ငါ့လမ်းကို ပိတ်နေတယ်

“ဒီမိန်းမငယ်လေးက တကယ်ကို ဖြူစင်ရိုးသားတာပဲ။ သူ့ကို လက်ဆောင်ပေးတာတောင် ပြန်ပြီး ပိုက်ဆံပေးလာသေးတယ်”

ယီထျန်းယွမ်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ ဤမိန်းမငယ်သည် အမှန်တကယ် ဖြူစင်ရိုးသားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမကို လက်ဆောင်ပေးထားသော်လည်း၊ တန်ဖိုးတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပြန်လည်ပေးအပ်လာသည်။ ထို့ပြင် ဤပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးသည် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ကျောက်နှစ်ခုကို ဝယ်ယူရန် လုံလောက်သည်။ သို့သော် သူမပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများသည် အမှန်တကယ် မများပြားပေ။ ၎င်းတို့၏ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးသည် အောက်အဆင့်စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက် ငါးရာခန့်သာရှိပြီး၊ ၎င်းသည် သူမ၏စွမ်းရည်၏ အဆုံးစွန်ဖြစ်ပုံရသည်။

ယခုအခါ သူမသည် ရှိသမျှအားလုံးနီးပါးကို ပေးအပ်လိုက်ပြီဖြစ်သဖြင့်၊ ယီထျန်းယွမ်သည် အလွန်အမြတ်အစွန်းရလာသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ မူလက ၎င်းတွင် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ကျောက်ခြောက်ခုရှိခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏စျေးနှုန်းသည် အောက်အဆင့်စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက် ရှစ်ရာငါးဆယ်ခန့်သာရှိသည်။ သူမက အောက်အဆင့်စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက် ငါးရာကို ပြန်ပေးလာသည်မှာ၊ အခြားသူများအမြင်တွင် လုံးဝမိုက်မဲသော လုပ်ရပ်ပင်ဖြစ်သည်။

“ဒီမိန်းမငယ်လေးက အသက်သိပ်မကြီးသေးဘူး။ ဒီလိုထွက်လာပြီး ကူညီပေးနေတာ… အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ဖမ်းမိသွားရင်၊ ဘယ်လိုအခြေအနေဖြစ်မလဲ မသိဘူး” ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးမှ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

သူမသည် ရုပ်ဖျက်ထားသောကြောင့် အသက်ကြီးပုံပေါက်နေသော်လည်း၊ ယီထျန်းယွမ်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဤအမျိုးသမီးသည် အများဆုံး အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်သာရှိမည်။ အဓိကကတော့ သူမသည် လောကအတွေ့အကြုံ မရှိသေးသည့်အပြင်၊ စျေးဆစ်ခြင်းပင် မတတ်ကောင်းပေ။ ၎င်းသည် အလွန်ရက်ရောလွန်းသည်လား၊ သို့မဟုတ် လောကအလှည့်အပြောင်းကို နားမလည်သေးသည်လားတော့ မသိပေ။

အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာချိန်တွင်၊ လီ ဟောင်သည် အပြင်ဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းက ဘာကို ကြည့်နေသည်မသိပေ။

ဤအချိန်တွင် လီ ဟောင်သည် ယီထျန်းယွမ်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

“သူက ဒီမိန်းမငယ်လေးကို လိုက်ဖို့ လူတွေ လွှတ်လိုက်တာလား”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် လီ ဟောင်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ ဤလူများသည် ၎င်းကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံသူတိုင်းကို ပြဿနာရှာရန် သေချာပေါက် လိုက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ယခင်က အခန်းတစ်ခုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့သည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။ လီ ဟောင်သည် ယီထျန်းယွမ်က ပစ္စည်းများကို ထိုမိန်းမငယ်ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် လူများကို လိုက်လံခြေရာခံရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ယီထျန်းယွမ်သည် လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားသော်လည်း၊ အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် လီ ဟောင်၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ပေ။

လီ ဟောင်သည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ ၎င်းသွားရာနေရာကို ယီထျန်းယွမ်မသိစေလိုပုံရသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ့နဲ့ ဒီလိုကစားနည်းကစားဖို့ ကြိုးစားတာ၊ မင်းက သိပ်နုနယ်သေးတယ်”

၎င်းသည် လီ ဟောင်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ထိုမိန်းမငယ်ကို ရှာဖွေရန် တိုက်ရိုက်ထွက်သွားသည်။ ထိုမိန်းမငယ်သည် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ကျောက်ကို ရရှိပြီးသည်နှင့် အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားပြီး၊ တစ်ခဏမျှပင် ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။ သူမသည် အလွန်အရေးတကြီး ကိစ္စတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့နေရပုံရပြီး၊ ပစ္စည်းရရှိသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် လိုအပ်နေသည်။

“ဘယ်မှာလဲ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်လုံးမှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး၊ စူးစမ်းမျက်လုံးကို အသုံးပြု၍ လျင်မြန်စွာ အနီးတစ်ဝိုက်ကို ဖုံးအုပ်ရှာဖွေလိုက်သည်။ ၎င်းသည် မျက်လုံးဖြင့် ရှာဖွေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရှာဖွေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ စူးစမ်းမျက်လုံးနှင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုသောအခါ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ပို၍အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည်။ မကြာမီတွင် ၎င်းသည် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထိုမိန်းမငယ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူမသည် ဧရာမလင်းယုန်တစ်ကောင်ပေါ်တွင် တက်ထိုင်ပြီး၊ ဤနေရာမှ ပျံသန်းထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ဤအမြန်နှုန်းသည် အမှန်တကယ် မြန်ဆန်လှသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပင်၊ ထိုမိန်းမငယ်သည် မြို့တံခါးမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှ အလျင်စလိုဖြစ်နေရမည်မှာ မည်မျှပင် အရေးတကြီဖြစ်နေမည်နည်း။

သို့သော် လီ ဟောင်စေလွှတ်လိုက်သော လက်ပါးစေများသည်လည်း နှေးကွေးမနေပေ။ ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ လိုက်လံပြီး၊ ထိုမိန်းမငယ်၏ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“ဟေ့၊ ဒီအလှလေး၊ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ” မိန်းမငယ်သည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ လီ ဟောင်၏ လက်ပါးစေ ရှူဖုန်သည် သူမ၏ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဧရာမလင်းယုန်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုလင်းယုန်သည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားမရတော့သလို၊ အသက်ရှုပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားသည်။

မိန်းမငယ်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ငါ မင်းတို့ကို မသိဘူး”

“မင်းက ငါတို့ကို မသိပေမယ့်၊ အဲဒီကောင်လေးကို သိတယ်မဟုတ်လား။ ဒါဆို လုံလောက်ပြီ” ရှူဖုန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းကို အကြံပေးမယ်။ သူပေးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်ပေးလိုက်။ ဘာမှမပေးခဲ့ရင်တောင်၊ မင်းမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်။ မဟုတ်ရင်… ဟီးဟီး၊ ငါတို့က မယဉ်ကျေးတော့ဘူးနော်”

၎င်းတို့သည် မြို့အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့်၊ ကြယ်တာရာစံအိမ်တော်၏ အကာအကွယ်ကို မခံရတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့မည်သို့ လုပ်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ ကြယ်တာရာစံအိမ်တော်က ၎င်းကို ဂရုမစိုက်မည်ဖြစ်သည်။

“မင်းဘာပြောနေလဲ ငါမသိဘူး။ သူက ငါ့ကို ဘာမှ မပေးခဲ့ဘူး” မိန်းမငယ်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ်ဖြူလျော့သွားပြီး၊ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

“ဘာမှ မပေးခဲ့ဘူးလား။ ဒါဆို မင်းကိုယ်ပေါ်က ရှာကြည့်လိုက်ရင် သိမှာပေါ့” ရှူဖုန်သည် မသမာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ရထားသို့ လျှောက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် နှစ်ဦးသည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဝိုင်းရံထားပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ဤမိန်းမငယ်ထက် အနည်းငယ် သာလွန်နေသည်။

မိန်းမငယ်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး၊ ရုတ်တရက် ၎င်း၏လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားကျမ်းစာနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းကို ဘေးသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ရှူဖုန်အနီးသို့ မကပ်မီတွင်၊ ရုတ်တရက် “ဖုန်း” ဟူသော အသံဖြင့်၊ နတ်ဘုရားကျမ်းစာနှစ်ခုသည် လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လေထုလှိုင်းနှစ်ခုကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

ဤပေါက်ကွဲမှု၏ စွမ်းအားသည် အနည်းဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ စုစည်းမှုနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။ သူမကို ပိတ်ဆို့ထားသော လူသုံးဦးသည် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံး မသေးသော ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားသည်။ ဤမိန်းမငယ်သည် လက်သံပြရာတွင် အတော်လေး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“သွားစို့”

မိန်းမငယ်သည် ဧရာမလင်းယုန်ကို ချက်ချင်း မောင်းနှင်လိုက်သည်။ လင်းယုန်သည် တစ်ကြိမ်အော်ဟစ်ပြီးနောက်၊ ချက်ချင်းပင် အတောင်များကို ဖြည်လွှတ်ကာ ဤနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။ သို့သော် သိပ်မကြာမီတွင်၊ ဧရာမလက်ဖဝါးတစ်ခုက အပေါ်မှ ဖိချလာပြီး၊ ပြင်းထန်စွာ ထိုလင်းယုန်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ “ဖတ်” ဟူသော အသံဖြင့်၊ လင်းယုန်သည် သွေးမြူခိုးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ လုံးဝသေဆုံးသွားသည်။

“လင်းယုန်လေး” မိန်းမငယ်သည် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် လင်းယုန်သေဆုံးသွားသဖြင့်၊ ဆက်လက်ပျံသန်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ရထားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“ဒါက ပေါက်ကွဲမှုနတ်ဘုရားကျမ်းလား” လီ ဟောင်သည် လေထဲမှ ဆင်းသက်လာပြီး၊ သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ကလူပဲ”

မိန်းမငယ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး၊ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။ လီ ဟောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အာဏာစက်ကို ခံစားမိသောအခါ၊ သူမသည် ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း ခံစားရသည်။

“စကားမပြောတာက အသုံးမဝင်ဘူး။ ပေါက်ကွဲမှုနတ်ဘုရားကျမ်းက ထူးခြားတဲ့ နတ်ဘုရားကျမ်းတစ်ခုပဲ။ အပြင်လောကမှာ ဒါမျိုးကို သာမန်အားဖြင့် မတွေ့ရဘူး။ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဘုရားကျမ်းကို ထွင်းနိုင်တဲ့သူဆိုရင်၊ စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ကလွဲရင် တခြားသူမရှိဘူး…” လီ ဟောင်သည် သူမကို အပေါ်အောက်ကြည့်ရင်း၊ ရုတ်တရက် အော်ရယ်လိုက်သည်။ “ဒီနေရာမှာ စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ကလူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ငါနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ။ ငါ့ဆီမှာ မင်းရဲ့အဖော်တွေ အများကြီး မင်းကို စောင့်နေတယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့်၊ လီ ဟောင်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်၏ စွမ်းအားသည် ဖိအားပေးလာပြီး၊ မိန်းမငယ်အား ပြင်းထန်သော ဖိအားခံစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထို့နောက်၊ မိန်းမငယ်သည် နတ်ဘုရားကျမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး၊ ၎င်းကို မိမိကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမသည် လေပြင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မြို့အတွင်းသို့ ပြန်ပြေးဝင်သွားသည်။

သူမသည် မြို့ထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး၊ ကြယ်တာရာစံအိမ်တော်၏ အကာအကွယ်ကို ရယူရန် ကြိုးစားနေသည်။

“မိုက်မဲတာတွေ မလုပ်နဲ့။ မြို့ထဲ ပြန်ဝင်သွားရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး။ ငါတို့က စိတ်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာကို လူတိုင်းသိတယ်။ ကြယ်တာရာစံအိမ်တော်က မင်းကို အကာအကွယ်ပေးရဲမယ်လို့ ထင်နေလား” လီ ဟောင်သည် အော်ရယ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာသည်။ ၎င်း၏အမြန်နှုန်းသည် ထိုမိန်းမငယ်ထက် များစွာမြန်ဆန်ပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူမ၏ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် ချက်ချင်းပင် သူမကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး၊ မိန်းမငယ်ကို ဖိနှိပ်ထားကာ လှုပ်ရှားမရအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ကျင့်စဉ်အဆင့်ကွာဟမှု များစွာရှိနေသောအခါ၊ အားကြီးသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ရုံဖြင့်ပင်၊ တစ်ဖက်လူကို သောင်းပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသလို ဖြစ်သွားစေပြီး၊ လှုပ်ရှားမရအောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

“မင်းတို့ ယုံမင်အင်ပါယာက လူတွေ… သေရင်တောင် ကောင်းကောင်းမသေရဘူး” မိန်းမငယ်သည် မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး၊ နတ်ဘုရားကျမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ၊ ၎င်းကို မိမိခေါင်းပေါ်တွင် ကပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သေကြောင်းကြံစည်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

“သတ်သေချင်နေတာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး” လီ ဟောင်သည် အေးစက်စွာ ဟွှီးခနဲ အသံပြုလိုက်ပြီး၊ လျင်မြန်စွာ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုနတ်ဘုရားကျမ်းကို လုယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် အပြည့်အဝ ပြေးဝင်မသွားမီ၊ ၎င်း၏နောက်ကျောမှ အားကြီးသော စွမ်းအားတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ “ဖုန်း” ဟူသော အသံဖြင့်၊ ၎င်းကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့ လိမ့်ကျသွားကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှိမ့်ထွက်သွားသည်။ ၎င်း၏နောက်ကျောသည် ကြီးမားစွာ ခုံးသွားပြီး၊ အရိုးမည်မျှပင် ကျိုးသွားသည်ကို မသိရပေ။

“ငါ့လမ်းကို ပိတ်နေတယ်” ဤအချိန်တွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် မြို့တံခါးမှ လျှောက်ထွက်လာပြီး၊ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်ပြုံးနေသည်။ “ညီမလေး၊ ဒီလောက် အလျင်စလိုမလုပ်ပါနဲ့။ ဒီလိုကောင်တွေကြောင့် သေဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး”

“မင်း၊ မင်းပဲမိန်းမငယ်သည် ယီထျန်းယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ အံ့အားသင့်သွားသည်။

အခန်း (၂၈၂) ပြီးပါပြီ။