ရှီးကျင်းက လူလာတယ်

နှစ်သစ်၏ပထမနေ့တွင် ရွာသူရွာသားများ အချင်းချင်း ပျော်ရွှင်ဖွယ် နှစ်သစ်ဖြစ်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပေးကြသည်။ ချန်ရှီလည်း စောစောထပြီး ရွာထဲက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဆုမွန်ကောင်းတောင်းပြီး ပွဲလမ်းသဘင် စကားအနည်းငယ် ပြောခဲ့ပါသည်။

ရွာက လူငယ်တွေကလည်း အရမ်းပျော်ကြ၏။ ချန်ရှီကို တွေ့သောအခါ ချန်ကျဲယွမ်ဟု ဂါရဝပြုကြပြီး သူ့ဆီကနေ စာပေစိတ်ဓာတ်အချို့ကို ရယူဖို့လည်း ကြိုးစား​​နေကြသည်။

ကျေးရွာရှိ လူကြီးများနှင့် အမျိုးသမီးများ အားလုံးသည် ချန်ရှီဟာ ကောင်းကင်မှ ဂန္တာဝင်စာပေကြယ် ဖြစ်ကြောင်း ပြော​နေခဲ့သည်။ ချန်ရှီကို မွေးဖွားတဲ့နေ့မှာ သူ့အမေက ယုန်တစ်စုလိုက်ဖမ်းတဲ့ အဘွားအိုအကြောင်း အိပ်မက်မက်ပြီး ယုန်တစ်ကောင်က သူမဗိုက်ထဲကို ခုန်ဆင်းသွားရာ ကောင်းကင်ကနေ မြေကြီးပေါ်ကို ဆင်းသက်လာတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်ဖြစ်တယ်လို့ ကောလဟာလတွေ ပြောဆိုနေကြ၏။

ဝိုင်းဖွဲ့ပြီးတာနဲ့ ချန်ရှီသည် ကန့်ညောင်နဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်အတွက် နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့သည်။ မယ်မယ်ရှစ်ကျီကိုလည်း ထွက်လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကာ ကန့်ညောင်အတွက် အမွှေးတိုင်သုံးချောင်းနဲ့ ကျူးရှို့ချိုင်အတွက် တစ်ချောင်းကိုလည်း မီးရှို့ခိုင်းလိုက်သည်။

"ဒီစာပေသမား ကျွန်မဆီက အများကြီး ကိုးကွယ်ခံရရင် ပေါက်ကွဲသွားနိုင်တယ်!"

သို့သော်လည်း သူမသည် အမွှေးတိုင်ကို မီးညှိ ပူ​ဇော်ပြီးတဲ့အထိ ကျူးရှို့ချိုင်သည် ကောက်​ကွေး​နေသော သစ်ပင်ပေါ်တွင် နဂိုအတိုင်း တွဲလောင်းကျနေပြီး လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်း​နေကာ ပေါက်ကွဲမည့် အရိပ်အယောင်ကိုလည်သ မတွေ့ရပေ။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒီပညာရှိတစ္ဆေမှာ ကျွမ်းကျင်မှုနည်းနည်း ရှိနေတာပဲ"

ချန်ရှီ သူ့အဖိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် သွားပြီး ကန်တော့ရင်း သတိရကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့တွင် အသီးအနှံများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ အသားများနှင့် ဥများကို ကန်းကျစ်ရွာက အဘွားရှားဆီ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြောကြားရန် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အဘွားရှားသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ပိုလှလာသဖြင့် ရွာအသီးသီးမှ လူငယ်များနှင့် အောင်သွယ်အချို့က သူမ တံခါးဝတွင် စည်ကားနေသည်။ ချန်ရှီကိုတွေ့တော့ သူတို့အားလုံးက လှည့်အော်ကြလေ၏။

"မင်းက အမွေးတောင် မပေါက်သေးဘူး လက်ထပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... ထွက်သွား ထွက်သွား!"

ချန်ရှီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရောင်ဝါတွေကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ကာ လူတိုင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ ထိုမှသာ အဘွားရှား၏အိမ်သို့ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

အဖွားရှားက အဝတ်အစား လဲထားသည်။ သူမသည် ပန်းရောင်အကျီနှင့် ရွှေရောင်မြင်းယက်စကတ်ကို ၀တ်ထားသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် လိပ်ပြာနှင့် မက်မွန်ပွင့်ဆံညှပ်များ၊ ဘုံကျောင်းများတွင် တွေ့ရတတ်သော ရွှေပုတီးများဖြင့် သီထားသော ဆံထိုး ထိုးထားသည်။ အနီရောင်ဖဲကြိုးကို ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားသောကြောင့် သွယ်လျသော အသွင်အပြင်ကို ပေါ်လွင်လာစေခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ချန်ရှီ သူ့ဘာသာသူ ​ပြန်တွေးမိလေသည်။

"လူတွေအများကြီး လက်ထပ်ဖို့ လာကမ်းလှမ်းနေကြတာ မဆန်းပါဘူး"

အဘွားရှားကလည်း သူ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကား လာပြောတာကို တွေ့ရတော့ အရမ်းပျော်ပါ၏။ သူနဲ့ စကားစမြည်ပြောပြီး နေ့လယ်စာလည်း စားချင်နေခဲ့သည်။ ချန်ရှီ ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"အဘွား...အဲ့...အစ်မရှား ကျွန်တော် နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်ဖို့ အဘွားကျွမ်းနဲ့ ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးဆီကို သွားရမှာမို့ မနေတော့ပါဘူး"

အဘွားရှားကလည်း သူ့ကို အစ်မလို့ ခေါ်နေတာကို ကြားတော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် ဝဲတော့မတတ် ။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... မင်း ချင်းယန်ဆီကိုလည်း သွားသင့်တယ်နော်...သူ သေသွားတာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီ တစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်နေတာ အရင်တုန်းကဆို မင်းအဘိုးကသူနဲ့ နှစ်သစ်ကူးတုန်းဆို စကားစမြည် ပြောဖြစ်တယ်"

ချန်ရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီလူတွေကို တံခါးကနေ ဖယ်ထုတ်လိုက်စမ်းပါ... သူတို့က ငါ့ကို သေတဲ့အထိ နှောင့်ယှက်နေတာ"

ချန်ရှီ စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မက်မွန်ပွင့်တွေနဲ့ လိပ်ပြာလေးတွေ ဝဲနေအောင် အစ်မလုပ်ထားတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား .... ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ပန်းရောင် အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်လိုက်ဦးလေ. ..."

"ငါ လှလှပပ ၀တ်ဆင်ချင်ပေမယ့် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ နေ့တိုင်း ငါ့တံခါးကို လူတွေလာပိတ်နေတာတော့ မလိုချင်ဘူး"

ချန်ရှီ အခြေတည်ဝိညာဥ်ကို အသက်သွင်းကာ အားလုံးကို မြှောက်လိုက်ကာ မိုင်ပေါင်းများစွာ အဝေးကို ရိုက်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

"အဲဒီအမျိုးသမီးက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်.. ညလယ်မှာ လူတွေကို စားချင်တာ၊ ခြေချောင်းတွေကို အရင်စားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ဂရုတစိုက် ဝါးချင်နေတာ... ငါက အဆောင်ဆွဲဆရာကြီးနော်... ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ရမှာလဲ"

လူတိုင်း လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။

ချန်ရှီ အဘွားကျွမ်းအိမ်သို့ ထပ်မံသွားခဲ့သည်။ အဘွားကျွမ်းက သူမကို ပျော်ရွှင်စရာ နှစ်သစ်ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးရင်း လာလည်တာကို တွေ့ရတော့ သူမ အပြုံးမပြတ်အောင် ပျော်နေတော့သည်။

"တစ်ဆယ်လေး.... အဖွား မင်းရဲ့ ဘုံကျောင်းထဲမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?"

ချန်ရှီ အံ့အားသင့်ကာ ပျော်ရွှင်သွားပြီး အမြန် သဘောတူလိုက်သည်။

အဖွားကျွမ်းသည် ဘုံကျောင်းထဲသို့ ဝင်ကာ နတ်ကွန်းပေါ်သို့ တက်ကာ ထိုင်​နေလိုက်​တော့သည်။ ချန်ရှီလည်း ခရီးဆက်ပြီး မြွေကြီးရှိရာ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်လာခဲ့၏။

ယခုအချိန်တွင် ချန်ယန်တောင်မှ ရွာသားများနှင့် နတ်အများအပြားသည် ဆန်းကြယ်​မြွေတောင် အတွက် နံ့သာပေါင်းနှင့် ပူဇော်သက္ကာများဖြင့် ကန်တော့ရန် လာရောက်ခဲ့ကြသည်။

တောင်ပေါ်က နတ်တွေလည်း အများကြီး ရောက်လာ၏။ နှစ်သစ်အစမှာ ချန်ယန်တောင်က ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီးကို လာရောက်ဖူးမြော်ကြတာ ထုံးစံပါပဲ။

ချန်ယန်တောင်တွင် လူများ၊ နတ်သားရဲများသည် မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတို့ကို တွေ့ကြုံခံစားရသော်လည်း ဆန်းကြယ်မြွေတောင်ကြီး ရွှမ်ရှန်းကတော့ ထာဝရရှင်သန်၍ မတုန်မလှုပ်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ဝိညာဥ်တိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရွှမ်ရှန်းသည် နတ်ဘုရားဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းသော ဆန္ဒအားလုံးသည် သူ့အပေါ်ထားကာ ကိုးကွယ်​ကြသည်။

ချန်ရှီသည်လည်း မြွေကြီးအား နံ့သာပေါင်းကို ပူဇော်နေပါသည်။ ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ် ရွှမ်ရှန်းသည် မြွေကြီး၏ခေါင်းမှ ဆင်းလာ၏။

"တစ်ဆယ်လေး... တစ်နေ့တုန်းက မင်း အဖွားကျွမ်းကို ဖမ်းပြီး မင်းလေ့ကျင့်တာကို ကူညီပေးဖို့ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲမှာ ထည့်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်...."

ချန်ရှီ၏ နှလုံးခုန်သံလည်း တုန်ခါနေပြီး ပါးစပ်က ခြောက်ကပ်လာကာ အံကြိတ်ထားသော သွားများဖြင့် "မှန်ပါတယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

သူ တိတ်တိတ်လေး ညည်းမိသည်။ အဘွားကျွမ်းသည် ဘုံကျောင်းထဲတွင် နေရင်း သူ လေ့ကျင့်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ အခု သူမအား ရွှမ်ရှန်းက လက်နီ​ကြီးဖြင့် ဖမ်းမိသွားချေပြီ။

အနက်ရောင်ဝတ် ရွှမ်ရှန်းက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ချန်ရှီ စိတ်ရှုပ်နေပြီး ဘာမှပြန်မပြော။

"မင်းငါ့ကိုဘာလို့ မဖမ်းသေးတာလဲ?"

ခဏအကြာတွင် ချန်ရှီတစ်ယောက် ပြင်းထန်သော ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှုမဝလုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ သူ အဘွားကျွမ်းကို လွှတ်ပေးခါနီးမှာ အနက်ရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ထားတဲ့ ရွှမ်ရှန်းက ဆိုလာခဲ့၏။

"မင်းငါ့ကို လေ့ကျင့်ဖို့ ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲကို ဘာလို့မခေါ်တာလဲ"

ချန်ရှီ အံ့ဩသွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ် ရွှမ်ရှန်းက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြန်သည်။ ချန်ရှီ နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားရပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် မဝံ့ရဲပါဘူးဗျာ.. ဘုံကျောင်းက ပြည့်နေပြီရယ်...."

"ပြည့်​နေတာလား?"

အနက်ရောင်ဝတ်ထားသော ရွှမ်ရှန်းသည် ခဏမျှ လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူ့​ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အဘွားကျွမ်းနှင့် မယ်မယ်ရှစ်ကျီတို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် ဘုံကျောင်းငယ်လေးရှိ နတ်ကွန်းများတွင် ထိုင်နေကြသည်။ အခြားနတ်ကွန်းတစ်ခုတွင် ထူးထူးခြားခြား ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ကို လေ့ကျင့်နေသကဲ့သို့ အလွန်လေးနက်သောပုံ ပေါက်နေသည့် ခွေးနက်တစ်ကောင်က ထိုင်နေသည်။

ရွှမ်ရှန်းလည်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မှိုင်းညို့နေသည့် အမူအရာရှိနေ၏။ အမှန်တကယ်ပင် လူပြည့်နေပါသည်။

သူသည် အဘွားရှားနဲ့ ဟေးကော်ကို မောင်းထုတ်နိုင်ပေမယ့် မယ်မယ်ရှစ်ကျီကိုတော့ မမောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ကောင်းတာကို အနိုင်ကျင့်ပြီး မကောင်းမှုကို ကြောက်ရွံ့နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

ထိုအချိန်တွင် ဟေးကော်က မျက်လုံးဖွင့်ကာ နတ်ကွန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်း၍ နတ်ကွန်းကို လက်ဖြင့်ပုတ်ကာ ၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ် ရွှမ်ရှန်းလည်း အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ ခွေးသည် ဘုံကျောင်းအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘုံကျောင်း အပြင်ဘက်တွင် မြေတစ်ဧကခန့်သာရှိပြီး အနက်ရောင်သဲများရှိသည်။ ခွေးက ခုန်ထကာ ဘုံကျောင်းငယ်လေးထဲကနေ အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွား၏။

ဒါကိုမြင်တော့ အနက်ရောင်ဝတ် ရွှမ်ရှန်းလည်း ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ သူက အဖွားကျွမ်းနဲ့ မယ်မယ်ရှစ်ကျီကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဖော်ရွေတဲ့ အပြုံးလေးပေးကာ နတ်ကွန်းရှိရာကို သွားကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်​နေလိုက်ပါသည်။

သူထိုင်ပြီးသည်နှင့် နေ၊ လနှင့် ကြယ်တို့၏ အလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ချီစွမ်းအင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တဟုန်းဟုန်း တောက်နေသော ပင်လယ်ဒီရေကဲ့သို့ သူ့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာ​တော့သည်။

သူထိုင်နေတဲ့ အနေအထားကို အနည်းငယ် ချိန်ညှိပြီး ချန်ရှီရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို ကူညီပေးလိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ချီစွမ်းအင်များက သူ့ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း စီးဝင်နေ၏။ မသိစိတ်မှာ စုပြုံနေသော နတ်ဆိုးနှင့် နတ်ဆိုးသဘာဝကို သန့်စင်​ပေးပြီး ကောင်းကင်တွင် တောက်ပနေသော မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ သူ့နှလုံးသားကို ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စေသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နေရာကောင်းပဲ!"

အပြင်ဘက်မှာမူ ချန်ရှီသည် ဟေးကော်နဲ့အတူ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ချန်ယန်တောင်၏ တောင်တန်းအရှင် ဘုံကျောင်းသို့ ရောက်သောအခါ တောင်နတ်ဘုရားအား နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ပြီး အသီးအနှံပန်းကန်ပြားကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။

ချန်ယန်တောင်သခင် နိုးလာပြီးနောက် ကျားဝါလည်း နိုးလာပြီး ချန်ရှီနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားနေခဲ့သည်။ သူသည် ဟေးကော်နှင့် ကျားအမဲလိုက်နည်းကို ကစားချင်ခဲသော်လည်း ဟေးကော်င ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ချင်းယန် နေထိုင်သည့် တောင်ရွာသို့ ရောက်လာသည်။ အဖွားရှားပြောသလိုပဲ ချင်းယန်သည် သစ်ပင်တွင်းမှာ ပုန်းနေပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေ၏။ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကား လာပြောတာကို သူမြင်တော့ သူက ခက်ထန်ဟန်ဆောင်ပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သလို လုပ်လိုက်သည်။

ဟေးကော်က ချက်ပြုတ်ပြီး ချန်ရှီက နေ့လည်စာစားဖို့ ခေါ်လိုက်တော့ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ချန်ယင်တူးနှင့် စားသောက်နေစဉ် သူ၏အတိတ်အကြောင်း ပြောနေတာကို ရပ်နောက် မရပ်တော့ပေ။

ချန်ရှီကလည်း သူသောက်ဖို့ သေရည်ပုလင်းပေါင်းများစွာ ယူလာပေးရာ သူအရက်မူးလာတာနဲ့ ချန်ရှီကို ညီအစ်ကိုလို ပြုမူပါတော့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချန်ရှီ ဟူမိသားစုခြံသို့ ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့သည်။ ဟူမိသားစုတစ်ခုလုံးက သူ့ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ကြိုဆိုနေကြရာ အလွန်အသက်ဝင်ပြီး ချန်ရှီမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲ မသိလိုက်ချေ။

ဟူဖေးဖေး : "မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က နင်ပေးခဲ့တဲ့ ဂျင်ဆင်းအသီးနှစ်လုံးက သူ့ကို အသက်ပြန်ရှင်စေတယ်တဲ့... မြေခွေးမတစ်ကောင်နဲ့ လက်ထပ်​စေချင်နေတာ...."

ဟူရှောင်လျောင်သည် မူလက မသေမရှင် အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန် နတ်တစ္ဆေဘုံကိုသာ အားကိုးနိုင်ခဲ့သည်။ ချန်ရှီထံမှ ဂျင်ဆင်း အသီးနှစ်လုံးကို ရရှိပြီး နှစ်ရာပေါင်းများစွာ အသက်ဆက်ရပြီမလို့ သဘာဝအတိုင်း အလွန်ပျော်ရွှင်​နေခဲ့သည်။

ချန်ရှီသည် ညဘက် အိမ်မပြန်ဘဲ ဟူမိသားစုဝင်းထဲတွင် တစ်ညတာ နေခဲ့သည်။ ညဉ့်နက်ပိုင်း၌ မိန်းမပျိုအများအပြားသည် ချန်ရှီအခန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော ဟူဖေးဖေးဆီက ပြန်လည် ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသည်။

"ဟူ​ဖေ​ဖေး... နင်တစ်​​ယောက်​တည်း စားချင်​နေတာပဲ.... သခင်လေးချန်​က အင်​ပါယာစစ်​​ဆေးမှုမှာ ပထမဆုရခဲ့ရင်​​တောင် ငါတို့ နင့်ကိုအဖွားလို့​ ခေါ်ဖို့ မစဥ်းစားနဲ့!"

မြေခွေးမိန်းကလေးများ အလွန်ဒေါသ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ တင်ပါးများကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ဖျားနေသော ကြက်များကိုလည်း လက်တစ်ဖက်က ခိုးယူလာခဲ့သေးသည်။ လူအသွင်တစ်ဝက်ဖြင့် မြေခွေးအမြီးကို ထုတ်ပြရင်း ကျိန်ဆဲ​နေကြ၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ချန်ရှီ နိုးလာခဲ့ပေမယ့် ခေါင်းကိုက်နေသေးသည်။

ဟူဖေးဖေး : "အစ်ကိုချန် ရှီးကျင်းကို ဘယ်တော့ထွက်သွားမှာလဲ"

"အခု ရှီးကျင်းကိုသွားဖို့က စောလွန်းသေးတယ် အပြင်ထွက်ချင်ရင် ပထမလရဲ့ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့အထိ စောင့်ရမယ်..."

ဟူဖေးဖေးက ခပ်တည်တည်နဲ့ ပြန်ပြောသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ရှင်းရှန်က ​​အနောက်ဘက်ကမ်းရိုးတန်းမှာရှိတဲ့ ရှီးကျင်းနဲ့ အရမ်းဝေးတယ်.. ဒီကနေ သွားဖို့ အနည်းဆုံး ရက် ၄၀ ကနေ ၅၀ အထိကြာမှာ... လမ်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် တစ်နှစ်ခွဲတောင် ပိုကြာသွားလိမ့်မယ်။ ရှင်းရှန် အရှေ့ဘက်ပြည်နယ်တွေက ကိုယ်စားလှယ်လောင်း တော်တော်များများကဆို နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင် ထွက်ကြတာ"

ချန်ရှီ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး :"ဒါဆို ငါတို့ ပထမလရဲ့ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့မှာ ထွက်ကြမယ်"

"ငရဲဘုရင်လေးကို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ"

ဟေးကော်က အသံကြားတော့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ နန်းနန်းသည် ခွေးမျက်နှာကို နောက်သို့လှည့်ကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လက်ဖြင့်ပုတ်တမ်း ဆက်ကစားစေခဲ့သည်။

ချန်ရှီ ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "သူ့ကို ငါတို့နဲ့အတူ ရှီးကျင်းကို ခေါ်သွားမယ်!"

ဟူဖေးဖေးကလည်း စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ခေါင်းညိတ်လေသည်။

"ငါတို့မှာ အဲဒါကို ​ခေါ်သွားဖို့ကလွဲလို့ ရွေးစရာမရှိတော့ဘူး... အိမ်မှာထားခဲ့ရင် ငါတို့ စိတ်ချနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရှီသည် ချောင်ဝမ်မြို့က ဖုလိန်ရှန်းဆီသို့လည်း သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့သည်။ ဖုလိန်ရှန်းက သူ့ကိုတွေ့ရတာ အံ့သြ ဝမ်းသာသွား၏။

"ငါလည်း မင်းနဲ့တွေ့ဖို့ ဟွမ်ဖောရွာကို သွားဖို့စီစဉ်ထားတာ... မင်းရောက်လာတာ အတော်ပဲ... စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရှီးကျင်းကို ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲ"

"ပထမလရဲ့ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့ဆို ထွက်ခွာမှာပါ..."

"စာမေးပွဲဖြေဖို့ စောစော ထွက်ခွာတာ ပိုကောင်းပါတယ်... လမ်းမှာ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ဓားပြတွေ အများကြီးရှိတယ် သူတို့က လုပ်ငန်းဖွင့်ဖို့ စောင့်နေကြတာ...မဖွင့်ရင် သုံးနှစ်ကြာမယ်... မင်းဖွင့်ပြီးရင် သုံးနှစ်ကြာလိမ့်မယ်။ အနောက်နွားရှင်းကျိုး ပြည်နယ်ငါးဆယ်မှာ နယ်ချဲ့စာမေးပွဲကို အောင်မြင်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်း အနည်းစုပဲ ရှိတယ်... ဒါပေမယ့် ၅၀ ကနေ ၆၀ % လောက်က ရှီးကျင်းကို အသက်ရှင်လျက် ရောက်နိုင်မှ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်း တော်တော်များများက လမ်းမှာတင် သေသွားတာ..."

ချန်ရှီ ထိတ်လန့်သွားသည်။

"စာမေးပွဲဖြေဖို့ သွားတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကို အစိုးရက မပို့ပေးဘူးလား?"

"အဲဒါက စည်းမျဉ်းဟောင်းပဲ... ဘုရင်ကျန်းလက်ထက်မှာ ဒေသအားလုံးက ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေကို မြို့တော်ကို ခေါ်ထုတ်တယ် ခဏတော့ လုပ်ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ မလုပ်ပေးတော့ဘူး နှစ်စဉ် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ် ဒါပေမယ့် သူတို့အတွက် တရားဝင် ရာထူးမရှိဘူး အတော်များများက လမ်းမှာသေတယ် ရှီးကျင်းအပေါ် ဖိအားက နည်းသွားတာပေါ့...မင်း စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရှီးကျင်းကို သွားတဲ့အခါ သတိထားရမယ်..."

"ကျွန်တော် အခု အခြေတည်ဝိညာဥ် အဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ထူးခြားတယ်... အဲဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်... လူကြီးမင်းဖု ကျွန်တော် ကျင့်စဥ်တချို့ကို ကူးယူထားပါတယ် ခင်ဗျားအတွက် သင့်တော်မယ်လို့ ထင်တယ်"

ဖုလိန်ရှန်း ရယ်လိုက်သည်။

"ကျင့်စဥ်လား? ငါ့အသက်အရွယ်အရဆို အခြေတည်ဝိညာဥ် အဆင့်အထိ ကျင့်နိုင်တာကတင် ငါလုပ်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးအရာ ဖြစ်နေပြီ... တခြား ကျင့်စဥ်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် လေ့ကျင့်နိုင်တော့မှာလဲ"

ပထမကျင့်စဥ်မှာ “အဖိုးတန်လရောင်ဒေါင်းဘုရင်” ဟူသော ဂါထာဖြစ်သည်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူ့မျက်နှာက ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤနည်းလမ်းသည် အဖိုးတန်လရောင်ဒေါင်းဘုရင်၏ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို မွေးမြူရန်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတွင် မန္တန်များ ပါဝင်ပါသည်။

အတတ်ပညာကို အဆောင်စာလုံးနဲ့ မန္တန်ကိုးမျိုး အဖြစ် ခွဲခြားထားသည်။ စာလုံးနှင့် မန္တန်တစ်မျိုးစီသည် အတတ်ပညာတစ်ခုနှင့် စွမ်းအင် တစ်ခု ဖြစ်သလို ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေပြီး နတ်ဝိညာဥ် တည်စေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

အောင်မြင်မှုတချို့ ရရှိပြီးနောက် ဒေါင်းဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်ကို မွေးမြူနိုင်မည်။ သူ့နောက်တွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းကြီးသည် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ တည်ရှိနေမည်။ ဒြပ်စင်ငါးပါးကို ကျင့်ကြံထားသော မည်သူမဆို ရောင်စုံအလင်းဓားကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာရပေလိမ့်မည်။

တိုက်ခိုက်သောအခါတွင် ဒေါင်းဘုရင်၏ ရွှေခန္ဓာကိုယ်ဟာဆိုရင် ပို၍ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူးဟု သိထားကြသည်။

ဖုလိန်ရှန်း သူ့ကိုယ်သူ ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ယူကာ ဒုတိယစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဤကျမ်းချက်ကို "အတွင်းလျှို့ဝှက်ရတနာများ" ဟုခေါ်ပြီး ၎င်းသည် အတွင်းအင်္ဂါငါးပါး၏ အတွင်းပိုင်း ကျင့်နည်း တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တာအိုဝါဒီကျောင်းနှင့် သက်ဆိုင်ပြီး အတွင်းအင်္ဂါငါးခု၏ လျှို့ဝှက်ထားသော ရူပါရုံကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည်။ မသေနိုင်သော နည်းလမ်း တစ်ခုဖြစ်သည်။

တတိယစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဖုလိန်ရှန်း လက်များ တုန်ခါသွားတော့သည်။

ဤအတွဲကို "နဂါးခေါ်စွမ်းအားရှစ်ခု" ဟုခေါ်တွင်ပြီး အလွန်လက်ရာမြောက်လှသည့် လှံကျွမ်းကျင်မှု ပါဝင်သည့် တိုက်ပွဲဝင်နည်း တစ်ခုဖြစ်ပေသည်။

"သုံးခုလုံးလား"

ဖုလိန်ရှန်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ချန်ရှီက ပြုံးပြီး :"ဒါ အစကတည်းက ခင်ဗျားအတွက် နှစ်သစ်ကူး လက်ဆောင်... လက်ခံလိုက်ပါ"

ဖုလိန်ရှန်းလည်း နှလုံးခုန်သံနဲ့အတူ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ အခုနလေးတင် သူက အသက်ကြီးပြီး ကျင့်စဥ်တွေကို စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ပြန်ပြီး စိတ်ဝင်စားလာပုံရလေ၏။

ဤကျင့်စဥ်သုံးမျိုးသည် ထင်ရှားသော ထိပ်တန်း အရည်အချင်းများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ၎င်းတို့ကို အောင်မြင်စွာ လေ့ကျင့်နိုင်ပါက အခြေတည်ဝိညာဥ် နယ်ပယ်က သူရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းတိုင် ဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

နတ်အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်ကို တက််နိုင်ပြီ။

"လူကြီးမင်းဖု...ကျွန်တော်တို့ စန့်ရန်အောက်မှာ ကောင်းကင်တရားရုံးလို့ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းလေး တစ်ခုရှိတယ်..."

ချန်ရှီက ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို ရှင်းပြပြီး မေးလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းရော ကောင်းကင်ဘုံတရားရုံးကို ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလားလို့ သိချင်မိတယ်..."

"ဒါက ဖြောင့်မတ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲလေ ငါပူးပေါင်းမယ် ဒါနဲ့ ဘုရင်ကျန်းက ပုန်ကန်တဲ့ အလံကို ဘယ်တော့ လွှင့်မှာလဲ..."

ချန်ရှီ ရယ်ချလိုက်သည်။

"ဘာတွေပြောနေတာလဲဗျာ... ကျနော်က တရားရုံးကို သစ္စာစောင့်သိပါတယ် အဲ့အကြောင်း တွေးစရာ မလိုပါဘူး ကောင်းကင်တရားရုံးရဲ့ ပန်းတိုင်က ဟွာရှနတ်ဘုရားတွေရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းဖို့နဲ့ တရားရုံးကို ကူညီဖို့ပါ... ရှင်းရှန်က တစ်ဆယ်လေးရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ဘယ်သူက မသိလို့လဲ နောင်မှာ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ထပ်မပြောပါနဲ့!"

ဖုလိန်ရှန်းက ပြုံးပြီး :"ဒါဆို ငါမပြောတော့ပါဘူး"

သူ့မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် ကုဒ်နာမည်လည်း ရှိသွားသည်။ လူကြီးမင်း ဟူ၍။

ချန်ရှီ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဟွမ်ဖောရွာကို ပြန်လာခဲ့သည်။ ရွာထဲ ရောက်တော့ ဆောင်းယွီက သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ ​အလျင်စလို ပြောလာသည်။

"ချန်ကျဲယွမ်... မင်းအိမ်မှာ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေပြီ"

"ဧည့်သည်လား ဘယ်ကဧည့်သည်လဲ ဘယ်ကလာတာလဲ။"

"ငါ သူ့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး... အမိန့်နဲ့ ဒီကိုလာတယ်လို့ပဲ ပြောတာ"

ချန်ရှီ ပိုလို့တောင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"အရှင်ဝူဝမ့်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒီနေရာကို ပို့လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်လား? သူ့ကို မြေအောက်သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေ အမဲလိုက်နေတော့ ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို စမ်းသုံးကြည့်နေတာ ဖြစ်မယ် .. ငါ့နေရာက မြေအောက်ကမ္ဘာထက်လည်း ပိုမလုံခြုံပါဘူး။"

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်စောင့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် အနက်ရောင် ပိတ်စဦးထုပ်နှင့် လည်ပင်းဝိုင်းအင်္ကျီကို ၀တ်ထားသည်။ အသက် ၃၀ သို့မဟုတ် ၄၀ ထက်မပိုသော အရာရှိဖြစ်သည်။ ချန်ရှီကို မြင်သောအခါ သူသည် အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဥ်ကြည့်နေသလို ပုံတူပန်းချီကို အမြန်ဖယ်ထုတ်ကာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

"နှိမ့်ချတဲ့ ကျွန် စွင်းယိရှန်းပါ... သခင်လေးကို ရှီးကျင်းကနေ လာကြိုဆိုဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်..."

ချန်ရှီ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် အံ့သြသွားပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းစွင်း လူမှားနေတာ ဖြစ်မယ် ကျနော့်နာမည်က ချန်ရှီပါ..သခင်လေး မဟုတ်ဘူး"

စွင်းယိရှန်းက ပြုံးပြသည်။

"သခင်လေးချန် ကျေးဇူးပြုပြီး မနောက်ပါနဲ့... ကျုပ် ရှီးကျင်းကလာတာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေပါပြီ ဟွမ်ဖောရွာ၊ ချန်ယန်တောင်၊ ရှင်းရှန်ကိုမရောက်ခင် လအတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရတယ်... လူကြီးမင်း ချန်ထန်က ကျုပ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်...သခင်လေးရဲ့ ပုံတူကို ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်မှာလဲ"

"ချန်ထန်?"

ချန်ရှီ သူ့စိတ်ထဲမှာ နားမလည်နိုင်တဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ချန်ထန် လွှတ်လိုက်တာလား... ချန်ထန်က ငါသေခြင်းကနေ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး ငါ့အဖိုး မြေအောက်ကမ္ဘာကနေ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ ဖန်ဆင်းထားတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို့ ပြောတယ်... ငါအခု ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်နေပြီးသား ငါ့ကို သနားနေစရာ မလိုဘူး!"

စွင်းယိရှန်း ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး :"သခင်ကြီး ချန်ထန်က သခင်လေး စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရှီးကျင်းကိုသွားမယ် ဆိုတာသိပြီး သခင်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို စိတ်ပူတဲ့အတွက် လာကြိုဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်... ရှီးကျင်းမှာ သခင်လေးကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ စီစဉ်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ..."

ချန်ရှီ သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး "သူ့ဆီကို ပြန်သွားပြီး ငါ့အတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူးလို့ ပြောလိုက်!"

တံခါးကိုဖွင့်ကာ ခြံထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် စွင်းယိရှန်းကို အပြင်၌ သော့ခတ်ခဲ့လိုက်သည်။

ချန်ရှီသည် ဟေးကော်၏ လှုပ်နေသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဟေးကော်က သူ့ဘေးတွင် လှဲနေ၏။ သူ့ခေါင်းထဲက အတွေးတွေ ပျက်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချန်ရှီသည် အရှေ့ဘက်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့အဖိုး၏ လက်ဆောင် သေတ္တာများကို ဖောက်ထွင်းကာ မိသားစုပုံတူကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အဘိုးသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ချန်ရှီက သူ့ပေါင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့နောက်မှာတော့ ချန်ထန် နဲ့ ချောမောလှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေပြီး အားလုံးက ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေကြသည်။

ချန်ရှီ အချိန်အကြာကြီး ကြည့်ပြီးနောက် ပန်းချီကားကို ဂရုတစိုက် လှိမ့်ကာ သေတ္တာထဲ လေးနက်စွာ ပြန်ထည့်လိုက်သည့။

ပန်းချီကားထဲက လူတွေက သူ့မိသားစုပဲ။

ချန်ထန်ဖြစ်ဖြစ် သူ့အမေဖြစ်ဖြစ် သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။