အခြေခံလူတန်းစားများ

ချင်းကျိုးမြို့၏ နံနက်အစောပိုင်းတွင် အပြေးသမားများသည် မြို့တံခါးတွင် သတိပေးချက်များ ထပ်တင်ကြရ​ပြန်သည်။

သိပ်စောသေးတာ​တော့ မဟုတ်ချေ။ သုံးရက်မြောက်တဲ့အခါ မြို့ပြင်မှာ မစင်လှည်းတစ်စီး ထွက်လာလိမ့်မည်။

တခြား ဈေးရောင်းချသူသည် လုပ်ငန်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ဖရဲသီး၊ သစ်သီးများ၊ အသားများနှင့် ဥများကို မြို့ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် မြို့တွင်းတံခါးသည်လည်း လူအသွားအလာများနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကြော်ငြာဘုတ်တွင် ဖမ်းဆီးမိန့်၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က ပြောင်းလဲသွားပြီး မီးမြင်းစီးသူခိုးတစ်ဦးလည်း ထပ်ရှိလာသည်။ ချန်ရှီပါပဲ။ သူသည် ခရိုင်တရားသူကြီးကို မြင်းစီးပြီး သတ်ဖြတ်သွားခဲ့ရာ ချင်းကျိုး သတ်ဖြတ်သူစာရင်းတွင် ဒုတိယနေရာ၌ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ လီထျန်းချင်ကတော့ ဆုကြေး အများဆုံးဖြင့် စာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေသေး၏။

ယမန်လူငယ်တစ်ဦးသည် ချန်ရှီ၏ပုံတူကို တင်လိုက်ရာ သူ့ဘေးနားရှိ ယမန်လူကြီးက သူ့ခါးကို ခါးတွင် ဓားလက်ကိုင်ဖြင့် ထိုးကာ တစ်ဖက်သို့ မျက်စာပစ်​ပြလိုက်သည်။ ယမန်လူငယ် ကြည့်လိုက်တော့ လူသတ်စာရင်းရဲ့ ပထမနဲ့ ဒုတိယနေရာကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဒီဘက်ဘက်ကို လျှောက်လာနေတဲ့ လူငယ်နှစ်ယောက်ကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ကြော်ငြာဘုတ်ကို အလျင်စလို ကြည့်ပြီးတော့ လာတဲ့လူတွေကိုလည်း တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ် ပထမနဲ့ ဒုတိယနေရာက ကောင်လေးနှစ်ယောက်စလုံး ဖြစ်ကာ အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်တွေ ဖြစ်ပေ၏။

ပထမအဆင့် ရာဇ၀တ်ကောင်သည် အနက်ရောင်ကော်လာပါသော အဖြူရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ၎င်း၏ခါးပတ်လည်တွင် အနီရောင်ပိုးဖဲကြိုးနှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် ငွေရောင်သရဖူကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဒုတိယအဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်သည် ခရမ်းရောင်ကော်လာနှင့် အစိမ်းရောင် တာအိုဝါဒီ ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ၎င်း၏ခါးပတ်လည်တွင် အနက်ရောင်ဖဲကြိုးနှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေသရဖူကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ချောမောသော အသွင်အပြင်ရှိကြပါ၏။ ၎င်းတို့၏ အသွင်အပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လျှင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်းနီဓားပြများနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

လူငယ်နှစ်ယောက်က မြို့ထဲကို လျှောက်ဝင်လာကြသည်။ တစ်ယောက်က အရမ်းသိချင်ပြီး ကြော်ငြာဘုတ်ကို ကြည့်ချင်နေပေမယ့် နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပိုသတိထားနေတာကြောင့် ထိုသူ့လက်ကို လှမ်းကိုင်ကာ ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။

ယမန်အပြေးသမားငယ်သည် ဓားကိုအလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်ကာ ဖမ်းရန်ကြိုးစားသော်လည်း ယာမိန်အပြေးသမား အကြီးက သူ့ကို ပါးရိုက်ချလိုက်သည်။

"မင်းအသက်မရှင်ချင်ဘူးလား မင်းအသက်မရှင်ချင်ရင်တောင် ငါကတော့ အသက်ရှင်ချင်သေးတယ်ကွ!"

ယမန်လူငယ် အပြေးသမားလည်း သူရဲ့ ချယ်လှယ်ထားသော နွေဦးဓားကို ဘေးသို့ ပစ်ချကာ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ပြောဆို​နေခဲ့သည်။

“ဒီရာဇ၀တ်ကောင်နှစ်ဦးနဲ့ဆို ဆုလာဘ်ငွေက အများကြီး ရမှာ...”

"ဆားဌာနမှူးလုက နတ်ဆင်းသက်နယ်ပယ်က ဆရာကြီး... သူတောင် ဓားတစ်ချက်နဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာ မင်းအဲဒီကို သွားရင် အသေခံဖို့ ဆွဲဆောင်နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ယမန်လူငယ်က :"လူများများခေါ်ရအောင်!"

ယမန်လူကြီး: "သူတို့ကို မသတ်နိုင်တဲ့လူ အများကြီး ရှိသေးတယ် ငွေတွေ လုယက်ပြီး ရွာတွေဆီ ဝေငှတယ်.. ရွာတော်တော်များများက ငွေတွေ အများကြီးရထားတာ... မြင်းနီဓားပြတွေရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အရမ်းကောင်းနေပြီ ရွာသားတွေကလည်း ကျေးဇူးတင်နေကြတာ မြင်းနီဓားပြတွေကို တကယ်သတ်ရင် မင်းအသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့သည် လမ်းမများနှင့် လမ်းသွယ်များ ဖြတ်၍ အိမ်တစ်အိမ်၏ တံခါးဝဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။

ဤမိသားစုအိမ်က ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါ၊ အဓိကအခန်း သုံးခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်ပါရှိသည်။ မိသားစုလေးယောက် အများဆုံးနေထိုင်နိုင်တဲ့ သာမန်အိမ်တစ်ခုပါပဲ။ လူငါးယောက်လောက် ဝင်နေရင်တော့ စည်ကားနေမှာ သေချာသည်။

သို့သော်လည်း နှစ်ယောက်သားခြံဝင်းအတွင်းက အသက်ရှုသံကို နားထောင်ပြီး ဤမိသားစုတွင် နေထိုင်သူ ခုနစ်ဦးရှိကြောင်း သိလိုက်သည်။

အိမ်အပြင်မှာ ခဏစောင့်လိုက်ပြီးတဲ့အခါ တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်သည်။ စည်းစိမ်နတ်ဘုရား ဘုံကျောင်း အပြင်ဘက်တွင် ဤလွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နံနက်အာရုံတက်ချိန်တိုင်း ရောက်လာတတ်သော ဝတ်ရုံနက် ဖြစ်​လေသည်။

ဤလူသည် ပိတ်ကြမ်း အဝတ်အစားများအဖြစ် ပြောင်းလဲထားကာ ကောက်ရိုးခြေနင်း ဖိနပ်တစ်ရံကို ၀တ်ထားသည်။ အဝတ်အစားတွေက ဟောင်းပေမယ့် လျှော်ဖွပ်ထားပုံက အရမ်းသန့်ပေ၏။

ထိုလူသည် အသက်မကြီးသေးဘဲ အသက်သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ သူထွက်သွားပြီးချင်းမှာပဲ ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင် လမ်းတစ်ဖက်မှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရရာ သူ့မျက်နှာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြေးချင်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်​ယောက် အသံက သူ့အနောက်မှ ထွက်လာသည်။

"သခင်ကြီး နေ့လည်မှ ပြန်လာမှာလား"

ထိုလူ အေးခဲနေပြီး ထွက်ပြေးရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။

“နေ့လည်က ပြန်မလာတော့ဘူး... မိန်းမ ကျောင်းဆင်းပြီးရင် ကလေးတွေကို သွားခေါ်လိုက်ပါ.... ငါ… အချိန်မရှိမှာ ကြောက်တယ်”

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် သူတို့မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူတို့ဟာ အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး မိမိဟာ သူတို့နဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာပါ၏။ ထွက်ပြေးရင် သူ့မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်မိမှာကို ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးဖို့လည်း မဝံ့ရဲချေ။

အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး ကြာရွက်အိတ်ကို သူ့လက်ထဲထည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလာခဲ့သည်။

"ကြက်ဥနဲ့ အသားတစ်ပိုင်းလည်း ပါတယ်.. ရှင့်အတွက် စားစရာတွေ ပြင်ထားပြီးပြီ.... ဒီနေ့ ပင်ပန်းနေတယ်မလား ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဒုက္ခမပေးပါနဲ့"

ယောက်ျားဖြစ်သူက သူမကို အခန်းထဲ ပြန်တွန်းထည့်လေသည်။

"ငါနားလည်ပါတယ်... မြန်မြန်ပြန်သွားပြီး ငါ့မိဘတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး"

အခန်းထဲတွင် အဘိုးအို၏ ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးလည်း သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ သူ့အခန်းကို ပြန်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများသည် ပြင်းထန်စွာ နှစ်ကြိမ်မှိတ်သွားကာ ခေါင်းကို မြင့်မြင့်ကိုင်ထားရင်း ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် အခြားနှစ်ယောက်ထက် အရပ်ပို၍ ရှည်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ အလွန်ကြောက်လန့်နေတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

ချန်ရှီ : "အမှန်အတိုင်းပြောပါ နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ထိုလူက တုန်လှုပ်သွားပြီး။

"လွမ်တီရှန်း... ငါ့မိသားစုကို လွှတ်​ပေးရင် မင်းတို့ကို ငါ အကုန်ပြောပြမယ်!"

ချန်ရှီ လီထျန်းချင်ဘက် ကြည့်လိုက်သည်။

လီထျန်းချင်: "ကျွန်တော်က သွေးဆာနေတဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး :"ကျွန်တော်က ရှင်းရှန်မှာ နာမည်ကြီး ပရဟိတ သမား တစ်ယောက်ပါ... အစ်ကိုလွမ် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကြရအောင်"

လွမ်တီရှန်းက တုန်လှုပ်သော အသံဖြင့် မေးသည်။

"မင်းတို့ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ဒီလူနှစ်ယောက်က သူတို့ဟာ သွေးဆာနေတဲ့ လူတွေ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောကြပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ပုံတူတွေဟာ အလိုရှိစာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ချိတ်ဆွဲထားဆဲဖြစ်ပြီး ချင်းကျိုး အရာရှိများစွာရဲ့ အသက်ကို လုယူခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ သူ သိပါသည်။

လီထျန်းချင်က ပြုံးပြီး :"ခင်ဗျား ဘယ်သွားသွား ကျွန်​တော်တို့ လိုက်မယ်..."

လွမ်တီရှန်း : "ငါက သခင်ကြီးဝမ့် အတွက် အလုပ်လုပ်နေတာ ဆေးလယ်ကွက်ထဲ သွားရမှာ... ငါက ဝမ့်အိမ်တော်ရဲ့ ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ လယ်သမားပါ"

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့ အလွန်အံ့သြသွားကြသည်။ လွမ်တီရှန်းက သေချာပေါက် သခင်တစ်ယောက်ပါပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သူ့ရဲ့ တစ္ဆေငါးပါးယဇ်ပုလ္လင်၊ ပျံသန်းသစ်သားလို နတ်ဆိုးတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့နည်းလမ်းကို မြင်ဖူးကြပြီးပြီ။

သူ့ခွန်အားကို အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်တွင် ထိပ်တန်းသခင် တစ်ဦးအဖြစ် ယူဆနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူသာ စမ်းကြည့်ပါက ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့သာ တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြမည် ဆိုပါက အောင်ပွဲခံရမယ်လို့ ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံး အာမခံချက် မပေးနိုင်ပေ။

ဒီလို သခင်တစ်ယောက်က ချမ်းသာသော မိသားစုအတွက် ဆေးဖက်ဝင်အပင် စိုက်ပေးတဲ့ လယ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ပါလိမ့်မလဲ။

ချန်ရှီ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဆေးစိုက်ခင်းကို သွားရအောင်လေ.."

လွမ်တီရှန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို မြို့ပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသော်လည်း သူ့​​မျက်နှာတွင်တော့ မျက်ရည်များ လိမ့်ဆင်းကျလာခဲ့သည်။

ချန်ရှီ အံ့သြသွားသည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ နတ်ဆိုးတွေကို ချုပ်ကိုင်ထားတုန်းက သိပ်တန်ခိုးကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား အခုမှ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"

"ငါ မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားလိုက်ရင် ငါအသက်မရှင်မှာ ကြောက်ရတယ်... စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူမရှိတဲ့ ငါ့ဇနီး၊ ကလေးတွေနဲ့ အဘိုးကြီးတွေကို တွေးပြီး ဝမ်းနည်းနေတာပါ..."

လီထျန်းချင်: "ခင်ဗျား စကားပြောပုံက ပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်ရတယ် နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုဖူးလား"

"ငါ စာမေးပွဲအောင်ပြီး ချင်းကျိုးခရိုင်မှာ စာသက်သား တစ်ယောက်ဖြစ်လာတယ် နောက်ပိုင်းမှာတော့ ချင်းကျိုးမှာ နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို အောင်ပြီး အဆင့် ၁၁ ရခဲ့တယ်"

လွမ်တီရှန်းက သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး စကားဆက်လေ၏။

"နောက်တော့ ငါ ပိုက်ဆံ နှစ်နှစ်လောက် စုဆောင်းပြီး တော်ဝင်စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရှီးကျင်းကိုသွားဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့တယ်... စာမေးပွဲအောင်ပြီးရင် ကျင့်ရှစ်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ် ကုံကျိုးကိုဖြတ်သွားတဲ့ အခါတုန်းက ပိုက်ဆံအကုန်လုံးကို လှည့်စားခံလိုက်ရပြီး လယ်တစ်ကွက်မှာ ရောင်းစားခံလိုက်ရတယ်...ငါ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ... နောက်ဆုံးတော့ ငါ ထွက်ပြေးပြီး စားစရာတွေ ပြန်တောင်းစားရတဲ့ဘဝ ရောက်သွားတယ်..."

ဝမ်းနည်းစရာတွေ အကြောင်း ပြောမိတဲ့အခါ မျက်ရည်တွေက ကျလာပြန်သည်။

ချန်ရှီလည်း အလားတူ ခံစားခဲ့ရတာကြောင့် ဝင်ဆိုလေ၏။

"ကျွန်တော့်မှာ သူ့ပိုက်ဆံတွေအကုန်လုံးကို လှည့်စားပြီး လယ်ယာတစ်ခုဆီ ရောင်းစားခံရတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လည်း ရှိပါတယ်"

လီထျန်းချင် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။

"သူက ဟူမိသားစုရဲ့ အစ်မလား?"

"မဟုတ်ဘူး မင်း အဲဒီသူငယ်ချင်းကို မသိပါဘူး... မနှောက်ယှက်စမ်းနဲ့... လွမ်တီရှန်း ခင်ဗျား ဆက်ပြော!"

လွမ်တီရှန်း : "စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရှီးကျင်းကို သွားမယ့် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ချင်းကျိုး ပြန်လာခဲ့ရတယ်... ငါ့မိန်းမက ငါ့ကို ဆင်းရဲလို့ဆိုပြီး မထီမဲ့မြင်မပြုဘူး...ငါ ပြန်လာဖို့ စောင့်နေတာ... စာမေးပွဲအောင်ထားပေမယ့် အိမ်မှာ ငါ့မိန်းမရဲ့ အထည်ရောင်းတဲ့ လုပ်စာကိုပဲ မှီခိုရတယ်... သခင်ကြီးဝမ့်က ငါ့ကို သနားလို့ အလုပ်ပေးခဲ့တာ..."

လီထျန်းချင်: "သခင်ကြီးဝမ့်က ဘယ်သူလဲ"

"ချင်းကျိုးရဲ့ ဝမ့်မိသားစုကို မသိဘူးလား"

လွမ်တီရှန်း အံ့အားသင့်သွားသည်

"ဟုတ်သားပဲ မင်းတို့က တခြားနေရာကလာတာ... ချင်းကျိုးက ဝမ့်မိသားစုကို ဘယ်လိုလုပ်သိမလဲ? ဟိုမှာ ယာဂုဆိုင်က သခင်ကြီးဝမ့်ပိုင်တာ!"

နှစ်ယောက်သား ကြည့်လိုက်တော့ အိမ်ကြီးရဲ့ တံခါးအပြင်ဘက် ညာဘက်မှာ ယာဂုရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဲဒီမှာ ယာဂုပြုတ်၊ အိုးထဲက ထွက်လာတဲ့ ပေါင်းထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ရနံ့တွေ သင်းနေသည်။ ယာဂုဆိုင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဗိုက်ဆာသော လူတန်းရှည်ကြီး ရှိနေပြီး တန်းစီနေပုံက အဆုံးမရှိဘူးဟု ထင်ရသည်။ ပရမ်းပတာ မဖြစ်ရအောင် အဖွဲ့ကို စုစည်းဖို့ ကူညီပေးတဲ့ အစေခံတွေနဲ့တူတဲ့ သူတွေရှိသေး၏။

"ဝမ့်မိသားစုက ချင်းကျိုးမှာ ပရဟိတအလုပ်ဆုံး မိသားစုပဲ... မိသားစုခေါင်းဆောင် ဝမ့်ရှစ်တဲက ချင်းကျိုးရဲ့ ပရဟိတသခင်ကြီးပေါ့... ဝမ့်မိသားစုက ဆင်းရဲသားတွေကို ယာဂု​ဝေပေးဖို့အတွက် ယာဂုဆိုင်ဖွင့်ထားတယ်... သခင်​ကြီးဝမ့်က ချင်းကျိုးမှာရှိတဲ့ ဝမ့်မိသားစုရဲ့ သက်ရှိထင်ရှား နတ်ဘုရားပဲ... ဝမ့်မိသားစုက နေ့တိုင်း ယာဂုလာပေးတယ် စောင့်ဆိုင်းဖို့ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ လူတွေ တန်းစီနေလိမ့်မယ် ဝမ့်မိသားစုက တစ်ချိန်တုန်းက ချင်းကျိုးရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုပါပဲ စီးပွားရေးလုပ်ပြီးတော့ ချမ်းသာလာတာ”

ယာဂုဆိုင်မှ ဖြတ်သွားသော လူသုံးဦးသည် မြို့ပြင်မှ ထွက်ခွာခါနီးတွင် ယာဂုယူရန် တန်းစီနေကြသော အဆုံးမရှိ စမ်းချောင်းတစ်စင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဝမ်မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံရှိပြီးတဲ့နောက် သဘာဝဘေးနှစ်တွေမှာ လယ်မြေကောင်းတွေ ဝယ်တယ် သူတို့မိသားစုက ကြီးကြီးမားမား ချမ်းသာတဲ့အတွက် သဘာဝဘေးနှစ်တွေမှာဆို ရှင်သန်နိုင်ကြတယ်... ဒါပေမယ့် တခြားမိသားစုတွေက ဒီလောက်ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုမျိုးမရှိကြဘူး သဘာဝဘေးနှစ်တွေ ရောက်လာတဲ့အခါတိုင်း သူတို့အသက်မရှင်နိုင်တော့လို့ ဥစ္စာတွေရောင်းစားကြရတယ်... တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝမ်မိသားစုမှာပဲ မြေတွေ ပိုတိုးလာတယ်"

"လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ လူတွေ အတင်းအဖျင်း ပြောသံကြားရမှာပါ.. တစ်နှစ်မှာ အငတ်ဘေးကြုံခဲ့ရတယ် ပြောတယ် တော်တော့်ကို ချောမောပြီး သခင်ကြီးဝမ့်ဆီက မျက်နှာသာပေးခံရတဲ့ သူတောင်းစားအမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရှိတယ်... အဲဒီအမျိုးသမီးက သူမခန္ဓာကိုယ်ကို မပေးချင်တော့ သခင်ကြီးဝမ့်ကလည်း စိတ်ဆိုးသွားတယ်... အဲဒီအမျိုးသမီးက ဆီးသွားချင်လာပေမယ့် ဝမ့်မိသားစုရဲ့ ကျွန်တွေက မောင်းထုတ်တယ်... သူမ ဝမ့်မိသားစုရဲ့မြေမှာ ဆီးသွားလို် မရဘူးလို့ ပြောတယ်.... သူတောင်းစားအမျိုးသမီးက အရမ်းခေါင်းမာပြီး အသက်ရှုကြပ်သွားရင်တောင် မင်းတို့ရဲ့ဝမ်မိသားစုရဲ့မြေမှာ ဘယ်တော့မှ ဆီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်..."

မြို့ပြင် ရောက်လာကြ၏။ မြို့ပြင်တွင် မြေသြဇာကောင်းသော လယ်ဧကများ အဆုံးမရှိ ရှိ​နေခဲ့သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မြင်ကွင်းကလည်း အဆုံးမရှိပေ။

"သူတောင်းစား အမျိုးသမီးက မနက်ကနေ ညအထိ တစ်လမ်းသွား လမ်းလျှောက်ပြီး မိုင်ရာနဲ့ချီပြီး လျှောက်သွားခဲ့တယ်... ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘူး အဲဒါကြောင့် သက်သာရာရတဲ့ နေရာကို ရှာချင်တယ်... အဲ့မှာ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဝမ့်မိသားစုရဲ့မြေပဲ​လို့ ပြောတယ်"

"သူမ အရမ်းစိတ်ပျက်သွားပြီး ဝမ့်မိသားစုရဲ့ လယ်ကွင်းထဲက ထွက်သွားဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲလို့ မေးလိုက်တယ်... တခြားသူတွေက မစားမသောက်ဘဲ နောက်ထပ် ဆယ်ရက်လောက် လမ်းလျှောက်ရင် ဝမ်မိသားစုရဲ့ လယ်ကွင်းထဲက ထွက်သွားနိုင်မှာပါလို့ ဖြေခဲ့တယ်..."

ချန်ရှီလည်း အသံပျောက်သွားမတတ် ဖြစ်လာသည်။

"ချင်းကျိုး လယ်မြေတစ်ခုလုံးက ဝမ့်မိသားစုပိုင်လား?"

လွမ်တီရှန်း ခေါင်းယမ်းပြီး :"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး တောင်ပေါ်က မြေအချို့က ဝမ့်မိသားစုနဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး ဒါပေမယ့် တိုင်းသူပြည်သား အများစုကတော့ သခင်ကြီးဝမ့်ရဲ့ အိမ်ငှားတွေ ဖြစ်နေပါတယ်"

ချန်ရှီ: "နောက်တော့ အဲဒီမိန်းမ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"မသိဘူး... လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က လူတွေက စကားတွေ ရပ်လိုက်ကြတယ်.... အမျိုးသမီးက သေသွားတာ ဒါမှမဟုတ် သခင်ကြီးဝမ့် နာခံတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒီလို ကျေးလက်ဇာတ်လမ်းတွေက များသောအားဖြင့် အဆုံးမရှိဘူး ဒါပေမဲ့ ဝမ့်မိသားစုမှာ နယ်ပယ်တွေ အများကြီးရှိလို့ ဒီဇာတ်လမ်းက အမှန်ဖြစ်ရမယ်"

လီထျန်းချင် တွေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ့်မိသားစုက ချင်းကျိုးမှာ မိသားစုကြီး တစ်ခုပဲ... တခြားပြည်နယ်တွေက အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေ ကမ္ဘာ့မိသားစုကြီး ၁၃ခုကနေ ဆင်းသက်လာကြတာ... ဒါပေမဲ့ ချင်းကျိုးက ဧကရာဇ်မင်းနဲ့ အလှမ်းဝေးတော့ မိသားစုကြီး ၁၃ခုလည်း သြဇာအာဏာရဖို့ ခက်ခဲမှာပဲ..."

လွမ်တီရှန်း: "ချင်းကျိုးမှာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်ရင်တောင် သခင်ကြီးဝမ့်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ရာထူးကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်ရှီသည် မနေ့ညက လီထျန်းချင်၏ ဓားဖြင့် သေဆုံးသွားသော ဆားဌာနမှူး အကြောင်းကို တွေးနေမိသည်။ သူ့နာမည်က လွီစုန်းပင်။ သူ၏မျိုးရိုးအမည်မှ၊ သူသည် မိသားစုကြီး ဆယ့်သုံးမိသားစုမှ မဟုတ်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောနိုင်သည်။

ချန်ရှီ: "ရှင်းရှန်က ကျောက်မိသားစုမှာလည်း အလားတူပါပဲ...အရင်တုန်းက ရှင်းရှန်က ကျောက်မိသားစုရဲ့ သြဇာအာဏာနေရာပဲ... ဘုရင်ခံကနေ ခရိုင်တရားသူကြီးအထိ၊ အများစုက ကျောက်မိသားစုနဲ့ တခြားမိသားစုငယ်တွေဆီက..."

လီထျန်းချင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါ့လီမိသားစုရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကြောင့် ရှင်းရှန်မှာ ခြေကုပ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်... ကျောက်မိသားစုကလည်း တကယ့် ဘုရင်ရဲ့ အုတ်ဂူကို ရှာပြီး အမှန်တရားကို ရှာဖွေစေချင်တာ... ကျန်တဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုဆယ့်နှစ်စုကလည်း အလားတူ စိတ်ကူးရှိတယ်.. နောက်ပိုင်းမှာ ကျောက်မိသားစု ပြိုလဲသွားပြီးတော့ ရှင်းရှန်က မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုက ထပ်ပြီးတော့ နေရာလုကြတယ်...."

ချန်ရှီ : "ကျောက်မိသားစုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မိသားစု ဆယ့်သုံးစု ရှိတယ်... ဒီတော့ ချင်းကျိုး ဝမ့်မိသားစုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာကော ဘယ်သူရှိလဲ? ဝမ့်မိသားစုက ဒီအတိုင်းလေး ချင်းကျိုးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်ပါ့မလား?"

လီထျန်းချင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အခုလေးတင်ပဲ လွမ်တီရှန်းက ဝမ့်မိသားစု ထွန်းကားတဲ့ ဖြစ်စဉ် အပါအဝင် ဝမ့်မိသားစုရဲ့ ဇာစ်မြစ် နဲ့ စည်းစိမ်၊ အာဏာ အကြောင်းကို ပြောခဲ့ပေမယ့် ဝမ့်​မိသားစုရဲ့ နောက်ခံ အကြောင်းကိုတော့ မပြောပြခဲ့ပါ။

နောက်ခံမရှိသော ဝမ့်မိသားစုသည် ချင်းကျိုးမှာ ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားရှိနိုင်မယ်ဆို ယုံနိုင်ပါ့မလား။

ဝမ့်မိသားစု၏ လယ်ကွင်းများသည် သီးနှံမျိုးစုံနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လယ်ကွက်များအား အဆုံးမရှိ စိုက်ပျိုးထားကြသည်။ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများသည် အလွန်အဖိုးတန်သောကြောင့် ဆေးပင်များအနီးတွင် ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများက စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ချန်ရှီ ဤစိုက်ပျိုးသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ အသီးသီးသည် အလွန်အစွမ်းထက်ကြပြီး အများစုမှာ ရွှေအမြုတေ အဆင့်ကို အောင်မြင်ခဲ့ကြသော ပညာရှင်များသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က ဝမ့်မိသားစုအတွက် အလုပ်လုပ်သော သူများပင်။

သို့သော်လည်း လွမ်တီရှန်း ကဲ့သို့သော ဆရာကြီးများသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင် စိုက်တောင်သူများကြားတွင် အလွန်ရှားပါးနေသေး၏။ သူဟာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် စိုက်သူများကြားတွင် အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း တစ်ခုရှိသည်။ ဆေးစိုက်တောင်သူတွေက သူ့ကိုတွေ့တဲ့အခါ အားလုံးက တရိုတသေ နှုတ်ဆက်ကြပါသည်။

လီထျန်းချင်: "လွမ်တီရှန်း... ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလို့ ဒုက္ခပေးချင်တာလဲ...မင်းရဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ စိုက်နေတာက ကျနော်တို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?"

လွမ်တီရှန်း ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ငါစိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေက တခြားဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေနဲ့ မတူဘူး... ငါအသက်ရှည်​ဆေးအတွက် အပင် စိုက်တာ! မင်းတို့ကငါ့ရဲ့ ဆေးဖက်ဝင် မြေသြဇာတွေကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်လေ.. ငါ့တာဝန်ကို ငါမပြီးနိုင်​တော့ဘူး အဲဒါကြောင့် မင်းတို့ကို လက်ပါရတာ..."

"ဆေးဖက်ဝင်မြေသြဇာ?"

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အသက်ရှည်​ဆေးအတွက် မြေသြဇာက ဘာလဲ။

လွမ်တီရှန်းက သူတို့ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်ဆေးခင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် တောင်များနှင့် နီးကပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရပြီး တောင်များ၏ နဂါးသွေးတွင်းများမှ ဝိညာဉ်ရေးစမ်းများကို မတူညီသော ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်များဆီ ဖြန့်ကျက်ထားတာ တွေ့ရ၏။

ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်များ၏ တည်ဆောက်ပုံများကလည်း ကွဲပြားသည်။ ဝိညာဉ်ဆေးပင်အချို့သည် အရိပ်ကို ပိုနှစ်သက်သောကြောင့် ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်ပင်များကို အရိပ်ပေးရန်အတွက် သုံးကြသည်။ အချို့သော ဆေးပင်များသည် နေရောင်ခြည်ကို နှစ်သက်သောကြောင့် မှန်များကို လေထဲတွင် လွှတ်ထင်ထားပြီး နေရောင်ခြည်ကို အလင်းပြန်စေရန် သုံးထားကြသည်။

အချို့သော ဝိညာဥ်ဆေးပင်များသည် ခြောက်သွေ့နေ၏။ လူတွေက မြေဆီလွှာခြောက်ရန် မီးနှင့် လေကို သုံး​နေကြသည်။ တချို့က ခါးအေးသော ရာသီဥတုကို နှစ်သက်သောကြောင့် ခါး၍အေးသော ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်များ ဖန်တီးနိုင်ရန် ရေခဲနှင့်နှင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသုံးပြုကြသည်။

ဤဝိညာဥ်ဆေးဝါးများကို ပူဇော်ရန် နံ့သာပေါင်းစက်လည်း ရှိလေ၏။ အနှီ ဝိညာဥ်ဆေးပင်များ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ရန် နံ့သာပေါင်းများက အဆက်မပြတ် တောက်လောင်နေရသည်။

ဝိညာဥ်ဥယျာဉ်ထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ဝိညာဉ်ဆေးပင် အများစုသည် အမှန်တကယ်တွင် နတ်များ ဖြစ်လာ​ကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သည် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲကာ အမွှေးတိုင်၏ အမွှေးအကြိုင်ကို စုပ်ယူရန် အမွှေးတိုင်ရှေ့တွင် ပြေးနေသော ကောင်လေးများ ဖြစ်လာကြသည်။

ထိုသို့သော ကြီးမားသော ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်ကြီးသည် ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့ကို မျက်လုံးများ ကျယ်ကျယ် ဖွင့်ကာ စိုက်ကြည့်​နေစေသည်။

ချန်ရှီ : "ခင်ဗျားပြောခဲ့တဲ့ မြေသြဇာက မင်းလွှတ်လိုက်တဲ့ နတ်ဆိုးပဲမလား"

လွမ်တီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောလေ၏။

"ဒီအလုပ်က ဆေးသမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်လိုက်တာက မှားမှန်းသိပါတယ် ဒါပေမယ့် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရမှာလေ... သခင်ကြီးဝမ့်က ငါ့သားသမီးတွေကို ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ဖို့ ပိုက်ဆံနဲ့ မှော်ပညာတွေကို သင်ပေးခဲ့တယ်"

ချန်ရှီ : "ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ တောင်ပိုင်းကျောင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ စွမ်းအားတွေက သခင်ကြီးဝမ့်က ခင်ဗျားဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တာလား... သခင်ကြီးဝမ့်က တောင်ပိုင်းကျောင်းက ကထိကလား?"

"တောင်ပိုင်းကျောင်းက ကထိကလား? တောင်ပိုင်းကျောင်း?"

လွမ်တီရှန်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ချန်ရှီ: "ခင်ဗျားရဲ့နတ်ဆိုးတွေကို ဖန်တီးတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ ထိန်းချုပ်မှု နည်းလမ်းတွေက တောင်ပိုင်းကျောင်းရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာတွေ..."

လွမ်တီရှန်းက သူ့ကို နှောက်ယှက်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာ :"ငါတို့က နတ်ဆိုးတွေကို ဖန်တီးတာ မဟုတ်ဘူး သခင်ကြီးဝမ့်က နတ်ဆိုးတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ နည်းလမ်းကို သင်ပေးတာ... ချင်းကျိုးမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးတွေအားလုံးက တောရိုင်းတွေပဲ"

ချန်ရှီ အံ့သြသွားပြီး "နတ်ဆိုးတွေကို ခင်ဗျား ဖန်တီး ထိန်းချုပ်နိုင်လား"

လွမ်တီရှန်း : "အဲဒါက တောရိုင်းလေ... ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူလုပ်နတ်ဆိုးတွေ ရှိနိုင်လို့လား"

သူ တုန်လှုပ်သွားသလို ချန်ရှီလည်း အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်အသိဥာဏ် ရှိပါ၏။ နတ်ဆိုးများသည် မွေးရာပါ နတ်ဆိုးဖြစ်ကာ နတ်ဆိုးများကို လူများက မဖန်တီးနိုင်ဟု လွမ်တီရှန်း ယုံကြည်နေချိန်တွင် နတ်ဆိုးများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း ချန်ရှီက ယုံကြည်ထားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ မွေးရာပါ အသိဥာဏ်တွေ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီက ပထမဦးစွာ စိတ်အေးအေးထားလိုက်ပြီး။

"သခင်ကြီးဝမ့် သင်ပေးတဲ့ မှော်ပညာက နတ်ဆိုးတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား... နတ်ဆိုးတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီးရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ"

"စားကျက်... ချင်းကျိုးက ကျက်စားရာ နေရာပဲ... ငါတို့ ဆေးဖက်ဝင် လယ်သမားတွေက ဒီနတ်ဆိုးတွေကို ညဘက်မှာ ချင်းကျိုးကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်အောင် ထိန်းထားဖို့ လိုတယ်... နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ ဒီနတ်ဆိုးတွေ တက်ကြွမှုမရှိတဲ့အခါ ဒီဝိညာဥ်ဆေး ဓာတ်မြေဩဇာတွေ ကျွေးဖို့ သူတို့ဆီက ဆေးဖက်ဝင်မြေသြဇာတွေ စုဆောင်းရတယ်။"

ချင်းကျိုး၊ မွေးမြူရေးခြံ။

ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ ကမ္ဘာကြီးက သူတို့ပတ်ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏

နတ်ဆိုးများက သိုးအုပ်လိုပင်။

ဒါဆို သိုးတွေစားရတဲ့ မြက်က ဘာတွေလဲ။