စွမ်းအင်တိုးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြံ့ခိုင်လာခြင်း။ တစ်ပေါင်းတည်း ပေါင်းစည်းခြင်း။

"စူး... စူးချန်ခုန်း..." ယန်ချောင်နဲ့ တခြားသူတွေက ဒါကိုမြင်တော့ ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းအတွင်းမှာ စူးချန်ခုန်း စိတ်လက်မာန်ပါလုပ်တာဟာ သေချာပေါက် မဆင်မခြင်လုပ်နေသလို ဖြစ်တာမို့ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

စူးချန်ခုန်းအလုပ်ရုံမှ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချိုက်ထုံ၏ အမူအရာမှာ မည်းမှောင်သွားလေ၏။

ထိုအခါ ချိုက်ထုံ၏ ဘယ်ဘက်မှ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ၀တ်ထားသော ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းတပည့်က ဒါကိုမြင်လျှင် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဆိုတော့ မင်းလုပ်မယ်လို့ပြောရင် လုပ်မယ်။ မလုပ်ဘူးလို့ပြောရင် မလုပ်ဘူးပေါ့။"

"အဲ့နေရာမှာပဲ ရပ်လိုက်စမ်း!"

တပည့်ငယ်လေးက ချိုက်ထုံရှေ့မှာ သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ကြွားလိုတာကြောင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။ သူက စူးချန်ခုန်းရဲ့ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် ဖိချဖို့ ကြံရွယ်လိုက်လေ၏။

သို့သော် တပည့်လေးသည် စူးချန်ခုန်း၏ ပုခုံးကို မဖမ်းမီတွင် စူးချန်ခုန်း၏ လက်ဖဝါးကြီးသည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့လက်မောင်းအား အတင်းဆွဲကာ ဘေးသို့ တွန်းလိုက်သည်။

"ဘန်း!"

တပည့်ငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တဖက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သော ကြီးမားလှသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျယ်လောင်လှသော “ဘန်း” ခနဲ အသံကြီးဖြင့် အလုပ်ရုံတံခါးကို တံခါးဘောင်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ၀တ်ဆင်ထားသည့် တပည့်လေးက မူးဝေသွားပြီး ကြယ်များကို မြင်လိုက်ရကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ကွဲကြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့ပေမယ့် ဒါက အဆိုးရွားဆုံး မဟုတ်သေးပေ။ လူတိုင်းရှေ့မှာ အရှက်ကွဲသွားတော့ ထိုတပည့်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဟဲ့ အမျိုးယုတ်လေး၊ မင်းသေချင်နေလား။"

"ရွှမ်း"

တပည့်ငယ်သည် ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အနီးနားရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်း၏ အခြားတပည့်များသည်လည်း သူတို့၏လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ သူ့ဒေါသက မထိန်းနိုင်ဘဲ တစ်စတစ်စတိုးလာပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်လို့ မရပါ။ သူက ပြဿနာ မရှာလိုဘဲ ထုံးစံအတိုင်း ခပ်လျှိုလျှိုနေသော်လည်း အခြားသူများက သူ့အား နှိပ်ကွပ်ရန် ကြံရွယ်လာပါက သူ ငြိမ်ခံမနေနိုင်ပေ။

"မင်းတို့ဘာလုပ်နေတယ်ထင်လဲ။ သံနက်အိမ်တော်က လူတစ်ယောက်ကို ထိချင်လို့လား။"

ဒီအချိန်မှာ ယန်ချောင်က ကျိန်ဆဲပြီး ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ၎င်းတို့၏ သံနက်အိမ်တော်၏ အထူးချွန်ဆုံး ပန်းပဲဆရာဖြစ်ပြီး ယန်ချောင်သည် ဤနေရာတွင် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ရာ စူးချန်ခုန်းသည် အန္တရာယ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

"ငါတို့ စာကောင်းကောင်းသာ မဖတ်တတ်ရင်နေမယ်။ ငါတို့ကို လွယ်လွယ်နဲ့တော့ အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူးကွ။ ဒီလိုဖြစ်လာရင် ငါတို့ နှုတ်ထွက်လိုက်မယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ငွေကိုလည်း ငါတို့မယူဘူး"

အခြားသူများကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် သံတူများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ ခံစားချက်များ တဟုန်ထိုး တက်လာကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် သံနက်အိမ်တော်မှဖြစ်သည်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ စည်းလုံးညီညွတ်စွာ ရပ်တည်ကြရမှာ ဖြစ်၏။ မဟုတ်ရင် ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းက သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ လွယ်တယ်လို့ ထင်ပြီး သူတို့ကို ပိုလို့တောင် နှိမ့်ချဖို့ လွယ်သွားပါလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ရန်ပွဲစတော့မည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

ဒီမြင်ကွင်းက စူးချန်ခုန်းကို အနည်းငယ် ရင်ထဲထိသွားစေသည်။ အခြားကမ္ဘာမှ ကူးပြောင်းလာသောအခါတွင် သူ့မှာ သံနက်အိမ်တော်နှင့်ပတ်သက်သည့် ခံစားချက်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော်လည်း ယန်ချောင်နှင့် အခြားသူများက သူ့ဘေးနားတွင် ရပ်တည်ရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ကြပေ။

ခဏလောက်ကြာတော့ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တင်းမာမှုတွေ တိုးလာတော့ ချိုက်ထုံက အသိပြန်ဝင်လာပြီး တခြား ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။ "မင်းတို့တွေ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရင်း ရူးကုန်ပြီလား။ ရန်လေးနဲနဲစလိုက်တာနဲ့ ဓားနဲ့လှံတွေ ထုတ်နေရလား။ ဓားတွေကို ချလိုက်စမ်း။"

"ဟုတ်ကဲ့..."

ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်း တပည့်များသည် သူတို့၏ ဓားများကို နာခံစွာ ပြန်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

ချိုက်ထုံသည် စူးချန်ခုန်းနှင့် အခြားသူများကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့်ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားတို့အားလုံးက ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းက ငှားထားတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေပဲ။ အားလုံးပဲ ခုနက သွေးပူသွားကြတာပါ။ ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။"

သိသာပါသည်။ ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းသည် စူးချန်ခုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သံချပ်ကာလုပ်ရန် လိုအပ်သောကြာင့် ထိုအသေးအဖွဲကိစ္စကြောင့် သူတို့နှင့် အချင်းမများသင့်ပေ။ ချိုက်ထုံသည် ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်သူအဖြစ် သရုပ်ဆောင်လိုက်ရာ ယန်ချောင်နှင့် ကျန်တဲ့သူများလည်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ချိုက်ထုံက စူးချန်ခုန်းအား "သခင်လေးပိုင်က အဖွဲ့ထဲမှာ တကယ်ရှိမနေပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းလိုအပ်တာရှိရင် ငါ့ကိုပြောလို့ရတယ်။ ငါသတင်းပို့ပေးမယ်။" ဟုဆိုလိုက်သည်။

"ရတယ်လေ။" စူးချန်ခုန်းသည် ပိုင်ရှောက်ကိုတွေ့ဖို့ တောင်းဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းက သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်အောင် ကူညီပေးနိုင်သရွေ့တော့ လုံလောက်ပါပြီ။

စူးချန်ခုန်းက သူ့ရင်ဘတ်ထဲက စာရင်းကိုထုတ်ပြီး ချိုက်ထုံကို ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်ချိုက်၊ ဒီမှာဖော်ပြထားတဲ့ ဆေးပင်တချို့ကို ဝယ်ချင်ပါတယ်"

ချိုက်ထုံသည် စာရင်းကိုယူ၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ "ဒီဆေးတွေက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေတာလား။" ဟုမေးလိုက်သည်။

ချိုက်ထုံသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ကောင်းစွာ တတ်ကျွမ်းနားလည်သူ မဟုတ်သော်လည်း စာရင်းတွင်ပါသော အချို့သောဆေးဖက်ဝင်အပင်များသည် အမှန်တကယ် အာဟာရဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

စူးချန်ခုန်းက ခပ်တည်တည်နှင့် ဆို၏။ "ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက အားနည်းပြီး မကျန်းမာဘူးလေ။ သမားတော်က ဒီဆေးတွေကို ပုံမှန်မှီဝဲဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်"

"အားနည်းပြီး မကျန်းမာဘူးလား။"

စူးချန်ခုန်း စောစောက တံခါးနဲ့ တိုက်လိုက်တဲ့ ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းသားလေးရဲ့ ပါးစပ်ထောင့် တွန့်ချိုးသွားလေ၏။ ဒါကို အားနည်းပြီး မကျန်းမာဘူးလို့ ခေါ်တာလား။

စာရင်းတွင် ပဓာနချီစွမ်းအင်ပျံ့နှံ့ခြင်းအတွက် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပါ၀င်သော်လည်း စူးချန်ခုန်းသည် သတိထားကာ မလိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင် အချို့ကို စာရင်းထဲသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် အာရုံစူးစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး ဤဆေးဖက်ဝင်အပင်များဝယ်ခြင်းအတွက် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဆေးဖိုးကို မင်းဆုငွေကနေ နုတ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်။"

ချိုက်ထုံသည် မှတ်စုကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းကို သုတ်သင်ဖို့ အစကတော့ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်ငြား သံနက်အိမ်တော်က လူတွေရဲ့ ဒေါသကို အကြီးအကျယ် နှိုးဆွမိပြီး ပဋိပက္ခ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းပြီး မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်စေရန်အတွက် ချိုက်ထုံက သဘောတူမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ကံကောင်းထမစွာဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ တောင်းဆိုချက်များသည် အလွန်အကျွံမဖြစ်ခဲ့ပါ။

ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်း၏ အရင်းအမြစ်များဖြင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကို ဝယ်ယူခြင်းသည် အသေးအဖွဲကိစ္စဖြစ်သည်။

နောက်တော့ ချိုက်ထုံက ထွက်သွားပြီး တစ်ခုခုဖြစ်လာခဲ့ရင် သူ့ကို အကြောင်းကြားဖို့ တံခါးစောင့်တပည့်တွေကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

"တစ်ခါတစ်လေ သဘောကောင်းတာက ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး..." စူးချန်ခုန်းက ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူလိုရာပန်းတိုင်ကို ရောက်ခဲ့တာပဲလေ။

ယန်ချောင်နှင့် အခြားသူများလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ အမှန်တကယ် ပဋိပက္ခများ မဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းရဲ့မြေမှာ သူတို့ဟာ တခြားသူတွေရဲ့ နင်းဖက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"စူးချန်ခုန်းရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ကို တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ။ အဲဒီလူက တောင့်တင်းသန်မာတဲ့ သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်တဲ့ပုံပဲ။ သူက သံချပ်ကာ အလေးကြီး ၀တ်ထားပေမယ့် တံခါးဆီ တည့်တည့်ကြီးကို လွှင့်ထွက်သွားတာ!"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စူးချန်ခုန်း ခုနလေးတင် ပြသခဲ့သော ခွန်အားကြောင့် ယန်ချောင်နှင့် အခြားသူများ အံ့သြသွားကြသည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် ပန်းပဲဆရာဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူများထက် ခွန်အားပိုကြီးသည်ဟု သူတို့ ထင်လိုက်ကြသလို စူးချန်ထျန်း၏လက်ထဲတွင် အသေးအမွှား ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားခဲ့ရသော ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းမှ တပည့်လေးကလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေခဲ့သည်ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။

"အလုပ်ဆက်လုပ်ရအောင်။"

အသေးစား အနှောက်အယှက်ဖြစ်မှု အဆုံးသတ်သွားကာ စူးချန်ခုန်းနှင့် အခြားသူများသည် သံချပ်ကာများကို ထုလုပ်၍ အလုပ်ဆက်လုပ်ကြသည်။

ပထမဆုံး ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်စုံသည် စူးချန်ခုန်းနှင့် လူအယောက်နှစ်ဆယ်တို့အတွက် ပြီးမြောက်ရန် ငါးရက်တာ ကြာညောင်းခဲ့သော်လည်း ယခင်က အတွေ့အကြုံအရ လိုက်လုပ်ပြီးနောက် ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကို ပေါင်းစပ်ပြီး သုံးရက်မှ လေးရက်အတွင်း သို့မဟုတ် နှစ်ရက်မှ သုံးရက်အတွင်း ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အပြီးအစီး တစ်စုံကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

မတိုင်မီက အဖြစ်အပျက်နှင့် ပတ်သက်၍ ချိုက်ထုံသည် စူးချန်ခုန်းကို ရှောင်မနေတော့ပေ။ သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ညနေပိုင်းတွင် ချိုက်ထုံသည် စူးချန်ခုန်းအတွက် အထုပ်တစ်ထုပ်ဖြင့် ရောက်လာသည်။ “ဒါက မင်းတောင်းတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေပဲ။ စုစုပေါင်း ငွေတစ်ရာလောက် ကုန်ကျတယ်။” ဟုဆိုကာ အထုပ်ကို လွှဲပေးလိုက်သည်။

"အင် ကျေးဇူးပါ။"

ချိုက်ထုံ၏လက်ထဲမှ အထုပ်ကို ယူလိုက်စဉ် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။

စျေးကွက်တွင် ရှာဖွေရခက်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကို ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်း၏ ဆက်သွယ်မှုများဖြင့် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ အခကြေးငွေထဲမှ ဆေးဖိုးကို နုတ်ယူခဲ့သည်။

နေဝင်ရီတရော အနားယူချိန်ရောက်သည်နှင့် အလုပ်များသော အလုပ်သမားများသည် ထမင်းစားပြီး အနားယူလိုက်ကြသည်။

ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်က သံနက်အိမ်တော်နဲ့ သိပ်မကွာခြားပါ။ နေ့စဥ် အချိန်မှန် အလုပ်ဆင်းရသည်။ အချိန်မှန် အလုပ်နားရသည်။ သို့သော်လည်း ကျောက်စိမ်းဖြူဂိုဏ်းမှ အစားအသောက်များသည် သံနက်အိမ်တော်၏ အထက်တွင်ရှိပြီး သူတို့က တကယ်ကို ကျိကျိတက် ချမ်းသာတဲ့သူတွေပင်။

ညစာစားပြီး ဝူချင်းရှီကို ခဏလောက် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် သူ့နေထိုင်ရာ နေရာသို့ ပြန်လာပြီး ချိုက်ထုံ ယူဆောင်လာသော အထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အထုပ်ထဲတွင် သီးခြားထုပ်ပိုးထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အမျိုးအစားအားလုံးပါဝင်ပြီး အများစုမှာ ဈေးကွက်တွင် ရရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။

"ရွှေချည်ပန်း တစ်ဂရမ်၊ မြွေယန်သစ်သီး နှစ်ဂရမ်၊ မြက်နီတစ်ဂရမ်ခွဲ... တို့ကို အမှုန့်ကြိတ်ကာ ရောမွှေပြီး ရေနဲ့ သောက်ပါ။"

ပဓာနချီစွမ်းအင်ပျံနှံ့ခြင်း ဆေးညွှန်းအရ စူးချန်ခုန်းသည် လိုအပ်သော ပမာဏကို တိုင်းတာရန် ချင်တွယ်လေးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျည်ပွေ့ကိုယူကာ အမှုန့်ဖြစ်အောင်ကျိတ်ပြီး ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။ ထိုအမှုန့်များကို ဆူပွက်နေသောရေထဲတွင် သမအောင်မွှေလိုက်ရာ နောက်ကျိကျိ ဆေးတစ်ခွက်စာ အသင့်ဖြစ်သွားလေပြီ။

"ဒီအနံ့... နည်းနည်းတော့ စူးတယ်"

စူးချန်ခုန်းကို အနံ့ခံလိုက်သည်နှင့် အလွန်စူးရှသော အနံ့ကိုခံလိုက်ရသည်။ ဆေးပန်းကန်တစ်ခုလုံးက မည်းနက်နေလေ၏။

ဂလု။

အများကြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စူးချန်ခုန်းက သူ့ခေါင်းကို နောက်ပြန်စောင်းပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်လေတော့သည်။