ကားကိုရပ်လိုက်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

ယမန်အပြေးသမား နှစ်ယောက်က သူက ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်တာကို မြင်တော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြန်ဖြေ၏။

"ဆာလောင်လွန်းလို့ ကျီထဲက စပါးအိတ်ကို ခိုးသွားလို့ ဥပဒေနဲ့အညီ သေဒဏ်ပေးလိုက်တာ!"

ချန်ရှီ: "ချင်းကျိုးရဲ့ ဥပဒေတွေက မင်မင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ အရမ်းတင်းကျပ်နေတာလဲ"

အပြေးသမားနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အပြေးသမား လူငယ်က သူ့ဓားရိုးကို ဖိပြီး ချန်ရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ချင်းကျိုး ဥပဒေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တာဝန်မဲ့ မှတ်ချက်တွေချပေးနေတာပဲ... မင်း ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်နေတာ!"

ယမန်လူကြီးက အမြန် ဝင်တားလိုက်ရင်း။

"သူမူးနေတာပါ... မင်းကိုစွပ်စွဲဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး သူ့ကိုယ်စား တောင်းပန်ပါတယ်"

ယမန့်အပြေးသမားငယ်သည် ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။ ထိုစဥ် အသက်ကြီးသော ယမန်အပြေးသမားသည် သူ့လက်ကို တိတ်တဆိတ် ဖိထားကာ ဘာမှထပ်မပြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ချန်ရှီ သစ်သားလှည်းကို မောင်းထွက်သွား၏။

အသက်ကြီးသော အပြေးသမားက :"မင်းမမြင်ဘူးလား သူက ကျွိရန် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတာ... သူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ငါတို့ထက် အများကြီး မြင့်နေလောက်တယ် မင်းသူ့ကို တိုက်ခိုက်ရင် ငါတို့ပဲ သစ်ပင်ပေါ်မှာ ကြိုးဆွဲချခံလိုက်ရလိမ့်မယ်"

အပြေးသမားလူငယ်က :"စာသင်သားက တကယ်ကို ဥာဏ်ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမယ့် သူက ချင်းကျိုးရဲ့ ဥပဒေတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တာဝန်မဲ့ မှတ်ချက်ချနေတာလေ...."

"လိုချင်ကြောင်း ဖမ်းဝရမ်းကို ထုတ်လိုက်မယ်... တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးလိမ့်မယ်"

ခဏအကြာတွင် ချန်ရှီပုံတူကို စာစောင်သင်ပုန်းတွင် တင်ထားခဲ့လိုက်သည်။ ချင်းကျိုး ဥပဒေများအပေါ် တာဝန်မဲ့စွာ မှတ်ချက်များပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် စွဲချက်တင်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီ လျှောက်သွားရင်း လမ်းဘေးမှာ အထီးကျန် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၌ အလောင်းတစ်လောင်း နှစ်လောင်း သို့မဟုတ် သုံးလောင်းအထိ ကြိုးဆွဲချနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အလောင်းအချို့မှာ အရိုးစုတစ်ခုမျှသာ ကျန်ရှိသော်လည်း မဖယ်ရှားနိုင်သေးချေ။ လေတိုက်လိုက်သောအခါ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ အရိုးစုများမှာ အချင်းချင်း တိုက်မိကုန်ကြသည်။

တောင်များနှင့် လယ်ကွင်းများတွင် နတ်ဆိုးများစွာ ကျင်လည်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ဟောက်​နေတတ်ကြသည်။ နတ်ဆိုးများသည် လျှိုမြောင်များ သို့မဟုတ် ရေကန်များတွင် စုဝေးနေကြ၏။ အချို့မှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ အစိမ်းရောင် ဖြစ်ကာ သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နိုင်သည်။

အလားတူ တောင်များပေါ်တွင် တိမ်တွေလိုပါ လွင့်မျောနေသောကြောင့် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေတယ်လို့ပင် ဆိုနိုင်၏။ ချန်ရှီ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေသာပါသည်။ လမထွက်သေးသော်လည်း ချင်းကျိုးရှိ နတ်ဆိုးများသည် နေရာတိုင်းတွင် လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။

လမ်းဘေးမှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ကလေးငယ်တွေ၊ သစ်ပင်တွေပေါ်မှာ ခေါင်းတွဲလျက် အိပ်မောကျနေတဲ့ ကလေးငယ်တွေကိုလည်း ရှိ၏။ ချန်ရှီနဲ့ သစ်သားတွန်းလှည်း ဖြတ်သွားသောအခါ ရာနှင့်ချီသော ကလေးငယ်များသည် အိပ်ငိုက်နေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ​ပြန်မှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။

၎င်းတို့သည် အခြားနေရာမှ နတ်ဆိုးများနှင့် အလွန်ကွာခြားကာ မိမိကိုယ်ကို အမဲလိုက်ဖို့ တွန်းအားပေးတာမျိုး မရှိပေ။

"ဒီနတ်ဆိုးတွေက အကျဉ်းသားတွေ အများကြီးကို စားပြီးပြီမလို့ ပျင်းနေကြတာ ဖြစ်မယ်"

ဆယ်မိုင်ကျော် လမ်းလျှောက်ပြီး တောင်တက်လမ်းကို တွေ့လိုက်သည်။ ခြောက်မိုင် ခုနစ်မိုင် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျူပင်တစ်ပင်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ကျူပင်များက မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ ရှိကာ အဖြူရောင် မြေခွေးအမြီးများကဲ့သို့ ရှည်လျားသော ပင်စည်များ ပေါက်ဖွားလာကာ အုပ်စုလိုက် ပေါက်နေကြသည်။

ဝေတန့်ရွာသည် ကျူမြောင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဦးတည်ချက်စစ်ဆေးရန် ပထဝီဝင်မြေပုံကို ထုတ်ကာ ရွာအပြင်ဘက် တောင်ခြေရင်းက တစ်နေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် လူနေကျဲပါးပြီး တောင်ခြေရင်းတွင် ရှေးဟောင်း ဘုဲကျောင်းတစ်ခုသာ ရှိလေ၏။

ဘုံကျောင်း အပြင်ဘက်က ကွင်းပြင်များတွင် နားရွက်ကြီးကြီးနှင့် ထူးဆန်းသော လူများက ဘုံကျောင်းအနီးတွင် ထိုင်ကာ ရပ်ကာဖြင့် ဂရုတစိုက် နားထောင်ရင်း စုတ်တံများဖြင့် ရေးဆွဲ​​နေကြသည်။

"ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေက စည်းစိမ်နတ်ဘုရား ဘုံကျောင်းကို စောင့်ကြည့်နေ​ကြတာလား"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။ သူ့လက်ထဲက ပထဝီဝင်မြေပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက် ဤနေရာက နေရာမှန်ပေသည်။

သို့သော် ကောင်းကင်နားစွင့်သူတွေက စည်းစိမ်နတ်ဘုရားရဲ့ ဘုံကျောင်းကို ဘာကြောင့် စောင့်ကြည့်နေကြတာလဲ။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းက ချန်ရှီကို စောင့်ကြည့် ခိုးနားထောင်သူများ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ တနန်ရေကန်ကို ရောက်ပြီးနောက် ခိုးနားထောင်သူများသည် ကမ္ဘာမြေပြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး ရှာမတွေ့တော့ပေ။

"ထျန်ချင်... ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ ဘာလို့ နားထောင်သူ ဒီလောက်များနေတာလဲ"

ဒါကို သူတွေးနေချိန်မှာပဲ လီထျန်းချင်က ဘုံကျောင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကိုတွေ့တော့ အံ့သြ ဝမ်းသာသွားပြီး သူ့ဆီ အမြန်​​လျှောက်​လာ၏။

"တစ်ဆယ်လေး ငါ မင်းကို ​နောက်​ဆုံး​​တော့ တွေ့ရပြီပေါ့လေ!"

ချန်ရှီ သစ်သားလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

"ငါလည်း ချန်ယန်တောင်မှာ နည်းနည်း ကြာသွားလို့ နောက်ကျသွားတယ်... မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ပူနေခဲ့တာ... မင်း အဆင်ပြေနေတော့ ဝမ်းသာပါတယ်"

လီထျန်းချင်က သူ့လက်ထဲက စာတစ်စောင်ကို မြှောက်ပြလိုက်ပြီး ဆို၏။

"ဒီနေ့ ငါ ချင်းကျိုး စီရင်စုကို သွားတော့မလို့ပဲ... ငါအဆင်ပြေသွားပြီ မင်း လာစရာ မလို​တော့ဘူးဆိုပြီး ပြောမလို့လေ.. "

ခပ်ဝေးဝေးတွင် နားထောင်နေကြသော သူများသည် ၎င်းတို့၏ နားရွက်ကို လှုပ်ရင်း နှစ်ယောက်ကြား စကားစမြည်ကို အမြန်မှတ်တမ်းတင်လိုက်သဖြင့် လက်ထဲက စုတ်တံများ လှုပ်ယမ်းသွားကြသည်။

လီထျန်းချင်က သူတို့ကို ရဲရဲကြီးကြည့်ကာ ချန်ရှီကို ဘုံကျောင်းထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး တံခါးကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီ ဘုံကျောင်း ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လီထျန်းချင် သန့်စင်ထားတဲ့ တံခါးများ၊ ပြတင်းပေါက်များနှင့် ပြုပြင်ထားသော အမိုးများအပြင် ခြံဝန်းမှာလည်း ကောင်းမွန်စွာ ရှိနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်စီတွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ပျိုးထားသည့် လယ်ကွက်များလည်း ရှိသည်။

သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဆေးကြောနိုင်တဲ့ ရေတွင်းတစ်တွင်းလည်း ခြံထဲမှာ ရှိပါ၏။ တိရိစ္ဆာန်လွှတ်ဖို့ ရေကန်လည်း ရှိသလို ရေက ကြည်လင်နေပါသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းကို အလွန်လျင်မြန်သော ဓားဖြင့် ခုတ်သတ်လိုက်သကဲ့သို့ နံရံနှစ်ဖက်စလုံးတွင် သွေးစွန်းထင်းရာကြီး ပေါက်နေသည်။ နံရံပေါ်တွင် ပျံဝဲသွားသော သွေးများလည်း တွေ့ရ၏။

သူသည် နားမလည်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခု ဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခန်းမဆီသို့ အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ အဲဒီ့မှာ ထူးကဲသော စွမ်းအား စုစည်းမှုက အပြင်းထန်ဆုံးပင်။

ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုကို ပို၍ခံစားလာရပြီး ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဖိအားက မီးပင်လယ်နှင့် ဓားရှည်တောင်တန်းကြီးသည် သူ့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာသလိုပင်။ နတ်ဘုရားနှင့် နတ်ဆိုးတစ်ပါးသည် မီးအိုင်အလယ်တွင် ထိုင်ကာ တစ်မှေးအိပ်နေ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းမြင့်ပြီး သန်မာလွန်းတာကြောင့် သူနိုးလာပြီး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်လိမ့်မည်။

ချန်ရှီ ခန်းမထဲ နီးကပ်လာလေလေ၊ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှု အားကောင်းလေလေ၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လာလေ ဖြစ်နေသည်။ ခန်းမနံရံများတွင် ဓားဒဏ်ရာများနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သွေးစွန်းထင်းမှုများလည်း ရှိနေသည်။

"ထျန်းချင်... ဒီဘုံကျောင်းက စည်းစိမ်နတ်ဘုရားရဲ့ ဘုံကျောင်း ဆိုတာ သေချာရဲ့လား... စစ်နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူးလား"

လီထျန်းချင်က ကမ္ပည်းပြားကို ဆွဲယူပြီး ပြုံးပြုံးလေး ပြောလာသည်။

"ကြည့်စမ်း...."

ချန်ရှီ ကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ စည်းစိမ်နတ်ဘုရား ဘုံကျောင်းလို့ မြင်နေရလေသည်။

"စည်းစိမ်နတ်ဘုရားရဲ့ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်အားက ဒီလောက်ပြင်းထန်လား"

သူသည် ဟွာရှပြည်မှ နတ်ဘုရားများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း သူ့အား အဖိနှိပ်ခံရဆုံးသော ခံစားချက်မှာ ကွမ်းရှန့် ဖြစ်လေသည်။ သူ့လည်ပင်းပေါ်မှာ ဓားကြီးတစ်ချောင်း ရှိနေသလို အချိန်မရွေး ခုတ်ထစ်နိုင်သလို ခံစားချက်ကြီးက ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။

သို့သော် ဤနေရာတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက် မရှိနေခဲ့။ ပင်မခန်းမသည် လီထျန်းချင် လေ့ကျင့်ရာနေရာ ဖြစ်သင့်ပြီး အခြားကမ္ဘာမှ နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေပါသည်။ အဝါရောင်အဝတ်အစားနှင့် ဦးထုပ်အနက်ရောင် ၀တ်ထားသည့် ကလေးအချို့သည် ဘုံကျောင်းထဲတွင် နေရောင်အောက်တွင် ခိုနေကြသည်။

ချန်ရှီက ဂရုတစိုက် အာရုံခံကြည့်တော့ မကောင်းဆိုးဝါး ထွက်သက်ကို မတွေ့ရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဤနေရာတွင် အလင်းသုံးပါးရဲ့ အပြုသဘောဆောင်သော စွမ်းအင်သည် အလွန်အားကောင်းပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအင်သည် သူ့ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းထဲကထက် မနည်းလှပေ။

နတ်ကွန်း၏ ထူးကဲသော စွမ်းအားသည် စုစည်းနေသော်လည်း နတ်ဘုရားသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပေါင်းစည်းရန် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်မှ ဒီဘုံကျောင်းဟာ သူအရင်မြင်ဖူးတဲ့ တခြားရှေးဟောင်းဘုံကျောင်းတွေနဲ့ မတူတာကို တွေ့လိုက်ရပေ၏။ ထိုရှေးဟောင်း ဘုံကျောင်းအများစုသည် ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာများတွင်တည်ရှိသော်လည်း စည်းစိမ်နတ်ဘုရား ဘုံကျောင်းက တောင်ခြေရင်းတွင် ရှိပြီး ၎င်း၏တံခါးသည်လည်း ချင်းကျိုးမြို့ဘက်ကို မျက်နှာမူထားသည်။

"ဒီနေရာက နတ်ဆိုးတွေကို ဆွဲဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

လီထျန်းချင်က ဆိုသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ချိန်က ဒီမှာ ညဘက်တွေဆို နတ်ဆိုးတွေ ထွက်လာတတ်တယ်... တချို့က ဘုံကျောင်းထဲကို ပြေးလာပေမယ့် ရုတ်တရတ် အရိုက်ခံရလို့ သေသွားတယ်... လုံခြုံပါတယ် ငါ ဘုံကျောင်းကို ပြုပြင်ပေးလိုက်လို့ စည်းစိမ်နတ်ဘုရားက ငါ့ကို ကောင်းချီးပေးတယ်လို့ ထင်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကို ငါ ကောင်းကောင်းအိပ်ရတယ် ဘုံကျောင်းထဲကိုလည်း နတ်ဆိုးတွေ မဝင်တော့ဘူး"

ချန်ရှီလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

"မင်း အဆင်ပြေနေပြီ ဆိုမှတော့ ဒီဘုံကျောင်းထဲရ ဘာလို့မရွှေ့သွားသေးတာလဲ"

လီထျန်းချင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ရွှေ့သွားရမယ်?"

ချန်ရှီ ပြုံးပြီး :"မင်း အခုလေ့ကျင့်ဖို့ အလင်းသုံးပါးနဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်း တရားလိုတယ်... မင်း ဒီဘုံကျောင်းက ထွက်သွားရင် ဘယ်မှာ လေ့ကျင့်နိုင်မလဲပေါ့... နောက်နှစ် ဧကရာဇ်စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရှီးကျင်းကို သွားရမယ်မလား... စည်းစိမ်နတ်ဘုရားရဲ့ ဘုံကျောင်း မရှိရင် မင်းဘယ်လိုလေ့ကျင့်မလဲ... ဒီစည်းစိမ်နတ်ဘုရားရဲ့ ဘုံကျောင်းကို မင်းယူသင့်တယ်... ငါ့ခေါင်းနောက်မှာ ရှိတဲ့ ဘုံကျောင်းလေးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

လီထျန်းချင်: "ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?... အရင်က ငါ တောက်တျယ်အဆောင် စွမ်းအင်ကို သုံးပြီး ခြံဝန်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့တာ... အပြင်ပိုင်းကတော့ တစ်ပေပတ်လည်လောက်ပဲ ရှိပေမယ့် အတွင်းပိုင်းကတော့ သာမန်ဝင်းနဲ့ အရွယ်အစား အတူတူလောက်ပဲ"

ချန်ရှီ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး ​ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး စည်းစိမ်နတ်ဘုရားရဲ့ ဘုံကျောင်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ပေပတ်လည် ကွင်းပြင်လေးလို့ ရင်ပြင်တစ်ခုအဖြစ် ရွှေ့နိုင်ပါတယ်!"

လီထျန်းချင်က သူ၏ အောင်မြင်မှုကို သိထားတာကြောင့် လျင်မြန်စွာ ဦးညွှတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး သင်ပြပါဦး တစ်ဆယ်လေး!"

ချန်ရှီ အခြေတည်ဝိညာဥ်ကို ထုတ်ပြီး စည်းစိမ်နတ်ဘုရား၏ ဘုံကျောင်း အထက်တွင် ပျံဝဲကာ ဘုံကျောင်း၏ အပြင်အဆင်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲကာ သစ်သားသစ်ကိုင်းကို ဖြတ်ဖို့ ဓားစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး သစ်တိုင်ပေါ်တွင် ဘုံကျောင်းကို ထွင်းထုခဲ့သည်။

ထွင်းထုပြီးသောအခါ ဤဘုံကျောင်း၏ အတွင်းပိုင်း နေရာသည် စည်းစိမ်နတ်ဘုရား၏ ဘုရားကျောင်းကဲ့သို့ ကြီးမားကြောင်း သေချာစေရန် အထပ်ထပ်အခါခါ ရေးထိုးရန် လိုအပ်သည်။ ဤနည်းဖြင့်သာ စည်းစိမ်နတ်ဘုရား၏ ဘုံကျောင်းကို သေးငယ်သော ဘုံကျောင်းအဖြစ် ပြောင်းရွှေ့နိုင်လိမ့်မည်။

ဒါက သိမ်မွေ့ပြီး စေ့စပ်သေချာတဲ့ အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရက်အတွင်း ပြီးမြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။

ချန်ရှီ စိတ်ရှည်သည်းခံပေမယ့် ပင်ပန်းနေချိန်မှာတော့ အနားယူဖို့ ရပ်လိုက်သည်။

သူနှင့် လီထျန်းချင်မှာ မတွေ့တာကြာလှပြီမို့ သဘာဝအတိုင်း သူတို့သည် ဤကာလအတွင်း အတွေ့အကြုံများ၊ ကျင့်ကြံရာမှ ရရှိသည့် အကျိုးကျေးဇူးများ၊ သက်တမ်းတိုးစေသော အဂ္ဂိရတ်ဆေးများ အကြောင်းအထိ စကားများစွာ ပြောခဲ့ကြသည်။

ထိလွယ်ရှလွယ်သော အချက်အချို့ကို ပြောသောအခါတွင် ဘုံကျောင်း အပြင်ဘက်က ခိုးနားထောင်သူများမှ မှတ်တမ်းတင်တာ မခံရစေရန် စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးမှတ်ထားကြသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ချန်ရှီသည် ဆီမီးထွန်းညှိကာ ဘုံကျောင်းငယ်ကို ဆက်လက်ထွင်းထုနေသည်။ ထိုစဥ် လီထျန်းချင်ကတော့ တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါပြီ။

သူ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ။ ချန်ရှီ ခဏလှဲလိုက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားလောက်သည်။ ကြီးစွာသော ဖိနှိပ်မှု၏ အာရုံက ရုတ်တရက် လွှမ်းသွားသောအခါတွင် သူ သမ်းဝေပြီး သူ့လက်ထဲက အလုပ်ကို ချလိုက်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ့​ရှေ့​မှာ မီး​အိုင်​နဲ့ ဓား​သွား​တောင်​တစ်​ခု ပေါ်လာ​၏။

ချန်ရှီ၏ နှလုံးခုန်သံများ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ အခြေတည် ဝိညာဉ်ကို စုစည်းပြီး ချီသွေးတို့ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာတွေကို မြင်လာနိုင်ပေမယ့် မြင်ကွင်းက နည်းနည်းတော့ မှုန်ဝါးနေဆဲပါပဲ။

အကြမ်းဖျင်းကိုသာ မြင်နိုင်သော်လည်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မသိနိုင်ချေ။ ထိုအချိန်တွင် အိပ်ပျော်နေသော လီထျန်းချင်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီ သူ့ကို နှိုးတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း လီထျန်းချင်က ခန်းမထဲမှ ပျံထွက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ရှီ ခန်းမထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာတဲ့အခါ လီထျန်းချင်က အနီရောင်တောက်နေသော မြင်းကြီးတစ်​ကောင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်တာ မြင်လိုက်ရပြီး စိမ်းလန်းသော နဂါးရောင်ဝါကြီးက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝေ့ဝဲနေလေသည်။

"ဟူး--"

ဘုံကျောင်းတံခါး ပွင့်လာတာနဲ့ လီထျန်းချင်ဟာ သူ့မြင်းကိုစီးကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် ဖိအားများ သက်သာရာရသွားကာ စည်းစိမ်နတ်ဘုရား ဘုံကျောင်းမှ ချက်ချင်းပြေးထွက်လာ၏။

"ဟေးကော်! မင်းအိမ်ကို စောင့်ရှောက်ထား!"

သူသည် စည်းစိမ်နတ်ဘုရား ဘုံကျောင်းထဲမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာသော်လည်း လီထျန်းချင်က မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးကြီးကို ရောက်နေပြီ။ သူက လက်ကိုမြှောက်ပြီး ဓားနဲ့ခုတ်ချလိုက်တဲ့အခါ အစိမ်းရောင် ဓားစွမ်းအင်သည် လွင့်ထွက်သွားပြီး လမ်းဘေးတွင် ဆွဲထားသော အကျဉ်းသားများ၏ အလောင်းများကို စားသောက်နေသော နတ်ဆိုးများ ထိတ်လန့်သွားကာ ခေါင်းတွေ လည်ပင်းမှ ပြုတ်ကျသွား​ကြသည်။

ပြတ်သွားသော ဒဏ်ရာ အနေအထားက အလွန်ချောမွေ့နေရာ ချန်ရှီ၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

ဒီဓားက တာအိုနဲ့ နီးနေပြီ။

လီထျန်းချင်က သူ့မြင်းကို ဆက်ပြေးစေသည်။ မြင်းခွာသံက မီးတောက်တွေပေါ် တက်နင်းပြီး နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ဖြတ်ကာ ချင်းကျိုးမြို့ကို တည့်တည့်သွားနေသည်။ ချန်ရှီလည်း တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ခွန်အားအပြည့်နဲ့ ရှေ့ကို ပြေးသွားပေမယ့် သူနဲ့ လီထျန်းချင်က ပိုပိုဝေးလာနေ၏။

လီထျန်းချင်သည် ပြည်နယ်မြို့တော် ချင်းကျိုးမှ မိုင်အနည်းငယ် အကွာတွင် အစိမ်းရောင် ဓားမီးတစ်လက်နဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ချင်းကျိုးမြို့တံခါးသည် ဓားအလင်းဖြင့် လွင့်ပျံသွားပြီး နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသည်။

လီထျန်းချင် သူ့ဓားကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်သောအခါ ချန်ရှီ အဝေးမှသာ ရပ်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ မြို့ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဝိညာဉ်တစ်သောင်းအလံက ရုတ်တရက် အလယ်မှ ထက်ပိုင်း ကွဲသွားခဲ့သည်။

မြို့ကိုကာကွယ်ပေးမယ့် ဒီမှော်လက်နက်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ တစ်ဝက် ခွဲပစ်လိုက်၏။

ချန်ရှီ ကြောက်လန့်လာပြီး လီထျန်းချင်နောက်လိုက်ရင်း ချင်းကျိုးမြို့ထဲကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

မြို့မှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေပြီ။

မြို့တံခါးမှာ အလိုရှိနေတဲ့ ရာဇ၀တ်ကောင်တွေကို စာစောင်သင်ပုန်းမှာ တင်ထား၏။ ချန်ရှီ ဖြတ်သွားရင်း အမြန်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တော့ ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် အနီရောင်မီးတောက်များ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မြင်းကြီးတစ်ကောင်ကို စီးထားကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် အစိမ်းရောင် နဂါးဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူသတ်နေသည့်ပုံပေါက်နေသည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာမှာ လီထျန်းချင်ပဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။

"ဘုံကျောင်းမှာ ညတိုင်း ခြောက်နေတဲ့ နတ်ဆိုးတွေက နတ်ဆိုးတွေ မဟုတ်ဘူး ထျန်းချင်ပဲ... နေဦး! ဒါဆို ညတိုင်း ထျန်းချင်ကို လိုက်သတ်နေတာက ဘယ်သူလဲ?"