နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း

နောက်တစ်မနက်တွင် လင်ထျန်မင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

ချင်ဖန်မြို့နယ်မြေမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်မှာ ကိုးရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဤကိုးရက်တာကာလအတွင်း သူသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ခရီးသွားလာပြီး ညဘက်တွင် အနားယူကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေ တည်ငြိမ်စေရန် ပြန်လည်အားဖြည့်ခဲ့သည်။

တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ခွန်အားအပြည့်ရှိပြီး သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် နတ်စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံများ နှစ်ခုစလုံးသည် အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်ထွက်ခွာကာ စူးစမ်းရှာဖွေရေးလမ်းကြောင်းကို နင်းရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

လင်ထျန်မင်သည် မြေပုံကို ထုတ်ယူပြီး ဤဧရိယာ၏ အခြေအနေနှင့် ဦးတည်ချက်များကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ချင်ဟယ်တောင် အနီးတွင် ရှိနေသင့်ပြီး ဂူအိမ် တည်ရှိရာနေရာမှ မိုင်တစ်ရာအောက်သာ ကွာဝေးတော့သည်။

ဤနေရာသည် ခရမ်းရောင်တိမ်တောင်တန်း၏ ဗဟိုဧရိယာသို့ ဝင်ရောက်ပြီးဖြစ်သည်။ ပထမအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများသည် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေပြီး သူသည် အပြည့်အဝ နိုးကြားနေရမည်ပင် မဟုတ်လျှင် အန္တရာယ်သည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ကျရောက်လာနိုင်သည်။

ဦးတည်ရာကို အတည်ပြုပြီးနောက် လင်ထျန်မင်သည် သူ၏ ချင်ဖန်ဓား ကို ခေါ်ယူပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ပထမအဆင့် ကာကွယ်ရေးအဆောင် တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောနက်ထဲမှ သတိထား၍ လျှောက်လှမ်းသွားရာ ယခင်ကကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားခြင်း မရှိတော့ပေ။

လင်ထျန်မင်သည် အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာထားပြီး တစ်လှမ်းလှမ်းပြီးတိုင်း သူ၏ နတ်စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အန္တရာယ်များကို စစ်ဆေးပြီးမှ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

တစ်ဝက်တစ်ပျက်သောအချိန်ကြာပြီးနောက် သူသည် မိုင်သုံးဆယ်ကျော်သာ ခရီးရောက်ရှိသေးသည်။ ထိုအတောအတွင်း သူသည် ပထမအဆင့် အဆင့်နိမ့်နှင့် အလယ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင် အများအပြားကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု စုဆောင်းခဲ့သည်။

လင်ထျန်မင်သည် ခရမ်းရောင်နက်နဲသောပန်းသုံးခုကို သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး သူ့ထံတွင် ပထမအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင် နှစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်ပစ္စည်းများစွာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လင်ထျန်မင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဂူအိမ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့လျှင်တောင် ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်ပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးသည် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာထက် မနည်း ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လင်ထျန်မင်၏ မိုင်သုံးဆယ်ကျော် ခရီးစဉ်သည် အလွန်ပင် ဘေးကင်းခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးသားရဲ တစ်ကောင်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ သို့သော်လည်း ဤပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

လင်ထျန်မင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် တောင်ထွတ်သုံးခု ပေါင်းဆုံနေပြီး တောင်ကြားအောက်ခြေတွင် မြစ်များစွာ စုစည်းစီးဆင်းနေသည်။ ထူထပ်သော မြူခိုးများက တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် သူ၏နတ်စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြင်းထန်စွာ ကန့်သတ်ထားပြီး ပေအနည်းငယ်သာ ထိုးဖောက်နိုင်တော့သည်။ တောင်များတွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ဂူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သည်ကို မရှင်းလင်းပေ။

မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ သူ၏တည်နေရာကို သေချာစွာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ လမ်းကြောင်းမှ မိုင်သုံးဆယ်ကျော် သွေဖည်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များအပေါ် သူ၏ လောဘသည် သူ၏အမြင်ကို မှုန်ဝါးစေပြီး လမ်းကြောင်းမှ တဖြည်းဖြဖြ သွေဖည်သွားစေခဲ့သည်နှင့် တူသည်။

လင်ထျန်မင်သည် သူလာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လှည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူယခင်က ထိုင်၍ အနားယူခဲ့သည့် နေရာသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် မြေပုံပေါ်ရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ခရီးကို ပြန်လည်စတင်မည်ဖြစ်သည်။

သူခေါင်းလှည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူသတိမထားမိဘဲ ပေဒါဇင်များစွာရှည်လျားသော မြွေကြီးတစ်ကောင်သည် ကြီးမားသော သူ့ခေါင်းကို မြှောက်ထားပြီး သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမြွေသည် သူ၏ရှည်လျားသော လျှာကို ထုတ်၍ ရှူးရှူးအော်နေပြီး အလွန်ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေသည်။

“ပထမအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီး”

၎င်းသည် တကယ်ပင် နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီး ဖြစ်နေသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီးသည် ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် သားရဲဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းနဂါးသွေးမျိုးနွယ်၏ အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်ကာ ယှဉ်နိုင်ဖွယ်မရှိသော တိုက်ခိုက်စွမ်းအားရှိသည်။ ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများထဲတွင် ၎င်းသည် အကြောက်ဆုံးများထဲမှ တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

တောင်၏ ဤအပိုင်းတွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ဂူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီးအုပ်စုတစ်စု၏ အသိုက်ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် အရေးကြီးသည်။ အကယ်၍ ပိုမိုအားကောင်းသော နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေပါက သေခြင်းတရားနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်မှာ သေချာသည်။

လင်ထျန်မင်သည် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာသိရှိထားပြီး ပြန်လှည့်၍ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောနက်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လင်ထျန်မင် ထွက်ပြေးစဉ် သူ့အား စောင့်ကြည့်နေသော နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီးသည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ မြွေသည် ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော်လည်း သစ်တောထဲတွင် အလွန်သွက်လက်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။

မိုင်အနည်းငယ်သာ ပြေးရသေးသော်လည်း လင်ထျန်မင်သည် နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီး၏ ဖမ်းမိခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီးသည် ၎င်း၏ပါးစပ်ကြီးကို ဟပြီး လင်ထျန်မင်ဆီသို့ တည့်တည့်တိုးဝင်လာသည်။

လင်ထျန်မင် ခုန်၍ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီး၏ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။

သစ်ပင်ကြီးများစွာသည် ကိုက်ဖြတ်ခံရပြီး တစ်ဝက်ပြတ်ကာ ၎င်းတို့၏ ပေသုံးဆယ်မြင့်သော ပင်စည်များ ပြိုလဲကျလာစဉ် လင်ထျန်မင်သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဘေးတွင် မောပန်းစွာ အသက်ရှူနေသည်။

ထွက်ပြေးရန် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ပေ။

ဤနတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီး၏ အရှိန်သည် လင်ထျန်မင်ထက် အနည်းဆုံး တစ်ဝက်ခန့် မြန်သည်။ အရှိန်ချင်းပြိုင်ခြင်းသည် သေချာပေါက် ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ပေ။ သူ့တွင် လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ မြွေကြီးကို ပြန်တိုက်ထုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့လက်မောင်းရှိ စူးရှသော နာကျင်မှုနှင့် လက်ဖဝါးအရွယ် အမာရွတ်အချို့က လင်ထျန်မင်ကို ပစ္စုပ္ပန်သို့ ပြန်ခေါ်လာသည်။

မြွေကြီး၏ တံတွေးစက်ကလေးများကပင် သူ၏လက်မောင်းကို တိုက်စားခဲ့သည်။ ၎င်း၏အဆိပ်သည် အမှန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ပထမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများထဲတွင် ထူးခြားထူးချွန်သော မျိုးနွယ်နှင့် ထိုက်တန်သည်။

လက်မောင်းရှိ ဒဏ်ရာများကို လျစ်လျူရှုကာ လင်ထျန်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းဖြင့် တောက်ပလာသည်။

ချင်ဖန်ဓားကို ထုတ်ယူပြီး အကြိမ်များစွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကာ အဖိုးတန်စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ပဓာနမထားဘဲ ပထမအဆင့် အကောင်းစား တိုက်ခိုက်ရေးအဆောင်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အပြာရောင်ဧရာမဓားနှင့် ဓားစွမ်းအင် အချို့သည် နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီးဆီသို့ တည့်တည့်တိုးဝင်သွားသည်။

နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီးသည်လည်း အားမလျော့ဘဲ ရေပုံးခန့်ထူသော ၎င်း၏အမြီးကို လင်ထျန်မင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

အပြာရောင်ဓားသည် မြွေကြီး၏ အစိမ်းနှင့်အဖြူရောင် အမြီးနှင့် တိုက်မိပြီး သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံများ တောင်ကြားတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို မီးပွားများ လေးဘက်လေးလံသို့ ပွင့်ထွက်သွားပြီး သစ်ပင်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် လဲကျကုန်ရာ အလွန်ပြင်းထန်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

မြွေကြီးသည် ယခုအခါ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး လူခေါင်းအရွယ် ၎င်း၏မျက်လုံးများက သူ့ရှေ့ရှိ တန်ခိုးရှင်ကို သေစေမတတ် စိုက်ကြည့်နေကာ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းကို ပြင်ဆင်နေသည်။

လင်ထျန်မင်က သေချာစွာ တွက်ချက်လိုက်သည်။ မြွေကြီးကို သတ်ရန် ၎င်း၏အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေရန် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။

မြွေကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အစိမ်းရောင်အကြေးခွံများ ဖုံးအုပ်ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားရှိသဖြင့် သတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ ၎င်း၏ အသက်သွေးကြောဖြစ်သော ခုနစ်လက်မ အပိုင်းကို အန္တရာယ်အဖြစ်ယူ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်။

အစီအစဉ်တစ်ခုကို ချမှတ်ပြီးနောက် သူသည် မြွေကြီး၏ ပင်မကိုယ်ထည်ကို အန္တရာယ်ပြု၍ ချဉ်းကပ်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ မြွေတစ်ကောင်၏ အရေးပါသော ခုနစ်လက်မ အပိုင်းကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် အောင်ပွဲရရှိရန် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူလုံခြုံစွာ ထွက်ခွာလိုပါက ပိုမိုကြာကြာနေခြင်းသည် ပိုမိုကြီးမားသော အန္တရာယ်ကိုသာ ဖန်တီးပေးလိမ့်မည်။

သူသည် သုံးချက် ထပ်မံခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီး မြွေကြီး၏ အာရုံကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

မြွေကြီး၏ ခဏတာ အာရုံပျံ့လွင့်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လင်ထျန်မင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မှုန်ဝါးသွားပြီး ရွေ့လျားနေစဉ် လက်ခတ်များ ပြုလုပ်ရန် မမေ့ဘဲ သူ၏ အားအကောင်းဆုံး နတ်စွမ်းရည်ဖြစ်သော မီးရင်းမြစ်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ယူလိုက်သည်။

သက်ပြင်းတစ်ဝက်ကြာပြီးနောက်…

မီးတောက်မီးလျှံများ တဝုန်းဝုန်းနှင့် မီးတောက်နေသော ဧရာမဓားသည် မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းအောက်ဘက် ခုနစ်လက်မနေရာကို ထိမှန်သွားသည်။

“ဘုန်း” ခနဲ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ။

မြွေကြီး၏ ခုနစ်လက်မ အပိုင်းသည် သွေးများပန်းထွက်ကာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ၎င်း၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရူးသွပ်စွာ လိမ်ဖယ်သွားပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဒုက္ခရောက်နေသော နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီးသည် လှိမ့်ကာ ကျန်ရှိနေသော အင်အားဖြင့် လင်ထျန်မင်ဆီသို့ ၎င်း၏ ဧရာမအမြီးကို ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။

လင်ထျန်မင် အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ဘဲ အမြီး၏အဖျားဖြင့် ရိုက်မိသွားရာ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။ နံရိုးအချို့ ကျိုးသွားပြီး ရင်ဘတ်တွင် ပြတ်ရှဒဏ်ရာ တစ်ခုက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိုးဖြူများကို ထင်ရှားစေသည်။

ဒဏ်ရာရနေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆွဲခေါ်ကာ လင်ထျန်မင်သည် မညှာမတာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေပြီး ချင်ဖန်ဓားကို ဒေါသတကြီး လွှဲ၍ မြွေကြီးကို ဗိုက်ခွဲလိုက်သည်။

ရန်သူ မကျန်းမာသည့်အခါ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ သူတို့၏ အသက်ကို နှုတ်ယူခြင်းသည် အဆုံးစွန်အားဖြင့် ရန်သူအပေါ် သနားခြင်းက မိမိကိုယ်မိမိအပေါ် တာဝန်မဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမှန်တရားကို လူတိုင်း ကောင်းစွာသိကြသည်။

ခဏအကြာတွင် လင်ထျန်မင်သည် နတ်စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကြီးမှ နတ်ဆိုးအူတိုင်ကို ထုတ်ယူခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ကျောပေါ်ရှိ ပြောင်းပြန်အကြေးခွံကို ဖြတ်တောက်ကာ ကျောက်စိမ်းပုလင်း တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ သွေးများစွာကို စုဆောင်းခဲ့ရာ ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခုနီးပါး ပြည့်လုနီးပါးပင်။

မထွက်ခွာမီ သူသည် မြွေကြီး၏ အရေခွံကိုလည်း ခွာယူပြီး အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ သူလာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဝက်တစ်ပျက်သောအချိန် ကုန်လွန်သွားသည်။

သူလာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါ၍ လင်ထျန်မင်သည် သူ၏ယခင်မြေပုံပေါ်ရှိ လမ်းကြောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ သရဖူထိပ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ချီကို ပြန်လည်ရရှိရန် သို့မဟုတ် သူ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သည်နှင့် သူသည် ဟွာဒူဆေးပြားနှင့် အနှစ်သာရကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဆေးနှစ်မျိုးစလုံး၏ စွမ်းအားသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ သွေးကြောများနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။