နှစ်သစ်ကူး

ပဉ္စမနာရီရောက်သည်အထိ ဝမ့်မိသားစု၏ငွေများ မကုန်သေးပါ။ ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့်သည် ၎င်း၏နောက်တွင် ရွှေငွေတောင်တန်းများနှင့်အတူ မြင်းကိုစီးနေဆဲ။ ငှက်များထက် သာ၍ ပေါ့ပါးသော မြင်းနောက်ကွယ်ရှိ သက်တံအလင်းတန်းများထဲတွင် ရွှေငွေရောင် အချိတ်အဆက်များ ပျံဝဲနေပါသည်။

ကွမ်းရှန့် မြင်းစီးပြီး မြို့ထဲကို ​ပြန်ဝင်သွားသည်။ မြို့တံခါးရှိ အစောင့်များက သူ့ကို မတားဝံ့ဘဲ ဝမ့်စံအိမ်သို့ တည့်တည့် ဝင်သွားကြ​စေသည်။

ဝမ့်စံအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ဝမ့်မိသားစုမှ အကျင့်ပျက် မျက်မမြင်တချို့ကို သတ်ပြီး ချွန်းရှန်းနန်းဆောင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် ချွန်းရှန်းနန်းဆောင်ရှေ့မှာ ရပ်ကာ သေးငယ်သော ဝင်းလေးကို ကိုင်ကာ စောင့်နေခဲ့သည်။ အစိမ်းရောင် နဂါးကြီးတစ်ကောင်သည် သေးငယ်သော ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မြင်းနီတစ်ကောင်က မရဏကမ္ဘာထဲသို့ ပြေးသွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လီထျန်းချင်သည် ချန်ရှီရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ရွှေ၊ ငွေ နှင့် ရတနာများ သူ့နောက်တွင် မိုးရွာသလို ကျဆင်းလာပြီး မကြာမီ တောင်ကြီးတစ်ခုလို အပုံလိုက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လီထျန်းချင် မှိန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။

နိုးလာသောအခါ စောင်ခြုံထားလျက်သား ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေတာ တွေ့ရလေ၏။ စောင်က နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်နေသည်။ သူ ထထိုင်လိုက်ပြီး စောင်ကို မြှောက်လိုက်ချိနိထိ သူ့ခေါင်းက နာကျင်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါဟာ မနေ့ညက ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့်ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

လီထျန်းချင်သည် အဖြူရောင် ပိတ်စ ကန့်လန့်ကာကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ချိတ်ဆွဲကာ ဖိနပ်စီး၍ အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်မှာ နေက တောက်ပနေပါပြီ။

သူသည် နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အလင်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အချိန်အတော် ကြာသွားသည်။

ဝမ့်အိမ်တော်၏ ချွန်းရှန်းနန်းဆောင်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ငွေစက္ကူများ ရောနှောနေသော ရွှေငွေတောင်ကြီး တစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းက မဝေးလှသော ကျောက်တုံးကြီးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီး​​လေ​သည်။

ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ပြိုကျတဲ့ အိမ်တွေ၊ အဆောက်အဦတွေ၊ သစ်ပင်တွေအပြင် အကွာအဝေး တစ်နေရာက အုတ်တံတိုင်းတွေ တစ်ဝက်လောက်ကလည်း သစ်ပင်ပိထားကြသည်။

မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ကို သူ တဖြည်းဖြည်း သတိရလာသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ချွန်းရှန်းနန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ချန်ရှီကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခွင့်မပြုဘဲ ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် သေးငယ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ချန်ရှီ နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် အရပ်ရပ်မှ လူများကို သတ်ဖြတ်ကာ အိပ်ငိုက်နေသော လမ်းလျှောက်လူသတ်သမားကဲ့သို့ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဤအိပ်မက်သည် အလွန်မှန်ကန်သော်လည်း အလွန်အမင်း လက်တွေ့မကျပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် တစ်ယောက်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသကဲ့သို့ ချန်ရှီ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ ရှေ့ကို လျှောက်သွားသည်နှင့် ချန်ရှီ အသံက တဖြည်းဖြည်း ပိုရှင်းလင်းလာသည်။

"... ရှင်းရှန်ကို ပြန်သွားမလား မကြာပါဘူး ဒီမှာက ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ရက်နည်းနည်း ကြာလိမ့်မယ်... ထျန်းချင် နိုးပြီလား?"

ယခုအချိန်တွင် ချန်ရှီသည် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေ၏။ ဟေးကော်သည် ခါးစည်းစွပ်ကာ ချက်ပြုတ်နေပြီး ချန်ရှီက မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်ကာ မီးထိုး​ပေးနေသည်။

သူတို့ဘေးတွင် ရတနာသေတ္တာများစွာ ရှိသည်။ သေတ္တာအတွင်းရှိ အရာများသည် ချန်ရှီ ထုတ်ယူပြီး မီးဖိုအောက်တွင် ထည့်​နေသော စာရွက်များပဲ ဖြစ်လေသည်။ ဒယ်အိုးထဲက ဆီပူပူထဲ အစားအစာများကို ကြော်နေချိန်တွင် စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီထျန်းချင်မှာ အစားအစာ၏ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ပြီး အလွန်ဆာလောင်လာသည်။

ယခု ဝမ်စံအိမ်တွင် လူများ မရှိတော့သဖြင့် ကျွန်များ အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။

ဝမ့်စံအိမ်၏ မီးဖိုချောင်မှာလည်း မနေ့ညက တိုက်ပွဲတွင် ပျက်စီးသွားသဖြင့် ချက်ပြုတ်ရန် ဤနေရာတွင် မီးဖိုတစ်ခုသာ ဆောက်ရတော့၏။

"ဒါကဘာလဲ?"

လီထျန်းချင် ရတနာသေတ္တာထဲက အရာတွေကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဝမ့်မိသားစုရဲ့ မြေကွက်..."

ချန်ရှီက ရတနာသေတ္တာကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဝမ့်မိသားစုမှာ လူအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီး ကျွန်တွေကိုပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တာ! သားစဉ်မြေးဆက်မရှိရင် ဝမ့်မိသားစုက ပြန်လာပြီး ဝမ်အိမ်ကြီးကို အမွေဆက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လီထျန်းချင် : "ဘာလို့ မြေယာတွေကို မဝေငှတာလဲ... အဲဒီအခါ တစ်ရွာနဲ့ တစ်ရွာက ရွာသူရွာသားတွေ အားလုံး မြေကွက်တစ်ကွက်စီ ရနိုင်မှာလေ..."

"မင်း ပုန်ကန်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား "

ချန်ရှီက သူ့အား မျက်လုံးပြူးပြလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမြေတွေကို အိမ်ငှားတွေဆီ ဖြန့်ဝေရင် မင်းက ပုန်ကန်သူ ဖြစ်လာမယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင် ဘုရင်ခံ ဖြစ်လာမယ်၊ တရားရုံးကို သွားရမယ်။ မဟာယာနနယ်ပယ်ကို မင်း ဖြေရှင်းနိုင်မှာလား ဒါမှမဟုတ် မဟာယာနနယ်ပယ်ကို ငါက ဖြေရှင်းနိုင်မှာလား"

ချန်ရှီ ခဏလောက်တွေးပြီး :"မီးရှို့လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲလေ... မီးလောင်ပြီးရင် မြေအားလုံး ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်လာတော့မှာ ဝမ့်မိသားစုက သားစဉ်မြေးဆက် မရှိတော့ဘူး။ ဒီလယ်တွေက ပိုင်ရှင်မဲ့ဖြစ်တော့ ရွာနဲ့ရွာတိုင်းက သူတို့ဘာသာ ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးကြလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်စဉ်မှာ တချို့လူတွေက တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အင်အားသုံး လုယက်ဖို့ သူတို့ရဲ့ အခွင့်အာဏာကို အသုံးချသွားနိုင်တယ်"

"ဒါက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးပဲ"

ချန်ရှီသည် ချင်းကျိုးမြေကွက်များကို အိုးမွှေနိုင်ရန်အတွက် မီးစာအဖြစ် ဆက်လက်အသုံးပြုနေဆဲ။

"အခု အခွင့်အရေးရသွားပြီ... ချင်းကျိုးက လူတွေအားလုံး ဒါတွေကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်... တစ်သက်လုံး နှစ်ခါမက အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရပြီး သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ဘယ်တော့မှ မခုခံရဲခဲ့ဘူး... အခု သခင်ကြီးဝမွ မရှိတော့တဲ့အတွက် သူတို့ဘာသာ ရဲရင့်လာပြီး ဒုတိယသခင်ကြီးဝမ့် ရှိလာရင်လည်း သတ်ပစ်မှာပဲ..."

လီထျန်းချင်က သူ့နံဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စုစုပေါင်း တစ်ရာခန့်ရှိသော မြေကွက်စာရွက် အထူကြီးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး "ဒီမြေကွက်က ငွေဘယ်လောက်တန်သလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်ရှီ ခန့်မှန်းပြီး :"ဒါက ငွေထောင်ပေါင်းများစွာ တန်တယ်"

လီထျန်းချင် ထိတ်လန့်စွာ ရယ်မောရင်း :"ငါ ပိုက်ဆံအများကြီး မမြင်ဖူးဘူး! ငါ ပိုက်ဆံအများကြီးကိုလည်း မကိုင်ဖူးဘူး"

သူကပြောရင်း စာရွက်ကို မီးဖိုအောက်မှာ ထည့်လိုက်ပါ၏။

"ငွေထောင်ပေါင်းများစွာကို မီးရှို့ရတာ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းသားပဲ!"

လီထျန်းချင် ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။ သေတ္တာတစ်လုံးကို မီးရှို့ပြီးသည်နှင့် အခြားဘဏ္ဍာ သေတ္တာတစ်ခုမှ လက်ရာများကို ထုတ်၍ အိုးအောက်ခြေတွင် ထားလိုက်ကြသည်။

"ဟေးကော်က ငန်းပြုတ်ဖို့ သံအိုးလိုချင်နေတာ... ပြောင်းဖူးမုန့်တွေကို သံအိုးပတ်လည်မှာ ဖုတ်ထားချင်တယ်တဲ့... ဒီဟင်းတွေက လောက်ပါ့မလားတော့ မသိဘူး..."

"ငန်းက ဘယ်ကရလာတာလဲ..."

"ဝမ့်အိမ်ထဲက ငါးကန်ထဲမှာ ငန်းတွေရှိတယ်... မင်းအိပ်နေတုန်း ငါ တစ်​ကောင် သတ်လိုက်တာ"

……

ဟင်းမလုံလောက်တော့ပေ။ ငန်းသားက ပြုတ်ထားပေမယ့် မကျက်သေးသဖြင့် ချန်ရှီသည် ထင်းအနည်းငယ်ခုတ်ပြီး ထပ်ထည့်လိုက်မှ နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းချက်ခြင်းက ပြီးသွားခဲ့သည်။

ဝမ့်စံအိမ် အပြင်ဘက်မှာ အစောင့်အကြပ်တွေ ထူထပ်နေပြီ။ ဘုရင်ခံ လျိုတင်ချန်သည် ချင်းကျိုးသခင်များအား အပြင်ထွက်စောင့်ရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ့်မိသားစုမှ ရာထူးတိုးခံရပြီး မိသားစုကြီးဆယ့်သုံးခုနှင့် မသက်ဆိုင်သော အုပ်ချုပ်သူ အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ သတိကြီးကြီးထားပြီး ရပ်နေကာ ဝမ့်စံအိမ်ကြီးကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတော့ သခင်ကြီးဝမ့်နဲ့ သခင်အုပ်စုအားလုံး သေကုန်ပြီမို့ သူ အမြန်ပြေးဝင်ရင်တောင် သူ့ကိုယ်သူ အသေ သတ်ပစ်မိလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် သူက ထက်မြက်ပြီး ဘာကလုပ်ရမယ်၊ ဘာက မလုပ်ရဘူးဆိုတာကို သိပါသေး၏။

သန်းခေါင်ယံက ချန်ရှီ မြင်းနီသူခိုး ဖြစ်ရမည့်အလှည့် ဖြစ်သည်။ သူသည် နဂါးနီလခြမ်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ငရဲမှ မြင်းနီကို စီးလိမ့်မည်။ သူသည် အစိုးရရုံးထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဘုရင်ခံ လျိုတင်ချန်ကို တစ်ချက်ထိုးသတ်ကာ အစိုးရရုံးကို မီးရှို့ခဲ့သည်။

ဘုရင်ခံသည် ရာထူးရှိသော်လည်း ဉာဏ်မမီသေးချေ။ ချင်းကျိုး၏ ကြမ်းတမ်းသော ဥပဒေများသည် သူ့ထံမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သခင်ကြီးဝမ့်တောင် သေပြီဖြစ်ရာ သူဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလဲ။

မြင်းနီဓားပြများသည် ရွှေငွေတောင်များနှင့်အတူ ခရီးထွက်ကာ အနီးနားရှိ နတ်ဆိုးများကို ချေမှုန်းရင်း ချင်းကျိုးပြည်သူများထံ ရွှေငွေများ ဝေငှခဲ့သည်။

နောက်ရက် အနည်းငယ်တွင် ချန်ရှီနဲ့ လီထျန်းချင်တို့သည် မြင်းနီဓားပြများအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အကျင့်ပျက်အရာရှိများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ထပ် နတ်ဆိုးများကိုလည်း ချန်မထားခဲ့ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် ဝမ့်မိသားစုမှ စုဆောင်းရရှိသော ရွှေ၊ ငွေနှင့် ရတနာများ အားလုံးကို စွန့်ကြဲလိုက်ကြသည်။

ထိုနေ့တွင် လူနှစ်ယောက်သည် ချင်းကျိုးမြို့မှ မောင်းထွက်လာသော သစ်သားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခပ်ဝေးဝေးသို့ မောင်းထွက်သွားကြသည်။

လီထျန်းချင် ချင်းကျိုးမြို့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဆို၏။

"တစ်ဆယ်လေး ငါတို့ထွက်သွားပြီးရင် နောက်ထပ် သခင်ကြီးဝမ့် ထပ်ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်လား"

"ရှိလိမ့်မယ်... ငါတို့ထွက်သွားပြီးရင် တရားရုံးက ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို စုံစမ်းဖို့ လူတွေကို လွှတ်လိုက်မှာပဲ... ဘုရင်ခံ၊ ဆားဌာနမှူး၊ တရားသူကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် သခင်ကြီးဝမ့် ဆိုပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ဟာတွေ လာလုပ်လိမ့်မယ်"

လီထျန်းချင် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်လာသည်။

"ငါတို့ ချင်းကျိုးကို ရှင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ... မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်​ရောက်သွားရင် ငါတို့လုပ်ခဲ့သမျှဟာ အသုံးမဝင်​တော့ဘူးမလား... အကုန်လုံး အလကားပဲ.."

သူ့နှလုံးသားထဲက ကိလေသာတွေ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး :"ဘယ်လိုလုပ် အသုံးမဝင်ရမှာလဲ"

သူက ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့် ဘုံကျောင်းမှာ အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်း ထွန်းညှိပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ပိုထိန်းလာနိုင်လိမ့်မယ်... လွန်လွန်ကဲကဲ လုပ်မိရင် ဖရဲသီးနဲ့ အသီးအရွက်တွေကို ခုတ်သလိုမျိုး ဓားနဲ့ ထိုးသတ်ခံရမှာကို စိုးရိမ်ကြလိမ့်မယ်... အဲဒီလူတွေ ဆင်ခြင်တုံတရား ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ် ပြည်သူတွေ အပေါ် ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါတို့ရောက်ခဲ့ဖူးလို့လေ!"

"ငါတို့ဒီကိုရောက်ဖူးလို့..."

ဤတော့မှ လီထျန်းချင်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှာ ပိုသက်တောင့်သက်သာ ခံစားလိုက်ရပြီး တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အကျင့်ပျက် အရာရှိတွေနဲ့ အင်အားကြီးသူတွေ အနားမှာ ရှိနေသမျှတော့ မြင်းနီဓားပြတွေ ပြန်လာမှာပဲ... စည်းစိမ်နတ်ဘုရား ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့်က ဓားကို လွှဲပေးလိမ့်မယ်"

ချန်ရှီ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးမိသွားသည်။

"ထျန်းချင် ငါတို့ကြားမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ကောင်းကင်နန်းတော် လို့ခေါ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံး ဆိုတဲ့ အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခု ရှိတယ်... မင်းဝင်ချင်လား... ငါတို့က ပုန်ကန်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး ငါတို့တကယ် ပုန်ကန်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးနော်.. ငါတို့ ကောင်းကင်တရားရုံးရဲ့ ပန်းတိုင်က ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဟွာရှနတ်ဘုရားတွေကို ရှာဖွေဖို့ပဲ..."

ချန်ရှီ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှင်းပြပြီးနောက် အမှန်တကယ် ပုန်ကန်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း လီထျန်းချင် စိတ်ချသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဟွာရှ ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေရန်၊ ၎င်းတို့အတွက် တာအို ဓလေ့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်နှင့် နံ့သာပေါင်းများကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာတရားရုံး သို့မဟုတ် ကောင်းကင်အပြင်က နတ်ဘုရားကို ဖြုတ်ချဖို့ မဟုတ်ပါ။

ထျန်းချင် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။ သူ၏ ပညာသင်ကြားမှုကြောင့် ကောင်းကင်နန်းတော်ရှိ သူ၏ကုဒ်အမည်မှာ ပညာရှင်ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီက သူလုပ်ထားတဲ့ သင်္ကေတကို ထုတ်ယူပြီး ပေးလိုက်သည်။ လီထျန်းချင် ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးရဲ့ သင်္ကေတ အမိန့်ပြားက တော်တော် ရိုးရှင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

လီထျန်းချင်: "ရတနာတွေကို ဘယ်လိုသန့်စင်ရမလဲ ငါသိတယ်... ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးရဲ့ အမိန့်ပြားတချို့ကို ငါလုပ်ပေးနိုင်လောက်တယ်"

ချန်ရှီလည်း အံ့သြသွားပြီး :"ထျန်းချင် မင်းစာအုပ်တွေ အများကြီးဖတ်ပြီး ဆေးလုံးတွေနဲ့ ရတနာတွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်တယ်ပေါ့..ယ တခြားဘာလုပ်နိုင်သေးလဲ?"

"ကျွန်တော် အများကြီး သိပါတယ်... အခြေခံအားဖြင့်တော့ နည်းနည်း ပိုသိနေရုံပဲ... အိုး ဟုတ်သားပဲ... ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်ထဲက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ !"

ဝမ်မိသားစု၏ ဝိညာဉ်ရေးဥယျာဉ်တွင် နတ်ဖြစ်လာသော ဝိညာဉ်ဆေးများကို သူ တွေးနေမိသည်။ ဤဝိညာဉ်ရေးဆေးများသည် ကြီးမားသောကံကြမ္မာဖြစ်သည်မှာ သေချာပါသည်။

သူသည် ထိုဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ဖမ်းယူရန် လှည်းထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ချန်ရှီက လှမ်းတားလိုက်သည်။

"ယူသွားလို့ရတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးတွေကို ငါ ဖယ်ထုတ်ပြီးပြီ"

လီထျန်းချင် သက်ပြင်းချကာ: "မင်းဘယ်တုန်းကလုပ်လိုက်တာလဲ"

"မင်း အိပ်ပျော်နေတုန်းက"

ချန်ရှီ လှည်းပေါ်၌ လှဲလျောင်းနေပြီး: "တချို့ဆေးပင်တွေက စည်းစိမ်နတ်ဘုရား ဘုံကျောင်းနဲ့ ငါ့ဦးခေါင်းနောက်ဘက် ဘုံကျောင်းငယ်ထဲမှာ အစားထိုး စိုက်ပျိုးလို့ မရဘူး... တချို့က ရာသီဥတု လိုအပ်ချက် မြင့်မားတယ်ကွ အစားထိုး စိုက်လို့မရဘူး... မင်းနဲ့ ငါ့အတွက် သင့်တော်တဲ့ အပင် စုစုပေါင်း ၁၀၉ ပင် ရှိတယ်... ငါ စည်းစိမ်နတ်ဘုရားရဲ့ ဘုံကျောင်း အပြင်ဘက်မှာ အပင် ၅၄ ပင် စိုက်ခဲ့တယ်"

လီထျန်းချင် ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီကိစ္စတွေကို လုပ်တဲ့နေရာ ပိုသတိထားလာသားပဲ..."

ချန်ရှီ: "မင်း စည်းစိမ်နတ်ဘုရားရဲ့ ဘုံကျောင်းကို ယူသွားလို့ရတယ် ပထမအချက် လေ့ကျင့်လို့ရတယ် ဒုတိယကတော့ နှစ်သစ်ကူး နီးလာပြီ... မင်းအမေနဲ့ အဘိုးကြီး လီကျင်းသို့ကို ခေါ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ချွမ်ကျိုးကို ပြန်သွားရမယ်.... အန္တရာယ်ကြုံလာရင် ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့်က မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်..."

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး :"ချင်းကျိုးမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက မိသားစုကြီး ဆယ့်သုံးစုရဲ့ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်တွေကို ဖုံးကွယ်မထားရဘူး မင်းအမေနဲ့ အဘိုးကို ချန်ယန်တောင် ဒါမှမဟုတ် ကုံကျိုးကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ... ပြီးတော့ နွေဦးစာမေးပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ရှီးကျင်းကို မသွားပါနဲ့ "

လီထျန်းချင် တင်းတင်းမာမာနဲ့ တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းကရော?"

"ငါကလား? ရှီးကျင်း... ငါ သေချာပေါက် သွား​မယ်​!"

ချန်ရှီ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ငါသွားမယ်! တော်ဝင်စာမေးပွဲကို အောင်ပြီး နန်းတော် စာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်း ပညာရှင် ဖြစ်ချင်တယ် မင်း ငါ့ကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး ငါ့မှာ ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်"

လီထျန်းချင်က စိတ်ပူနေဆဲ။

"ထိပ်တန်း ပညာရှင်တွေကို ရွေးပြီးပြီလို့ ဦးလေးဆယ့်သုံးဆီက ကြားတယ်... မင်း စာမေးပွဲ မအောင်တော့မှာကို ကြောက်ရတယ်"

ချန်ရှီ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဒေါသအမျက်ထွက်ကာ။

"ဒီလောက်တောင် ကန်းနေတာလား? ရွေးထားတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ ငါ သူ့ကိုသတ်ပစ်မယ်!"

"အဲဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး"

လီထျန်းချင်သည် သေးငယ်သော ခြံဝင်းကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး သစ်သားလှည်းထဲမှ ခုန်ဆင်းကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်ချန်... ဒီမှာပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ရအောင်။ နောင်ကျရင် ချန်ယန်တောင်မှာ ထပ်တွေ့ကြမယ် ရှီးကျင်းမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်မယ့် သတင်းကောင်းကို စောင့်မျှော်နေမယ်!"

ချန်ရှီလည်း လှည်းပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

"မင်းနဲ့ငါက အရည်အချင်းနဲ့ သင်ယူမှု အားလုံး တန်းတူနီးပါးပဲ... မင်း စာမေးပွဲမဖြေနိုင်ပေမယ့် ဖြေနိုင်ရင် ပထမဆုရရင် ရလိမ့်မယ်"

လီထျန်းချင် ထိတ်ထိတ်ပြာပြာနဲ့ ပြုံးပြီး။

"မင်းက ဘယ်သူက ထိပ်တန်းပညာရှင် ဖြစ်ပြီး မင်းနဲ့အတူ ရွှေနန်းတော်မှာ ဒုတိယလူက ဘယ်သူဖြစ်မလဲ ဆိုတာ မဆုံးဖြတ်နိုင်တော့တာကတော့ သနားစရာပဲ"

"ဟားဟား ဟုတ်တယ်... ငါက ပထမပဲ ဖြစ်တော့မှာ" ချန်ရှီ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

လီထျန်းချင် လက်ပြ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီသည် သူ့ရုပ်မပျောက်မချင်း ထွက်သွားတာကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး လှည်းပေါ်ပြန်တက်ပြီး ရှင်းရှန်ရှိ ချန်ယန်တောင်ကို အပြေးပြန်သွားခဲ့၏။

သစ်သားလှည်းက တဖြေးဖြေး အရှိန်တက်လာသဘ်။ ချန်ရှီသည် လှည်းပေါ်တွင်ထိုင်ကာ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ချင်းကျိုးကိုကြည့်ကာ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ချင်းကျိုးကို သူတို့ရောက်ဖူးတယ်။

ဧကရာဇ်ကွမ်းရှန့်လည်း ရောက်ခဲ့ပြီ။

မင်းကို ကောင်းကင်ပြာပြာလေးနဲ့ ထားခဲ့ပြီ။

လမ်းမှာ မြူခိုးတွေရှိနေရင် ဓားနဲ့ခုတ်လိုက်၊ ကောင်းကင်က ပြန်ပွင့်လာလိမ့်မယ်။

သစ်သားလှည်းသည် ရှန်ကျိုးမြစ်ပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော ဆိပ်ကမ်းသို့ တဟုန်ထိုး ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ဆိပ်ကမ်းတံတားသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းကြောင့် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီး သင်္ဘောတစ်စင်းမျှ မရှိပေ။ အပျော်စီး လှေတစ်စင်းသာ ရေပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း မျောပါနေသည်။

ချန်ရှီသည် အပျော်စီးလှေကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သစ်သားလှည်းကို မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်ကာ ရုတ်တရက် အင်အားသုံး၍ ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။

"ဟေး! ဟေး!"

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက အပျော်စီး လှေပေါ်ကနေ အလျင်စလို ပြေးလာခဲ့သည်။

"အခကြေးငွေ မလိုဘူး အခကြေးငွေ မလိုဘူး... လမ်းမှာ ထမင်းတောင် ကျွေးလို့ရတယ်လို့!"

ချန်ရှီ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အပျော်စီးလှေပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်သည်။

ဟေးကော်လည်း ခုန်တက်သည်။ သစ်သားလှည်းသည် လက်ခြောက်ချောင်း တိုးလာကာ အပျော်စီး လှေအစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ၎င်းက ဘီးလေးဘီးကို အခြောက်ခံဖို့ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေ၏။

လှေမိန်းကလေးလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ချန်ရှီအား သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အလှူငွေများ ပြန်ရောက်လာသလို ကြည့်လျက် အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလေသည်။

"ဆရာကြီးချန်က ချင်းကျိုးမှာ ကြီးကြီးမားမား ရာဇ၀တ်မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့တာနော်... အလင်းရောင်ကို ရှောင်ရှားဖို့ ချန်ယန်တောင်ကို ပြန်သွားချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်လား"

ချန်ရှီ ခေါင်းယမ်းပြီး: "ကျွန်တော် အပြစ်ကင်းပါတယ် လီထျန်းချင်ကိစ္စက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး.. အလင်းရောင်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး နှစ်သစ်ကူး ဆင်နွှဲဖို့ ချန်ယန်တောင်ကို ပြန်မှာ..."

လှေမိန်းကလေးက လှေကို ထိန်းချုပ်ရင်း လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ချန်ကျဲယွမ်က အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"ဆယ့်နှစ်နှစ်ပဲရှိသေးတာ ဒါပေမယ့် အဖိုးက စန္ဒကူးလရဲ့ ပထမလမှာ စောစောမွေးတယ်ဆိုတော့ ဆယ့်သုံးနှစ်လို့ ဆိုရမယ်"

"အိမ်မှာ တခြားတစ်ယောက်ရှိလား"

"လူသိပ်မရှိဘူး.... ငါပဲ"

လှေပေါ်က မိန်းကလေးက :"အသက်ရှင်တဲ့ကမ္ဘာမှာ လူသိပ်မရှိဘူး မင်းလည်း အထီးကျန်မနေအောင် မင်းအဘိုးနဲ့အတူ လိုက်နေဖို့ မရဏကမ္ဘာကို သွားလို့ရတယ်လေ... မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် အဖော်နည်းနည်းတော့ ငါရှာရဦးမယ် ထောင်ထဲမှာလည်း မင်းဘဝက မခက်ခဲစေပါဘူး"

ချန်ရှီ သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ရှန်ကျိုးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်ရှီသည် လှေပေါ်မှ မိန်းကလေးနှင့် ခွဲထွက်ပြီး ရှင်းရှန်ခရိုင်သို့ လှည်းစီးသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ သွားကာ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါးနှင့် အသားများ အများအပြားဝယ်သည်။ မီးရှူးမီးပန်းများ အပြည့်ပါသော တောင်းတစ်တောင်းကိုလည်း သစ်သားတွန်းလှည်းပေါ် တင်ကာ ဝယ်ခဲ့သေး၏။ သူတို့သည် ခရိုင်မှ ထွက်ခွာပြီး ဟွမ်​ဖောရွာသို့ ​ပြန်ပြေးလာကြသည်။

နှစ်သစ်ကူး နီးလာသည်နှင့်အမျှ မြို့တော်ကို မီးလုံးများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ကျေးလက်ဒေသတွင်လည်း ကလေးငယ်များက နေရာတိုင်းတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပစ်လွှတ်ကစားရင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ချန်ရှီသည်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်က ကြီးမားသောအပြုံးဖြင့် ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါး၊ အသားနှင့် မီးရှူးမီးပန်းများကို ရွာသားများအား တစ်အိမ်တက်တစ်ဆင်း ဖြန့်ဝေပေးခဲ့ရာ အဘွားဝူကျူတို့မှာ ပြုံးမပြနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဆရာကြီးချန်ကို အလွန်လေးစားနေကြတော့၏။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့တွင် မီးရှူးမီးပန်း ပစ်သံများကို နေရာတိုင်းတွင် ကြားနေရသည်။ ချန်ရှီသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အနီရောင်အမြောက်ကို ရွာအဝင်ပေါက်သို့ ရွှေ့ကာ အမြောက်သုံးစင်းကို ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။ ထိုအသံသည် အလွန်ကျယ်လောင်သောကြောင့် ရွာရှိလူကြီး၊ မိန်းမများကို စောစောစီးစီး သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

မီးရှူးမီးပန်းများကို ပစ်​ဖောက်ပြီးနောက် ချန်ရှီသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖြင့် အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဖက်ထုပ်လုပ်နေတဲ့ ဟေးကော်ကလွဲလို့ အိမ်က လွတ်နေ၏။

ချန်ရှီသည် အရှေ့ဘက်အခန်း၊ အနောက်တောင်ပံနှင့် ပင်မအခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လွတ်နေသည်။

အဘိုးက အိမ်မှာမရှိပေ။

နှစ်သစ်ကူးနေ့မို့ သူနဲ့ ဟေးကော်ပဲ အိမ်မှာ ရှိနေကြသည်။

အပြင်မှာ မီးရှူးမီးပန်း ပစ်ခတ်သံတွေ ဆူညံနေပေမယ့် အိမ်က ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။

အိမ်က နည်းနည်း အေးစက်​နေသလိုပဲ။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံကြောင့် ချန်ရှီ ထွက်သွားပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

ယွိကျူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး :"အစ်ကိုတစ်ဆယ်လေး.. နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာ မစားရသေးဘူး မဟုတ်လား.. မစားရသေးရင် မလုပ်နဲ့တော့ အဘွားကပြောတယ် ငါတိို့ဆီမှာ ပြင်ထားပြီးသား.. သွားစားကြရအောင်"

ချန်ရှီ ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး :"မင်းတို့ကို အလုပ်များစေမိပြီ ထင်တယ်... ယွိကျူ! ငါ့ကိုစောင့်... ငါသန့်ရှင်းလိုက်ဦးမယ်!"

သူသည် ရေတွင်းသို့ရောက်လာပြီး မျက်နှာမှ မျက်ရည်များကို တိတ်တဆိတ် သုတ်ကာ ရေအေးဖြင့် ဆေးကြောနေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးကာ ထွက်သွားလေသည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့မှာ သူသည် ယွိကျူရဲ့အိမ်မှာ ပြန်လည်ဆုံစည်းတဲ့ ညစာစားခဲ့သည်။ ယွိကျူရဲ့ အဖွားက အလွန်ကြင်နာသည်၊ ဖခင်က အလွန်ရိုးသားသည်၊ မိခင်က စကားပြောတတ်သည်၊ ယွိကျူကလည်း အလွန်ချောမောပါ၏။

ချန်ရှီသည် မိသားစု အလင်းရောင်အောက်က နွေးထွေးမှုကို ခံစားလာခဲ့ရပြီး မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာအချိန်များကို ခံစားနေရသည်။

သို့​သော အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကုတင်ပေါ်လှဲပြီး မှောင်မဲနေတဲ့ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

ဒီအချိန်မှာ အထူးသဖြင့် သူ့မိသားစုကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။