သေချင်ယောင်ဆောင်ခြင်း

ညသည် ကျယ်ပြောလှပြီး မှောင်မိုက်ကာ ကမ္ဘာမြေကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

လင်းယွဲ့သည် ဝရန်တာရှိ ခုံရှည်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းကာ အေးမြမှုကို ခံစားရင်း မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များကို ငေးကြည့်နေသည်။

သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ယခင်ဘဝမှ ကြယ်များ ပြည့်နှက်သော ကောင်းကင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမှတ်မိနိုင်သော်လည်း ဤကြယ်များထူထပ်သော ညကောင်းကင်က အနည်းနှင့်အများ တူညီပုံရသည်။

ယနေ့ည သူ အနည်းငယ် အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

မတတ်နိုင်ပေ။

သူမသတ်ရဲသော မင်းသား ရှားလီသည် သူ့ကို သုံးလကြာ အပြည့်အဝ ဖိနှိပ်ခဲ့ပြီး ထိုကာလအတွင်း သူသည် နေ့စဉ် သတိဝီရိယရှိစွာ နေထိုင်ကာ အခြားသူများကို လှည့်စားရန် နည်းလမ်းများ ရှာဖွေရင်း၊ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ချို့ယွင်းချက်များကို မေးမြန်းရင်း၊ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ပြဿနာများကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို စဉ်းစားရင်း ခေါင်းကိုက်ခဲ့ရသည်။

မည်သို့ပင် ဗျူဟာများကို စဉ်းစားစေကာမူ အကျပ်အတည်းကို ခေတ္တ ဆိုင်းငံ့ထားနိုင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တွင် မလွဲမသွေ ပေါက်ကွဲလိမ့်မည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။

သုံးလကြာသည်အထိ အကျပ်အတည်းကို ဖြိုခွင်းရန် မျှော်လင့်ချက် မမြင်ခဲ့ဘဲ ညတိုင်း အိပ်ပျော်စေသော ဆေးများကို သူ သောက်ခဲ့ရသည်။

မဟုတ်လျှင် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ ယိုယွင်းလာပါက ရှားလီ ပျောက်ဆုံးပြီး မကြာမီတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အလွန်အမင်း အခြေအနေတွင် ရုန်းကန်ရသည့် ဒုက္ခကို မြင်ယောင်နိုင်သည်။

ယခု နောက်ဆုံးမှ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မိုက်သည့် အမှောင်ထုထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်စက်ကို တွေ့ရှိရသကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး လင်းယွဲ့၏ စိတ် အတော်အတန် သက်သာသွားခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ရှေ့ဆက်သွားရန် ဦးတည်ချက်တစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကိုးရက်ပဲ... မဟုတ်ဘူး။ ရှစ်ရက်ပဲ သူမ သွေးကြောနိုးထလာလိမ့်မယ်"

လင်းယွဲ့၏ လက်ချောင်းများသည် ခုံရှည်၏ လက်တင်ခုံကို ညင်သာစွာ ပုတ်နေစဉ် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေသည်။

"သူမရဲ့ သွေးကြော မနိုးလာခင် ငါ အဲ့ဒီဂူအိမ်တော်ထဲကို ရောက်အောင် သွားရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းရမယ့် အခက်အခဲ နှစ်ခုရှိတယ်"

"ပထမအချက်က အဲဒီဂူက မြို့ပြင်က တောတောင်ထဲမှာ တည်ရှိပြီး ချင်းတုကနေ မိုင်နှစ်ဆယ်ကျော်ပဲ ဝေးတယ်။ ငါ ချင်းတုကနေ အရင်ထွက်နိုင်ရမယ်"

လင်းယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ငါ အလျင်စလို ချင်းတုကနေ ထွက်သွားရင် အရမ်းထင်ရှားသွားနိုင်တယ်"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ့ကို ထပ်မံရှာဖွေခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် တမင်စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသူ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိသွားသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်က 'သံသယရှိသူ' ဖြစ်ခဲ့ပြီး သံသယကင်းရှင်းသွားသည့်တိုင် ၎င်းသည် ခေတ္တမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဘိုင်လီဖုန်းကျီက သူ့အပေါ် လုံးဝစိတ်ချနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ ရုတ်တရက် ချင်းတုမှ ထွက်သွားပါက သဘာဝအားဖြင့် အာရုံစိုက်ခံရလိမ့်မည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်လာပါက ထိုဂူသို့ သွားရန် သူ ရဲရင့်မည်မဟုတ်ပေ။

"အသွင်ပြောင်းခြင်းကို သုံးရင် မြို့ကနေ ထွက်ဖို့ လွယ်ကူပြီး မြို့ပြင်လမ်းကြောင်းကို ဖြေရှင်းဖို့ ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အသွင်ပြောင်းခြင်းကို တစ်ချိန်မှာ လူတစ်ယောက်တည်း‌ပဲ သုံးနိုင်တယ်..."

လင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက် သူသည် နောက်ဘက်ရှိ အခန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ ထိုအကြံကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဆူဇီချူးကို သူမ၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းပြီး ချင်းတုတွင် သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ရှားလီ၏ အငွေ့အသက်ကို ခြေရာခံရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသည်ဟု သူအမြဲ သံသယရှိခဲ့သော်လည်း ရှားလီ၏ အငွေ့အသက် ပြောင်းလဲခံထားရသောကြောင့် သူမ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဆူဇီချူးကို သူမ၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းခွင့်ပြုပါက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးသလို ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဒါပဲ"

လင်းယွဲ့၏ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြက် ပေါ်လာသည်။

"လာမဲ့ခုနစ်ရက် စက်တင်ဘာလ ကိုးရက်နေ့ဆိုရင် ချုံယန်ပွဲတော် ရောက်တော့မယ်"

ဤအပြိုင်ကမ္ဘာတွင် တိုက်ဆိုင်မှုရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဤလေ့ကျင့်ရေးကမ္ဘာတွင်လည်း ချုံယန်ပွဲတော် ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆောင်းဦးလလယ်ပွဲတော်ပင် ရှိနေသောကြောင့် ချုံယန်ပွဲတော် ရှိခြင်းက မထူးဆန်းပေ။

ကိုးသည် ယန်ဂဏန်းဖြစ်ပြီး ကိုးဆယ့်ကိုးသည် နှစ်ဆဖြစ်သောကြောင့် 'ချုံယန်' ဟုခေါ်သည်။

ချုံယန်ပွဲတော်နေ့တွင် မြေထဲပိုင်းဒေသဖြစ်စေ လျန်ကျိုးကဲ့သို့သော နယ်စပ်မြို့ငယ်များဖြစ်စေ ကောင်းချီးမင်္ဂလာအတွက် အမြင့်သို့တက်ခြင်းနှင့် ဘိုးဘေးများကို ပူဇော်ခြင်းဓလေ့ အမြဲရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်းတုမှ လူများစွာသည် မြို့မှထွက်ခွာကာ သင်္ချိုင်းများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ ဘိုးဘေးများကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာအတွက် တောင်တက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြလိမ့်မည်။

၎င်းသည် မြို့မှထွက်ခွာရန် ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် သူသည် မြို့မှထွက်ခွာပါက လုံးဝပုံမှန်ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် အမြင့်သို့တက်ရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ဝှက်ထားသော ဂူအိမ်တော်သို့ သွားရန် အဆင်ပြေစေမည်ဖြစ်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ့ကို ခြေရာခံရန်ပင် စိတ်မဝင်စားပေ။

ဤအတွေးဖြင့် လင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီးနောက် သူ တည်ငြိမ်သွားပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘိုင်လီဖုန်းကျီက လူလွှတ်ပြီး လိုက်လာနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒါကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်"

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ချုံယန်ပွဲတော်နေ့တွင် မြို့မှထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"ဒုတိယအခက်အခဲက အဲဒီတောင်ထဲက ဂူအိမ်တော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ပဲ"

လင်းယွဲ့သည် ခုံရှည်ပေါ်တွင် နောက်သို့ မှီထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး ထိုနေ့က ဂူအတွင်း၌ သူမြင်ခဲ့သော မြင်ကွင်းကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည်သတိရနေသည်။

သူသည် မီးညှိတံကို ယူသွားခဲ့သော်လည်း အလင်းရောင်က မှိန်လွန်းသောကြောင့် ဂူအဆုံးရှိ အခြေအနေကို သူသတိမထားမိခဲ့ပေ၊ အတော်အတန် ချောမွေ့သော နံရံတစ်ခုသာ ရှိသည်ကို သူသိခဲ့သည်။

"ငါ ဒီရက်ပိုင်း စာတွေ အများကြီးဖတ်ထားတော့ လိုရှုအင်းကွက်နဲ့ ပါ့ကွအင်းကွက်က ဂဏန်းတွေကို ငါသိတယ်"

လင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ဂူအိမ်တော်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်က လျှို့ဝှက်တံခါးကိုဖွင့်ဖို့ လက်ဗလာနဲ့ ကျောက်နံရံကို ရိုက်ရမှာလား"

ဂူအိမ်တော်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် ငါသေချာမသိသေးဘူး။

ဂူအနက်ပိုင်းတွင် အလောင်းနှစ်ခုရှိပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ခုတွင် အသွင်ပြောင်းခြင်း ရတနာကို သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးက သူ မသိရသေးသောအရာများဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အနည်းဆုံးတော့ ကြိုးစားကြည့်ရကျိုးနပ်တယ်"

လင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းရှည်ချကာ "ဒီရက်ပိုင်း အသေးစိတ်နဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေတွေကို ခန့်မှန်းကြည့်မယ်... အရာအားလုံးက ချုံယန်ပွဲတော်နေ့ပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

...

အချိန်သည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြီး လင်းယွဲ့သည် အာရုံစိုက်ခံရခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် တတ်နိုင်သမျှ အနှောင့်အယှက်နည်းအောင် ကြိုးစားရင်း တာအိုစာကြည့်တိုက်သို့ သွားရောက်ကာ စာဖတ်ခြင်း၏ နေ့စဉ်အလေ့အထကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်၏ တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက် ချုံယန်ပွဲတော်ကို ချင်းတုမြို့က ကြိုဆိုခဲ့သည်။

နှစ်တစ်ထောင်ကျော်ကြာ တောက်ပသော နှင်းပန်းများသည် လူ့လောကကို ကိုးရက်မြောက်နေ့၏ အဝါရောင်ဖြင့် ဆေးခြယ်ထားသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် နှင်းပန်းများကို မြင့်မြတ်သော ပန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ဆဲဖြစ်ပြီး နှင်းပန်းနှင့် လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်း၊ နှင်းပန်းကို စားသောက်ခြင်း သို့မဟုတ် နှင်းပန်းကို ထားရှိခြင်းကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များသည် လူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မသင့်လျော်သော ဆက်နွယ်မှုများကို မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။

အတော်အတန် ခြောက်သွေ့သော ရာသီဥတုရှိသော လျန်ကျိုး၏ အနောက်မြောက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသော ရေငတ်ခံနိုင်သော နှင်းပန်းများကိုလည်း ချင်းတုအနီးတစ်ဝိုက်တွင် မျိုးစုံ စိုက်ပျိုးထားသည်။