သေချင်ယောင်ဆောင်ခြင်း_၃

ထိုသို့ မလှုပ်နိုင်သည့်အတွက် လင်းယွဲ့ကို သတ်ရန် မကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆူဇီချူးသည် အံကြိတ်ကာ အားကုန်သုံး၍ လှည့်လိုက်ပြီးနောက် အားနည်းသော လက်များဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

သို့သော် ယခု သူမ၌ ရှိသော အားအင်ဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ မထောက်နိုင်ပေ။

အတော်အတန် အားစိုက်ထုတ်ခဲ့သော်လည်း ပေတစ်ဝက်ခန့်သာ ရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ဆူဇီချူး လင်းယွဲ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ကာ နိုးမလာသေးကြောင်း အတည်ပြုပြီး ဆက်လက် တရွေ့ရွေ့သွားသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူမ လှုပ်ရှားနိုင်သေးသောကြောင့် ထွက်ပြေးရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်။

ခဏအကြာ နောက်ထပ် ပေဝက်ခန့် တရွေ့ရွေ့သွားပြီးသောအခါ သူမ၏နောက်မှ အရွက်များ ကြေမွသွားသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

"မင်း အရမ်းနှေးနေတယ် မဟုတ်လား"

သူမ၏နောက်မှ ရင်းနှီးပြီး မုန်းတီးဖွယ်ကောင်းသော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ခြေသံများ သူမဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ထို့နောက် ခြေထောက်တစ်ဖက်သည် သူမ၏ နောက်ကျောပေါ်သို့ တက်နင်းပြီး အားနည်းစွာ ထောက်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ဖိချလိုက်သည်။

ဆူဇီချူးသည် တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဆွဲလှန်ခံလိုက်ရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်စိရှေ့တွင် လင်းယွဲ့၏ မျက်နှာ ပြန်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီလောက်ကြာပြီးတော့ ဒါလေးပဲ တရွေ့ရွေ့သွားနိုင်တာလား"

လင်းယွဲ့သည် သူမကို ပြောင်လှောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရွက်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

သူမကို သန့်ရှင်းပေးရန် မဟုတ်ဘဲ နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို တောင်ပေါ်သို့ ချီတက်ရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"မင်း တမင် သတိလစ်နေဟန်ဆောင်နေတာလား"

ဆူဇီချူးသည် သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စိုက်ကြည့်ရင်း အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းထက် နည်းနည်းစောပြီး ငါ နိုးလာတာပဲ"

လင်းယွဲ့သည် သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖုန်မှုန့်များနှင့် အရွက်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဆူဇီချူး၏ အသံသည် အားနည်းသော်လည်း သူမ၏ အရိုးထဲမှ ထွက်လာသော အမုန်းတရားကို ကြားနိုင်သေးသည်။

ပြီးသည်နှင့် လင်းယွဲ့သည် သူမဘေးတွင် ပက်လက်ထိုင်ကာ ပြုံးပြီး "ဒီရက်ပိုင်း မင်း သတိလစ်နေတုန်းမှာ မင်း မသိနိုင်ပေမဲ့ အနောက်မြောက်တံခါးရဲ့ တပ်မှူးကြီး ဘိုင်လီဖုန်းကျီက မင်းကို ရှာဖို့ ချင်းတုကို ရောက်လာတယ်"

"ဘိုင်လီဖုန်းကျီ"

ဆူဇီချူး အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ပေါ်လာသော်လည်း သူမသည် ဝမ်းသာစရာ မည်သည့်အရာမှ ရှိသည်ဟု မခံစားရပေ။

ဤသတိဝီရိယရှိပြီး လည်လွန်းသော လူယုတ်မာသည် သူမကို ပြောရဲသောကြောင့် သူမသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီနှင့် တွေ့မည်မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်ရမည်။ မဟုတ်ပါက သူ၏ သဘောသဘာဝအရ အသေးငယ်ဆုံး အသေးစိတ်အချက်အလက်ကိုပင် သူမအား သိစေမည်မဟုတ်ပေ။

သူမအား ဤအရာများကို သိစေရန် သူ၌ရှိသော တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမ၏ စိတ်ကို ညှဉ်းပန်းရန်ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ချက်က အလှဆုံးနှင့် အညှဉ်းပန်းဆုံး အရာနှစ်ခုလုံးဖြစ်သည်။

လင်းယွဲ့သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်မှ နှမ်းနက်လုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဆူဇီချူး၏ ပါးပြင်ကို ညှစ်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို သူ့ကျောပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

သူသည် တောနက်ပိုင်းသို့ လျှောက်သွားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ပျက်သွားလား။ ဘိုင်လီဖုန်းကျီက လူလွှတ်ပြီး ငါ့ကို လိုက်နေမှာ စိုးရိမ်လို့ ငါ ရုတ်တရက် ဖျားနာပြီး သတိလစ်သွားဟန်ဆောင်ပြီး သေလုမျောပါးဖြစ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ လိုက်နေတဲ့သူတွေ ရှိမရှိ စမ်းသပ်ခဲ့တာ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ့ကို လိုက်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပါက သဘာဝအားဖြင့် သူမသည် သူ့ကို ချင်းတုမှ ထွက်ခွာစေလိုမည်မဟုတ်သလို သူ့ကို အလွယ်တကူ သေစေလိုမည်လည်း မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းယွဲ့သည် 'လိပ်အသက်ရှူမှုန့်' တစ်ဝက်ကို သောက်သုံးကာ သူ၏ အသက်ရှူခြင်းနှင့် နှလုံးခုန်နှုန်းကို လျှော့ချ၍ နောက်လိုက်များ ရှိမရှိ စမ်းသပ်ခဲ့သည်။

ဤအမြုတေသည် ပထမအဆင့် လျှို့ဝှက်ချက်မှ သူရရှိခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။

လိပ်အသက်ရှူမှုန့်သည် ဝိညာဉ်ဆေးဟု မသတ်မှတ်သော်လည်း အလွန်ရှားပါးသည်။

အဆိပ်ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရချိန်တွင် အသက်ရှူနှုန်းနှင့် နှလုံးခုန်နှုန်းကို အလွန်လျှော့ချကာ သွေးလည်ပတ်မှုကို နှေးကွေးစေပြီး သေလုမျောပါးအခြေအနေနှင့် တူညီသော ဆေးကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး အဆိပ်၏အစကို နှောင့်နှေးစေကာ ကယ်ဆယ်ရန် အချိန်ရရှိစေသည်။

သူသည် တစ်ဝက်သာ သောက်သုံးခဲ့ပြီး တစ်နာရီခန့်သာ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီမှ စေလွှတ်သော နောက်လိုက်များ တကယ်ရှိပါက ၎င်းတို့သည် စစ်သည်တော်များဖြစ်ပြီး စစ်ရေးကျွမ်းကျင်မှု မြင့်မားသူများ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။ သူလဲကျသွားသည်ကို အဝေးမှပင် မြင်တွေ့ရသည်နှင့် သေလုမျောပါးအခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသင့်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို ကယ်တင်ရန် သို့မဟုတ် သူ့အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ၎င်းတို့သည် သဘာဝအားဖြင့် ပေါ်လာလိမ့်မည်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က အချည်းနှီးပါပဲ"

လင်းယွဲ့သည် နောင်တရစွာ သက်ပြင်းချကာ "ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ငါ့သံသယဟာ လျစ်လျူရှုနိုင်လောက်အောင် နည်းတယ်လို့ တကယ်ထင်နေပုံရတယ်၊ ငါ့ကို လိုက်ဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလွှတ်ဘူး။ ငါပြင်ဆင်ထားတဲ့ အရေးပေါ်အစီအစဉ်တွေ အသုံးမဝင်တော့ဘူး"

ဖြစ်ချင်တော့...

လင်းယွဲ့သည် ထောင်ထဲရှိ ထိုနေ့ကို ရုတ်တရက် ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ဆရာကြီးတုနှင့် သီးသန့်စကားပြောခဲ့ပြီး သူ့ကို ပြန်တွေ့ပြီးနောက် ထူးဆန်းသောအပြုအမူကိုလည်း သတိရလိုက်သည်။

သူမသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးရုံသာမက သူ့လက်ဖဝါးကိုလည်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့သည်။

တကယ်ထူးဆန်းတယ်။

အရက်သမားအိုကြီးက ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို အတိအကျ ဘာပြောခဲ့တာလဲ။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယများဖြင့် လင်းယွဲ့က များများပြောဆိုရန် ပျင်းရိနေသည်။ သူသည် ဆူဇီချူးကို တိတ်တဆိတ် တောင်ပေါ်သို့ ချီတက်ခဲ့သည်။

တောင်တက်လမ်းသည် အတော်အတန် မညီမညာဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံး ဤတောင်နိမ့်၏ တောင်စောင်းများက ပြေပြစ်သောကြောင့် တက်ရလွယ်ကူသည်။

နာရီဝက်မပြည့်မီတွင် လင်းယွဲ့ တောင်စောင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ယခင်က သူသွားခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း မြင့်မားသော တောရိုင်းမြက်ပင်များကို ဖယ်ရှားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သဘာဝကျောက်တောင်အနီးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

"ရောက်ပြီ"

လင်းယွဲ့သည် သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ သူ့ကျောပေါ်ရှိ ဆူဇီချူးကို မျက်စိထောင့်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မင်းသားအဆင့်ကို ပြန်လည်ရောက်ရှိဖို့ အချိန်တန်ပြီ ရှားဟုန်လီ….”