နှင်းထူထပ်သောည၌ ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီး။ ဆိုးသွမ်းသောဧည့်သည်၏သဘောတူညီချက်။

"လီအာလန်၊ အဲဒါ လီအာလန်ပဲ!"

ပရမ်းပတာနဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ လူအုပ်ကြားထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်နဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ဦးခေါင်းရဲ့ လက္ခဏာကို မှတ်မိတဲ့သူတချို့ ရှိနေဆဲပါ။

လီအာလန်သည် သံနက်အိမ်တော်တွင် ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယန်ချောင်ကဲ့သို့ပင် ယမန်နေ့က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယခုတော့ သံနက်အိမ်တော်၏ အဝင်ဝတွင် ရက်စက်စွာ အသတ်ခံရသော သူ၏ ဦးခေါင်း ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူက ဒီလိုလုပ်ရက်တာလဲ။ တော်တော် ရက်စက်တာပဲ!"

အချို့မှာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်နေလေ၏။ လူသတ်သမားသည် လီအာလန်ကိုသတ်လိုက်ရုံသာမက သံနက်အိမ်တော်သို့လည်း သူ၏ဦးခေါင်းကို ပို့လိုက်သေးသည်။ ဒါက သေချာပေါက် တမင်တကာရည်ရွယ်ပြီး လုပ်တာပင်။

"အိမ်ရှင်သခင် ရောက်လာပြီ။"

ဘယ်သူကမှ ကမူးရှူးထိုး မလုပ်ရဲကြ။ ဆူပူသံကို ကြားကြားချင်းပင် အိမ်တော်သခင် မော့ထျဲလည်း ပြေးလာတာဖြစ်သည်။

လီအာလန်၏ ဦးခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်တွင် မြင်လိုက်ရသော မော့ထျဲလည်း ထပ်တူထပ်မျှ ထိတ်လန့်ကာ ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားသည်။

"ဟမ်?"

သို့ပေမယ့် မော့ထျဲဟာ တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး သိသိသာသာ တည်ငြိမ်ပါသည်။ တည်ကြည်သောမျက်နှာဖြင့် သူသည် လီအာလန်၏ခေါင်းကို ချဉ်းကပ်ကာ စတင်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် လီအာလန်၏ဆံပင်တွင် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ့အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းသွားလေ၏။

မော့ထျဲသည် စာအိတ်ကိုဖွင့်၍ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ကြည့်သောအခါတွင်တော့ သူ့မျက်နှာသည် ပို၍ပို၍မည်းမှောင်လာသည်။

"သခင်ကြီး...ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ"

ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျှိုသည် ဘေးမှ သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

မော့ထျဲက သတိပြန်ဝင်လာပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အားလုံး အခုပဲ သွားနားကြတော့။ လီအာလန်ကိစ္စကို ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။"

"ဒါကို အာဏာပိုင်တွေဆီ မတင်ပြသင့်ဘူးလား။"

"ပြန်တော့...ပြန်သာပြန်လိုက်ကြတော့"

လူအုပ်ကြီးက ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။ အချို့က အာဏာပိုင်များထံ သတင်းပို့ရန် အကြံပြုခဲ့သော်လည်း အချို့က ပြဿနာကို မဖိတ်ခေါ်လိုသောကြောင့် နာခံမှုဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က လီအာလန်ကို သတ်ပြီး စာအိတ်ပို့လိုက်တယ်။ အိမ်တော်အရှင်ရဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ရတာတော့ သူတို့က သံနက်အိမ်တော်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတဲ့ပုံပဲ။ ပြီးတော့ ဆရာယန်ချောင်ကလည်း လူသတ်သမားလက်ထဲမှာပဲ ရှိလောက်တယ်။ သူသေလား ရှင်နေလားဆိုတာ မသိရသေးဘူး။"

စူးချန်ခုန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေမိသည်။

ထိုစာအိတ်ထဲတွင် ဘာရေးထားသည်ကို သူမသိသော်လည်း မော့ထျဲ၏ မျက်နှာအမူအယာကြောင့် လူသတ်သမားသည် တိကျသေချာသော ပန်းတိုင်တစ်ခုရောက်ရန် သံနက်အိမ်တော်ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် မော့ထျဲက ၎င်းကို ကိုင်တွယ်မည်ဟု ပြောလာသောကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် မော့ထျဲက ပြဿနာကို အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေပါသည်။

လီအာလန် ဆုံးပါးသွားခြင်းသည် သံနက်အိမ်တော်အတွင်း ပြဿနာကို သံသယဖြစ်စေခဲ့ပြီး လူများစွာသည် လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရေချိုးပြီးနောက် နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေလက်များကို ဆန့်တန်းလျက် အသက်ရှုလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကာ လိပ်အသက်ရှူခြင်း ချီစွမ်းအင်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်စေ၏။ သွေးလည်ပတ်မှုတိုင်းတွင် စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်သည် ပိုမိုသန့်စင်လာသည်။

လိပ်အသက်ရှူနည်းကို ကျင့်ကြံခြင်းသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရေရှည်စုဆောင်းရန် လိုအပ်ပါသည်။

အသက်ရှုလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေစဉ် စူးချန်ခုန်း၏အာရုံများသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်လာသောကြောင့် ဆယ်*ကျန်းထက်ပိုသော အချင်းဝက်အတွင်း လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုမျှ သူ့သတိထားမှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

"ကျွီ"

ယခုအချိန်သည် ညအချိန်ဖြစ်သည်။ ဆောင်းရာသီ မကုန်လွန်သေးသော်လည်း ဤညသည် ထူးထူးခြားခြား အေးစက်နေပြီး လေထဲတွင် နှင်းပွင့်လေးများ ကခုန်နေလေ၏။ စူးချန်ခုန်းသည် နှင်းပွင့်များကြားမှ သံနက်အိမ်တော်၏ တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ စကားစမြည် ပြောသံ ခပ်တိုးတိုးကို ကြားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"သွားကြည့်ရအောင်..."

တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် တရားထိုင်နေရာမှ ထရပ်ကာ သံနက်အိမ်တော် အဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သံနက်အိမ်တော်အဝင်ဝတွင် မော့ထျဲမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ ဦးဆောင်ခြင်းမရှိသော တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားအများအပြားရှိလေသည်။

"ကျွန်တော် သိပါပြီ။... နားလည်ပါပြီ"

ထိုအချိန်တွင် မော့ထျဲသည် ကြီးကြပ်ရေးမှူးလျှိုကို တစ်ခုခု ညွှန်ကြားနေသည်။ လျှို၏မျက်နှာသည် စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း သူက ခေါင်းညိတ်သဘောတူနိုင်ရုံသာ။

မော့ထျဲနှင့် အခြားလူများသည် ခါးတွင် လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားကြသည်။

"သွားကြရအောင်။" ညွှန်ကြားချက်များပေးပြီးနောက် မော့ထျဲသည် အခြားသူများကို လက်ဟန်ပြကာ လူလေးငါးဦးခန့်သည် ပွင့်နေသော တံခါးကိုဖြတ်၍ သံနက်အိမ်တော်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တစ်နေရာသို့ ဦးတည်သွားပုံရသည်။

“ဧကန္တ… အိမ်တော်အရှင်နဲ့ တခြားသူတွေက အဲ့ဒီ ဝရမ်းပြေး လူသတ်သမားနဲ့ တွေ့တော့မှာလား။ ပြီးတော့ သူတို့ လက်နက်တွေယူသွားကြတယ်။ အန္တရာယ်ရှိမှာပဲ။”

စူးချန်ခုန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို အဝေးမှ ကြည့်နေခဲ့သည်။

၎င်းသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် လီအာလန်၏ အဖြစ်အပျက်နှင့် ဆက်စပ်နေရမည်။ လူသတ်သမားသည် လီအာလန်၏ခေါင်းကို စာတစ်စောင်နှင့်အတူ ပေးပို့ခဲ့ပြီး လူသတ်သမားနှင့်တွေ့ဆုံရန် ယုံကြည်ရသော အပေါင်းအသင်းအနည်းငယ်ဖြင့် ညဘက်တွင် တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာသွားစေရန် မော့ထျဲအား လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။

အတန်ကြာ ခေတ္တနားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းက သက်ပြင်းချကာ "ထားလိုက်ပါတော့... လိုက်ကြည့်ရအောင်"

မော့ထျဲသည် စူးချန်ခုန်းအား ရက်ရော ကြင်နာခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ဤကမ္ဘာသို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသောအခါတွင် သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ဤနေရာနှင့်မရင်းနှီးခဲ့ပေ။ မော့ထျဲသာ သူ့ကိုမခေါ်သွားခဲ့ပါက သူငတ်ပြတ်နေမှာပင်။

ယခု မော့ထျဲသည် လူသတ်သမားနှင့် ဆုံတော့မည်ဆိုပါက တစ်ဖက်လူသည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ဟု တွေးကြည့်နိုင်သည်။ မော့ထျဲသည် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် မော့ထျဲ အန္တရာယ်ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်ကို မကြည့်နိုင်တော့ပေ။ အခြေအနေကိုကြည့်ရတာ မော့ထျဲ၏ကြင်နာမှုကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုအနေဖြင့် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည့်ပုံပင်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် ချက်ချင်း လက်ငင်း မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူ့အခန်းထဲပြန်ဝင်ကာ အနက်ရောင် အဝတ်အစားတစ်ထည်ကို အမြန်ဝတ်ပြီး ဗီရိုထဲကနေ ကျောက်မိသားစု လေလံပွဲမှာ အရင်ကသုံးခဲ့တဲ့ ဝက်ဝံမျက်နှာဖုံးကို မျက်နှာဖုံး ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့အပြင် စူးချန်ခုန်းလည်း လိပ်အသက်ရှူနည်းမှ အရိုးကျုံ့ခြင်းနည်းပညာကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

"ဂျွတ် ဂျွတ် ဂျက်!"

စူးချန်ခုန်းရဲ့ အရိုးတွေဆီက အသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူ့ရဲ့ အရပ်က တစ်ပေခွဲလောက် လျော့ကျသွားပြီး အရင်ကလို အရပ်မမြင့်တော့ပါ။ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါတောင် သိမ်မွေ့သွားလေ၏။

"သွားမယ်။" ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဓားကိုင်ထားသော စူးချန်ခုန်းသည် မော့ထျဲနှင့် နှင်းတောထဲတွင် ကျန်ခဲ့သော အခြားသူများ၏ ခြေရာများကို လိုက်၍ သံနက်အိမ်တော်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သံနက်အိမ်တော်နဲ့ နှစ်ဆယ်လီလောက်ဝေးတဲ့ လူဆိတ်ညံသည့် တောထဲ၌။

လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် မော့ထျဲက အခြားလေးယောက်အား "ကျန်းချန်၊ မင်းတို့ ဒီမှာစောင့်၊ ငါဝင်ကြည့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါကိုကြားတော့ အသားမည်းတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်တရှားနှင့် ဆို၏။ "သခင်၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဒီလိုမျိုးပြောနေသေးတာလား။ ဒီလူယုတ်မာတွေကို အတူတူ သွားတွေ့ကြမယ်လေ။"

နေဝင်ရီတရောအချိန်၌ လီအာလန်၏ ခေါင်းပြတ်ကို သံနက်အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် စာတစ်စောင်နှင့်အတူ ပစ်ချခဲ့သည်။ စာအကြောင်းအရာက ရိုးရှင်းပါသည်။ ၎င်းက မော့ထျဲကို ခေါ်ဆိုထားပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာကို မရောက်ခဲ့ရင် လီအာလန်ရဲ့ ခေါင်း သံနက်အိမ်တော် တံခါးမှာ ပေါ်လာရုံသာမက ယန်ချောင်ရဲ့ ဦးခေါင်းပါ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။

မော့ထျဲက သူ့အိမ်သူအိမ်သားတွေရဲ့ ကောင်းစားဖို့ လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။ ယန်ချောင်ရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ရင်တောင် တစ်ဖက်က အဲဒီမှာပဲ ရပ်နေမှာမဟုတ်ပါ။ သူတို့သည် သံနက်အိမ်တော်ကို ဆက်လက် နှောင့်ယှက်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။ စာထဲမှာပါတဲ့နေရာကို သွားဖို့ကလွဲလို့ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့။

မော့ထျဲသည် အိမ်ကြီး၏ အခြားသော သန်မာသည့် အဖွဲ့ဝင်များစွာနှင့်အတူ လူဆိတ်ငြိမ်သော တောထဲသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တောတောင်၏အလယ်ဗဟိုတွင် စွန့်ပစ်ထားသော ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် ဘုရားကျောင်းကြီးသည် အတွင်းဘက်တွင် မြင်နိုင်ခဲလောက်သည့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် မီးရောင်များရှိနေ၏။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း မော့ထျဲ ဘုရားကျောင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လိုက်သည်။

ဘုရားကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်းတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးများ ထွန်းညှိထားပြီး ခန်းမအလယ်တွင် အသွင်အပြင်အမျိုးမျိုးနှင့် လူသုံးယောက်သား ဝိုင်းထိုင်နေရင်း အရက်သောက်ကာ အသားကင်စားနေကြသည်။

မော့ထျဲနဲ့ သူ့အဖွဲ့ရောက်လာတာကိုမြင်တော့ သူတို့၏ မျက်နှာထက်ဝယ် ရိသဲ့သဲ့အပြုံးတွေ ပေါ်လာလေ၏။

"အိမ်...အိမ်တော်…အရှင်..."

ထိုအချိန်တွင် အက်ကွဲနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မော့ထျဲနှင့် အခြားသူများသည် အသံ၏လားရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လူမဆန်စွာ နှိပ်စက်ခံထားရသည့်နှယ် လေးလံသော ကြိုးများဖြင့် တိုင်တစ်ခုတွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော လူထွားကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနှီလူက ပျောက်ဆုံးနေသော ယန်ချောင်မှလွဲ၍ မည်သူဖြစ်မည်နည်း။ ယန်ချောင်သည် မော့ထျဲနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ ရောထွေးနေ၏။

ယန်ချောင် အသက်ရှင်နေသေးတာကိုမြင်တော့ မော့ထျဲက သက်ပြင်းချပြီး မီးဖိုဘေးနားက လူသုံးယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "လူကြီးမင်းတို့၊ ကျွန်တော် စာကိုဖတ်ပြီးပါပြီ။ ယန်ချောင်နဲ့ လီအာလန်က လူကြီးမင်းတို့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့လို့ သူတို့ကိုယ်စား ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ယန်ချောင်ကို သနားငဲ့ညာပေးပါ။ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။"

နေ့ဘက်တုန်းက လီအာလန်၏ ခေါင်းဘေးတွင် မော့ထျဲ တွေ့ခဲ့ရသော စာထဲတွင် ယန်ချောင်နှင့် လီအာလန်တို့က သူတို့ကို စော်ကားခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သံနက်အိမ်တော်ရဲ့ တာဝန်ခံတစ်ယောက်ကို ဤနေရာသို့ လာတောင်းပန်ဖို့ ပြောထားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယန်ချောင်ရဲ့ ဦးခေါင်းကို သံနက်အိမ်တော်ဆီကို ပို့လိုက်မယ်လို့ ဆိုထားသည်။

စာကိုတွေ့ပြီး တစ်နာရီ နှစ်နာရီလောက် အကြာတွင် လာခဲ့ဖို့ အမိန့်ထုတ်ထားသည်။ တာဝန်ရှိသူများထံ သတင်းပို့ရန် အချိန်မရှိသဖြင့် မော့ထျဲသည် ဆုံရပ်သို့ သူနှင့်အတူ ယုံကြည်ရသော လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရတော့သည်။

"ဒီငမိုက်သား နှစ်ကောင်က ငါတို့ကို စော်ကားခဲ့တယ်လေ။ ခင်ဗျားက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရိုးရိုးတန်းတန်း နှုတ်ကနေ တောင်းပန်လိုက်တာက ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ လုံလောက်တယ်လို့ ထင်နေလား။"

သုံးယောက်ထဲမှ ဘယ်ဘက်ခြမ်းက တစ်ယောက်က ဆိုလေ၏။ သူ့တွင် ကျောက်ပေါက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်နှာရှိပြီး အနည်းငယ် အဝလွန်နေကာ ရက်စက်တတ်ပုံရသည်။ သူက အပြုံးမမည်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

မော့ထျဲအနားရှိ ကျန်းချန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲမှ မီးတဟုန်းဟုန်း တောက်နေလေပြီ။ အတိအကျ မသိရသေးသော်လည်း သူတို့ သုံးဦးသည် လီအာလန်ကို သတ်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့သည် မော့ထျဲကို တောင်းပန်ရန် ဖိအားပေးနေပြီး ၎င်းက မောက်မာကာ ဥပဒေမဲ့သော လုပ်ရပ်ဖြစ်လေသည်။